Σ' ΑΝΑΖΗΤΩ

Μόλις σε είδα κατάλαβα τι σημαίνει αληθινός έρωτας!

4.9.2015 | 18:26
ήμασταν και οι δύο μπλοκαρισμένοι στην κίνηση της εθνικής οδού Αθηνών-Λαμίας στο ανοδικό ρεύμα γύρω στις 9:30 - 9:45 το πρωί Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου. εσύ μπροστά στο πράσινο νισάν. εγώ πίσω στο γκρι σκόντα. σε ερωτεύτηκα ακαριαία. Η διαδρομή μας ήταν κοινή ως την έξοδο της Φιλαδέλφειας όπου και βγήκες από τον αυτοκινητόδρομο. Κατά τη διάρκεια της κοινής μας διαδρομής ήμουν συνεχώς από πίσω σου. Ξαφνικά το μποτιλιάρισμα δεν με ενοχλούσε. Προσπαθούσα να σου στείλω μήνυμα με τα μάτια, το κοίταγμα, τον καφέ μου… βρήκα το θάρρος να σου χαμογελάσω… νομίζω το μήνυμα το έλαβες γιατί είχα την εντύπωση ότι με κοιτούσες από τον καθρέφτη σου... ή μήπως ο έρωτας με τυφλώνει και κάνω λάθος? Δεν ξέρω! Προς στιγμήν σκέφτηκα να σε ακολουθήσω όταν έστριψες στη Φιλαδέλφεια αλλά φάνηκα δειλός... Αν διαβάσεις αυτές τις γραμμές στείλε μου μήνυμα σε αυτό το e-mail: feruckt11@yahoo.com
Πότε: Παρασκευή, 4 Σεπ 2015
Πού: εθνική οδός, αθήνα, μεσα στα αυτοκίνητά μας
Αναζητώ: Άνδρας Είμαι: Άνδρας

Μιά Κυριακή πάνω στο πλοίο

4.9.2015 | 10:14
Μιά Κυριακή πάνω στο πλοίο
Η κοπέλα αυτή πρέπει να ήταν από Βόρειο Εύβοια.Είμαι από κεντρική Εύβοια και συγκεκριμένα από Βασιλικό Ληλαντίων.Είναι κρίμα να μην μπορείς να βρείς και να μην γνωρίζεις κάν ένα πρόσωπο που δεν είναι και τόσο μακριά και να μην μπορείς να το ξαναδείς ποτέ στην ζωή σου.Ένα πρόσωπο που σε κάποια στιγμή ήταν τόσο κοντά και απλά δεν έμαθες ούτε τ'όνομά του.Η κοπέλα είχε καστανά μαλιά,κάπως μακριά,ίσως μέχρι τον ώμο και τα'χε ποιασμένα κοτσίδα.Μπροστά τα είχε χορίστρα και φόραγε μαύρα γιαλυά ηλίου,δεν είδα τα μάτια της όμως είχε τόσο γοητευτικό σχήμα προσώπου.Είχε κι'όλας όμωρφα,ογκώδες χίλια,που δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου.Φόραγε ένα blue jean,από κάτω γυναικείες σαγιονάρες κι'από πάνω φόραγε μιά άσπρη,μακριά μπλούζα που απεικόνιζε μιά γυναίκα,μ'ένα γυναικείο καπέλο.Ήταν κάπου στην ηλικεία μου.Έχουν περάσει κάποια χρόνια τώρα.Ήταν μεσημέρι-απόγευμα Κυριακή στις 18 Μαίου 2008.Εγώ τότε ήμουν στα 26.Είχα κουρεμένα τα μαλιά μου κοντά κι'απ'ότι θυμάμαι φόραγα μιά κίτρινη μπλούζα.Ήμουν με την μητέρα μου,η οποία είχε ξανθά,σπαστά μαλιά και καθόμασταν στον πάνω όροφο του ferry boat,στο ίδιο παγκάκι,η μητέρα μου δίπλα της κι'εγώ απέναντί της.Πιγέναμε από Αρκίτσα,στην Αιδυψό.Ανά πάσα στιγμή εκεί που είμασταν τόσο κοντά εγώ την κοίταζα,ήθελα να της πώ κάτι,αλλά εκείνη είχε ακουστικά στ'αυτιά και άκουγε μουσική.Δεν έδινε πολύ σημασία.Εγώ παρ'όλ'αυτά το διασκέδαζα και πέταγα κρακεράκια στους γλάρους που ακολουθούσαν το πλοίο.Έφερνα από'δώ κι'από'κεί στα κάγκελα και συνήθως στεκόμουν μπροστά της.Εκεί που πέταγα κρακεράκι στον γλάρο κι'εκείνος το ποιάνει σαν σκυλάκι,εκεί που ήμουν μπροστά απ'το κορίτσι,εκεί που καθόταν,γύρισα και την κοίταξα χαμογελόντας,έτοιμος να πώ κάτι κι'εκείνη εκεί που κοίταζε,πίρε τα μάτια της και γύρισε το κεφάλι.Σε κάποια φάση άκουσα την φωνή της όταν σήκωσε το τηλέφωνό της,απ'το οποίο άκουγε μουσική και μίλησε για λίγο.Εγώ έπαιζα με τους γλάρους και την κοίταζα πολλές φορές,έχοντας στον νού μου συνέχεια να της πώ κάτι.Ήταν τόσο γοητευτικιά,αλλά το μυαλό της φαινόταν πώς ήταν αλλού.Η διαδρομή κράτησε μισή ώρα.Το πλοίο έδεσε στην Αιδυψώ κι'εκεί που σηκωθήκαμε να φίγουμε με την μητέρα μου,εγώ δεν ήθελα να φίγω από κοντά της,πόσο μάλλον απ'την στιγμή που δεν έμαθα ούτε κάν πώς την έλεγαν.Ήταν ένας καημός που μου'μινε.Ένα κορίτσι άγνωστο,που αποτελεί μιά ανάμνηση,ένα όνειρο.Μιά στιγμή χαμένη,μέσα στον ατέλειωτο ωκαιανό των αναμνήσεων.Μιά στιγμή πάνω στη θάλασσα και στα κύματα ανάμεσα σε γλάρους και κανένας άλλος τριγύρω.Μες την σιωπή.Ήταν τόσο όμωρφη στιγμή.Εκείνη δεν την γνώρισα και δεν την ξαναείδα ποτέ,όμως εκείνη η ημέρα και η στιγμή αποτελεί μιά γλυκιά πανσέληνο στον ουρανό των αναμνήσεων.Θα ήθελα απλά να ξαναέβλεπα το πρόσωπό της έστω και μιά φορά.Θα ήθελα πάρα πολύ να ήξερα ποιά ήταν αυτή η κοπέλα.Υπάρχει κάπου στην βόρεια εύβοια,έχει τον δικό της κύκλο,φίλους,φίλες,προφανώς το αγόρι της,πυθανόν να είναι και παντρεμένη τώρα.Ξέρω ότι αυτό το πρόσωπο που υπάρχει στις αναμνήσεις μου,υπάρχει και στην πραγματικότητα και θα ήθελα πάρα πολύ να την έβλεπα.Έστω και για λίγο.Ας γινόταν κάποιο θαύμα.Όταν πίραμε το αυτοκίνητο απ'το πλοίο και φίγαμε με την μητέρα μου,αφού είμασταν στην αιδυψό,το πρώτο τραγούδι που έπαιξε σ'έναν σταθμό ήταν το''τα χνάρια είναι σβησμένα''Κατσιμίχα.Δέθηκε η ανάμνηση εκείνης της ημέρας μ'αυτό το τραγούδι.Μακάρι να γυρνούσε ο χρόνος πίσω και να ταξίδευα σ'εκείνη την στιγμή και να μάθαινα έστω τ'όνομά της.Θα ήθελα πάρα πολύ να είχα μπροστά μου εκείνη την μορφή και να την έβλεπα έστω και σε μιά φοτογραφία.
Φάνης
Πότε: Κυριακή, 18 Μάι 2008
Πού: Πάνω στο ferry boat που πίγενε από Αρκίτσα-Αιδυψό
Αναζητώ: Γυναίκα Είμαι: Άνδρας