«Το "ΦΕΥ" είναι η δουλειά την οποία ετοίμαζα τα τελευταία τρία χρόνια και ίσως όλη μου τη ζωή, εφτά πίνακες ζωγραφικής, και εφτά μουσικά κομμάτια τα οποία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους». Φωτο: Freddie F/LIFO
Εικαστικά

«Φευ» φωνάζει ο Αριστομένης Θεοδωρόπουλος, με 7 πίνακες και 7 αλληλένδετα μουσικά κομμάτια

Η πρώτη προσωπική έκθεση και το πρώτο άλμπουμ του νεαρού εικαστικού που αποφάσισε να τα κάνει όλα μόνος του

Η πτυχιακή εργασία του Αριστομένη Θεοδωρόπουλου πριν από οχτώ χρόνια, όταν αποφοιτούσε από την ΑΣΚΤ, ήταν εντυπωσιακή: πίνακες μεγάλων διαστάσεων «με ξεκάθαρα παραστατική ζωγραφική με αναφορές σε αναγεννησιακή και θρησκευτική δυτική τέχνη», όπως τη χαρακτηρίζει ο ίδιος, που είχαν μια έντονη «ελληνικότητα» με ένα τρόπο εντελώς μοντέρνο. Ο Αριστομένης –γεννημένος το 1988– είναι από τους ταλαντούχους εικαστικούς της γενιάς του, με μεγάλες ελπίδες να διαπρέψει.

 

Παρόλα αυτά, από τότε που αποφοίτησε δεν είχε τη συνέχεια που του άξιζε. Αν εξαιρέσεις τη συμμετοχή του σε ομαδικές εκθέσεις και την ενασχόλησή του με τη μουσική, ήταν μάλλον αθέατος και «χαμένος» από την ελληνική εικαστική πραγματικότητα, οπότε η «επιστροφή» του με την πρώτη προσωπική του έκθεση είναι ένα καλλιτεχνικό γεγονός.

 

Μόλις κυκλοφόρησε έναν νέο δίσκο και στις 18 του μήνα ξεκινάει η έκθεση των νέων έργων του, που είναι άμεσα συνδεδεμένα, ένα πρότζεκτ που ο ίδιος ονομάζει «ΦΕΥ : ΕΔΩ».

 

«Το "ΦΕΥ", ο τίτλος υπό τον οποίο κυκλοφορώ πλέον -ένα αρχαιοελληνικό επιφώνημα πόνου ή απόγνωσης που σημαίνει "αλίμονο"- είναι μια λέξη που χρησιμοποίησα επειδή είναι απλή και εύηχη, με τρία γράμματα –μου αρέσει ο αριθμός τρία- και νομίζω ότι δημιουργεί εικόνες»


• Το "ΦΕΥ", ο τίτλος υπό τον οποίο κυκλοφορώ πλέον –ένα αρχαιοελληνικό επιφώνημα πόνου ή απόγνωσης που σημαίνει "αλίμονο"– είναι μια λέξη που χρησιμοποίησα επειδή είναι απλή και εύηχη, με τρία γράμματα –μου αρέσει ο αριθμός τρία– και νομίζω ότι δημιουργεί εικόνες» εξηγεί. «Με το που σκεφτείς "φευ" λες "γιατί;", ο θεατής ή ο ακροατής αρχίζει και σκέφτεται πράγματα εκείνη τη στιγμή. Και νομίζω ότι μετά, όταν δει τα έργα και ακούσει και τη μουσική, μπαίνει κάπως στο κλίμα τους.

 

Επίσης, νομίζω ότι είναι ένας πολύ καλός τίτλος για την εποχή μας, για την κατάσταση την οποία ζούμε. Γενικά, εμένα μου την έδιναν πάντα οι υπογραφές στα έργα, κι επίσης μου τη δίνει που στην εποχή μας δίνεται πάρα πολλή βάση στο πρόσωπο παρά στη δουλειά. Δεν είναι ότι έψαχνα όνομα, οργανικά βγήκε, άρχισα να το χρησιμοποιώ αρχικά ως όνομα για κάποια τραγούδια που έγραφα και τα μοίραζα σε φίλους, και στη συνέχεια όταν συνειδητοποίησα ότι ήθελα να συνδυάσω τη ζωγραφική με τη μουσική, αποφάσισα να τα ενώσω υπό έναν τίτλο, παρά υπό μία επωνυμία του δικού μου ονόματος.

 

• Το "ΦΕΥ" είναι η δουλειά την οποία ετοίμαζα τα τελευταία τρία χρόνια και ίσως όλη μου τη ζωή, εφτά πίνακες ζωγραφικής και εφτά μουσικά κομμάτια τα οποία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους. Δεν είναι ούτε σάουντρακ στα έργα κι ούτε τα κομμάτια εικονογράφηση της μουσικής. Έχω δουλέψει τα κομμάτια όπως θα δούλευα με μπογιές και τους πίνακες τους έχω δουλέψει όπως θα έφτιαχνα μουσική, αντίστοιχα. Είναι φτιαγμένοι από λάδι με ακρυλικά και διάφορες δικές μου αλχημείες υλικών. Από βιομηχανικά και φυσικά υλικά, δημιουργώντας έτσι ένα αντιθετικό αλλά οργανικό αποτέλεσμα.

 

«Χωρίς αυτά που πέρασα δεν θα είχα φτιάξει αυτά τα πράγματα τα οποία έφτιαξα τώρα. Επανεξέτασα όλη μου τη δουλειά, επανεξέτασα όλη μου τη ζωή, το τι κάνω, τόσο στη ζωγραφική όσο και στη μουσική». Φωτο: Freddie F/LIFO


• Το "ΦΕΥ" στην ουσία είναι ένα έργο. Είναι 7 κομμάτια, κάτι ανάμεσα σε σάουντρακ και ηχητικό κολάζ, που έχουν στοιχεία από καλλιτέχνες που μου αρέσουν –μουσική, ζωγράφους, κινηματογραφιστές που μου αρέσουν–, είναι ένα αμάγαλμα ανατολίτικης μουσικής με ελληνική παραδοσιακή μουσική και δυτική –έχει την ακουστικότητα της παραδοσιακής μουσικής και τα ηλεκτρονικά της δυτικής– με στοιχεία industrial, με άμπιεντ.

 

Οι πίνακες είναι ένας συνδυασμός των επιρροών που είχα όλα αυτά τα χρόνια, και μέσα σε όλα αυτά πιστεύω ότι έχει αποτυπωθεί αυτή η περίοδος, από την πόλη που ζω και τον κόσμο μου. Έχουν σίγουρα κομμάτια του εαυτού μου και της δικής μου ζωής, αλλά χωρίς να υπάρχει κάποια αφηγηματικότητα ή ξεκάθαρη σύνδεση με τον εαυτό μου. Κι έχουν κάποια στοιχεία από παραστατική ζωγραφική αλλά ως περισσότερο ως αναφορά στο τι έκανα στο παρελθόν, είναι αυτοαναφορικό κάπως. Οι Ολλανδοί και οι Φλαμανδοί ήταν από τους αγαπημένους μου τεχνίτες.


• Οι πίνακες είναι μεγάλοι, ξεκινούν από 1,5 και φτάνουν και τα δύο μέτρα και ως συνολικό έργο συνοδεύονται από ένα 16σέλιδο στο μέγεθος του βινυλίου, δίγλωσσο, το οποίο θα περιέχει τα 7 έργα, τους στίχους και ένα κείμενο στην τελευταία σελίδα που έγραψε ο πολύ καλός μου φίλος ο Νικόλας ο Βασκόζος, ο οποίος ήταν δίπλα μου από την πρώτη μέρα και ήταν επιρροή και στα έργα μου και στη μουσική. Θα είναι το κείμενο που θα μοιράζεται και στην έκθεση στους επισκέπτες. Το βινύλιο θα βγει σε 200 αντίτυπα, αλλά ελπίζω να πάει καλά και να φτάσει σε όσο περισσότερο κόσμο γίνεται.


Επιπλέον θα κυκλοφορήσουν και 50 κόπιες σε box set, που είναι η απόλυτη έκδοση του έργου, με σκληρό εξώφυλλο με χρυσά γράμματα, το οποίο θα περιέχει τον δίσκο σε βινύλιο, το βιβλίο, τον δίσκο σε μορφή CD, ένα έργο σε αφίσα, κονκάρδα, και ένα bonus EP τεσσάρων κομματιών, εικοσάλεπτο, με lo-fi ambient. Ονομάζεται "ΦΕΥ συν". Θα κυκλοφορήσει από την The B-Other Side Records σε φυσική μορφή και φυσικά σε όλα τα digital μέσα.

 

Ένα στόμα που καταβροχθίζει - Ένα στόμα που αποβάλλει


• Τα έργα και τα μουσικά κομμάτια σε πρώτο πλάνο είναι σκοτεινά, αλλά δεν έχουν γίνει έτσι ηθελημένα, δεν είχα τέτοιον σκοπό. Έχουν περισσότερο την ανθρώπινη ψυχή μέσα, γιατί όταν πας να κοιτάξεις τον εσωτερικό κόσμο δεν είναι όλα με φως και λουλούδια. Μέσα σε αυτό το σκοτάδι, όμως, έχω χρησιμοποιήσει πάρα πολύ χρώμα, έντονα χρώματα. Δεν είχα κάποια συγκεκριμένη παλέτα, κυρίως χρησιμοποιώ καθαρά, ατόφια χρώματα, καθαρά κόκκινα, καθαρά μπλε, χρυσάφι με μαύρο, το χρυσό αμέσως παραπέμπει σε θρησκευτική τέχνη.


• Την έκθεση τη διοργανώνω μόνος μου, κι αυτό ήταν δικιά μου επιλογή. Ο χώρος της τέχνης είναι πολύ δύσκολος για να μπεις. Κι οι γκαλερί δεν ρισκάρουν πλέον, αλλά έχουν περάσει οχτώ χρόνια από τότε που τέλειωσα τη σχολή και οι περισσότερες από αυτές έχουν κλείσει τώρα, σχεδόν όλες οι παλαιάς κοπής γκαλερί που είχα επαφές.

 

Αυτό που βίωσα τότε που ήμουν πολύ νεότερος και άπειρος και δειλός ίσως, ήταν μία κατάσταση άβολη και λίγο σκληρή ψυχολογικά, διότι υπήρχε ένας τσαμπουκάς τότε απ' τους γκαλερίστες προς τους καλλιτέχνες, προς εμένα. Εγώ το βίωσα, και ήταν κάτι που με στεναχώρησε και με τρόμαξε πολύ τότε, και για αυτό τον λόγο απείχα από τη σκηνή για κάποια χρόνια.

 

• Αποφάσισα ότι δεν θέλω σχέσεις με γκαλερίστες τότε, όντας 24 χρονών, πολύ μικρός, γιατί μέσα στα άλλα πήγαν να μου "βάλουν χέρι" στο τι θα ζωγραφίζω. Έκριναν ότι αυτά που έφτιαχνα εκείνη την περίοδο δεν ήταν τόσο εμπορικά όσο αυτά τα οποία έφτιαχνα τα προηγούμενα χρόνια. Οπότε, κλείστηκα στο σπίτι μου και μου βγήκε μία αντιδραστικότητα όπου άρχισα να επανεξετάζω τι κάνω και να μισώ τον εαυτό μου για αυτά που φτιάχνω.

 

Όμως, δεν λένε κάθε κακό για καλό; Χωρίς αυτά που πέρασα δεν θα είχα φτιάξει αυτά τα πράγματα τα οποία έφτιαξα τώρα. Επανεξέτασα όλη μου τη δουλειά, επανεξέτασα όλη μου τη ζωή, το τι κάνω, τόσο στη ζωγραφική όσο και στη μουσική. Πειραματίστηκα πολύ, απείχα για αρκετά χρόνια, το οποίο το πλήρωσα μάλλον στη συνέχεια, γιατί δεν μπορείς ξαφνικά να εμφανίζεσαι να πεις "γεια, ήρθα" και να περιμένεις οι πόρτες να είναι ανοιχτές. Έφτιαξα όμως αυτό που παρουσιάζω τώρα που αισθάνομαι ότι είναι πολύ δικό μου.

 

«Ακόμα και αν φοβάμαι ακόμα, είναι σημαντικό να βγαίνεις από το comfort zone σου και είναι σημαντικό να μην περιμένεις τα πράγματα, αυτό ήταν το μεγαλύτερο reality check για μένα, να μην περιμένω από άλλους». Φωτο: Freddie F/LIFO

 

• Μπορεί οι περισσότερες από τις παλιές γκαλερί να έχουν κλείσει, αλλά υπάρχουν νεότερες, με νεότερους ανθρώπους να τις τρέχουν, που φοβούνται όμως να ρισκάρουν. Έχουν δικούς τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάζονται και δεν δέχονται καινούργιους εύκολα.

 

Επίσης, υπάρχει μία περίεργη ως αρνητική καχύποπτη αντιμετώπιση απέναντι στην πιο κλασική ζωγραφική αυτή την περίοδο. Εγώ πίστευα ως ρομαντικός βλάκας ότι σημασία έχει η δουλειά, αλλά τελικά σημασία έχουν οι συνεργασίες, τα βιογραφικά, το ποιος θα δώσει το βιογραφικό. Αλλά στην τέχνη σημασία έχει η δουλειά, έτσι θα έπρεπε να είναι στην τέχνη.


Δυσκολεύτηκα πάρα πολύ με αυτό το perspective, ήταν και το μουσικό κομμάτι το οποίο μπερδεύει, οπότε τελικά αποφάσισα να το δω μόνος με ο,τι μέσα διαθέτω. Η έκθεση θα γίνει σε έναν νέο χώρο που ανοίγει ο φίλος μου ο Αδριανός ο Ζαχαρίας στο Μεταξουργείο που λέγεται Fotagogoi και στις 18/10 θα είναι διπλό το ντεμπούτο, του χώρου και της έκθεσής μου.


• Υπάρχει μια δημιουργική έξαρση αυτή τη στιγμή στην Αθήνα, και αυτό είναι πάντοτε ευχάριστο, είτε είναι του γούστου μου είτε όχι. Μακάρι να υπήρχαν περισσότερες ευκαιρίες και περισσότερα χρήματα. Ωστόσο υπάρχουν πάρα πολλοί καλλιτέχνες, Έλληνες και ξένοι πλέον, γίνονται πάρα πολλές εκθέσεις, και παρόλο που δεν μπορεί να είναι όλα τέλεια, ούτε όλα του γούστου μου, βλέπω πολλές δουλειές ενδιαφέρουσες και πιστεύω ότι υπάρχει μέλλον.

 

Τα artist-run spaces έχουν προκύψει σίγουρα από ανάγκη γιατί δεν υπάρχουν χώροι και είναι ένα φαινόμενο πάρα πολύ ευχάριστο, διότι βλέπεις ότι οι δημιουργοί δεν το βάζουν κάτω. Επίσης, υπάρχει μία αίσθηση αλληλοστήριξης, το οποίο είναι επίσης πολύ θετικό και ευχάριστο.

 

«Αυτό που βίωσα τότε που ήμουν πολύ νεότερος και άπειρος και δειλός ίσως, ήταν μία κατάσταση άβολη και λίγο σκληρή ψυχολογικά, διότι υπήρχε ένας τσαμπουκάς τότε απ' τους γκαλερίστες προς τους καλλιτέχνες, προς εμένα». Φωτο: Freddie F/LIFO


• Αυτήν τη στιγμή έχω αναλάβει το στήσιμο της έκθεσης και το promotion της και του δίσκου, έχω αναλάβει πολλούς ρόλους που δεν ήθελα να τους αναλάβω, αλλά δεν γινόταν αλλιώς. Όταν ανήκεις σε γκαλερί εκτός από το στήσιμο που αναλαμβάνει, σου φέρνει και τους πελάτες από το πελατολόγιό της, από τις διασυνδέσεις που έχει. Αυτά μπορεί να μην τα έχω, αλλά έχω μάθει πάρα πολλά από αυτή τη διαδικασία, που είναι το θετικό της υπόθεσης.

 

Φαντάζομαι ότι στο μέλλον θα μου είναι πιο εύκολο να κινηθώ, οπότε το συστήνω ανεπιφύλακτα σε όλους. Ακόμα και αν φοβάμαι ακόμα, είναι σημαντικό να βγαίνεις από το comfort zone σου και είναι σημαντικό να μην περιμένεις τα πράγματα, αυτό ήταν το μεγαλύτερο reality check για μένα, να μην περιμένω από άλλους. Έμαθα επίσης να ζητάω βοήθεια. Το να ζητάς από άλλους είναι πολύ σημαντικό, γιατί πάντα κάποιος θα είναι πρόθυμος να βοηθήσει.


• Αυτό που συμβαίνει στα εικαστικά της Αθήνας ήταν κάτι που ερχόταν από καιρό. Νομίζω ότι βοήθησε και η φάση της Documenta να στραφεί το πράγμα πιο πολύ στην conceptual art. Μαγειρευόταν τα τελευταία δέκα χρόνια απ' τα πανεπιστήμια του εξωτερικού αυτό το πράγμα, οι artists-curators, άλλη ήρθε και η Documenta εδώ πέρα και το αποτελείωσε».

 

Τώρα

 

12-17

  

Info

Αριστομένης Θεοδωρόπουλος - «ΦΕΥ : ΕΔΩ»

FOTAGOGOI, Λεοννάτου 4 (Λεωνίδου & Κολοκυνθούς), Μεταξουργείο

Εγκαίνια: Πέμπτη 18 Οκτωβρίου, 20:00-23:00

Διάρκεια: 18/10-25/10

Ώρες λειτουργίας: Παρ.-Πέμ. 16:00-22:00

 

Το «ΦΕΥ : ΕΔΩ» κυκλοφορεί σε μορφή δίσκου και βιβλίου, στις 11 Οκτωβρίου, από την B-Otherside Records, και θα είναι διαθέσιμο στον χώρο της έκθεσης και στα δισκοπωλεία.

Bandcamp: https://f-e-f.bandcamp.com, 

Facebook: https://www.facebook.com/AristomenisTheodoropoulos

Instagram: https://www.instagram.com/aristo.menis/

YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCTlkaKeV2XWi6uk1fhF7BLQ

 

Όλος ο δίσκος υπάρχει για ακρόαση και αγορά εδώ:

 

 

 

Εικαστικά
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια