Σύμφωνα με έγκυρη μελέτη τα πονήματα ανδρών και γυναικών συγγραφέων δεν αποτιμώνται το ίδιο, όχι μόνο από τους εκδότες αλλά ακόμα και στις εναλλακτικές εκδοτικές πλατφόρμες.
Βιβλίο

Γιατί τα βιβλία των γυναικών συγγραφέων πωλούνται σε χαμηλότερες τιμές απ' ό,τι των αντρών;

Στις συμβατικές εκδόσεις οι τίτλοι με γυναίκες συγγραφείς τιμολογούνται περίπου στη μισή τιμή σε σύγκριση με τα βιβλία που έχουν συγγράψει άνδρες, ενώ υποεκπροσωπούνται και στα πιο διακεκριμένα είδη

Μπορεί σε κάποιους τομείς, όπως ο αθλητισμός για παράδειγμα, τα σωματικά χαρακτηριστικά των ανδρών πράγματι να οδηγούν στην επίτευξη πιο εντυπωσιακών αποτελεσμάτων και αυτό να έχει ως αποτέλεσμα μια υψηλότερη αποτίμηση του έργου τους.

 

Στο πεδίο της πνευματικής εργασίας, όμως, σίγουρα κάτι τέτοιο δεν ισχύει και θα περίμενε κανείς αυτό να είναι εμφανές στις τιμές προϊόντων όπως για παράδειγμα τα βιβλία.

 

Φευ, τα πονήματα ανδρών και γυναικών συγγραφέων δεν αποτιμώνται το ίδιο, όχι μόνο από τους εκδότες αλλά ακόμα και από τις εναλλακτικές εκδοτικές πλατφόρμες.

 

Στο χώρο του βιβλίου, παραδοσιακά, οι εκδοτικοί οίκοι είναι εκείνοι που καθορίζουν το ποια βιβλία θα εκδοθούν, τη θεματική τους ταξινόμηση και την τιμή λιανικής πώλησης.

 

Την τελευταία δεκαετία, ωστόσο, η ανάπτυξη των ψηφιακών τεχνολογιών και η ανάδυση των πλατφορμών ηλεκτρονικών πωλήσεων επέτρεψαν για πρώτη φορά στους συγγραφείς να παρακάμψουν τους εκδότες και να εκδώσουν και να πουλήσουν τα βιβλία τους σε τόσο μεγάλη κλίμακα.

 

Η άνθιση της ανεξάρτητης εκδοτικής δραστηριότητας (indie publishing ή self-publishing στα αγγλικά) αντικατοπτρίζει την γενικότερη ανάπτυξη αυτού που αποκαλείται «gig» economy ή οικονομία περιστασιακής απασχόλησης, όπου οι εργαζόμενοι συνδέονται άμεσα με εξωτερικές αγορές.

Αυτό βέβαια στον κόσμο του βιβλίου δεν είναι κάτι καινοφανές. Στο παρελθόν οι περισσότερες γυναίκες συγγραφείς, αν ήθελαν τα βιβλία τους να έχουν την παραμικρή τύχη να εκδοθούν, επέλεγαν είτε nom de plume που παρέπεμπε σε άνδρα, χρησιμοποιούσαν τα αρχικά του ονόματος τους ή την πιο «αρρενωπή» εκδοχή του.

Ο τομέας του βιβλίου, λόγω της φύσης του αντικειμένου του και του γεγονότος ότι πλέον συνυπάρχουν η παραδοσιακή δομή και η οικονομία περιστασιακής απασχόλησης, αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για όσους θέλουν να παρατηρήσουν κατά πόσον η τελευταία μπορεί να εξαρθρώσει και να μεταμορφώσει τους μηχανισμούς διακρίσεων βάσει φύλου και τις ανισότητες που υπάρχουν στην παραδοσιακή οικονομία ή αν θα τους αναπαράξει.

 

Πρόσφατα δημοσιεύθηκαν τα ευρήματα μιας μελέτης που συνέκρινε τους μηχανισμούς διακρίσεων βάσει φύλου και τις ανισότητες μεταξύ των ανεξάρτητων ή αλλιώς indie εκδόσεων και των παραδοσιακών εκδοτικών οίκων στις ΗΠΑ, βασιζόμενη στα στοιχεία από το 2002 έως το 2012 από τον βιβλιογραφικό κατάλογο εκδόσεων Books in Print, τον οποίο χρησιμοποιούν κατά κόρον βιβλιοπωλεία και βιβλιοθήκες.

 

Αναλύοντας δεδομένα όπως το προφανές φύλο του συγγραφέα (με τον όρο «προφανές» οι ερευνητές αναφέρονταν στο αν το όνομα του συγγραφέα υποδήλωνε ξεκάθαρα ότι πρόκειται για γυναίκα, άντρα ή είναι αμφιλεγόμενο όπως π.χ. το J.K. Rowling), την ταξινόμηση του τίτλου (πχ. λογοτεχνία, ποίηση, «γυναικεία» λογοτεχνία, δοκίμιο), την τιμή και τις διαφορετικές εκδόσεις στις οποίες κυκλοφόρησε (σκληρόδετο, έκδοση τσέπης, audiobook κλπ), κατέληξαν σε εξαιρετικά, και κυρίως τεκμηριωμένα, συμπεράσματα.

 

Οι τίτλοι των βιβλίων γυναικών που εκδίδονται από παραδοσιακούς εκδοτικούς οίκους τιμολογούνται κατά μέσον όρο 45% χαμηλότερα απ' ότι των ανδρών συναδέλφων τους σύμφωνα με τα στοιχεία του Books in Print. Στη φωτογραφία η Αγκάθα Κρίστι.

 

Η ανεξάρτητη εκδοτική δραστηριότητα, παρότι επί της αρχής εμφανίζεται ως πιο ισότιμη, στην πραγματικότητα αναπαράγει τα μοτίβα διακρίσεων φύλου των παραδοσιακών εκδοτών, επιδεικνύοντας άνιση μεταχείριση στην κατανομή των ανδρών και γυναικών συγγραφέων ανά είδος (διάκριση κατανομής), υποτίμηση των λογοτεχνικών ειδών που συνήθως αποτελούν το πεδίο των γυναικών συγγραφέων (αξιακή διάκριση) ενώ φαίνεται πως τιμολογούν επίσης χαμηλότερα εντός του ίδιου λογοτεχνικού είδους τα βιβλία που έχουν γυναίκα συγγραφέα (διάκριση εντός της εργασίας).

 

Ωστόσο, αυτοί οι μηχανισμοί διακρίσεων συνδέονται με εμφανώς χαμηλότερη ανισότητα τιμών στην περίπτωση των ανεξάρτητων εκδόσεων, μόνο 7%, γεγονός που οφείλεται πρωτίστως στις χαμηλότερες απόλυτες τιμές και στο μικρότερο τιμολογιακό εύρος σε σύγκριση με την συμβατική εκδοτική δραστηριότητα.

 

Οι τίτλοι των βιβλίων γυναικείων συγγραφέων που εκδίδονται από παραδοσιακούς εκδοτικούς οίκους τιμολογούνται κατά μέσον όρο 45% χαμηλότερα απ' ότι των ανδρών συναδέλφων τους, σύμφωνα με τα στοιχεία του Books in Print.

 

Το φαινόμενο αυτό μπορεί να παραλληλιστεί με το καθεστώς που ισχύει και στα άλλα επαγγέλματα, όπου οι γυναίκες αμείβονται επίσης με χαμηλότερους μισθούς σε σύγκριση με τους άνδρες συναδέλφους τους, επιβεβαιώνοντας την συστηματική υποτίμηση της εργασίας των γυναικών.

 

Αυτό βέβαια στον κόσμο του βιβλίου δεν είναι κάτι καινοφανές. Στο παρελθόν οι περισσότερες γυναίκες συγγραφείς, αν ήθελαν τα βιβλία τους να έχουν την παραμικρή τύχη να εκδοθούν, επέλεγαν είτε nom de plume που παρέπεμπε σε άνδρα (χρησιμοποιούσαν δηλαδή τα αρχικά του ονόματος τους) είτε την πιο «αρρενωπή» εκδοχή του.

 

Τέτοια παραδείγματα αποτελούν η Augusta Groner που υπέγραφε ως Auguste Groner, μια αμφίσημη ως προς το φύλο εκδοχή του ονόματος της, η L. T. Meade και η Metta Victoria Fuller Victor που χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Seeley Regester, όλες πρωτοπόροι συγγραφείς αξιόλογων αστυνομικών μυθιστορημάτων και διηγημάτων που όμως σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει πια και σίγουρα δεν χαίρουν της πρέπουσας εκτίμησης όπως οι άνδρες σύγχρονοι τους, Arthur Conan Doyle ή Wilkie Collins.

 

Η εργασία των Dana Weinberg και Adam Kapelner παρατηρεί τις διακρίσεις που υφίστανται καταρχάς στην διαφορετική κατηγοριοποίηση των συγγραφέων βάσει φύλου.

 

Αφενός οι παραδοσιακοί εκδοτικοί οίκοι περνάνε τους συγγραφείς από ψιλό κόσκινο προκειμένου να αποφασίσουν αν θα κυκλοφορήσουν το βιβλίο τους, εξετάζοντάς τους όχι μόνο για την ποιότητα των γραπτών τους (όπως και οφείλουν) αλλά και για να αντιστοιχίσουν τους συγγραφείς με συγκεκριμένες σειρές ή άλλα εμπορικά σήματα του ίδιου οίκου που συχνά διαφέρουν ως προς το κύρος και τους πόρους που αφιερώνονται για την προώθηση των βιβλίων.

 

Κατά μέσο όρο τα βιβλία από γυναίκες (ή με γυναικεία ονόματα) πωλούνται κατά .92 χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών, δηλαδή η μέση τιμή τους αγγίζει τα 37,45 δολάρια σε σύγκριση με 55,37 των βιβλίων από άνδρες. Εικονίζεταιη Γαλλίδα συγγραφέας Φρανσουάζ Σαγκάν.

 

Για παράδειγμα φαίνεται πως οι εκδότες τείνουν να προτιμούν να προωθούν ως «σοβαρά» μυθιστορήματα βιβλία ανδρών συγγραφέων και αναλογικά εκδίδουν περισσότερα αισθηματικά μυθιστορήματα που υπογράφονται από γυναίκες.

 

Οι επιμελητές, μαζί με τους λογοτεχνικούς ατζέντηδες, συχνά απομακρύνουν τους συγγραφείς από τα είδη που θεωρούν ότι δεν ταιριάζουν με τα στερεότυπα φύλου, απορρίπτοντας τέτοια βιβλία και προτρέποντας τους να αναζητήσουν την έμπνευση σε επιλογές που θεωρούνται πιο κοντά στο «προφίλ» τους. Αυτό αντικατοπτρίζεται στην εξαιρετικά υψηλή συγκέντρωση ή υποεκπροσώπηση των δύο φύλων στα διαφορετικά λογοτεχνικά είδη.

 

Η υποτίμηση του πνευματικού έργου των γυναικών παρατηρείται επίσης στην χαμηλότερη επένδυση από πλευράς των εκδοτών στην εκτύπωση, την προώθηση, το κύρος που τους αποδίδεται και φυσικά στην τιμή τους.

 

Εντός του ίδιου λογοτεχνικού είδους, και μάλιστα σε ίδιου τύπου εκδόσεις σημειώνεται μεγάλη διαφορά μεταξύ της τελικής τιμής στα έργα ανδρών και γυναικών συγγραφέων.

 

Θα μπορούσε βέβαια κάποιος να ισχυριστεί πως η χαμηλότερη τιμή προσελκύει περισσότερους αγοραστές και κατά συνέπεια αναγνώστες, αλλά η διαφοροποίηση στην τιμή υποδεικνύει πως οι εκδότες θεωρούν τα βιβλία γυναικών συγγραφέων ως χαμηλότερης αξίας στην αγορά έναντι των τίτλων από άνδρες, και γι' αυτό είναι αναγκαία μια χαμηλότερη τιμή προκειμένου το αμοιβαίο προσδοκώμενο κοινό τους να ενθαρρυνθεί να τα επιλέξει.

 

Σε αριθμούς τα ευρήματα έχουν ως εξής: τα βιβλία συγγραφέων με εμφανώς γυναικείο όνομα αποτελούν το 26% των τίτλων με έναν μόνο συγγραφέα σύμφωνα με τον κατάλογο Books in Print.

 

Τα βιβλία συγγραφέων με εμφανώς ανδρικό όνομα αποτελούν το 45% των τίτλων και το υπόλοιπο 29% τίτλων με έναν μόνο συγγραφέα διαθέτουν ονόματα απροσδιόριστου φύλου, συγκεκριμένα πρόκειται για ονόματα ανδρόγυνα, με χρήση αρχικών ή ονόματα που δεν είναι ευρέως χρησιμοποιούμενα.

 

Κατά μέσο όρο τα βιβλία από γυναίκες (ή με γυναικεία ονόματα) πωλούνται κατά $17.92 χαμηλότερα από εκείνα των ανδρών, δηλαδή η μέση τιμή τους αγγίζει τα 37,45 δολάρια σε σύγκριση με 55,37 των βιβλίων από άνδρες.

 

Συνολικά επίσης οι Dana Weinberg και Adam Kapelner βρήκαν πως οι εκδοτικοί οίκοι επενδύουν λιγότερα σε γυναίκες συγγραφείς, επιλέγοντας σπανιότερα να κυκλοφορήσουν τα έργα τους σε μορφές που είναι πιο ακριβές στην παραγωγή και την διανομή.

 

Βιβλίο
9 Σχόλια
avatar
Γράφων 9.5.2018 | 16:52
Το άρθρο κάνει άκριτη αποδοχή μιας αμφίβολης "επιστήμης" και των αυτής δογματικών παραδοχών, ήτοι, υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Διακρίσεις, όχι διαφορές.

Φτάνει η πηγή δε του άρθρου να λέει τρελά πράγματα:
"one might argue that publishers’ (or even platforms’) discriminatory behaviors reflect the biases and prejudices of the broader client market."

Δηλαδή φταίει η αγορά. Δηλαδή το κοινό. Δηλαδή όλοι! Είναι όοολοι προκατειλημμένοι λέει η έρευνα (άντρες-γυναίκες, διευθυντικά στελέχη-υπάλληλοι). Άρα θα έρθουν οι φωστήρες του Queens College να μας αναμορφώσουν έτσι ώστε είμαστε αδιάκριτοι (σ.σ. αστείο, εννοώ να μην κάνουμε διακρίσεις). Γύψος δηλαδή. Αλλά αριστερής-δικαιωματικής προέλευσης.

Η έρευνα ΔΕΝ εξετάζει καθόλου αν οι γυναίκες είναι κατασκευασμένες να συμφωνούν περισσότερο από τους άνδρες (διότι πώς αλλιώς θα μπορούσε ένα άνθρωπος να ανεχτεί το "bullying" από ένα νεογέννητο το οποίο πρόκειται να κρατήσει για κάποια χρόνια;).
Η έρευνα ΔΕΝ εξετάζει ότι οι άνδρες έχοντας υψηλότερα ποσοστά τεστοστερόνης θα διεκδικήσουν πιο επιθετικά αυτό που θέλουν.
Η έρευνα ΔΕΝ εξετάζει καν ίδια πράγματα. Συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια. ΔΕΝ αναφέρεται στην ίδια λογοτεχνική κατηγορία (πχ βιβλία ιατρικής, άντρες vs γυναίκες) αλλά ανάκατα. Όλα μαζί.

Αντίθετα, λέει ότι η διαφορά στο είδος λογοτεχνίας (δηλ. ότι περισσότερες γυναίκες γράφουν αισθηματικά) οφείλεται στις διακρίσεις! Μα δεν γίνεται παραγωγική κουβέντα έτσι. Είναι σαν μιλάς με κάποιον κατά τον Μεσαίωνα που όλα τα απέδιδε στο θέλημα του θεού ή στις ποδάρια του διαβόλου. Ο σημερινός διάολος είναι η πατριαρχία.

Η έρευνα, και όλη αυτή η σχολή σκέψης, κυνηγάει την ουρά της.
ΔΕΝ υπάρχουν διαφορές παρά μόνο διακρίσεις.
Και όταν ένα φαινόμενο φαίνεται να υπάρχει και στα θύματα αυτό είναι διότι η πατριαρχία τα επηρεάζει υποσυνείδητα.
Και όταν το ευρύ κοινό έχει αυτό το χαρακτηριστικό είναι συλλήβδην προκατειλημμένο.
Φτάνουμε στο σημείο να διαστρεβλώνεται η κοινή λογική. Οι γυναίκες που διαβάζουν αυτού του είδους τη σχολή σκέψης εμποτίζονται με μίσος για την "πατριαρχία".

Η "πατριαρχία" είναι ο άντρας της διπλανής πόρτας ή όποιος πει "έι, αυτή η σχολή σκέψης έχει λογικά κενά" ή όποια γυναίκα συμφωνεί ότι "πάει-χάθηκαν οι άντρες". Η πατριαρχία είναι όποιος δεν καταπίνει αμάσητα αυτά τα φληναφήματα.

Εγώ δεν έχω σαράντα πανεπιστήμια να παράγουν βιβλιογραφία και έρευνα κατά τις εντολές μου. Όμως βοά ότι υπάρχουν λογικά κενά σε αυτά τα συνονθυλεύματα αοριστολογίας που πολύ επιστημονικά συγκρίνουν μήλα με πορτοκάλια γνωρίζοντας εκ προοιμίου το αποτέλεσμα της "επιστημονικής" έρευνας: διάκριση!
avatar
Μαύρος Γάτος 10.5.2018 | 02:29
Χωρίς να συμμερίζομαι διόλου τις σεξιστικές απόψεις του "Γράφοντα" που δημοσιεύονται παραπάνω, μου επιτρέπεται να γίνω λίγο κακός;

Δεν γνωρίζω καλά την ξένη αγορά του βιβλίου όσο την ελληνική. Ομως, πιστεύω ότι λίγοι θα διαφωνήσουν μαζί μου ότι την περίοδο της πλαστής κλικιάρικης ευμάρειας 1996-2008, η ελληνική εκδοτική αγορά γιγαντώθηκε και πλημμύρισε με απίστευτα φτηνιάρικα (με άφηναν παντελώς αδιάφορο οπότε δεν ξέρω καν την τιμή τους για να πω εάν ήταν και φτηνότερα) "εύπεπτα" και ευπώλητα βιβλία "μιας χρήσεως", γραμμένα από γυναίκες για γυναίκες. Με απίστευτη επιείκεια θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν μυθιστορήματα: επρόκειτο για χάρτινες σαπουνόπερες που επέτρεπαν σε κάθε γυναίκα χωρίς πνευματικό επίπεδο ή σε κάθε γυναίκα εξαντλημένη από το κυνήγι της καριέρας-οικογένειας-ομορφιάς να δηλώνει ότι "διαβάζει Χ βιβλία το χρόνο".
Ισως μάλιστα οι εκδοτικοί οίκοι να θεωρούσαν ότι οι Ελληνίδες είναι "κοτάρες" και τέτοια βιβλία τους αρμόζουν. Πράγματι, συζητώντας εκείνη την εποχή με ένα στέλεχος εκδοτικού συγκροτήματος γυναικείων περιοδικών, τον ρώτησα γιατί δαπανούν χρήματα πληρώνοντας Ελληνες δημοσιογράφους που γράφουν άθλια κείμενα, ενώ θα μπορούσαν να μεταφράσουν πολύ φτηνότερα τα κατά πολύ ποιοτικότερα άρθρα των ξένων μητρικών εντύπων. Η απάντηση που μου έδωσε ήταν ότι οι εκδότες θεωρούν ότι οι Ελληνίδες "είναι κότες και τέτοια θέλουν", ενώ "τα ξένα θα τους πέσουν πολύ κουλτουριάρικα"!
Δεν νομίζω ότι τα βιβλία ποιοτικών Ελληνίδων συγγραφέων στο είδος τους, από την Μάρω Δούκα ως τη Λένα Διβάνη και από την Καρυστιάνη ως την Γαλανάκη τιμολογούνται φτηνότερα από τα αντίστοιχα βιβλία που γράφτηκαν από άντρες. Αν κάνω λάθος, διορθώστε με.
Δεν θεωρώ σωστό να μπαίνουν στη ίδια ζυγαριά βιβλία αυτών των Ελληνίδων μαζί με τα πάμφθηνα "μ' ένα Αρλεκιν ξεχνιέμαι".

Α ναι, και μια περίπτωση άντρα που γράφει με γυναικείο ψευδώνυμο: ο Αλγερινός Γιασμίνα Χάντρα
avatar
Γράφων 10.5.2018 | 07:09
Αν δεν μπορείς να κάνεις κριτική με επιχειρήματα να αποφεύγεις τους χαρακτηρισμούς.

Σεξιστικά είναι τόσο το άρθρο όσο και η έρευνα. Όχι το σχόλιό μου. Σεξισμός είναι να προσπαθούν να σε πείσουν ότι το ένα φύλο υστερεί του άλλου λόγω διακρίσεων που δεν αποδεικνύονται. Εγώ πουθενά δεν απέδωσα μη στοιχειοθετημένες κατηγορίες. Το αντίθετο με εσένα και την έρευνα.

Αυτό που γυρνάμε την πραγματικότητα ανενδοίαστα και ανερυθρίαστα τουμπα είναι μια τακτική υπερβολικά κακοήθης και πρέπει να σταματήσει.

Σεξιστης δεν είναι αυτός που λέει ελάτε να κάνουμε λογική κουβέντα. Σεξιστης είναι αυτός που με άλλοθι το φύλο θεωρεί ότι έχει δικαίωμα να παραλογίζεται.
avatar
Μαύρος Γάτος 14.5.2018 | 12:27
Χαρακτηρισμός ως σεξιστή τον οποίο στηρίζω σε επιχειρήματα (τα οποία μπορείς εσύ ή κάποιος άλλος) να αμφισβητήσεις (δεν διατείνομαι ότι είμαι αλάθητος):
- "η γυναίκα είναι κατασκευασμένη να...", "ο άντρας είναι κατασκευασμένος να..." : για μένα πρόκειται για την πεμπτουσία του σεξισμού.
- η πατριαρχία εντός εισαγωγικών σημαίνει ότι αμφισβητείς την ύπαρξή της, τη στιγμή που είναι εξαιρετικά παρούσα στη χώρα μας και λιγότερο ή περισσότερο αλλού (άσχετο εάν ορισμένες υστερικές φεμινίστριες την βλέπουν ακόμα και εκεί που δεν υπάρχει). Ψιλοσεξιστικό δεν είναι αυτό;
- Κάποτε πατριαρχια (άνευ εισαγωγικών) ήταν όλοι ανεξεραίτως οι άνδρες όλων ανεξαιρέτως των πορτών. Σήμερα, πατριαρχία είναι "απλά" πολλοί από τους άνδρες των διπλανών πορτών (ευτυχώς όχι όλοι, αλλά αυτό δεν αρκεί). σύ αθωώνεις αυτόματα τον Συνέλληνα της διπλανής πόρτας.
- δηλαδή οι γυναίκες που κατ' εσέ εμποτίζονται με μίσος για την υποτιθέμενη πατριαρχία περίμεναν τις έρευνες για να αντιδράσουν και να νοιώσουν μίσος για την καταπίεση; Δεν υπέστησαν τίποτα ;
Σεξιστικές τις βρίσκω λοιπόν τις απόψεις σου, φυσικά πολύ λιγότερο έξαλλες από των πολλών Ελληναράδων (δεν σε εντάσσω σε αυτούς- εσύ αν μη τι άλλο επιχειρηματολογείς συνήθως, άσχετο αν διαφωνώ μαζί σου).
Κατά τα άλλα συμφωνώ μαζί σου στο ότι η έρευνα είναι για τα μπάζα.
avatar
Γράφων 14.5.2018 | 15:31
@ Μαύρος Γάτος
14.5.2018 | 12:27

Βρες τον σεξισμό στις κάτωθι διατυπώσεις-προτάσεις:
- Η γυναίκα είναι κατασκευασμένη να κυοφορεί
- Ο άντρας είναι κατασκευασμένος να ζει λιγότερο
- Η γυναίκα είναι κατασκευασμένη να αναγνωρίζει καλύτερα χρώματα, αρώματα και λέξεις
- Ο άντρας είναι κατασκευασμένος να αντιλαμβάνεται καλύτερα τον χώρο
- Η γυναίκα είναι κατασκευασμένη να έχει πολλαπλούς οργασμούς
- Ό άντρας είναι κατασκευασμένος να έχει μεγαλύτερη αναπαραγωγική ζωή.

Όλα τα ανωτέρω οφείλονται σε ΒΙΟΛΟΓΙΚΕΣ διαφορές. Αν θεωρείς τα ανωτέρω σεξισμό να το κοιτάξεις.

Στην "πατριαρχία" οφείλεται:
- η υποχρέωση των αρρένων να σώσουν πρώτα τις γυναίκες σε ένα ναυάγιο
- η υποχρέωση των αρρένων να πέσουν μέχρις ενός στον πόλεμο για να σωθούν οι γυναίκες
- η υποχρέωση των αρρένων να κρατήσουν την πόρτα ανοιχτή προ μίας κυρίας
- η διάγνωση κατά πλειοψηφία αγοριών με υπερκινητικότητα.

Το λογικό σφάλμα που κάνεις τόσο εσύ όσο και όλη αυτή η σχολή σκέψης είναι ότι σε ένα αρχετυπικό σύμβολο βλέπετε μόνο το ήμισυ. Στην αφηρημένη έννοια του άρρενος βλέπετε μόνο το κακό. Σε αυτό (στο άρρεν) αποδίδετε όλα τα κακά της ανθρώπινης φύσης και ιστορίας.

Αναλύετε την σκοτεινή πλευρά της Σελήνης και δεν παραγνωρίζετε την ύπαρξη της άλλης. Υπάρχει μόνο ο πατέρας-Κρόνος και όχι ο pater familias.

Αυτό γίνεται τυχαία;

Από εσένα, μπορεί, ναι.

Από πανεπιστήμια, ΜΜΕ, ΜΚΟ, think tanks, φορείς κοκ, όχι.

Το Queens είναι από τα top πανεπιστήμια παγκοσμίως σε θέματα δικαιωματισμού με μακρά πολιτική παράδοση.

Φρονείς ότι τυχαία παράγει έρευνα "για τα μπάζα" όπως είπες;

Ή ότι οι πολιτικοί κληρονόμοι του de facto ηττηθέντος ήδη από τη δεκαετία του '90, οικονομικά και πολιτικά, μαρξισμού are back with a vengeance;

Ντύθηκαν δικαιωματιστές για να περάσουν πλαγίως την ατζέντα τους. Αυτό υποστηρίζω ευθέως. Με τον δικαιωματισμό δύσκολα διαφωνείς. Ή τουλάχιστον θέλει κριτική ικανότητα για το που θα διαφωνήσεις.

Έρευνες σαν και αυτή παρέχουν την πρώτη ύλη για πολιτική προπαγάνδα και δεν είναι προϊόν ελεύθερης επιστημονικής αναζήτησης.

Σε έρευνες σαν και αυτή βασίζονται άρθρα σαν και αυτό που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη και έτσι παράγεται η πολιτική του μέλλοντός μας. Με μισόλογα, μύθους, -συνειδητές- παρανοήσεις, ενίοτε απροκάλυπτα ψεύδη και πολλή πολλή προκατάληψη. Αντίστροφη από αυτή που -συνήθως- καταγγέλλουν.

Έρευνες σαν και αυτή μπορούν να παραπλανήσουν μια σειρά καλόπιστων ανθρώπων, από δημοσιογράφους και πολίτες μέχρι πολιτικούς. Οι ίδιοι οι παραγωγοί της έρευνας όμως αποκλείεται να είναι καλόπιστοι.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 10.5.2018 | 16:18
Δεν γνωρίζω απο εκδοτικους οικους, ουτε απο τιμες βιβλίων ανα κατηγορία και φυλο κτλ.

Γνωρίζω όμως απο στατιστικη.

Η στατιστικη προσφερει αριθμους όχι εξηγησεις. Οι εξηγησεις (πληθυντικου αριθμου) εξαρτώνται παντα απο τα "bias" των αναλυτων, η στατιστικη επιστημη ΔΕΝ είναι επιστημη, είναι απλα ενα εργαλείο, σημαντικο αλλα και επικινδυνο στα χερια ανθρωπων που δεν κατανοουν ότι είναι εργαλειο.

Τι εννοω; η στατιστικη (μπηκα στην ερευνα) δειχνει ότι υπάρχει διαφορα στις τιμες ανα φυλο, πουθενα ομως δεν λεει το γιατί συμβαίνει, το γιατί είναι η δουλεια του αναλυτη.

Π.χ. είναι αδιαμφισβητητο γεγονος ότι η αναγνωση "ελαφρας" λογοτεχνίας είναι χαρακτηριστικη πρακτικη στο γυναικείο κοινο, το γεγονος αυτο καθ αυτο δεν μας δινει απαντηση στο γιατί συμβαίνει αυτο, για την εξηγηση χρειαζεται αποπειρα ερμηνειας...λεξη κλειδι: "αποπειρα".

Το γεγονος ότι το εργαλειο της στατιστικης δινει στοιχεια αλλα όχι ερμηνειες σημαινει ότι ενας σοβαρος αναλυτης οφειλει να μην χρησιμοποιει τα ευρηματα απλα για να στοιχειοθετησει την αποψη που εχει ηδη σχηματίσει, αυτο είναι ο μεγαλυτερος κινδυνος για εναν αναλυτη γιατί συνηθως λειτουργει ασυναισθητα. Δηλαδη η ελλειψη αμφιβολίας σε πορισματα που βασιζονται σε στατιστικη είναι δειγμα προβληματικης αναλυσης και αυτη η αμφιβολία είναι το καλυτερο εργαλειο που εχει ενας αναλυτης για να σιγουρεψει ότι δεν παρασυρθηκε απο bias.

Επιρρεαζονται οι τιμες των βιβλιων απο σεξιστικες προκαταλληψεις; ναι. Σε τι βαθμο; χμμμ εδω ερχονται οι συγκριτικες στατιστικες, δηλαδη, οι εκδοτικοι οικοι σε σχεση με την αυτοεκδοση τι ποσοστιαια αποκλιση εχουν στην διαφορα τιμων; ανα δεκαετία; ανα κοινωνία; χωρα; ηλικιακο κοινο; γλώσσα; αντικειμενο; ρευμα; οικονομικη κατασταση, μορφωτικο επιπεδο κτλ.

Γενικη οδηγία στην ζωή, οτιδηποτε εξηγηται με μια μονο παραμετρο είναι ελλειπης (οχι κατ 'αναγκη εσφαλμενη ολοκληρωτικα).

Απο την αναλυση για τα βιβλια λειπει μια προφανης και βασικη απορία: Γιατί στην αυτοεκδοση (δεν υπάρχει αποφασιστικο κεντρο αποφασεων ιεραρχικα καθετο) υπάρχει αυτη η αποκλιση; γιατί μια συγγραφεας δεν αυτοεκδιδει το βιβλίο στην μεση τιμη των αντρων; (σας παρακαλω μην κατηγορησει κανεις τις γυναίκες που στην αυτοεκδοση σε χαμηλότερες τιμες απο την μεση τιμη των αντρικων για εσωτερικευμενο μισογυνισμο.....δεν θα αντεξω τοση αφοριστικη απλοτητα)

Μια εξηγηση; εφ οσον οι γυναικες παραδοσιακα δεν δουλευαν,δεν είχαν πολλα χρηματα για να αγορασουν βιβλία, αρα περιοριζοντουσαν στα φτηνα, εφ οσον οι γυναικες παραδοσιακα δεν τους επιτρεποταν να ασχολουνταν με υψηλη διανόηση τα μονα που τους προσφεροντουσαν ήταν η "χαμηλη" διανόηση. Αυτοι ομως οι καιροι εχουν περασει, πλεον οι γυναίκες εχουν Χρημα και Αυτοδιαθεση, αν μονο οι εμφυλες κοινωνικες αντιληψεις επιρρεαζαν το αποτελεσμα τοτε καποιος θα περιμενε η ψαλιδα να ακολουθουσε και την πορεια της κοινωνικης εξισωσης των Φυλων, αλλα δεν την ακολουθει συμφωνα με το πορισμα της ερευνας, αρα; κατι λειπει στην αναλυση.

Γενικα και ασχετα με τις πατριαρχιες., φεμινισμους κτλ η στατιστικη "επιστημη" ΔΕΝ παραγει απολυτα ή εστω ασφαλη πορισματα, η ασφαλεια και η απολυτοτητα των αριθμων δεν κληροδοτουν αυτες τις ιδιοτητες τους στην αναλυση τους, η στατιστικη είναι μαθηματικα, το πορισμα είναι αποψη και οπως εχουν ΗΔΗ στοιχειωθετησει οι εν λογο ανθρωποι οι αποψεις επιρρεαζονται απο τα "bias" και ουδεν αναμαρτητος στα bias ακομα και οι αναλυτες, αρα ενας ακομα προβληματισμος σε μια αναλυση στατιστικης είναι πιο είναι το bias του αναλυτη. Ειδικα το τελευταιο, bias του αναλυτη, είναι ο λογος που η στατιστικη είναι "επιστημη" μονο κατ επιφαση.

Προσωπικα ναι πιστευω ότι ενα μερος αυτης της διαφορας των τιμων οφειλετε σε σεξισμο αλλα δεν ξερω αν είναι ο καθοριστικος παραγοντας και σιγουρα δεν είναι ο μονος παραγοντας. Γενικα όσοι ασχολουνται με την Στατιστικη γνωρίζουν απο εμπειρία ότι ποτε τιποτα δεν είναι μονοπαραγοντικο, το προβλημα αυτης της αναλυσης είναι ότι θεωρει ότι ο μονος παραγοντας είναι ο κοινωνικος σεξισμος και τιποτα αλλο.

Για να παρω στα σοβαρα αυτην την ερευνα χρειάζομαι την στοιχειώδη αναλυση στο πορισμα, ποσες είναι οι κυριαρχες αιτίες (και όχι μια) και σε τι ποσοστα συμμετεχουν στην διαφορα που η εξηγηση πραγματευεται.

Ασχετο με το συγκεκριμενο θεμα, τα τελευταία χρονια βλεπουμε την χρηση "στατιστικη ερευνα εδειξε ότι..." με την συχνοτητα και ελαφροτητα των "ιατρικων" ερευνων..."ο καφες βοηθαει στο Χ" και την επομενη μερα "ο καφε επιβαρυνει το Χ"

Που κατεληξα διαβαζοντας την ερευνα; εκει που και χωρις αυτη είχα καταληξη με την χρηση του ορθου λογου, ότι ναι ο σεξισμος σε μια κοινωνία με σεξισμο προφανως και θα είναι μια απο τις πολυαριθμες παραμετρους αυτης της διαφορας, αλλα δεν εγινα πιο σοφος ως προς το σε τι βαθμο ο σεξισμος επιρρεαζει την διαφορα.

avatar
Γράφων 11.5.2018 | 13:47
Αν μου επιτρέπεις ω Προσωρινέ Ποκοπίκε:

Είσαι πιο καλοπροαίρετος του ορθού. Επεξηγώ άμεσα τι εννοώ:
τα λογικά σφάλματα τα οποία με ευκολία υπέδειξες, ως μη όφειλες, δεν μπορεί να παραβλέπονται από επαγγελματίες επιστήμονες σαν τους συντάκτες της έρευνας.

Άρα είτε είναι άσχετοι είτε έχουν δόλο. Στην πρώτη περίπτωση δεν είναι επιστήμονες στη δεύτερη, του δόλου (εγώ αυτό υποστηρίζω), εξυπηρετούν πολιτική ατζέντα.

Προσωπικά ομιλώντας, διά της πειθούς, έχω αλλάξει απόψεις ανά τα έτη σε διάφορα θέματα (εκτός από τα αθλητικά).

Αν δεν έχεις δόλο αλλάζεις άποψη με την παρουσίαση λογικών επιχειρημάτων ή των αποτελεσμάτων της εφαρμοσμένης πρακτικής. Αν δεν αλλάζεις άποψη σημαίνει ότι ο σκοπός σου είναι κάποιος άλλος και το αντικείμενο της συζήτησης είναι ένα απλό εργαλείο για την επίτευξη των άλλων σκοπών σου.

Δεν δίνω στους συντάκτες της έρευνας, και στη σχολή σκέψης που εκπροσωπούν, κανένα τεκμήριο αθωότητας. Πολιτική κάνουν με τα πιο πλάγια -και γι' αυτό ύπουλα- μέσα.

Το συνεχές fragmentation της κοινωνίας σε υπο-ομάδες όπου η μία στρέφεται κατά της άλλης, με θολά και φτωχά επιχειρήματα, είναι παράνοια.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 14.5.2018 | 10:51
Επειδη γνωρίζεις τι εστι αριστερα, γνωρίζεις ότι υπάρχει διαφορα καθοδηγητη και καθοδηγουμενου, με τους πρωτους να μπορεις να αποδόσεις δολο και στους δευτερους αγνοια, μωροπιστία κτλ.

Στην εν λογο "ερευνα" δεν μπορω να είμαι σιγουρος, κανει πολυ μα πολυ μπαμ οτι προκυται για προχειροδουλεια.

Δεν σταθηκα τοσο πολυ (βασικα καθολου) στο πολιτικο κοματι αλλα στο στατιστικο γιατί είναι ενα εργαλείο που εχει αρκετα κακοποιηθει για την δικαιολογηση ιδεοληψιων.

Προσωπικα οντως θεωρω ότι η σεξιστικη αντιληψη εχει να κανει με τον προσδιορισμο τιμων αλλα η στατιστικη δουλευει διαφορετικα: "για να δω τι επιρρεαζει τις τιμες και σε τι μεγεθη" και όχι " για να δω ο σεξισμος αν επιρρεαζει", φαινεται ανουσια η διαφορα αλλα δεν είναι, στο πρωτο το μυαλο δουλευει με απορία στο δευτερο το μυαλο δουλευει με τεκμιριωση προδικασμενου, αυτο θα επιρρεασει απο την δομη της στατιστικη εως την αναλυση τους.

Π.χ. η σωστη στατιστικη απορια είναι " να δω τι συνθεση εχει η εγκληματικοτητα στην Ελλαδα" και απο τα ευρηματα να αρχίσεις να αναλυεις και όχι "για να δω την εγκληματικοτητα των μεταναστων", η πρωτη απορία θα σε οδηγησει στο να αναλυσεις και την εγκληματικοτητα των μεταναστων αλλα επειδη τα ευρυματα το λενε, στην δευτερη η απορια θα κυριαρχήσει στο μυαλο του αναλυτη που ασυναισθητα θα αγνοησει αλλες παραμετρους κτλ.

Τι θελω να πω στην στατιστικη η αρχικη απορία οφειλει να είναι το προβλημα και όχι η πιθανη αιτία.

"ποιες είναι οι πωλησεις τοπυ μηνα" όχι "ποια είναι τα κερδη" απο την αρχικη ερωτηση θα προκυψει ως αναλυση εαν ή όχι υπαρχουν κερδη/ζημίες και μετεπειτα το γιατί. Εδω εχει προδικασει την αιτία και το μονο που τους ελλειπε είναι η εξηγηση, αυτο είναι κακη στατιστικη και το χειρότερο είναι ότι μπορει να εχουν δικιο μπορει και όχι, αλλα απο την κακη χρηση στατιστικης γενιετε η αμφιβολία, η επιμονη στην κακη χρηση στατιστικης γεννα την απαξίωση του ισχυρισμου δηλαδη, απο στατιστικο προβλημα γινεται προβλημα πειθους λ.χ. gender gap, κανουν κακη χρηση στατιστικη και επιμενουν σε αυτο γενναντας απαξιωση στο ισχυρισμο αυτον καθ αυτον, μεταβενοντας κοντρα ισχυως πειθους και όχι παραγωγικης συζητησης.

Δηλαδη ενω η "ερευνα" δεν μας κανει καθολου πιο σοφους προσπαθει να δημιουργήσει την εικονα "να δειτε!!!!111!1!"

Αν θελεις εξ αρχης να δεις τον αριθμο, ενα τοτε ο ανθρωπος είναι ενας, η ζωη είναι μια το σπιτι είναι ενα κτλ, αν θες να δεις τον αριθμο δυο τοτε ο ανθρωπος είναι σωμα και ψυχη, η ζωη είναι χαρα και λυπη, το σπιτι το ζευγος, αν θες να δεις εξ αρχης τον αριθμο τρια τοτε ο ανθρωπος είναι σωμα, ψυχη και πνευμα, η ζωη χαρα, λυπη και ρουτινα, το σπιτι το ζευγος και το παιδι κτλ. Αυτο είναι το θεμελιώδες προβλημα καθε αναλυτη να μην "ξερει" τι αναζητα εξ αρχης, και εδω ξερει, για αυτο αγνόησε αυτονόητες παραμετρους όπως διαχρονικότητα, διαφορετικη γεωγραφία, διαφορετικα μοντελα διαχειρηση (εκδοτικοι οικοι vs αυτοεκδοση) ως βασικα στοιχεια αναλυσης.

Κατ'εμε δυο επιλογες είχε, ή να πει "τα μεχρι τωρα στοιχεια δεν επαρκουν για την εξαγωγη βασιμου πορισματος και σταματαω" ή "τα μεχρι τωρα στοιχεια δεν επαρκουν θα συνεχίσω πριν εξαγω πορισμα", τι εκανε; σταματησε εκει που φιανομενικα δικαιολογησε την εξ αρχης του αποψης και αυτο είναι κακη στατιστικη.

avatar
Μαύρος Γάτος 14.5.2018 | 12:36
Προς Ποκοπίκο:
εξαιρετική η ανάλυσή σου για την στατιστική και τις ερμηνείες της.
Από τα πρώτα πράγματα που διδάσκεσαι στην πολιτική επιστήμη είναι ότι ακόμα και ο εντιμότερος και ανιδιοτελέστερος ερμηνευτής στατιστικής (είδος που απειλείται σοβαρά με εξαφάνιση) μπορεί να την πατήσει άγρια αν αγνοήσει μια παράμετρο του ζητήματος. Οπότε εύκολα καταλαβαίνει τι συμβαίνει όσο απομακρύνεται -συνειδητά ή τυφλωμένος από κάτι- από το προαναφερθέν μοντέλο.
Για να διερευνηθεί αυτό το θέμα, θα έπρεπε να δουλέψει κάτι χρόνια μια διεπιστημονική ομάδα φιλολόγων, κοινωνιολόγων, οικονομολόγων και κάμποσων άλλων ειδικοτήτων.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια