Τα δυτικά προάστια είχαν πάντα τα δικά τους στέκια, τις δικές τους πιάτσες, τις δικές τους καβάτζες για θέα στην πόλη, τη δική τους αισθητική, το δικό τους lifestyle, ακόμα και τη δική τους αργκό. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Αθήνα

Δυτικά προάστια: Πέρα από το ποτάμι κάτι έχει αλλάξει διά παντός

Η ιδιαίτερη γοητεία μιας αγαπημένης περιοχής της πόλης.

ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΛΙΑ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Για δεκαετίες η Αθήνα έδειχνε να είναι σπασμένη στα δύο, καθώς στη δυτική όχθη του Κηφισού έμοιαζε να έχει στηθεί ένα παράλληλο αστικό σύμπαν. Όταν μιλούσες για την Αθήνα, φυσικά είχες στον νου σου το κέντρο, αλλά μπορεί και όλους τους όμορους δήμους του δήμου Αθηναίων σε Βορρά, Ανατολή και Νότο, αλλά όχι στη Δύση. Οι δυτικές συνοικίες της Αθήνας είχαν για χρόνια φτιάξει τον δικό τους αυτοδύναμο και αυτόνομο μικρόκοσμο. Περιστέρι, Αιγάλεω, Λιόσια (σόρι, Ίλιον), Κορυδαλλός, Πετρούπολη, είναι περιοχές που γιγαντώθηκαν, εξελίχθηκαν και έφτασαν στο σήμερα κάνοντας μια απολύτως παράλληλη διαδρομή με την υπόλοιπη Αθήνα και μοιάζοντας να αδιαφορούν για το αν αυτή η διαδρομή θα ταυτιζόταν με την πορεία της υπόλοιπης πρωτεύουσας.


Τα δυτικά προάστια είχαν πάντα τα δικά τους στέκια, τις δικές τους πιάτσες, τις δικές τους κόντρες, τις δικές τους ομάδες, τις δικές τους καβάτζες για θέα στην πόλη, τη δική τους αισθητική, τους δικούς τους μικρούς ήρωες, το δικό τους lifestyle, ακόμα και τη δική τους αργκό. Και όσο οι υπόλοιποι Αθηναίοι σνόμπαραν ελαφρώς τις «λαϊκές» δυτικές συνοικίες αποκαλώντας τες «κιτς» ή «cult», τόσο οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών αδιαφορούσαν για τους «φλώρους» της Αθήνας και απολάμβαναν την αυτονομία τους.


Μέχρι και πριν από μερικά χρόνια οι μόνοι λόγοι που ένας Αθηναίος θα αποφάσιζε να... διασχίσει το ποτάμι και να βρεθεί στα δυτικά προάστια ήταν ή κάποια συναυλία (κυρίως στην Πετρούπολη) ή, πάνω απ' όλα, η διασκέδαση (άντε και κανένας συγγενής ή φίλος που ίσως ζούσε εκεί, μια μιλάμε για κάποιους από τους πολυπληθέστερους δήμους της χώρας). Και η αλήθεια είναι πως στα δυτικά προάστια πάντα ήξεραν να γλεντάνε! Και μάλιστα με την ψυχή τους.

 

Και όσο οι υπόλοιποι Αθηναίοι σνόμπαραν ελαφρώς τις «λαϊκές» δυτικές συνοικίες αποκαλώντας τες «κιτς» ή «cult», τόσο οι κάτοικοι των δυτικών συνοικιών αδιαφορούσαν για τους «φλώρους» της Αθήνας και απολάμβαναν την αυτονομία τους.


Τα ελληνάδικα στο Μπουρνάζι έχουν γράψει (και συνεχίζουν να γράφουν) ιστορία. Εκεί όλοι ξενυχτούσαν μέχρι πρωίας με λαϊκά σουξέ (ενίοτε παντελώς άγνωστα στο ευρύ κοινό) πολύ πριν η υπόλοιπη Αθήνα (και κατόπιν όλη η Ελλάδα) ανακαλύψει στα '90s πως ένα κλαμπ μπορεί να θυμίζει μπουζούκια.


Όμως, ακόμα και τα ροκάδικα ή τα λάτιν στέκια των δυτικών προαστίων κατάφερναν να ξεχωρίζουν και να κοντράρονται στα ίσα με αυτά της υπόλοιπης Αθήνας, ενώ ενίοτε κέρδιζαν στα σημεία, γιατί ήταν πιο αυθεντικά και «ανθρώπινα».

 

Πεζόδρομοι όπως η Αιμιλίου Βεάκη ή πλατείες όπως η πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό θυμίζουν πλέον τα Πετράλωνα και του Ψυρρή. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Αν προσθέσει κανείς σε όλα αυτά τις αναρίθμητες ταβέρνες, τα μουσικά μεζεδοπωλεία, τα ρακάδικα και λοιπά στέκια για φαγητό (και greek γλέντι) που υπάρχουν σε όλες τις δυτικές συνοικίες, τότε εύκολα καταλαβαίνει πως η νυχτερινή ζωή των δυτικών προαστίων δικαίως αποτελούσε τον βασικό ίσως πόλο έλξης σε αυτές τις γειτονιές. Όμως κάτι έχει αλλάξει πλέον και αυτό δεν είναι άλλο από το μετρό. Η επέκτασή του στα δυτικά προάστια εξαφάνισε διά παντός τα «αόρατα» σύνορα πάνω από τον Κηφισό και το αλισβερίσι των Αθηναίων με τους κατοίκους των δυτικών προαστίων έγινε πια όχι μόνο πανεύκολο αλλά και μοιραίο!

 

Πλάι στους σταθμούς της Αγίας Μαρίνας και του Αιγάλεω στήθηκαν νέες all-day πιάτσες και οι δυτικές συνοικίες έγιναν ξαφνικά προορισμός για shopping. Στήθηκαν εμπορικά κέντρα και οι αγορές σε Αιγάλεω, Κορυδαλλό (ειδικά σε πιάτσες όπως η Ταξιαρχών και η Αθηνάς), Αγία Βαρβάρα (η Ελευθερίου Βενιζέλου είναι γεμάτη καταστήματα), Περιστέρι (στην Εθνικής Αντιστάσεως και στη Βεάκη) κ.α. όχι μόνο έχουν τα πάντα και συναγωνίζονται ακόμα και την Ερμού, αλλά ενίοτε προσφέρουν και σούπερ τιμές.


Φυσικά, εύκολα μπορεί κανείς να πάει δυτικά για σινεμά, ακόμα και για ένα γρήγορο καφεδάκι ή ποτάκι μετά τη δουλειά, για business lunch ή απλώς για βόλτα.


Πεζόδρομοι όπως η Αιμιλίου Βεάκη ή πλατείες όπως η πλατεία Ελευθερίας στον Κορυδαλλό θυμίζουν πλέον τα Πετράλωνα και του Ψυρρή, ενώ τα νέα καταστήματα κάθε είδους (από «ψαγμένα» ντελικατέσεν μέχρι μπουτίκ μικρών σχεδιαστών, new age φαγάδικα και αναρίθμητα καφέ) ξεφυτρώνουν πια σαν τα μανιτάρια παντού: από τα στενά γύρω από την Ιερά Οδό στο Αιγάλεω μέχρι τους πεζοδρόμους που δημιουργούνται σε όλες τις δυτικές συνοικίες και την 25ης Μαρτίου στην Πετρούπολη.


Τα δυτικά προάστια μπορεί να μην είναι και να μη θέλουν να γίνουν glam, αλλά σήμερα αυτές οι για πολλούς άγνωστες γειτονιές της πόλης έχουν τόσο πολλές νέες αφίξεις στα στενά και τις λεωφόρους τους, μαζί με παλιά «μυστικά» στέκια που περιμένουν να τα ξετρυπώσεις, που σίγουρα αξίζει να βροντοφωνάξεις «Go West» σαν τους Pet Shop Boys και να σπεύσεις να τις ανακαλύψεις!

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Αθήνα
4 Σχόλια
νερό 5.10.2019 | 20:56
Λιόσια (σόρι, Ίλιον)

Το Ιλιον λεγόταν Ιλιον όταν δημιουργήθηκε σαν πρώτος οικισμός, μετά ονομάστηκε Νέα Λιόσια επειδή κατοικήθηκε από Λιοσοτες κατοίκους Λιοσίων. Τα Λιόσια υπάρχουν ακόμα δεν τα πείραξε κανείς, η περιοχή Νέα Λιόσια πήρε το αρχικό της όνομα που είναι τόσο ωραίο και καλά εκανε:)
avatar
AlexK 6.10.2019 | 11:33
Ο Κορυδαλλός είναι προάστιο του Πειραιά.
avatar
Μαύρος Γάτος 6.10.2019 | 17:19
Εκεί δεν είναι γεμάτο υδραυλικούς και τεχνικούς ασανσέρ όπως είπε ο τρισμέγιστος ηγέτης μας;
avatar
ddffgg11 6.10.2019 | 21:23
Όπως πολύ σωστά είπε κάποιος, ο Κορυδαλλός είναι προάστιο του Πειραιά, και όχι Δυτικό Προάστιο, αλλά και πάλι είναι στην ίδια φιλοσοφία με τα ΔΠ. Εν ολίγοις, όταν λέμε "Δυτική Όχθη" εννοούμε τις περιοχές με ΤΚ 12*** (Δυτική Αθήνα), 13*** (Βορειοδυτική Αθήνα) και 18*** (Προάστια Πειραιά). Ο Πειραιάς είναι στην απ'έξω, γιατί είναι ένας διαφορετικός κόσμος από τα Προάστια του. Έτσι το βλέπω εγώ τουλάχιστον.

Δυτικά του Κηφισού είναι βέβαια και ο Ασπρόπυργος, Ελευσίνα, Μέγαρα αλλά εκεί είναι άλλος κόσμος, και άλλη φιλοσοφία.

Δυστυχώς είναι αλήθεια αυτό που λένε περί πειραγμένων αμαξίων στα Δυτικά Προάστια με εντονότερο το φαινόμενο στο Ίλιον και στην Πετρούπολη. Από την άλλη, το Αιγάλεω και το Χαϊδάρι είναι τα λιγότερο "Δυτικά" προάστια. Το Αιγάλεω έχει περισσότερα κοινά με την περιοχή του Ζωγράφου λόγω φοιτητών, και το Χαϊδάρι (ειδικά η περιοχή του Δάσους) φέρνει σε Βόρειο προάστιο, κυρίως λόγω μεγάλου όγκου Πρασίνου.

Ο Κορυδαλλός μιας και αναφέρθηκε είναι το άντρο της καγκουριάς και της κλαρινογαμπρίασης σε όλους τους τομείς. Δεν έχω κάτι με την περιοχή αυτή καθαυτή (ίσα ίσα, έχει και αρκετά καλά μαγαζιά)...αλλά η αλήθεια δεν μπορεί να κρυφτεί.

Ιδιαίτερη περίπτωση είναι και η περιοχή του Ρέντη, που κόβεται στα 2 από τον Κηφισό, και το μεγαλύτερο μέρος, καταλαμβάνει βιομηχανίες, αθλητικές εγκαταστάσεις, λαχαναγορά, αμαξοστάσιο, κτλ και ένα μικρό κομμάτι είναι κατοικήσιμη περιοχή.