Εικαστικά

Τι γίνεται στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών;

Πάνω από 40 περφόρμανς, ακαδημαϊκές παρουσιάσεις και προβολές συνθέτουν το πυκνό πρόγραμμα του «The Garden of Dystopian Pleasures», ενός 7ήμερου φεστιβάλ με θέμα τη μετα-αλήθεια και με δράσεις που παρουσιάζονται πολύ σπάνια στην Αθήνα

Το Garden of Dystopian Pleasures είναι ένα επταήμερο φεστιβάλ περφόρμανς, συζητήσεων, προβολών, εγκαταστάσεων κ.λπ. στον χώρο της ΑΣΚΤ σε επιμέλεια των ΦΥΤΑ και του νεοσύστατου think-tank The Ministry of Post-Truth.

 

Καταπιάνεται με το αρκετά καυτό ζήτημα της μετα-αλήθειας, δηλαδή την έξαρση των ψεύτικων ειδήσεων και την επιστροφή της συνωμοσιολογικής προπαγάνδας.

 

«Οι καλλιτεχνικές και ακαδημαϊκές παρουσιάσεις του φεστιβάλ έχουν να κάνουν αφενός με την ανάλυση των φαινομένων του post-truth (από εθνικιστικές μακεδονικές εξάρσεις και τον υποβόσκοντα αντισημιτισμό του αντισυστημικού αριστερού λόγου μέχρι τις νεο-μάτσο κουλτούρες του Διαδικτύου και 4chan-ικά φαινόμενα στην Αμερική) και αφετέρου με το ζήτημα της απόλαυσης μέσα σε μια τέτοια μετα-αποκαλυπτική συνθήκη» εξηγούν τα ΦΥΤΑ την ώρα που φωτογραφίζουμε μερικούς από τους περφόρμερ του φεστιβάλ στους χώρους της ΑΣΚΤ.

 

Είναι ένα φεστιβάλ που καλεί το κοινό να έρθει τόσο με αναλυτική όσο και με ψυχαναλυτική διάθεση, δηλαδή όχι μόνο να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε μια σειρά από επικίνδυνα φαινόμενα αλλά και να μπει στη θέση του τέρατος, να ταυτιστεί με το τέρας, να γίνει το τέρας.

«Οι καλλιτεχνικές και ακαδημαϊκές παρουσιάσεις του φεστιβάλ έχουν να κάνουν αφενός με την ανάλυση των φαινομένων του post-truth (από εθνικιστικές μακεδονικές εξάρσεις και τον υποβόσκοντα αντισημιτισμό του αντισυστημικού αριστερού λόγου μέχρι τις νεο-μάτσο κουλτούρες του Διαδικτύου και 4chan-ικά φαινόμενα στην Αμερική) και αφετέρου με το ζήτημα της απόλαυσης μέσα σε μια τέτοια μετα-αποκαλυπτική συνθήκη» εξηγούν τα ΦΥΤΑ την ώρα που φωτογραφίζουμε μερικούς από τους περφόρμερ του φεστιβάλ στους χώρους της ΑΣΚΤ.

 

«Πώς μπορούμε να σταθούμε απέναντι στο τέρας της παραπληροφόρησης και του trolling; Είναι ένα φεστιβάλ που καλεί το κοινό να έρθει τόσο με αναλυτική όσο και με ψυχαναλυτική διάθεση, δηλαδή όχι μόνο να τοποθετηθεί κριτικά απέναντι σε μια σειρά από επικίνδυνα φαινόμενα αλλά και να μπει στη θέση του τέρατος, να ταυτιστεί με το τέρας, να γίνει το τέρας.

 

Το φεστιβάλ βρίσκεται κάτω από την ομπρέλα του ASFA barbecue, μιας διεθνούς συνάντησης καλλιτεχνών, θεωρητικών, σπουδαστών και κοινού που ξεκίνησε το 2013 και συμβαίνει μία φορά τον χρόνο στους χώρους της Σχολής Καλών Τεχνών στην Πειραιώς. Δεν πρόκειται για κλασική έκθεση καλλιτεχνικών έργων, αλλα κεντρική θέση στη διοργάνωση κατέχουν οι performing arts και η προσπάθεια να παρουσιαστεί κάτι πειραματικό και σε διάλογο με διεθνή κύματα τέχνης. Όταν μας κάλεσε ο Βασίλης Βλασταράς να συμμετάσχουμε, δεχτήκαμε αμέσως γιατί το barbecue μας φαίνεται από τις λίγες πρωτοβουλίες με ανατρεπτικό χαρακτήρα στο ελληνικό ακαδημαϊκό πλαίσιο, πράγμα που ταιριάζει με τη δουλειά και τα ενδιαφέροντά μας.

 

Τα ΦΥΤΑ, λίγο πριν από την κυκλοφορία του νέου ελληνικού cryptocurrency (FYT-coin) που σκοπεύει να βάλει τέλος στην απλήρωτη εργασία των καλλιτεχνών και των εργαζομένων του χώρου της τέχνης, θα παρουσιάσουν αποσπάσματα από τον ακυκλοφόρητο δίσκο τους «Sell Out», ένα ποπ σχόλιο πάνω στα όρια της θεσμικής κριτικής και της περιρρέουσας αμφιθυμίας απέναντι στους ελληνικούς θεσμούς τέχνης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Το Garden of Dystopian Pleasures είναι επίσης η πρώτη διοργάνωση του Ministry of Post-Truth, ενός διεπιστημονικού ερευνητικού κέντρου με βάση τέσσερις πόλεις (μεταξύ τους και η Αθήνα) και θεματική την έρευνα γύρω από το ζήτημα των θεμάτων της παραπληροφόρησης. Στη συνέχεια της ακαδημαϊκής χρονιάς θα οργανωθούν κι άλλα events του ministry, σε συνεργασία με διεθνείς οργανισμούς, όπως το Data Natives στο Βερολίνο και το Freud Museum του Λονδίνου».


«Τι θα μπορεί να δει κανείς στο φεστιβάλ;» «Το πρόγραμμα είναι πολύ πυκνό και γεμάτο από πράγματα που παρουσιάζονται πολύ σπάνια στην Αθήνα, οπότε ελπίζουμε το κοινό να βρει αρκετό χρόνο αφιερώσει στο φεστιβάλ αυτήν τη βδομάδα. Θα γίνουν πάνω από 40 περφόρμανς, ακαδημαϊκές παρουσιάσεις και προβολές.

 

Πέρα από τα πρότζεκτ που φωτογραφίζετε, να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποια ακόμα απ' όσα θα παρουσιαστούν: μια διάλεξη από τη φεμινίστρια φιλόσοφο Nina Power που θα μιλήσει για την έμφυλη διάσταση του τρολαρίσματος, το Noise Skiladic Εxperience του Pop Tektonism, όπου η ελεύθερη noise συναντά το σκυλάδικο, μια παρουσίαση του καλλιτέχνη Ed Fornieles για την πορνογραφία την εποχή της εικονικής πραγματικότητας, την περφόρμανς "Daddy Knows", μια τηλεφωνική συνομιλία της Μεταθεοδοσίας με τον συνωμοσιολόγο πατέρα της, μια ομιλία του φιλοσόφου Γιάννη Σταυρακάκη για τη σχέση λαϊκισμού και μετα-αλήθειας, ένα ηδονιστικό ντελίριο από τις Χριστίνα Σαρλή και Κατερίνα Ψαραδέλλη, ένα cyborg τηλεφωνικό κέντρο εξυπηρέτησης πελατών από τις Βασιλική Λαζαρίδου και Κρυστάλλη Ζαχαριουδάκη, μια παρουσίαση της Σοφίας Μπέμπεζα για τις πρακτικές της νέας δεξιάς με χίπστερ ναζί και πράσινα βατράχια, μια περφόρμανς του Pedro de Senna, όπου ένας Βραζιλιάνος skinhead έρχεται στην Ελλάδα για να βρει τις ελληνικές ακροδεξιές του ρίζες, ένα πάνελ με ακαδημαϊκούς και δημοσιογράφους για τη σχέση ΜΜΕ και μετα-αλήθειας (Σίσσυ Αλωνιστιώτου, Θεμιστοκλής Πανταζάκος, Σταμάτης Πουλακιδάκος, Έλενα Ψυλλάκου), ένα έργο από την τρανς ακτιβίστιρα Clair Le C πάνω στη σχέση ταυτότητας φύλου, alt-right και Μπομπ Σφουγγαράκη, όπως και μουσικές παρουσιάσεις των Νόμος751, Αλέξανδρου Δρόσου και Κουηρώων, workshops/διαδραστικά έργα από τους Peter Max Lawrence, Μάνο Μπαζάνη, Marcella Bruno & Rev. Thanatos, Μαρίζα Τσάρη και πολλά άλλα.

 

Σε ποια ανήκει η Μακεδονία; Σε ποιον ανήκει, τελικά, η Κάτω Ιαπωνία; Θα μας υποδουλώσουν εμάς και την ένδοξη κουλτούρα μας εκ των αρχαιοτάτων χρόνων; Θα γίνει, τελικά, ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στις αρκούδες, τους λύκους και τους λαγούς και αν ναι, σε ποια περίπτωση; Αν η Μακεδονία ονομαστεί Πρώην Υπερσιβηρική Ροζ Διαστημική Ζουγκλοειδής Μη Ελληνική Δημοκρατία της Μακεδονίας ή αν η Ελλάδα ονομαστεί η μόνη Ελληνική Αλεξανδρινή Γοργόνα Ελληνικότατα Ελλαδική Ελλάδα; Η/το Space Manifesto είναι drag performer, ένας χαμένος εξωγήινος που εξερευνά τις δυναμικές της πολιτικής έκφρασης στο drag, το lip-sync ως πηγή ενδυνάμωσης και το trash ως εργαλείο εννοιακής τέχνης. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Η εβδομάδα θα κλείσει με το Glam Slam!, ένα καμπαρέ με πειραματικές περφόρμανς μικρής διάρκειας που κανονικά συμβαίνει στον χώρο Cabaret Voltaire, αλλά μόνο γι' αυτόν το μήνα μετακομίζει στον χώρο της ΑΣΚΤ».

 

Το φεστιβάλ έχει ελεύθερη είσοδο και το ακριβές πρόγραμμα μπορεί να το βρει κανείς στη σελίδα του ASFA barbecue: asfabbq.com.


Περφόρμερ της φωτογράφισης: Kangela Tromokratisch, Νίκος Γεωργίου, Ανθή Κούγια & Σμαράγδα, Eggs & Legs, Πωλίνα Ευαγγέλου, Δέσποινα Σεβαστή, Space Manifesto, Κωνσταντίνος Βακίδης, Μάνος Μπαζάνης, Μάρκος Ροβήλος, Η Ξυλοκάτι είναι καλύτερη από την Ακρόπολη, Μαρίζα Τσάρη, Φιλ Ιερόπουλος / Shibari: Σοφία Πορφύρη / Props: Eggs & Legs / Βοηθός: Νατάσα Διαβαστή.

 

Ο γεωπόνος-καλλιτέχνης Μάνος Μπαζάνης παρουσιάζει το Mediterramorphosis, ένα masterclass στην Ιθαγενή Ολιστική Γεωργία με τη μορφή διεπιστημονικού εργαστηρίου, όπου η θεωρία και η πρακτική, η παράδοση και η πρόοδος των αγροτικών επιστημών συναντιούνται στον αιώνιο τόπο του ευλογημένου, μα απειλούμενου μεσογειακού τοπίου-κήπου. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η Kangela Tromokratisch, κλόουν, πανκ θεότητα, ψυχεδελική νοικοκυρά, ενσωματώνει και αναβιώνει το ελληνικό πνεύμα σε όλες τις περφόρμανς της. Στο φεστιβάλ η Kangela θα παρουσιάσει τη διάσημη ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή της «Πρωινό με την Kangela», ειδικά φτιαγμένη για ζωντανό κοινό. Η Kangela και οι καλεσμένοι της θα μιλήσουν για θέματα όπως η ελληνική σκηνή τέχνης, το body positivity, το φύλο, ο φεμινισμός κ.λπ.

 

Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η Δέσποινα Σεβαστή είναι εικαστική και θεωρητικιά που κάπου έχει και ένα πτυχίο Αρχαιολογίας. Δουλεύει με περφόρμανς, κείμενο, ζωγραφική, βίντεο και οτιδήποτε άλλο έχει νόημα, προσπαθώντας να αγχώσει τις μακρές εμμονές της: την ιδεολογία της «ελληνικότητας», της «κρίσης», της «λευκής δημοκρατίας», τον φεμινισμό, την αρχαιολογία και άλλα πράγματα διασκέδασης. Στις περφόρμανς της απευθύνεται στη συσκευή που αναπαράγει την «αυθεντική» ελληνικότητα, ενώ μιλάει για τα θεσμικά, τυπικά και αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης που λαμβάνουν οι επίδοξοι καλλιτέχνες στην Ελλάδα. Στο φεστιβάλ παρουσιάζει ένα έργο για την ελληνικότητα ως το λίκνο της λευκότητας (μια λευκότητα που ήταν θεμελιώδης και για τον αποικισμό της Αμερικής), τη βιοπολιτική του ετεροπορικού σύγχρονου σώματος σε σχέση με τα ελληνικά αγάλματα, μέχρι και προβληματισμούς για τη μορφή εκμάθησης της Αθήνας της documenta 14 («Learning from Athens»). Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η performance Tank Top στηρίζεται σε κείμενα των δύο ερμηνευτών της (Πωλίνα Ευαγγέλου & Νίκος Γεωργίου) που αφορούν τη γέννηση, το χτίσιμο και την αποδόμηση. Το κοινό βλέπει δύο ανθρώπους να ντύνονται, να ξεντύνονται, να χορεύουν, να φωνάζουν και να τσακώνονται. Ένα χαοτικό σύμπλεγμα πληροφοριών εκτοξεύεται από μέσα τους προς κάθε κατεύθυνση, χτυπώντας τυχαίους στόχους και ανακαλύπτοντας τυχαίες διαδρομές. Μια ιδέα κομμένη στη μέση ή μια performance βασισμένη στην ελληνική προχειρότητα, όπου τα πράγματα δεν ολοκληρώνονται ποτέ και απλώς προχωράς στο επόμενο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Ποια η σχέση του φεμινισμού και των κινημάτων λευκής υπεροχής (white pride); Πώς γίνεται αντιδραστικές εθνικιστικές πολιτικές κοινότητες να οικειοποιούνται και να χρησιμοποιούν το λεξιλόγιο των φεμινιστικών κοινοτήτων; Στο Garden of Dystopian Pleasures φιλοδοξούμε να ανοίξουμε μια συζήτηση γύρω από το παρόν και μέλλον των πολιτικών της ταυτότητας μέσα από το πρίσμα μιας διαθεματικής και ενσώματης κριτικής. Στη φωτογραφία η Πωλίνα Ευαγγέλου σε ξέφρενο χορό μαζορέτας εθνοκάθαρσης στην Πειραιώς. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Στη φωτογραφία, η new media περσόνα και περφόρμερ Η Ξυλοκάτι είναι καλύτερη απο την Ακρόπολη μας προσκαλεί σε ένα καλλιτεχνικό πικνίκ μαζί με την άσπονδη φίλη της, την Ακρόπολη Αθηνών, και τον πιστό της υπηρέτη και μασκότ της alt-right, Pepe Le Frog. Το 4chan συναντάει τον Χρυσό Αιώνα του Περικλή σε μια post-drag ανίερη συντροφιά. Η Ξυλοκάτι θα παρει μέρος στο κλείσιμο του φεστιβάλ ως κομμάτι του καμπαρέ Glam Slam! Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το γονίδιο. Τα μάτια. Ο ύμνος. Ελληνικός διαλογισμός στο νοικοκυριό. Εσύ μπορείς; Είσαι Ελληνίδα καλή νοικοκυρά, δούλα και κυρά, μα και τεχνήτρα; Η Μαρίζα Τσάρη, ηθοποιός και περφόρμερ, παρουσιάζει μια επιτέλεση της τέχνης στη ζωή. Μια διαδραστική περφόρμανς από τη ζωή, για τη ζωή και την τέχνη. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Το «Ιθαγένεια, έχεις ταλέντο!» είναι μια σπονδυλωτή περφόρμανς των Ανθή Κούγια & Σμαράγδα, βασισμένη στη δομή ενός trashy TV show / talent show / διαγωνισμού ομορφιάς. Η περφόρμανς φέρνει τη συζήτηση γύρω από την πολιτική ορθότητα στα όριά της, κριτικάροντας τον ρόλο της σύγχρονης «πολιτικής τέχνης» και τους εκπροσώπους της και γιορτάζοντας την αποσύνθεση μιας εντελώς αποπροσανατολισμένης κοινωνίας. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Παραπάνω από 50 καλλιτέχνες θα μετατρέψουν την ΑΣΚΤ σε μια ζωντανή δυστοπική εγκατάσταση που θα εξελίσσεται και θα μεταμορφώνεται κατά τη διάρκεια μιας ολόκληρης εβδομάδας εκρηκτικών δρωμένων και φαντασμαγορικών εκπλήξεων. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Info:

To φεστιβάλ The Garden of Dystopian Pleasures θα πραγματοποιηθεί από τις 15 έως τις 21 Σεπτεμβρίου στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, (Πειραιώς 256), στην Αθήνα.

 

Εικαστικά

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Τέσσερις εικαστικές εκθέσεις που θα συζητηθούν προσεχώς

Εικαστικά Τέσσερις εικαστικές εκθέσεις που θα συζητηθούν προσεχώς

20.9.2019
«Τσίκι - τσίκι»: Μια συναρπαστική έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη έρχεται στο Μουσείο Μπενάκη

Εικαστικά «Τσίκι - τσίκι»: Μια συναρπαστική έκθεση του Αλέξη Ακριθάκη έρχεται στο Μουσείο Μπενάκη

18.9.2019
 Το παράξενο σύμπαν του (ελληνικής καταγωγής) Manuel Osterholt

Εικαστικά Το παράξενο σύμπαν του (ελληνικής καταγωγής) Manuel Osterholt

16.9.2019
Μεγάλο σκάνδαλο πλαστογραφιών κλασικών έργων ζωγραφικής συγκλονίζει τον κόσμο της τέχνης

Εικαστικά Μεγάλο σκάνδαλο πλαστογραφιών κλασικών έργων ζωγραφικής συγκλονίζει τον κόσμο της τέχνης

14.9.2019
Pedro Bell: Αυτός ήταν ο εμβληματικός εικονογράφος των Funkadelic

Εικαστικά Pedro Bell: Αυτός ήταν ο εμβληματικός εικονογράφος των Funkadelic

10.9.2019
20 μοναδικές εικονογραφήσεις του Henri Toulouse-Lautrec

Εικαστικά 20 μοναδικές εικονογραφήσεις του Henri Toulouse-Lautrec

9.9.2019
Ένας εκρηκτικός νέος έλληνας ζωγράφος που θυμίζει Μπασκιά και συζητιέται πολύ

Εικαστικά Ένας εκρηκτικός νέος έλληνας ζωγράφος που θυμίζει Μπασκιά και συζητιέται πολύ

9.9.2019
ΑΝΙΜΑ Ι: Η παράδοξη γοητεία των τοτέμ του Γιάννη Βαρελά

Εικαστικά ΑΝΙΜΑ Ι: Η παράδοξη γοητεία των τοτέμ του Γιάννη Βαρελά

7.9.2019
Εν Αιθρία: Η έκθεση κόμικς επιστρέφει για δέκατη χρονιά

Εικαστικά Εν Αιθρία: Η έκθεση κόμικς επιστρέφει για δέκατη χρονιά

5.9.2019
1η Athens Art Book Fair: η πρώτη αθηναϊκή φουάρ με αποκλειστικά καλλιτεχνικές εκδόσεις

Εικαστικά 1η Athens Art Book Fair: η πρώτη αθηναϊκή φουάρ με αποκλειστικά καλλιτεχνικές εκδόσεις

5.9.2019
22 Σχόλια
avatar
Γράφων 4.9.2018 | 11:57
Άλλο ο Γουναρόπουλος κι άλλο ο Σταθόπουλος.
Άλλο η Άννα Γούλα κι άλλο η αναγούλα.
Αν η Πάολα προήλθε από την Βέμπο
θέλω πλέον να μην βλέπω
διότι η Σχολή Καλών Τεχνών
κατέστη συνονθύλευμα αριστερίστικης κιτσαρίας και κακοτεχνιών.
Όταν η πρωτοπορία καθίσταται αυτοσκοπός
όλος αυτός ο αισθητικός εσμός
καταλήγει να είναι αποδεκτός.
Είμαι κι εγώ τέχνης καταναλωτής
και θέλω νάμαι πια σαφής:
όλο αυτό το απαύγασμα μπουρδολογίας
είναι η ντροπή της ιστορίας.
Όπως τότε που κατέρρεε η Ρώμη
κι αντίς για Σοφοκλή κι Αισχύλο
τις θηριομαχίες είχαν ως διασκέδασή τους μόνη.
avatar
SYSTEMA 4.9.2018 | 14:26
ευκολα κατατάσσεις γέροντα... πριν κρίνεις, δες.... Έχεις επίσης ένα θέμα με τον αριστερισμό: δεν γεννά μόνο Σύριζες (διότι μάλλον από εκεί εκπορεύεται η απέχθεια). Γεννά και τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στις τέχνες και τη διανόηση
Βαγγέλης 4.9.2018 | 15:07
Η σχέση καλλιτεχνών και Αριστεράς είναι ευκαιριακή, απλώς γιατί ο ρόλος των μεν είναι να αμφισβητούν και η δε βρίσκεται μόνιμα στην αντιπολίτευση. Με την Αριστερά στην εξουσία είχαμε τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό, ρεύμα το οποίο δεν θα ενθουσίαζε τα παραπάνω παιδιά. Αυτά κάνουν χαβαλέ ενώ η Αριστερά δεν αστειεύεται.
avatar
never on sunday 4.9.2018 | 15:07
Ένας στο ΜοΜΑ χιλιάδες στον αγώνα (υπάρχει κάπου γραμμένο στην είσοδο). Έλεος με την κάθε αριστερή καρικατούρα που την έχει δει τέχνη.
λukum (το) 4.9.2018 | 16:31
Η σχέση καλλιτεχνών και αριστεράς δεν είναι ευκαιριακή, είναι φαντασιακή.

Το όνειρο των καλλιτεχνών είναι να γίνουν καταξιωμένοι και διάσημοι και τα έργα τους να γίνουν μέρος συλλογής πλούσιων συλλεκτών, μουσείων, ιδρυμάτων, τραπεζών και να πωλούνται σε γκαλερί πλούσιων οικογενειών που έχουν κύρος.

Πόσο αριστερό είναι αυτό;
avatar
Γράφων 5.9.2018 | 00:34
Ο Καμύ δεν πέθανε τη μέρα του τροχαίου αλλά τη μέρα που πήρε το Νόμπελ. Τσ. Μπουκόφσκι

Δουλειά της τέχνης δεν είναι να μου λέει τι να σκέφτομαι (φεμινισμός, ιθαγένεια, white pride κτλ). Αυτό το κάνει η στρατευμένη τέχνη. Ring a bell?

Δουλειά της τέχνης είναι η διδαχή αισθητικής δια της τέχνικης.
avatar
SKYHOOK47 4.9.2018 | 15:32
Εγώ πάντως αν αυτή ήταν η είσοδος της σχολής μου δεν θα ένιωθα τόσο υπερήφανος ώστε να στήνομαι και να φωτογραφίζομαι εμπρός από αυτή...
λukum (το) 4.9.2018 | 19:07
Η αλήθεια είναι πως υπάρχουν σαφώς χειρότερες αισθητικά είσοδοι Ανωτάτων Πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ακόμα και αν τα υλικά τους είναι σε καλύτερη κατάσταση.

Το εν λόγω κτίριο αποτελεί απομεινάρι του παλιού εργοστασίου, και στην ουσία μία επικοινωνιακή σκηνογραφία.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 4.9.2018 | 18:15
Θα ηθελα να δω τις performans artists να προτεινουν κατι ως προσαναλοτισμο της κοινωνιας. Ανεκαθεν αυτος ηταν και ο ρολος της Τεχνης σε μια κοινωνια.

Δεν ειναι πολυ δυσκολο να κριτικαρεις τα appearances μιας κοινωνικο-πολιτικης κρισης και να γιορταζεις πανω στα αποκα'ι'δια.
Δυσκολο ειναι να εμβαθυνεις στις ριζες της κρισης και στις συνθηκες που την συντηρουν στη ζωη. Πρεπει να ψαξεις ( και να μαθεις ) τον μεταπολιτευτικο "βιο και πολιτεια" των δασκαλων σου για παραδειγμα ( που μαλλον εκτιμας 'η ακομη ακομη και γλυφεις γιατι σε βαθμολογουνε ) κι αυτο δεν ειναι ευκολο, παροτι ειναι μια αρχη στη σωστη κατευθυνση.

-White pride σημαινει λευκη υπερηφανεια οχι λευκη υπεροχη, παντως...

Ερατώ 4.9.2018 | 19:51
Ηρεμήστε αγαπητοί,
τα ίδια έλεγαν και για τον Μανέ, τους ντανταιστές, τον Jean Cocteau, τον Andy Warhol, τη Cindy Sherman, την Frida Kahlo, την Valie Export, την Judy Chicago και περίπου όλη την κορυφαία τέχνη του 20ου αιώνα που διδάσκεται σε όλες τις σχολές καλών τεχνών του κόσμου και για την οποία γίνονται αφιερώματα στα σπουδαιότερα μουσεία, μπιενάλε κλπ παγκοσμίως. Ανοίξτε και κανένα βιβλίο ή έστω ιστότοπο, περάστε επιτέλους αν όχι στον 21ο αιώνα, έστω στον 20ο, δεν βλάπτει. Σίγουρα ο Σοφοκλής θα σας το συνιστούσε θερμά.
avatar
AthanBXL 4.9.2018 | 22:23
Αγαπητή Ερατώ,

Το λιγότερο που περίμενε κανείς ήταν η σύγκριση μιας κακέκτυπης περφόρμας (κοπυ-παστε Divine και Mexican Catch Show) με τον ντανταϊσμό, τον Warhol, την Sherman, κλπ κλπ.

Και επειδή ανοίγουμε και κανένα site του 21ου αιώνα
(http://www.arba-esa.be/recherche/, http://www.beauxartsparis.fr/fr/formation/programme-de-recherche/1650-sacre-sciences-arts-creation-recherche)
σας συνιστώ καλύτερα την αποφυγή συγκρίσεων. Είναι μια στάση καλλιτεχνίας και αυτή.

Σημειώστε δε ότι έχω το δικαίωμα και σύγκρισης και γνώμης, εφόσον είμαι Πολίτης (και δη φορολογούμενος) αυτής της κοινωνίας στην οποία το έργο της ΑΣΚΤ οφείλει να έχει αντίκτυπο.

Προσωπικά προτείνω ένα γερό restart στην ΑΣΚΤ μετά από μια χρήσιμη παύση. Ίσως αυτό δώσει έναυσμα σε μια πιο δημιουργική συζήτηση από την μονότονη διαλογική που προτείνετε. Άλλωστε με το χέρι στην καρδιά και πολύ ειλικρινά: τι θα χάσει η Ελληνική Κοινωνία και Αισθητική, αν πάψει η ΑΣΚΤ να παράγει έργο; Η απάντηση δική σας.

Ευχαριστώ για την φιλοξενία


Ερατώ 4.9.2018 | 23:47
Αγαπητέ AthanBXL,
1. Τις performance δεν τις έχετε δει διότι δεν έχουν γίνει ακόμα.
2. Ναι, λυπάμαι που σας χαλάω την εγκεφαλική σούπα αλλά τα ίδια λέγανε οι αρτηριοσκληρωτικοί ‘κριτικοί’ της εκάστοτε ποχής, ξαναλέω ανοίξτε κανένα βιβλίο
3. Μερικές από εμάς έχουμε σπουδάσει πάρα πολλά χρονια τις συγκρίσεις αυτές, εσείς;
4. Και εμείς είμαστε Πολίτες και πλερώνουμε φόρους you know, και δεν γίνεται να έχουμε όλες οι Πολίτες την δική σας αισθητική, λυπάμαι
5. Δικαίωμα σύγκρισης και γνώμης μπορεί να έχετε, βαρύτητα όχι, εκτός και εαν πρόκειται για το ερευνητικό/ επαγγελματικό σας πεδίο
6. Το ASFA BBQ είναι μια διεθνής συνάντηση για επαγγελματίες, θεωρητικούς, φοιτητές και κοινό των time-based arts που διοργανώνει το Θέατρο της ΑΣΚΤ και η Μονάδα Επιχειρηματικότητας και Καινοτομίας της AΣΚΤ, και που φέτος επιμελούνται τα ΦΥΤΑ. Δεν εκπροσωπεί κατ’ανάγκη το σύνολο παραγωγής της σχολής. H ΑΣΚΤ σήμερα παράγει πολλά διαφορετικά είδη τεχνης και αισθητικής, thank god δεν έχουμε χούντα και μια γραμμή σε όλη τη σχολή, μπορείτε εσείς κάλλιστα να διαλέξετε κάποιο άλλο είδος. H μόνη μονότονη διαλογική εδώ μέσα είναι ο λογοκριτικός συντηρητισμός σας - να κλείσει η σχολή και να μπεί στον γύψο ώσπου να εξυγιανθεί όπως έλεγε και ο αείμνηστος.
7. Τέλος, δεν ξέρω γιατί μου στέλνετε generic links από σχολές της Γαλλίας και του Βελγίου. Προσωπικώς έχω σπουδάσει στην Αγγλία. Goldsmiths, University of London αν τυχόν σας λέει κάτι.

Φιλικά, Ερατώ
avatar
Νικόλας Δαλιανίδης 5.9.2018 | 00:27
Αγαπητέ Athan,

παρακολουθώντας την άνωθεν στιχομυθία κατανοώ πως ο,τιδήποτε σχετικό και προσκείμενο στα καλλιτεχνικά ρεύματα της τελευταίας εικοσαετίας πρέπει να σου είναι αν όχι άγνωστο, τουλάχιστον αποκρυμμένο από την ομίχλη μίας εξαιρετικά απλοποιητικής αφήγησης περί "μετανεωτερικών μορφωμάτων" και "παρακμής της δυτικής Τέχνης" που δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να επιβεβαιώνει τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες της της ακκιζόμενη νωχελικά. Την ίδια στιγμή, είναι προφανές πως η αντίληψή σου περί της συνθήκης του πολιτικού στην εποχή του post-truth έχει μείνει στην εποχή των μπρούτζινων στοχαστών και των αφαιρετικών καμβάδων, αγνοώντας καθοριστικά κάθε έννοια επιτελεστικών και εννοιολογικών τεχνών τη στιγμή που διεθνώς καταρτισμένα πανεπιστημιακά ιδρύματα, όπως το Saint Martins, το Dutch Institute of Art, το Royal College of Art και το California Institute of the Arts προσφέρουν ολόκληρα προγράμματα αφιερωμένα στις ενότητες αυτές. Με άλλα λόγια, τα επιχειρήματά σου εκκινούν και καταλήγουν σε μία θέση επώδυνα γνώριμη για όλους όσους ασχολούμαστε με τη τέχνη στην Ελλάδα, αυτή του αρτιοσκληρωτικού συντηρητισμού με παραισθήσεις ευρωπαϊκής νηφαλιότητας.
avatar
Γράφων 5.9.2018 | 07:00
@ Νικόλας Δαλιανίδης

Ένα λάθος που κάνετε όλοι εσείς που ασχολείστε με την τέχνη είναι ότι δεν την κάνετε για εσάς. Την κάνετε για εμάς. Δεν την κάνετε για να πείτε ο ένας στον άλλο μπραβο μεταξύ σας. Την κάνετε για να αρέσει όχι σε ένα κοινό ειδικών αλλά στις μάζες, οι οποίες μπορεί να είναι μυημενες, μπορεί και όχι.

Αντέχετε την απόρριψη από αυτές;
λukum (το) 5.9.2018 | 01:28
Με την ίδια λογική, της σύγκρισης του παρελθόντος, πάλι μπορεί κάποιος να ακυρώσει τους ισχυρισμούς σας περί πρωτοπορίας, αφού ουδέποτε στην ιστορία της Τέχνης (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, βλέπε σχολή Bauhaus) η πραγματική πρωτοπορία δεν ήταν κάτω από τα φτερά καμίας ακαδημαϊκής σχολής και εντός πανεπιστημιακού περιβάλλοντος. Όταν αυτο γινόταν, έπαβαν να ειναι πρωτοπορίες.

Οι πραγματικές πρωτοπορίες βρίσκονται εκτός ακαδημιών, ακριβοθόρυτων πανεπιστημιακών τίτλων και κρατικών κονδυλίων.

Αυτοί που «έλεγαν τα ίδια» για τον Μανέ και τον Ντανταϊσμό ήταν οι ακαδημίες. Στο σήμερα, οι ακαδημίες παρουσιάζουν μια πρωτοπορία που ΔΕΝ είναι πρωτοπορία ακριβώς γιατί η πρωτοπορία δεν μπορεί να εκπροσωπείται από τις ακαδημίες. Οι ακαδημίες εκπροσωπούν την εξουσία.

Μην κοροίδευομαστε.
Ερατώ 5.9.2018 | 08:16
Καλέ ναι, μην κοροιδεύεστε, λέτε ανιστόρητες αρλούμπες. Η Ολυμπία του Μανέ εκτέθηκε στο Salon de Paris, την επίσημη έκθεση της Académie des Beaux-Arts το 1865. Και αυτοί που "έλεγαν τα ιδια" ήταν το κοινό και οι κριτικοί όπως ξαναματαείπα. Το λέει και η γουικιπίντια αλλά να, προσφορά του καταστήματος και οι ακριβοθΏρΗτες πηγές: https://faculty.risd.edu/bcampbel/Various%20authors%20on%20Manet's%20Olympia.pdf
Η αγαπημένη μου κριτική είναι του κριτικού Amédée Cantaloube “This Olympia is a sort of female gorilla, a grotesque in India rubber outlined in black, apes on a bed, in a state of complete nudity, the horizontal attitude of Titian’s Venus: the right arm rests on the body in the same fashion, except for the hand, which is flexed in a sort of shameless contraction.”
Αλλά και οι κριτικός και ποιητής Theophile Gautier δεν πάει πίσω στην ανοησία: "With some repugnance I come to the peculiar paintings by Manet. It is awkward to discuss them, but they cannot be passed by in silence. . . . Many people think it is enough to pass them by and laugh, but that is a mistake. Manet is not without importance; he has a school, he has admirers, even fanatic followers; his influence extends further than is generally realized. M. Manet has the honor of being a danger. But now the danger is passed.
Olympia is inexplicable from any point of view even taken for what she is, a puny model stretched out on a sheet. The color of the flesh is dirty, the modeling non-existent. The shadows are indicated by more or less large smears of blacking. What’s to be said of the negress who brings a bouquet of flowers in a paper, or the black cat that leaves its muddy footprints on the bed? We would still excuse the ugliness were there only some truth in it, some careful study, heightened by some splendid effect of color. Even the least pretty woman has bones, muscles, skin and some sort of color. Here there is nothing, we are sorry to say, but the desire to attract…"
Και τέλος για πρωτοπορίες μιλήσατε εσείς, που η βιβλιογραφία σας έχει μείνει στο 1700, προσωπικώς ουδέποτε χρησιμοποίησα αυτό τον μπανάλ όρο, καθώς παρόμοιες performance γίνονται εδώ και αρκετά χρόνια, μη σας πω δεκαετίες και πάθετε ανακοπή.
Λοιπόν γειά σας τώρα, πάω να πλύνω κανα πιάτο
xoxo
avatar
Γράφων 5.9.2018 | 06:55
Αγαπητη Ερατώ,

Στην εποχή του Σοφοκλή θα είχαμε κάθε δικαίωμα να γιουχαρουμε και να πλακωσουμε μια κακη 'περφορμανς' στα ζαρζαβατια.

Η επίκληση δεν ήταν στην λογοκρισία αλλά στην αισθητική. Εξάλλου κι οι ίδιοι για δυστοπία ομιλούν. Αν θέλω δυστοπία πετάγομαι μέχρι τον πεζόδρομο έξω από τη νομική. Δεν χρειάζεται πτυχία ΑΕΙ.
ms12 5.9.2018 | 08:24
Με ελάχιστες εξαιρέσεις δεν παράγουμε τέχνη σήμερα στην Ελλάδα. Παράγουμε με επιτυχία κλίκες και αυλικούς και αυτό μας αρκεί. Ανακυκλώνουμε με ωραιοπάθεια τα ίδια και τα ίδια. Αυτή η ωραιοπάθεια του φερόμενου ως καλλιτέχνη, η εμμονή με την πόζα, αυτό το ύφος αυθεντίας (trust me, I am an artist) κι ας είναι είκοσι χρόνων.
Δεν αμφισβητώ το ταλέντο, αλλά χωρίς πειθαρχία και εργατοωρες δεν σε πάει πουθενά (μιλάω για πειθαρχία την ώρα που δημιουργείς, έξω από αυτήν κάνε και τον γορίλα).
Δεν φτανει που δεν έχουμε άμεση την δυνατότητα να βλέπουμε ίδιοις ομμασι τι συμβαίνει έξω, να κάνουμε τις συγκρίσεις μας και την αυτοκριτική μας. Αντ´ αυτού εχουμε και την αθάνατη ελληνίδα μάνα να μας φουσκωνει το κεφάλι μέχρι να γίνει ζέπελιν.

λukum (το) 5.9.2018 | 14:25
Ερατώ, ακριβώς επειδή το γούστο κοινού και κριτικών καθοδηγούνταν από τις ακαδημίες όπου η Ιστορική Ζωγραφική απολάμβανε πλήρους αποδοχής οι Πίνακες του Μανέ και άλλων απορρίπτονταν διαρκώς.

Ο,τι ήταν η Ιστορική Ζωγραφική τότε για τις ακαδημίες, είναι σήμερα αυτού του τύπου οι δράσεις. Οι καλλιτέχνες (;) μπορεί να θεωρούν πως κάνουν κάτι πρωτοποριακό, πρόκειται όμως για τον νεο-ακαδημαϊσμό.
avatar
Βεβαιως 4.9.2018 | 23:21
Το σωσε γινεται! Και το ελα να δεις!
avatar
zedian 5.9.2018 | 01:41
Τι παράνοια!ακομα δεν ξεκίνησε!!ας κάνουμε τον κόπο να πάμε να το παρακολουθήσουμε και μετά ας σχολιάσουμε!
avatar
Βεβαιως 6.9.2018 | 00:46
Εννοω εδω μεσα! Τι θα γινει με τα περφορμανς δεν εχω ιδεα...