Γυναίκες που «έγραψαν» ιστορία
Βιβλίο

Γυναίκες που «έγραψαν» ιστορία

Από την πρώτη φεμινίστρια, την περίφημη Έμα Γκόλντμαν, μέχρι την Τζούντιθ Μπάτλερ, είναι ευρύ το φάσμα των γυναικών που ύψωσαν τη γροθιά ή τη φωνή σε έναν κόσμο καμωμένo σχεδόν αποκλειστικά για άνδρες.

Ναουάλ Αλ Σααντάουι

Φιρντάους

Mτφρ. Ελένη Καπετανάκη, Εκδόσεις: Δώμα

 

Συγκλονιστική κάθε στιγμή της αφήγησης μιας γυναίκας που πάσχισε να υπάρξει σε μια κοινωνία φτιαγμένη αποκλειστικά για άνδρες. Η Ναουάλ Αλ Σααντάουι υπήρξε μία από τις πιο εμβληματικές φωνές στον αραβικό χώρο, η οποία κατάφερε να ξεσηκώσει πλήθος γυναικών. Το σπαρακτικό βιβλίο της ζωής της λεγόμενης και «Σιμόν ντε Μποβουάρ του αραβικού κόσμου» φέρει τον ανατρεπτικό τίτλο «Φιρντάους», δηλαδή Παράδεισος, και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Δώμα σε μετάφραση Ελένης Καπετανάκη.

 

Ακτιβίστρια, ψυχίατρος και πολυπράγμων η ίδια, διώχτηκε, βασανίστηκε και φυλακίστηκε για τη δράση της, φροντίζοντας, μέσω της γραφής, να δώσει φωνή στην ηρωίδα της για να αφηγηθεί ουσιαστικά τη δική της ζωή και τα δικά της τραύματα. Μεγαλώνοντας σε χωριό και βλέποντας καθημερινά με τα αθώα μάτια της τον πατέρα της να δέρνει τη μητέρα της, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι φέρει τα γονίδια αυτού του τέρατος. Όταν όμως ομολόγησε στην κακοποιημένη μάνα της τη σκέψη της, δηλαδή ότι αυτός δεν μπορεί να είναι ο πραγματικός της πατέρας, εκείνη, έξαλλη, με τη βοήθεια γειτόνισσας της έκοψε κομμάτι από τα γεννητικά της όργανα για να την τιμωρήσει.

 

Ούτε οι σπουδές που ακολούθησε στη συνέχεια τη βοήθησαν κι έτσι η πορνεία έμοιαζε πια για εκείνην η μόνη διέξοδος ελευθερίας. Όταν όμως αναγκάστηκε να υποταχθεί στις βουλές του «προστάτη» της, κατάλαβε ότι η ελπίδα είχε πια σβήσει για τα καλά – μαζί με την προσδοκία για μια γωνιά σε έναν οποιονδήποτε επίγειο παράδεισο. Το μόνο που της είχε μείνει πλέον ήταν η φωνή της που ύψωσε όσο πιο ψηλά μπορούσε, εκφράζοντας τη δική της αλήθεια, την οποία δεν μπορούσε να καλύψει καμιά εξουσία και κανένας θάνατος. Ή, όπως γράφει στο βιβλίο: «Κατάκτηση της αλήθειας σημαίνει πως ο άνθρωπος δεν φοβάται πια τον θάνατο. Η αλήθεια, όπως και ο θάνατος, χρειάζονται μεγάλη τόλμη. Η αλήθεια σκοτώνει, όπως σκοτώνει κι ο θάνατος. Κι έτσι σκοτώνω με την αλήθεια μου, αντί με το μαχαίρι».


Σβετλάνα Αλεξίεβιτς

Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας

Μτφρ. Ελένη Μπακοπούλου, Εκδόσεις: Πατάκης

 

«Προς το βράδυ το αίμα είναι στα μαλλιά, μπαίνει μέσα από τη ρόμπα στο σώμα, στα σκουφιά, στις μάσκες. Μαύρο, κολλώδες, αναμεμειγμένο με όλα όσα έχει ο άνθρωπος. Ούρα, κόπρανα...»: είναι η στιγμή που μια νοσοκόμα μεταφέρει με τον πλέον παραστατικό τρόπο εικόνες από τον (δικό της) πόλεμο, όπως και μια έφηβη πολυβολήτρια, μια νεαρή που, προτού γνωρίσει τον έρωτα, έμαθε να χειρίζεται αντιαεροπορικά, ή μια άλλη που ήξερε να σημαδεύει με το τουφέκι.

 

Πρόκειται για τις σκληρές ομολογίες γυναικών οι οποίες ξεπέρασαν τους διαχωρισμούς του φύλου και της αρχικής τους ιδιότητας και έγιναν οι γυναίκες του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου. Οι μαρτυρίες τους μοιάζουν με παραστατικό υλικό ενός μακάβριου θεάτρου, φτιαγμένου για να μας θυμίζει τις υπερβάσεις των γυναικών στην Ιστορία, αποκαλύπτοντας παράλληλα πως είναι αυτές που έχουν, κατά καιρούς, αντιτεθεί στην ψευδεπίγραφη επιβολή της κρατικής προπαγάνδας – κάτι που, σε πολλές περιπτώσεις, τους στοίχισε τη ζωή.

 

Όλες αυτές τις μαρτυρίες τις συγκέντρωσε η Αλεξίεβιτς σε ένα βιβλίο φτιαγμένο από τα υλικά του θανάτου και της ζωής, ακολουθώντας την ίδια λογική με όλα τα βιβλία της, τα περίφημα «βιβλία των φωνών», όπως έμειναν γνωστά, και της χάρισαν το Νόμπελ. Ειδικά το Ο πόλεμος δεν έχει πρόσωπο γυναίκας έχει γράψει ιστορία, καθώς η Ουκρανή συγγραφέας συγκεντρώνει σε αυτό πραγματικά συγκλονιστικές περιγραφές γυναικών που βίωσαν με τον δικό τους τρόπο τις πολύπτυχες διαστάσεις του πολέμου, είτε ως νοσοκόμες και τραυματιοφορείς, είτε ως ελεύθεροι σκοπευτές, ασυρματίστριες ή απλώς αντάρτισσες στα μετόπισθεν του μετώπου.


Caroline Criado Perez

Αόρατες Γυναίκες

Μτφρ. Κατερίνα Γουλέτη - Βασιλική Μήσιου, Εκδόσεις: Μεταίχμιο

 

Από τα βιβλία που δεν ξεχνάς, όχι μόνο χάρη στο πλήθος των πληροφοριών που δεν μπορείς καν να διανοηθείς αλλά χάρη στις μικρές λεπτομέρειες που τελικά μπορεί να αποκαλύπτουν τεράστιες αλήθειες, όπως το ότι η ρύθμιση της θερμοκρασίας στο γραφείο είναι πάντα για τους άνδρες, οι οποίοι δεν κρυώνουν ποτέ –ποια δεν το έχει βιώσει;– ή ότι οι προδιαγραφές για τις ζώνες στο αυτοκίνητο ορίζονται αποκλειστικά με βάση τις ανδρικές διαστάσεις. Στοιχεία που μπορεί να φαντάζουν αμελητέα ή ασήμαντα, αλλά καταδεικνύουν το μέγεθος των ανισοτήτων σε ένα σύμπαν εκ των πραγμάτων ανδροκρατούμενο, όπως τουλάχιστον διατείνεται με ευφάνταστη παρατηρητικότητα, οξυδέρκεια αλλά και το απαραίτητο χιούμορ η δημοσιογράφος, φεμινίστρια και ακτιβίστρια Καρολάιν Κριάδο Πέρες στο βιβλίο της Αόρατες γυναίκες.

 

Είναι σημαντικό πως οι εκδόσεις Μεταίχμιο, από τις οποίες κυκλοφορεί το βιβλίο, πρόσθεσαν αυτό το άκρως πρωτότυπο πόνημα στην ήδη διακεκριμένη και ενδιαφέρουσα σειρά τους για τον φεμινισμό – από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφορεί και το εμβληματικό Δεύτερο Φύλο της Σιμόν ντε Μποβουάρ. Άλλωστε ο κύκλος των ανισοτήτων στις οποίες αναφέρεται η συγγραφέας δεν είναι σημερινός, για την ακρίβεια χρονολογείται από τα προϊστορικά χρόνια, δηλαδή από τότε που η γυναίκα ήταν εντελώς ανύπαρκτη δίπλα στον άνδρα-κυνηγό, όπως τονίζει με έμφαση η Πέρες.

 

Αλλά και αργότερα, στην αρχαιότητα ή τον Μεσαίωνα, οι γυναίκες εξακολουθούσαν να μοιάζουν (σχεδόν) αόρατες στον δημόσιο λόγο ή την κοινωνική κονίστρα. Όπως γράφει χαρακτηριστικά: «Το έμφυλο κενό δεδομένων δεν αφορά απλώς τη σιωπή. Η σιωπή αυτή, τα κενά αυτά, επιφέρουν συνέπειες. Έχουν αντίκτυπο στις ζωές των γυναικών καθημερινά» – και όχι μόνο.

 

Cheryl Strayed

Άγρια

Mτφρ. Ιλάειρα Διονυσοπούλου, Εκδόσεις: Key Books

 

Η Σέριλ Στρέιντ είναι από τα ζωντανά παραδείγματα γυναικών που δείχνουν πως η αγάπη, το σθένος και η γενναιότητα μπορούν να ξεπεράσουν όλες τις δυσκολίες. Τα βιβλία της μεταφράζονται σε διαφορετικές χώρες, ενώ η αυτοβιογραφία της με τον τίτλο Άγρια (από Key Books), που έχει γυριστεί και ταινία, εξακολουθεί να εμπνέει εκατομμύρια γυναίκες.

 

Παρά τις αντιξοότητες και τα αδιέξοδα που γνώρισε η Στρέιντ –έχασε τη μητέρα της σε νεαρή ηλικία, χώρισε επίσης μικρή, έμπλεξε με τα ναρκωτικά και φλέρταρε έντονα με την τρέλα–, αποφάσισε να τα αφήσει όλα και να περπατήσει 1.700 χιλιόμετρα στο δύσβατο Μονοπάτι του Ειρηνικού Ωκεανού για να βρει τη λύτρωση. Τα προσωπικά της βιώματα, που μετατράπηκαν σε ρητά ζωής, περιλαμβάνονται στο βιβλιαράκι Να είσαι γενναία (επίσης από τις εκδόσεις Key Books), ένα μικρό, πλην όμως πολύτιμο εγχειρίδιο ψυχής.

 

Όπως γράφει χαρακτηριστικά: «Θα μάθεις πολλά από τον εαυτό σου αν κινηθείς προς την κατεύθυνση της καλοσύνης, της γενναιοδωρίας, της ευγένειας, της συγχώρεσης, της συναισθηματικής γενναιότητας. Να πολεμάς με αγάπη». Δεν έχουμε παρά να την ακούσουμε.


Judith Butler

Αναταραχή Φύλου

Μτφρ. Γιώργος Καράμπελας, Εκδόσεις: Αλεξάνδρεια

 

Τεράστια βιβλιογραφία, άπειρα διδακτορικά που έχουν τουλάχιστον μία αναφορά στο όνομά της, πανεπιστημιακά τμήματα που προσαρμόζονται στον δικό της τρόπο εξέτασης του φεμινιστικού κινήματος και της queer θεωρίας είναι μόνο μερικές από τις διαπιστώσεις που συνοδεύουν το όνομα της Τζούντιθ Μπάτλερ. Είναι, ίσως, η πιο πολυσυζητημένη θεωρητικός του φεμινιστικού κινήματος και ενδεχομένως αυτή που το έχει καταστήσει τμήμα της πανεπιστημιακής ατζέντας και σημείο αναφοράς. Ειδικά το βιβλίο της Αναταραχή Φύλου είναι αυτό που άλλαξε τη ρότα των σύγχρονων σπουδών φύλου και φεμινιστικής θεωρίας.

 

Μέσα από την επανανάγνωση του Φουκό, του Ντελέζ, του Λακάν, ακόμα και της Κρίστεβα, η Τζούντιθ Μπάτλερ επανέφερε στην πρώτη γραμμή την προβληματοποίηση των εννοιών «ενοχή» ή «χειραφέτηση» (πολύτιμη εδώ η συνεισφορά της στον τρόπο ερμηνείας του Νίτσε), καταλήγοντας σε έναν διαφορετικό τρόπο εξέτασης της «σωματοποίησης». Χάρη σ' εκείνη επαναπροσδιορίστηκε η έννοια της επιτελεστικότητας, κάτι που μας κάνει πλέον καχύποπτους όταν αρθρώνουμε τις λέξεις «γυναίκα» ή «φεμινισμός», καθώς δεν μπορούν πλέον να γίνουν αντιληπτές έξω από το πλαίσιο στο οποίο διατυπώνονται ή εξετάζονται κάθε φορά.

 

Ίσως χωρίς την Μπάτλερ να μην μπορούσαμε να μιλήσουμε με τον ίδιο τρόπο για τον προσδιορισμό του κινήματος του #metoo, καθώς για την ίδια η επιθυμία, η σεξουαλική απεύθυνση και η ταυτότητα είναι άμεσα συνδεδεμένες με την άρθρωσή τους στον πυρήνα της έκφρασης, γι' αυτό σημαντικό είναι να ανιχνεύουμε τα ρήγματα και τις αντηχήσεις που δημιουργούν κάθε φορά που ακούγονται, λέγονται και γίνονται.


Emma Goldman

Για το λαθρεμπόριο γυναικών: Η τραγωδία της γυναικείας χειραφέτησης

Μτφρ. Κατερίνα Σχινά, Εκδόσεις: Ποταμός

 

Χάρη στην Έμα Γκόλντμαν έγινε για πρώτη φορά γνωστό στην ιστορία το φεμινιστικό κίνημα ως αγώνας διεκδίκησης και κυρίως ως μορφή αντίστασης. Επίσης χάρη σ' εκείνη (υπερ)τονίστηκαν για πρώτη φορά οι λόγοι για τους οποίους δεν θα έπρεπε το γυναικείο κίνημα να είναι άμεσα συνυφασμένο με μια συλλογική προσπάθεια που θα καταπίεζε την προσωπικότητα, την ατομική αυτενέργεια και την ανεξαρτησία.

 

Απόδειξη η ίδια η Έμα Γκόλντμαν, που εναντιώθηκε ως προσωπικότητα σε οποιαδήποτε μορφή ισοπέδωσης, άντεξε φυλακίσεις και διωγμούς και έκανε ακόμα και τον παντοδύναμο Χούβερ να παραδεχτεί πως είναι ίσως η πιο επικίνδυνη γυναίκα στον πλανήτη.

 

Όπως γράφει χαρακτηριστικά η μεταφράστρια του πολύτιμου κειμένου Για το λαθρεμπόριο γυναικών, Κατερίνα Σχινά: «Ήταν εκείνη που υπερασπίστηκε τους φτωχούς εργάτες, τις απροστάτευτες πόρνες, τους ομοφυλόφιλους (η πρώτη γυναίκα που τόλμησε ανοιχτά να διατρανώσει το δικαίωμά τους να ορίζουν το σώμα τους), τους φυλακισμένους, τα παιδιά. Αλλά τα πιο συγκινητικά της κείμενα είναι εκείνα που απευθύνονται στις αδελφές της, τις άλλες γυναίκες: πρώιμη φεμινίστρια, εμπνευσμένη από το παράδειγμα της Mary Wollstonecraft και της Louise Michel, της "κόκκινης παρθένας της Μονμάρτης", της "κόκκινης λύκαινας" της παρισινής Κομμούνας, θα συνδέσει το γυναικείο ζήτημα με την πολιτική, θα αγωνιστεί υπέρ της αντισύλληψης».

 

Όλοι, πάντως, θα έχουν ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη τους την εμβληματική μορφή της να απαγγέλλει τη νεκρολογία του Ντουρούντι, με αποκορύφωμα την περίφημη φράση «Ο Ντουρούντι είναι νεκρός, μα ζει ακόμη», στα χνάρια του ρομαντικού ποιήματος του Σέλεϊ, ή την άλλη μνημειώδη ρήση της «όταν δεν μπορούμε πια να ονειρευτούμε, πεθαίνουμε", που ο e.e.cummings μετέτρεψε σε ποίημα.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Βιβλίο
22 Σχόλια
avatar
Γράφων 6.3.2020 | 17:15
https://tinyurl.com/yx3h7nay Τελέσιλλα

https://tinyurl.com/vtoedlq Υπατία

https://tinyurl.com/u2llbub Ειρήνη η Αθηναία

https://tinyurl.com/urfdbhd Ζωή

https://tinyurl.com/u75vr7j Μαντώ Μαυρογένους

https://www.mixanitouxronou.gr/i-agnosti-mario-sto-pleyro-toy-kara-skaki-poio-itan-to-mikro-koritsi/ Το Μαριώ του Καραϊσκάκη

Μερικές γυναίκες που μου κάνουν κέφι εμένα και καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος της ελληνικής ιστορίας.
Αριάδνηκ 6.3.2020 | 19:18
Και πόσο περισσότερες θα μπορούσαν να είναι οι γυναίκες που άφησαν το αποτύπωμα τους στην ελληνική (ή και την παγκόσμια) ιστορία, αν το γυναικείο φύλο δεν υφίστατο τόση καταπίεση επί χιλιετίες; Είναι τόσο θλιβερό! Αν κάποιος βάλει τον καθένα από εμάς να σκεφτεί τα 20 σπουδαιότερα πρόσωπα της ελληνικής ιστορίας, όλοι μας θα αναφέρουμε 20 άνδρες ή έστω 19 άνδρες και μια γυναίκα.
avatar
Γράφων 6.3.2020 | 20:20
Γνώμη σας.

Κατά τη γνώμη μου όλοι οι ανθρωποι καταπιέζονται , ανδρες και γυναικες, και οι κοινωνίες μοιράζουν και φτιάχνουν τους ρόλους που κάθε φορά έχουν ανάγκη.
avatar
Μαύρος Γάτος 6.3.2020 | 23:54
"Κατά τη γνώμη μου όλοι οι ανθρωποι καταπιέζονται , ανδρες και γυναικες, και οι κοινωνίες μοιράζουν και φτιάχνουν τους ρόλους που κάθε φορά έχουν ανάγκη."

Γράφοντα,
όσο κι αν αυτό που λες ισχύει, ξεχνάς μια σημαντικότατη παράμετρο: συνήθως μια καταπιεστική κοινωνία δεν καταπιέζει όλα τα άτομα εξίσου. Κάποιες κατηγορίες δέχονται πολύ μεγαλύτερη καταπίεση, πόσο μάλλον δε όταν ορισμένες κατηγορίες συνδυάζουν ορισμένες ιδιότητες στις οποίες επικεντρώνεται η καταπίεση.
Για παράδειγμα, σε μια κοινωνία που καταπιέζει φτωχούς και γυναίκες, η φτωχή γυναίκα υφίσταται διπλή καταπίεση. Ακόμα μεγαλύτερη η φτωχή ομοφυλόφιλη γυναίκα, κι ακόμα μεγαλύτερη η η φτωχή ομοφυλόφιλη γυναίκα που ανήκει σε μειονότητα...
Αριάδνηκ 6.3.2020 | 23:58
Γράφεις " γνώμη σας". Χρησιμοποιείς πληθυντικό ευγενείας ή με βλέπεις ως εκπρόσωπο μιας ευρύτερης ομάδας ανθρώπων με συγκεκριμένες ιδέες; Υποψιάζομαι ότι συμβαίνει το δεύτερο. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες και οι κατηγοριοποιησεις των ανθρώπων με βάση τις απόψεις τους. Αν συμβαίνει το πρώτο, δεν χρειάζεται ο πληθυντικός. Αν δεν κάνω λάθος, έχει τύχει να ξανασυζητησουμε και χρησιμοποιουσαμε και οι δύο τον ενικό. Άλλωστε είμαι και μικρότερη σου (δεν γνωρίζω φυσικά την ηλικία σου αλλά δεδομένου ότι εγώ είμαι 23, πιθανότατα είμαι μικρότερη).

Δεν αμφισβητώ ότι πράγματι και οι άνδρες καταπιεζονταν στο παρελθόν και καταπιεζονται ακόμα και σήμερα. Αυτό αποτελεί ίσως το αναγκαίο κακό της συμβίωσης περισσότερων ανθρώπων. Αν δεν καταπιεστουμε, δεν θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε. Συγκρίνεται όμως η καταπίεση που υφίσταντο οι γυναίκες με εκείνη που υφίστανται οι άνδρες; Δεν μπορούμε να αντιμετωπίζουμε και τις δύο περιπτώσεις σαν να είναι ίδιες. Οι άνδρες βρισκόταν πάντα και βρίσκονται ακόμα σε πλεονεκτική θέση (ακόμα και στον δυτικό κόσμο, δυστυχώς). Τουλάχιστον αυτό βλέπω εγώ. Αν εσύ βλέπεις κάτι άλλο, ευχαρίστως να διαβάσω τη δική σου οπτική γωνία.

Ναι, οι κοινωνίες πάντα φτιάχνουν και μοιράζουν τους ρόλους. Μόνο που ο ρόλος που επεφύλασσε στις γυναίκες ήταν πάντα υποδεέστερος. Για χιλιετίες ολόκληρες η γυναίκα έπαιζε το ρόλο της δούλας και της παιδομηχανης. Μακάρι να μην ήταν έτσι αλλά δυστυχώς έτσι είναι. Επομένως, τι συγκρίνουμε;

Γράφεις "τους ρόλους που είχαν ανάγκη". Τι ακριβώς εννοείς; Ήταν οι κοινωνικές ανάγκες αυτές που οδήγησαν δηλαδή στη μεταχείριση που υφίσταντο οι γυναίκες επί αιώνες; Ρωτάω για να αποφύγω την παρεξήγηση και να μην βάζω στο στόμα σου πράγματα που δεν έχεις πει.
avatar
Γράφων 7.3.2020 | 03:53
Μαυρόγατε,
Αυτά να τα πεις στους δούλους των μεταλλείων αργύρου του Λαυρίου που είχαν και το μικρότερο προσδόκιμο ζωής στην αρχαιότητα. Άπαντες άρρενες.

Κατά τα λοιπά η λογική σου, κοινή στις μέρες μας, είναι, πάλι κατά την άποψή μου, ολίγον τι... μπλιαχ.

Ασ' το μια άλλη φορά, σε ένα άλλο συγκείμενο.
avatar
Γράφων 7.3.2020 | 03:57
Ναι τω όντι.

Σε μια κοινωνία όπου "πόλεμος πατήρ πάντων" ( Ηράκλειτος) άλλος ο ρόλος του αρσενικού από αυτόν του θηλυκού.

Νομίζω ότι σήμερα ομιλούμε με ευκολία πίσω από την ειρήνη που κατασκεύασαν άντρες πολιτικοί μετά τον Β ΠΠ.

Ή σωματική μας ακεραιότητα ποτέ δεν ήταν πιο εξασφαλισμένη...
Αριάδνηκ 8.3.2020 | 03:16
Θα μπορούσες να το εξηγήσεις αυτό που γράφεις λίγο περισσότερο;
avatar
Γράφων 8.3.2020 | 16:43
Είναι σαφές, όχι;

Σήμερα που ζούμε στη Δύση περίπου 70 χρόνια ειρήνης οι γυναίκες βγαίνουν από το σπίτι και παίζουν μπαλίτσα ευθέως στην κοινωνία.

Όσο έπεφτε λεπίδι non stop τις κρύβανε μέσα και οι άλλοι πολεμούσαν.

Σήμερα που δεν χρειάζονται μουσκουλα για να οργωσεις χωράφι, να κόψεις ξύλα να ζεσταθείς, να σκοτώσεις την αρκούδα κοιτιομαστε στα ίσα.

Εσύ όντας ζωγράφος μπορείς να βγάζεις περισσότερα από εμένα που ειμαι οικοδόμος. Αυτό είναι η ισότητα.

Συν το χάπι. Κάθε επαφή σου δεν καταλήγει σε εννιάμηνη κύηση συν ένα (ακομα) παιδί.

Ειρήνη + καπιταλισμός + χάπι = ισότητα εν τοις πράγμασι.
Αριάδνηκ 8.3.2020 | 19:48
Καταρχάς σε ευχαριστώ για την επεξήγηση!

"Όσο έπεφτε λεπίδι non stop τις κρύβανε μέσα και οι άλλοι πολεμούσαν"
Δεν νομίζω ότι η όλη κατάσταση ήταν τόσο "ιπποτικη" όσο την περιγράφεις.

"Ειρήνη + καπιταλισμός + χάπι = ισότητα εν τοις πράγμασι"
Υπεραπλουστευση!


avatar
Γράφων 8.3.2020 | 20:45
Υπεραπλούστευση. Βεβαίως.

Πολύ πιο αθώα από το ότι υπάρχει μια προαιώνια -και παγκόσμια- συνωμοσία αρρένων (=> πατριαρχία) που έχει σαν αυτοσκοπό το κακό των γυναικών.
avatar
Γράφων 8.3.2020 | 20:47
Σε κάθε περίπτωση στο λέω ειλικρινά είσαι η μοναδική φεμινιζουσα που μιλάει φυσιολογικά. Ευχαριστώ γι'αυτό.
Αριάδνηκ 9.3.2020 | 01:09
Εγώ και τις υπόλοιπες φυσιολογικά τις βλέπω να μιλάνε!

(Αναφέρομαι στις φεμινιστριες του συγκεκριμένου site. Γενικότερα υπάρχουν πράγματι και ακραίες φωνές μεταξύ των φεμινιστριων. Ίσως και εγώ να γίνομαι κάποιες φορές μια τέτοια ακραία φωνή.
Τολμώ να πω ότι ως ένα βαθμό τις δικαιολογώ! Είναι ιδιαίτερα ψυχοφθορο να συνειδητοποιεις ότι υπάρχει σεξισμος σχεδόν παντού. Η αγανάκτηση είναι συχνά κακός σύμβουλος. Ίσως από την άλλη και οι ακραίες φωνές να είναι κατά βάθος χρήσιμες. Ίσως βοηθούν να μπαλαντζαρει η κοινωνία κάπου στην μέση.

Πάντως είναι εύκολο να βρει κανείς υπερβολικές τις αντιδράσεις ανθρώπων που νιώθουν πως αδικούνται, όταν είναι από την πλευρά των ευνοημένων)
avatar
Γράφων 9.3.2020 | 06:42
Αγανάκτηση;

Μα αυτή ειναι διδακτή! Πωλείται.

Τα υπαρκτά προβλήματα του 1/2 του παγκόσμιου πληθυσμού απομονώνονται και πωλούνται ως πακέτο.

Ο φεμινισμός είναι ένα προϊόν και για να πωληθεί πρέπει το αγοραστικό κοινό να θέλει να το αγοράσει. Για να το αγοράσει πρέπει να είναι αγανακτισμένο. Να έχει θυμό.

Θα πουλούσε η εκκλησία αν δεν υπήρχε διάολος ή το ΚΚΕ αν ο καπιταλισμός δεν ήταν το απόλυτο κακό;

Αν κάποιος πρέπει να αγανακτεί στις μέρες μας είναι οι άνδρες στη Δύση (παράλληλα με τις γυναίκες στο ισλάμ). Όπου συλλήβδην καταδικάζονται ως τοξικοί, ως υποψήφιοι βιαστές. Όπου είναι θύματα θετικών διακρίσεων και παράλληλα δεν δικαιούνται να ομιλούν διότι είναι "προνομιούχοι".

Τούτου λεχθέντος, προσωπικά μιλώντας, ειμαι κατά της αγανάκτησης και δη σε θέματα που αφορούν τα δύο φύλα. Θεωρώ ότι οι ενορχηστρωτές αυτής της αγανάκτησης άλλα -πολλαπλά και πέραν του εμπορίου- οφέλη έχουν.
Αριάδνηκ 9.3.2020 | 16:25
Ε όχι και διδακτη! Δεν χρειάζεται πατροναρισμα για να νιώσεις αγανάκτηση, όταν υφίστασαι διακρίσεις.

Αφού και εσύ αναγνωρίζεις τα προβλήματα των γυναικών ως υπαρκτα, τότε πως είναι δυνατόν η αγανάκτηση να είναι διδακτη;

Στον φεμινισμο οφείλεται το γεγονός ότι εγώ είχα την δυνατότητα να σπουδάσω στο πανεπιστήμιο, ότι μπορώ να ψηφίζω και πολλά άλλα. Αν μη τι άλλο χρωστάμε πολλά στον φεμινισμο. Τουλάχιστον εμείς οι γυναίκες. Εσάς τους άνδρες μπορεί και να σας χάλασε, δεν ξέρω. Αν κρίνω από τον τρόπο που βλέπουν πολλοί άνδρες ένα κίνημα που μάχεται απλώς για την ισοτιμία των δύο φύλων, πιθανότατα σας χάλασε. Λογικό εν μέρει. Η απώλεια των προνομίων δεν είναι ποτέ ευχάριστη για κανέναν.

Έζησα να ακούσω (να διαβάσω για την ακρίβεια) ότι οι μόνοι που δικαιούνται να διαμαρτυρονται στο δυτικό κόσμο είναι οι ανδρες! Μη τα λες έτσι και συγκινούμαι! Λίγο ακόμα και θα αρχίσω να ζητάω συγνώμη από κάθε άνδρα που βλέπω μπροστά μου για το κακό που έχει πάθει.

Από πού και ως πού κατηγορουνται όλοι οι άνδρες ως υποψήφιοι βιαστές; Τι ανοησίες είναι αυτές; Οι δε θετικές διακρίσεις έχουν ως στόχο να εμπεδωθεί η ισότητα των φύλων. Ας είχε εξαλειφθεί ο σεξισμος σε όλες του τις εκφάνσεις, και δεν θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης. Τώρα όμως έχουν. Το κράτος πρέπει να λάβει μέτρα ούτως ώστε η συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα των φύλων να μετουσιωθει σε κοινωνική πραγματικότητα. Αν θέλεις την άποψή μου, το κράτος ελάχιστα μέτρα έχει λάβει. Θα έπρεπε οι θετικές διακρίσεις να θεσπιστουν σε πολύ μεγαλύτερη έκταση.

Και ποια είναι ακριβώς τα οφέλη των ενορχηστρωτων της αγανάκτησης;
avatar
Γράφων 11.3.2020 | 06:37
Έχεις δίκιο ότι δεν απάντησα. Ή έστω ότι δεν δημοσιεύθηκε η απάντηση μου.

Δεν κάνει,φαίνεται, να λέμε ότι ο φεμινισμός είναι τέκνο του αναρχικού Φουριέ και του συνοδοιπόρου του Μαρξ Έγκελς.

Δεν κάνει να λέμε ότι οι θετικές διακρίσεις είναι η αρχή της απολυταρχίας. Της απολυταρχίας η οποία γεννιέται με μαθηματική ακρίβεια από ιδέες όπως αυτές του Φουριέ και του Έγκελς.

Της απολυταρχίας που ζητάει ισότητα αποτελέσματος και οχι ευκαιριών.
Αριάδνηκ 11.3.2020 | 19:09
Αν και όταν υπάρξει πράγματι ισότητα ευκαιριών, οι θετικές διακρίσεις δεν θα έχουν κανένα λόγο ύπαρξης. Τώρα όμως έχουν.

Στην πραγματικότητα ούτε τώρα απάντησες σε όλα αυτά που έγραψα
avatar
Μαύρος Γάτος 6.3.2020 | 23:48
"Μερικές γυναίκες που μου κάνουν κέφι εμένα και καλύπτουν ένα μεγάλο εύρος της ελληνικής ιστορίας."

Απολύτως σεβαστό το "κέφι" σου και όντως μεγάλου χρονικού εύρους, αλλά σταματάει στο 1830. Δεν "κεφάρεις" επίσης και κάτι πιο νεωτερικό, αλλά και κάτι πιο διεθνές;
Παρεμπιπτόντως, συμμεριζόμαστε την ίδια εκτίμηση για την Υπατία, ενώ μου κίνησες το ενδιαφέρον για το Μαριώ, θα το ψάξω
avatar
Γράφων 7.3.2020 | 19:21
Αγαπώ τη Μερκούρη, μου κάνει πολύ κεφι η Άννα Ψαρουδα Μπενάκη, είναι κρυφοκαψούρης με την Αρβελερ, θαυμάζω τη Ζωρζ Σαρρή, γουστάρω τη Βέμπο.

Δεν ξέρω γιατί πρέπει να δώσω διαπιστευτήρια.
avatar
Μαύρος Γάτος 8.3.2020 | 11:21
Γράφοντα,
κανείς δεν σου ζητάει διαπιστευτήρια.
Απλά, απλούστατα, σχολίασα μια λίστα προτιμήσεών σου η οποία σταματούσε στο 1830 και μάλλον υπήρξα η αφορμή να την συμπληρώσεις με νεότερα παραδείγματα, τα οποία δίνουν μια πληρέστερη εικόνα για την γκάμα των προτιμήσεών σου.
Μου επιτρέπεις να σε τσιγκλήσω και λίγο παραπάνω; (φυσικά και πάλι άνευ απαίτησης παροχής διαπιστευτηρίων)
"Κεφάρεις' και καμιά ξενομερίτισσα ή μόνο Ελληνίδες;
avatar
Γράφων 8.3.2020 | 15:48
Αδερφέ, με την ελληνική ιστορία έχω ψώνιο.

Μου κάνει κέφι η Ριφενσταλ, η Μαντάμ Κιουρί, η Τζέιν Γκουντολ, η Μπουντικα.

Αναφορικά με το "κανείς δεν σου ζητάει διαπιστευτήρια" πλάκα με κανεις;

Έστειλα links για τη ζωή μερικών ενδιαφερουσων γυναικών και οι ερωτήσεις πέφτουν βροχή.

Σε άλλα άρθρα με θέμα "τις γυναίκες" απόψεις μου δεν ανεβαίνουν ούτε με αίτηση με χαρτοσήμο. Ενώ άλλες ήδη ανεβασμένες διαγράφονται μετά από λίγο...

Μην με κολαζεις μέρα πούναι.

Να χαιρόμαστε τις γυναίκες. Τις γκομενες, τις κόρες, τις συζύγους, τις αδερφές, τις μανάδες, τις φίλες. Τις μόνες, τις παντρεμένες, τις καλόγριες, τις εργενισσες.

Ειρήνη ημίν και πάσης Ελλάδος.
avatar
iVasvas 6.3.2020 | 18:08
Και να απορήσω που λείπει από τη λίστα ο Φρανκεστάιν της Mary Shelley.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια