Ο Ζαν Ρασπάιγ την εποχή της πρώτης κυκλοφορίας του βιβλίου
Βιβλίο

«Το Στρατόπεδο των Αγίων»: Η βίβλος της ξενοφοβίας και ευαγγέλιο του alt-right κινήματος ξανά στην επικαιρότητα

Το μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Ζαν Ρασπάιγ στο οποίο μια αρμάδα ενός εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων επιχειρεί εισβολή στις ευρωπαϊκές ακτές, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1973 αλλά σήμερα είναι πιο δημοφιλές από ποτέ στους ακροδεξιούς κύκλους της Ευρώπης και της Αμερικής.

Ένα πρωινό του 1972, ο Γάλλος συγγραφέας Ζαν Ρασπάιγ, γνωστός ήδη για τα περιηγητικά του βιβλία αλλά και για τις συντηρητικές, ρωμαιοκαθολικές, φιλομοναρχικές θέσεις του, βρισκόταν στο σπίτι του στις μεσογειακές ακτές της Γαλλίας, όταν του ήρθε η έμπνευση για το επόμενο βιβλίο του μέσω ενός οράματος εκατομμυρίων προσφύγων που εισβάλλουν στην Ευρώπη.

 

«Οπλισμένοι μονάχα με τις αδυναμίες και την αριθμητική υπεροχή τους, καταβεβλημένοι από την εξαθλίωση και κουβαλώντας μαζί τους πλήθος από πεινασμένα καφέ και μαύρα παιδιά, ήταν έτοιμοι να αποβιβαστούν στα χώματά μας», ξεκίνησε να γράφει στην αρχή του βιβλίου που θα γινόταν το πιο δημοφιλές και το πιο περιβόητο στο σύνολο του έργου του.

 

Πρόκειται για το μυθιστόρημα «Το Στρατόπεδο των Αγίων» (ή «Ο Καταυλισμόςτων Αγίων») που κυκλοφόρησε στην Γαλλία το 1973 για να μεταφραστεί αργότερα σε πολλές γλώσσες, και εδώ και μισό αιώνα σχεδόν πλέον έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή κείμενα-οδηγούς για ακροδεξιούς, εθνικιστές, ρατσιστές και ξενοφοβικούς στην Ευρώπη κυρίως, αλλά και στις ΗΠΑ, ειδικά από τη στιγμή που το υιοθέτησε ως σύγχρονη Βίβλο ο διαβόητος γκουρού του διεθνούς alt-right κινήματος, Στιβ Μπάνον.

 

Πριν από λίγες μέρες μάλιστα, επανήλθε το βιβλίο στην αμερικανική και διεθνή επικαιρότητα, όταν αποκαλύφθηκε ότι ο σύμβουλος του Προέδρου Τραμπ, Στίβεν Μίλερ το συνιστούσε ενθουσιωδώς μέσω προσωπικών e-mails στους συντάκτες της ακροδεξιάς ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Breitbart. Δεν είναι ο πρώτος ούτε ο πιο επιφανής θαυμαστής του βιβλίου που η Μαρίν Λεπέν είχε δηλώσει παλαιότερα ότι όταν το διάβασε στα 18 της, της «άφησε για πάντα ένα ανεξίτηλο σημάδι».

Η πλοκή του βιβλίου ξεκινά με την προτροπή της κυβέρνησης του Βελγίου προς τους πολίτες της χώρας να υιοθετήσουν μικρά παιδιά από την Ινδία για να απαλυνθεί το πρόβλημα του υπερπληθυσμού, για να ανακαλέσει την «επιπόλαια» αυτή απόφαση αμέσως μετά σχεδόν, όταν το βελγικό προξενείο στο Δελχί πολιορκείται από πλήθος εξαθλιωμένων γονιών. Είναι όμως πια αργά, καθώς μια πρωτοφανούς μεγέθους αρμάδα ενός εκατομμυρίου μεταναστών και προσφύγων κατευθύνεται ήδη με κάθε πλωτό μέσο προς τις ευρωπαϊκές ακτές.

 

Ένας από τους κεντρικούς χαρακτήρες του βιβλίου φαίνεται μάλιστα να είναι ελληνικής καταγωγής με όνομα που παραπέμπει στον τελευταίο βασιλιά του Βυζαντίου. Πρόκειται για τον συνταγματάρχη Κονσταντίν Ντραγκασές (δηλαδή Κωνσταντίνος Δραγάτσης, μάλλον εκ του Κωνσταντίνος Παλαιολόγος – Δραγάτσης) ο οποίος θέτει εαυτόν ηγέτη των Γάλλων πατριωτών που αποφασίζουν να εμποδίσουν το παλιρροϊκό κύμα των τριτοκοσμικών μεταναστών.

 

Πριν από λίγες μέρες αποκαλύφθηκε ότι ο σύμβουλος του Προέδρου Τραμπ, Στίβεν Μίλερ συνιστούσε ενθουσιωδώς το βιβλίο μέσω προσωπικών e-mails στους συντάκτες της ακροδεξιάς ειδησεογραφικής ιστοσελίδας Breitbart.

 

Ο τίτλος του μυθιστορήματος προέρχεται από το Βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννου, όταν οι στρατιές του Σατανά περικυκλώνουν τη γη («και ανέβησαν επί το πλάτος της γης, και εκύκλευσαν την παρεμβολήν των αγίων»), ενώ ως ερευνητικό εργαλείο ο Ρασπάιγ χρησιμοποίησε την εμπειρία του ως επισκέπτης σε διάφορες εξαθλιωμένες κοινότητες της Λατινικής Αμερικής, επιχειρώντας να φανταστεί τι θα σήμαινε για την γαλλική κουλτούρα η μαζική εισβολή υποβαθμισμένων ξένων στο έδαφός της.

 

Στις ΗΠΑ το βιβλίο εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1975 και όπως σημειωνόταν στην τότε κριτική του από τους New York Times, «είναι σα να έχεις παγιδευτεί σ΄ ένα κοκτέιλ πάρτι μ' έναν τύπο που έμοιαζε αρχικά νορμάλ αλλά ξαφνικά ξεσπάει σε μια άγρια ρατσιστική διατριβή».

 

Σαράντα πέντε χρόνια αργότερα όμως, η συμβολή του στη σύγχρονη ρητορική μίσους μόνο θυμηδία δεν προκαλεί. Το βιβλίο αναζωπύρωσε την θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης» (του λευκού / ευρωπαϊκού πληθυσμού από τους μετανάστες), όρο που χρησιμοποίησε ως τίτλο του μανιφέστου του ο δολοφόνος 51 αθώων ανθρώπων σε δύο συναγωγές στη Νέα Ζηλανδία στην αρχή της χρονιάς.

 

Παρότι έχει αναγνωρίσει ότι το βιβλίο του μπορεί να θεωρηθεί «επικίνδυνο» υπό κάποια έννοια, ο Ρασπάιγ που στα 94 του παραμένει ακμαίος και ενεργός στη δημόσια συζήτηση, έχει δηλώσει συχνά τα τελευταία χρόνια ότι δεν θα άλλαζε ούτε μία λέξη, λέγοντας ότι η εισβολή που περιγράφει στο «Στρατόπεδο των Αγίων» δεν είναι παρά μια αφηγηματικά ενισχυμένη εκδοχή της «παρείσφρησης» (όπως την αποκαλεί) που αντιμετωπίζει η Γαλλία τις τελευταίες δεκαετίες.

 

Με στοιχεία από τους New York Times και άλλες πηγές

 

Βιβλίο
6 Σχόλια
λukum (το) 23.11.2019 | 10:53
Έχει ενδιαφέρον πως πλέον όποιος υπερασπίζεται τα σύνορα της χώρας του ή την κοινωνική συνοχή ή τέλος πάντων την χαμηλή ποσόστωση “ξένων” και την διατήρηση της εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας της χώρας του είναι πλέον σύμφωνα με κάποιους, στην ομάδα των alt-right.
Δεν είναι ακριβώς σαφές πως προκύπτει αυτή η λογική... όπως δεν είναι ακριβώς ίδια η ιστορία ή το ΑΕΠ σε όλες τις χώρες...
whatyouseeiswhatyouget 23.11.2019 | 15:25
Δεν έχει και πολύ ενδιαφέρον. Η λογική προκύπτει από τη σκατοψυχιά που συνήθως συνοδεύει την υπεράσπιση αυτή.
avatar
Σχόλια από τη βροχή 23.11.2019 | 16:40
Αυτό που είναι κοινό σε όλες τις χώρες είναι το αντίστροφο:
Κάθε alt-right που σέβεται τον εαυτό του εργαλειοποιεί και κεφαλαιοποιεί επικοινωνιακά τα προβλήματα του μεταναστευτικού/προσφυγικού.
Με πανομοιότυπη ρητορική.
Δοκιμασμένα πράγματα.
λukum (το) 24.11.2019 | 00:59
Με την λογική αυτή λοιπόν όποιος είναι “σκατόψυχος” (επιχείρημα αξιώσεων) και δεν δίνει από ένα 5ευρω σε όποιον στο δρόμο του ζητάει βοήθεια, ισοδυναμεί με το ότι θέλει και να τον σκοτώσει κιόλας ή να τον κλείσει στα κάτεργα επειδή τον θεωρεί κατώτερο του.

avatar
Σχόλια από τη βροχή 24.11.2019 | 11:10
"Σκατόψυχος" δεν είναι αυτός που λέτε.
Είναι ο ταξιτζής που όπως είδα ο ίδιος, έκαιγε με τον αναπτήρα του κρατώντας με τσιμπίδα ένα κέρμα των 50 λεπτών πριν το δώσει σε παιδί των φαναριών για να γελάσει με την έκφραση πόνου του παιδιού.
«Θα το σκεφτεί πολύ πριν απλώσει χέρι ξανά» έλεγε γελώντας.
Είναι ο φούρναρης που έβγαζε από το κατάστημα τα ψωμιά της ημέρας που έμειναν απούλητα. Αφού τα είχε εμποτίσει πρώτα με χλωρίνη.
Είναι αυτός που λέει να φύγουν όλοι οι μετανάστες εκτός από αυτούς που του δουλεύουν τα κτήματα απλήρωτοι.
Είναι ο Έλληνας στην Αυστραλία που αποκαλεί τον Κινέζο «bloody immigrant» επειδή ο ίδιος προηγήθηκε 15 χρόνια.

Αυτό είναι η καταδικαστέα «σκατοψυχιά» όχι το να προβληματίζεται κανείς δικαιολογημένα από τις επιπτώσεις του προβλήματος.
Κάποιοι, κακώς, γενικεύουν την κριτική τους σε όλους και κάποιοι, κακώς, καλύπτονται από αυτό για να δικαιολογήσουν και τους αδικαιολόγητους σαν τους παραπάνω.
SMURFakos 25.11.2019 | 11:36
Αυτο που εχει ενδιαφερον ειναι οτι οταν βγηκε το βιβλιο χαρακτηριστηκε απ'το "προοδευτικο" κατεστημενο ως ρατσιτικο διοτι κινδυνολογουσε και εσπερνε τον τρομο για ενα απιθανο γεγονος:οτι μια μερα θα μπορουσε 1 Μ τριτοκοσμικων μεταναστων να μας μπουκαρουν με το ετσι θελω
Η πραγματικοτητα δυστυχως τον ξεπερασε κατα πολυ και ετσι πχ μονο το 2016 και 2017 ειχαμε 3,5 Μ παρανομους μεταναστες στην ΕΕ (με τα στοιχεια της Eurostat).
Τα συμερασματα δικα σας