Liberte, Egalite, Pisokolite - κυνική παραφθορά του συνθήματος της Γαλλικής Επανάστασης σε ένα πολυεπίπεδο στένσιλ εμπνευσμένο από τον διάσημο πίνακα του Ντελακρουά.  Διακρίνονται ο ξεβράκωτος "Μακεδονομάχος" ως άλλη σημαιοφόρος "Ελευθερία", ο μπαρμπα-Γιάννης της Ελληνοφρένειας, ο κύριος με το κολονάτο κρασοπότηρο από τις "Μένουμε Ευρώπη" συγκεντρώσεις και ο μοναχός με την αντιασφυξιογόνα μάσκα και την εικόνα την Παναγίας (Political Stencil, Μεταξουργείο 2019)
Βιβλίο

Γκραφίτι και πολιτική διεκδίκηση στην Αθήνα

Το ομώνυμο λεύκωμα που μόλις κυκλοφόρησαν οι εκδόσεις Στο Περιθώριο εστιάζει στο πιο πολιτικό κομμάτι της street art όπως γενναιόδωρα αποτυπώνεται στους αθηναϊκούς τοίχους, αναζωπυρώνοντας τις συζητήσεις για την αξία, το περιεχόμενο, τις αναφορές και την υπόσταση της (αντι)κουλτούρας του γκραφίτι σε μια πόλη που είναι «δική τους και δική μας».

Την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον έχουμε γίνει μάρτυρες μιας πραγματικής έκρηξης του γκραφίτι στην Αθήνα, που από «γκρίζα τσιμεντούπολη», όπως την περιγράφαμε κάποτε σε σχολικές εκθέσεις, έφτασε εξ αυτού να γίνει από τις πιο πολύχρωμες πόλεις στην Ευρώπη, σωστή «Μέκκα της street art» κατά τους NY Times.

 

Μια «έκρηξη» που καθόλου τυχαία συνέπεσε με το ξέσπασμα της κρίσης, που συζητήθηκε πολύ δημιουργώντας έντονες αντιπαραθέσεις για τα όρια, την καλλιτεχνική αξία και την αισθητική της φύσει «αλήτικης» κι εφήμερης αυτής τέχνης του δρόμου. Που έκανε τους πιο καθωσπρέπηδες να διαρρηγνύουν ιμάτια γι΄ αυτό το «χάλι» παντού όπου, το οποίο «χάλι» όμως λειτουργεί ταυτόχρονα σαν τουριστικός «κράχτης» στο όνομα του κουλέρ λοκάλ – μια διένεξη που ξαναφούντωσε ενόψει των πρόσφατων εκλογών, με την υπό ανάληψη νέα δημοτική αρχή να... απειλεί πως θα «νοικοκυρέψει» την πρωτεύουσα και σε αυτό τον τομέα. Που ανέδειξε σπουδαίους street artists και υψηλών καλλιτεχνικών αξιώσεων, μεστά νοημάτων έργα με πολιτικό συχνά χαρακτήρα ή αναφορές, κάνοντας ταυτόχρονα πιο παρήγορη, πιο ενθαρρυντική, πιο σύμμαχη μια καθημερινότητα που για πολλούς Αθηναίους συχνά άγγιξε – κι ακόμα αγγίζει για αρκετό κόσμο - τα όρια της απόγνωσης. Που έφτασε, επίσης, να μπει «και με την άδεια της αστυνομίας» σε γκαλερί, να αβαντάρει εμπορικές διαφημίσεις, να αναδείξει με τη σειρά της καλλιτέχνες-«σταρ».

 

Η έκδοση περιλαμβάνει μια σειρά «διάσημα», ευθέως ή εμμέσως πολιτικά γκραφίτι των τελευταίων χρόνων από τους αθηναϊκούς δρόμους, πολλά από τα οποία παραμένουν «εν ζωή», συνοδευόμενα από σχόλια σε μορφή μικρών κατατοπιστικών κειμένων.


Παρότι λάτρης του μέσου, θα συμφωνήσω ότι η υπερπληθώρα γκραφίτι στους αθηναϊκούς τοίχους γίνεται καμιά φορά φλύαρη, κουραστική, αισθητικά προβληματική ακόμα. Οι εμπνευσμένες δημιουργίες συχνά συνυπάρχουν με παντελώς αδιάφορες, ό,τι να΄ναι (και όπου να΄ναι) «μουντζούρες» ή κι επικαλύπτονται εντέλει από αυτές. Μήπως όμως αυτή ήταν μια χαώδης μεν αλλά απαραίτητη συνθήκη ώστε να αναφανούν όλα αυτά τα μικρά ή μεγαλύτερα «διαμαντάκια» που έκαναν τη διαφορά, άλλαξαν την όψη της πόλης, πολλαπλασίασαν την κραυγή της κι έγιναν επανειλημμένα θέμα σε ελληνικά και ξένα ΜΜΕ;

 

Η μεγαλοπρεπής "κηδεία" του Ευρώ.

 

Μήπως πολιτικός με τη στενή ή την ευρύτερη έννοια δεν είναι μόνο ο χαρακτήρας πολλών εξ αυτών αλλά και η ύπαρξή τους καθαυτή, η αλληλεπίδραση με τον θεατή, η σχέση τους με τη νομιμότητα αλλά και τους κανόνες που ορίζουν όχι μόνο ποια δημιουργία, πού και πώς δικαιούται να αποκαλείται καλλιτεχνική αλλά και πόση αντισυμβατικότητα χωράει το σύστημα ώστε να μην «κρασάρει»; Μήπως, πάλι, η προβολή και αποδοχή των «καλλιτεχνιζόντων» πολιτικών γκραφίτι συνεπάγεται απαξίωση και καταδίκη όσων αδιαφορούν για το αισθητικό αποτέλεσμα, ανεξάρτητα πόσο καίρια και εύστοχα είναι; Ποιο είναι το κριτήριο της αποδοχής ή της απόρριψης και ποιος το ορίζει, πώς καναλιζάρεται η ελευθερία έκφρασης; Προσωπικά πάντως προτιμώ αυτό τον «χαμούλη» από τις πολύ πιο μαζικές, πολύ συχνά ακαλαίσθητες, ανόητες και ρυπογόνες υπαίθριες διαφημιστικές καμπάνιες για τις οποίες κιόλας «ιδρώνουν» πολύ λιγότερα αφτιά. Μας αρέσει έπειτα ή όχι, το γκραφίτι είναι πια μέρος της σύγχρονης πολιτιστικής ταυτότητας της πρωτεύουσας.

 

«Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια οι τοίχοι ιδιαίτερα σε περιοχές όπως του Ψυρρή, το Μεταξουργείο και τα Εξάρχεια έχουν γεμίζει με κάθε είδους παρεμβάσεις... γκραφίτι, tags, έργα τέχνης του δρόμου, στένσιλ και βεβαίως πολιτικά και οπαδικά συνθήματα, άλλα μικρότερα κι άλλα μεγαλύτερα, άλλα πρόχειρα κι άλλα περίτεχνα, όλα μαζί δημιουργούν ένα περίπλοκα βαμμένο και γραμμένο τοπίο όπου χρώματα, μοτίβα, σχέδια και νοήματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, διεκδικώντας φυσικό ή και συμβολικό χώρο στην πόλη... Το να αποδώσουμε (όμως) την ανάπτυξη αυτού του σύνθετου και καθόλου ομοιογενούς φαινομένου στην απογοήτευση και την αγανάκτηση των νέων που πηγάζει από την "κρίση" είναι μια άκρως επιφανειακή ερμηνεία η οποία αγνοεί, αν όχι αποκρύπτει, την πολιτισμική, αισθητική και πολιτική πολυπλοκότητα της παρέμβασης στον αστικό δημόσιο χώρο», εκτιμά ο κοινωνικός ανθρωπολόγος Παυσανίας Καραθανάσης που μαζί με τον φωτογράφο Δημήτρη Θεοδόση συνυπογράφουν το λεύκωμα.

 

"Ο πραγματικός Survivor", η οφειλόμενη street art "απάντηση" στο ομώνυμο τηλεοπτικό ριάλιτι (Πλάτων-Φλετς 2017)


Δεν είναι βέβαια η μοναδική έκδοση η οποία καταπιάνεται με το αθηναϊκό γκραφίτι – ο ίδιος ο Θεοδόσης έχει κυκλοφορήσει παλιότερα τρία σχετικά λευκώματα -, είναι όμως μάλλον η πρώτη που εστιάζει τόσο στο πολιτικό του κομμάτι. «Με ελάχιστες εξαιρέσεις πιστεύω πλέον ότι το μόνο είδος γκράφιτι που αξίζει να φωτογραφίζω είναι αυτό που θέτει πολιτικούς και κοινωνικούς προβληματισμούς, που στέκεται αρωγός των κάθε είδους καταπιεσμένων», εξηγεί στην εισαγωγή ο εν λόγω φωτογράφος.

 

Εξ ου και η ασπρόμαυρη οπτική ενός κατά κανόνα «πολύχρωμου» θέματος: «Επέλεξα φωτογραφίες χωρίς χρωματικά καλούδια, τα οποία ενίοτε ωραιοποιούν και ξεγελούν. Γιατί με ενδιαφέρει, σε αυτήν τη δουλειά, να βγει το βάθος και το πάθος των πραγμάτων. Σαν τα πρωινά ουρλιαχτά των απόκληρων με τους οποίους συμπορευόμαστε αλλά κάνουμε πως δεν ακούμε...». Εντούτοις, σημειώνει ο Καραθανάσης, μια τέτοια παρέμβαση δεν αρκεί να μην έχει άδεια ή να εκφράζει μια μορφή αμφισβήτησης ώστε να χαρακτηριστεί πολιτική. Θα πρέπει επίσης να αποτελεί κομμάτι ευρύτερων κοινωνικοπολιτικών διεκδικήσεων και προβληματισμών που σχετίζονται με την κοινωνική τάξη, το φύλο, τη φυλή, τη διεκδίκηση δικαιοσύνης και ισονομίας, την έκφραση ταυτότητας, την καταστολή κ.λπ.


Στα πλαίσια αυτά το παρόν λεύκωμα αναδεικνύει την πολυεθνική/πολυπολιτισμική προέλευση αυτής της (αντι)κουλτούρας και στην ελληνική πρωτεύουσα καθώς επίσης την έντονη διασύνδεση με τις τρέχουσες πολιτικοκοινωνικές εξελίξεις - ειδικά μετά τη μεγάλη νεολαιίστικη εξέγερση που προκάλεσε η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου τον Δεκέμβριο του '08 και ακολούθως το ξέσπασμα της αγριότερης μεταπολιτευτικής κρίσης -, κάτι που διαφοροποιεί π.χ. την Αθήνα από τις πρωτοπόρες στο είδος αμερικανικές μεγαλουπόλεις όπου το γκραφίτι ταυτίστηκε περισσότερο με τα γκέτο των εγχρώμων και τις συμμορίες δρόμου.

 

Πολλαπλοί οι συμβολισμοί αυτής της φωτογραφίας.

 

Η δυναμική ανάδυση νέων εκφραστικών υποκειμένων – φεμινίστριες, λοατκι+, μετανάστες, πρόσφυγες, antifa σχήματα, vegan κ.ά. Η αμφίδρομη σχέση της με το gentrification, αφού ενόσω καταγγέλλεται ότι «υποβαθμίζει» μια περιοχή, ταυτόχρονα την καθιστά μοδάτο πόλο έλξης αφενός για περισσότερο ή λιγότερο εναλλακτικούς ντόπιους, επισκέπτες και τουρίστες, αφετέρου για αετονύχηδες επενδυτές: Οι μαζικές αγορές ακινήτων «μισοτιμής» και οι αθρόες airbnb ενοικιάσεις έχουν κάνει απλησίαστα για το μέσο βαλάντιο ακόμα και ενοικιαζόμενα σε γειτονιές υποτίθεται «β' διαλογής», λαϊκές είτε φοιτητικές όπως τα Εξάρχεια ή η Κυψέλη - συμβαίνει μάλιστα κάποιες φορές ωφελούμενοι και ταυτόχρονα διαμαρτυρόμενοι να είναι, ανομολόγητα βεβαίως, τα ίδια πρόσωπα. Το κατά πόσο οι αδειοδοτούμενες δημιουργίες γκραφίτι σε δημόσιους χώρους (σχολεία, δημαρχεία κ.λπ.) διαφοροποιούνται από τη φύσει αδέσποτη τέχνη του δρόμου. Το κατά πόσο, επίσης, οι κραυγές που αξιώνουν την αισθητική αναβάθμιση της πόλης όπως εκείνες την εννοούν, υπεραμυνόμενες της στείρας νομιμότητας των «καθαρών τοίχων», ουσιαστικά επιδιώκουν να περιορίσουν ασφυκτικά τα όρια της διαμαρτυρίας και της ελεύθερης έκφρασης επεκτείνοντας κι εντείνοντας τους υπάρχοντες μηχανισμούς ελέγχου κ.λπ.


Η έκδοση περιλαμβάνει μια σειρά «διάσημα», ευθέως ή εμμέσως πολιτικά γκραφίτι των τελευταίων χρόνων από τους αθηναϊκούς δρόμους, πολλά από τα οποία παραμένουν «εν ζωή», συνοδευόμενα από σχόλια σε μορφή μικρών κατατοπιστικών κειμένων. Ανάμεσά τους έργα που στη συνέχεια «συμπληρώθηκαν» με συνθήματα ή υπέστησαν άλλες παρεμβάσεις επανανοηματοδοτούμενα – ξεχωρίζουν το μνημειώδες γκραφίτι του Πολυτεχνείου (2015), ο "Τσίπρους Christ", ο δολοφονημένος Ζακ, η γνωστή από τα Δεκεμβριανά του '08 Sony (τιβί) που όχι, «δε σε σώνει», δύο προσαρμοσμένα στα σύγχρονα ελληνικά δεδομένα κολάζ-παρωδίες του διάσημου πίνακα του Ντελακρουά «Η Ελευθερία οδηγεί τον λαό», ο μαχητής σκύλος Λουκάνικος και άλλα. Υπάρχουν ακόμα αρκετές αναφορές στη φασιστική απειλή, τον σεξισμό, την κρίση, το Ευρώ αλλά και την «εκλογική αυταπάτη», μνημονεύονται δε οι δημιουργοί των αναφερόμενων έργων, όσων τουλάχιστο είναι γνωστοί.   

 

Τουριστικός Οδηγός Εξαρχείων - όχι, δεν κυκλοφορεί (ακόμα τουλάχιστον) αλλά το περίτεχνο αυτό γκράφιτι θα μπορούσε να γίνει εξώφυλλο.

 

«Ευχαριστούμε τους επώνυμους/ες και ανώνυμους/ες δημιουργούς, τις ομάδες, τις συλλογικότητες και τους/τις δεκάδες καλλιτέχνες που με τη δράση τους μετατρέπουν καθημερινά τους τοίχους της Αθήνας σε ένα ανοικτό πεδίο πολιτικοκοινωνικής διεκδίκησης. Χωρίς όλες αυτές τις παρεμβάσεις, η πόλη μας δεν θα ήταν τόσο ζωντανή και οι βόλτες μας θα ήταν πολύ πιο βαρετές», γράφουν αντί επιλόγου οι δύο συνεργάτες, προκαλώντας το συγκαταβατικό μειδίαμα των ιδεολογικά «συνενόχων» και ταυτόχρονα μια κάποια ανατριχίλα σε όσους ταυτίζουν την καθαριότητα, το πρεστίζ και την ευπρέπεια μιας πόλης με την αστυνόμευση της μηδενικής ανοχής και την αφασική αποστείρωση του δημόσιου χώρου της. 

 

Καλώς ήλθατε στην Αθήνα (WD, Εξάρχεια)

 

Τσίπρους Christ: ο Αλέξης Τσίπρας ως Μεσσίας σε στένσιλ του 2015 από ΜΑΚΡΟΒΟΥti - paste-up στη Γεωπονική, υπάρχει και στα Εξάρχεια.

 

Η περίφημη τοιχογραφία των Icos & Case στο Πολυτεχνείο (2015) που "δίχασε" τους Αθηναίους

 

"Ελλάδα, το επόμενο οικονομικό μοντέλο" (Bleeps.gr)
Απολαυστικό αντιρατσιστικό στένσιλ (apeb.o.t)

 

Η επανάσταση δεν θα παιχτεί στην τηλεόραση - ο λαός πολιορκεί τον ουρανοξύστη των καπιταλιστών (Κατάληψη ΑΣΚΤ).
 

 

Βιβλίο
3 Σχόλια
avatar
Ramon Ramone 19.6.2019 | 11:15
Δηλαδή όσοι διαμαρτύρονται για αυτό το χάλι (εκτός εισαγωγικών) είναι "καθωσπρέπηδες"; Ti ξεδιάντροπη ισοπέδωση και απαξίωση είναι αυτή; Τι απαίσια νοοτροπία; Εγώ δηλαδή που ξερνάω με τις ταγκιές και τον ναρκισσισμό που ξερνάει κάθε καραγκιοζάκος που την έχει δει πρωτοπορία (my ass) και επανάστα του κ@λου βρωμίζοντας το οπτικό μου πεδίο επειδή θεωρεί την πόλη ιδιοκτησία του (την ίδια στιγμή που κράζει την ιδιοκτησία), είμαι εκπρόσωπος του καθωσπρεπισμού και εξισώνομαι με τον Μπακογιάννη; Και, αναρωτιέμαι, έπρεπε να φάμε αδιαμαρτύρητα το σκατό (στη μάπα) για να εκτιμήσουμε μετά το μυρωδάτο δείπνο ένα ανέμπνευστο και μπαγιάτικο (στην κυριολεκτικά συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων) dessert που θέλει να κλέψει λίγη από την δόξα του Banksy και, όντως, άλλαξε την εικόνα της πόλης προς το χειρότερο επειδή, όπως παντελώς αυθαίρετα τεκμαίρεται, κάνει υποτίθεται την καθημερινότητα πιο "παρήγορη" με την banalite ασχήμια του; Τι διαφορά έχει δηλαδή όλη αυτή η οπτική ρύπανση από τις "πολύ πιο μαζικές, πολύ συχνά ακαλαίσθητες, ανόητες και ρυπογόνες υπαίθριες διαφημιστικές καμπάνιες"; Μήπως καμία; Μήπως δεν είναι και αυτή η ρύπανση τίποτε άλλο από μια αυτοδιαφήμιση; Μήπως - πλην ελαχίστων κυριολεκτικά περιπτώσεων - το μόνο που ευαγγελίζεται είναι ένα τεράστιο "εγώ"; Και μήπως οι κραυγές / άρθρα που διαμαρτύρονται για την "στείρα νομιμότητα των καθαρών τοίχων" (τζίζας, δηλαδή, με τις μεγαλοστομίες) ουσιαστικά επιδιώκουν να περιορίσουν ασφυκτικά τα όρια της διαμαρτυρίας και της ελεύθερης έκφρασης επεκτείνοντας κι εντείνοντας το "δικαίωμα" στην ασυδοσία και την αυθαιρεσία απέναντι σε εκείνους που αξιώνουν την αισθητική αναβάθμιση της πόλης όπως εκείνοι την εννοούν; Και γιατί αυτή η αυτονόητη αξίωση απαξιώνεται συλλήβδην ως "Μπακογιαννισμός"; Γιατί οι ευρύτεροι κοινωνικοπολιτικοί προβληματισμοί θεωρούνται ιδιοκτησία κάποιων "εκλεκτών", μιας ιδιότυπης ελίτ που απορρίπτει ολοκληρωτικά τις ευαισθησίες άλλων;
avatar
Γράφων 19.6.2019 | 11:28
http://www.kathimerini.gr/813458/article/politismos/polh/h-ypokoyltoyra-ths-asxhmias-e3oysiazei-thn-a8hna

Στις οργανωμένες κοινωνίες υπάρχουν δύο επίπεδα συνεννόησης. Το προαιρετικό, που είναι ο πολιτισμός, και το υποχρεωτικό, που είναι ο νόμος. Για εκατομμυριοστή φορά οι εξ αριστερών συμπολίτες μας πεπεισμένοι για το "ηθικό τους πλεονέκτημα" ξεπερνάνε και τον πολιτισμό και τον νόμο στην επιβολή του "έτσι θέλω" τους. Πιστεύουν ότι έχουν δίκιο "γιατί έτσι".

Προφανώς αναφορικά με το συνολικό αισθητικό αποτέλεσμα των graffiti υπάρχει διχογνωμία. Άρα δεν υπάρχει ένα ενιαίο πολιτισμικό κριτήριο.

Πάμε λοιπόν στον νόμο, στα νομικά κριτήρια. Προφανώς η συντριπτική πλειοψηφία των graffiti είναι παράνομα. Έτσι οι φίλοι antifa, που είναι τόσο δημοκρατικοί και φιλειρηνιστές όσο και οι χρυσαυγίτες, παρακάμπτουν κάθε έννοια κανόνα για να αφήσουν την (ιδεολογική) βερβελιά τους στον τοίχο ΜΟΥ.

Προφανώς δεν κρίνω αισθητικά το graffiti (προσωπικά το σύνολο των graffiti που εκφεύγουν του μουτζουροειδούς tagαρίσματος μάλλον μου αρέσουν). Αυτό είναι υποκειμενικό και περί ορέξεως ουδείς λόγος. Το κρίνω όμως νομικά. Έχει να κάνει με την απλή παρανομία του ότι απρόσκλητοι βάνδαλοι κάνουν ό,τι θέλουν σε ιδιοκτησία που δεν είναι δική τους.

Υπάρχει και ένα θέμα δημοκρατικής ευαισθησίας το οποίο -ως είθισται- διαφεύγει από τους εξ αριστερών φίλους και συμπολίτες: δημιουργείται μία σαφής επιβολή σε δημόσιο χώρο ΜΙΑΣ πολιτικής φωνής. Και μάλιστα επιθετικά. Με τσαμπουκά.

Από που φαίνεται ο τσαμπουκάς; Από το ότι επιλέγεται να βαφτιστεί ως "απειλή" η νομιμότητα (= το νοικοκύρεμα). Φωτογραφίζεται με σαφήνεια η λογική του όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας κτλ... Γι΄ αυτό συχνά ζωγραφίζονται μολότοφ, καλάσνικοφ, φωτιές, κρεμάλες, αγχώνες κτο σε τέτοια graffiti. Ενέχουν την άμεση απειλή βίας στους διαφωνούντες. Της βίας που υπέστη πχ ο πατέρας αυτού που τάζει νοικοκύρεμα.

Δεν το ήξερα ότι ο σεβασμός της πολιτικής ουδετερότητας στον δημόσιο χώρο δείχνει "αφασική αποστείρωση". Σε αυτή την περίπτωση το ότι θέλουμε πχ διαχωρισμό εκκλησίας και κράτους δεν είναι αφασική αποστείρωση; Ή είναι ΟΚ στη δημόσια σφαίρα μόνο οι πολιτικοί χρωματισμοί με τους οποίους συμφωνούμε; Και μάλιστα ως μικροσκοπικές μειοψηφίες χωρίς καμία δημοκρατική νομιμοποίηση;

Μήπως ενοχλούμε εμείς οι υπόλοιποι που ναι -και συγγνώμη δηλαδή- γουστάρουμε λίγο νομιμότητα ή και καθαριότητα στον δημόσιο χώρο; Μήπως, εν τέλει, είναι το δημοκρατικό πλαίσιο που ενοχλεί τις σταθερά παρανομούσες οργανωμένες μειοψηφίες;

ΥΓ Υποκουλτούρα όχι αντικουλτούρα. Μεγάλο πράγμα οι λέξεις και οι έννοιες...
Chorizo 19.6.2019 | 21:47
"Το κατά πόσο, επίσης, οι κραυγές που αξιώνουν την αισθητική αναβάθμιση της πόλης όπως εκείνες την εννοούν, υπεραμυνόμενες της στείρας νομιμότητας των «καθαρών τοίχων», ουσιαστικά επιδιώκουν να περιορίσουν ασφυκτικά τα όρια της διαμαρτυρίας και της ελεύθερης έκφρασης επεκτείνοντας κι εντείνοντας τους υπάρχοντες μηχανισμούς ελέγχου κ.λ.π."

Χα χα... Ναι, πράγματι... Όλοι οι κάτοικοι του κέντρου υποφέρουμε από τις ασταμάτητες κραυγές των "νοικοκυραίων" που προκαλούν ασφυξία στους "διαμαρτυρόμενους" αγωνιστές της ελευθερίας, αυτούς που μάχονται τους μοχθηρούς μηχανισμούς ελέγχου του κράτους (οι οποίοι, σε αντίθεση με το υπόλοιπο κράτος, υπερλειτουργούν).

Ταπεινή συγγνώμη που διεκδικούμε κάτι που ενδέχεται να χαλάσει τις βόλτες του κύριου Θεοδόση. Ξεχνάμε συχνά ότι υπάρχουμε για να υπηρετούμε. Ζήτω η ελευθερία (των άλλων)!
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια