Η γονεϊκότητα έχει βασικά να κάνει με επιθυμία, παιδεία (όχι απαραίτητα την πανεπιστημιακή), αίσθημα ευθύνης,  ωριμότητα, συναίσθηση...Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

Η προοπτική αναδοχής παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια και ο συντηρητισμός του πολιτικού συστήματος

Σκέψεις σχετικά με το επίμαχο νομοσχέδιο αναδοχής για τα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης, με αφορμή την 6η Γιορτή Οικογενειών Ουράνιο Τόξο στην Ακαδημία Πλάτωνος

Την Κυριακή βρέθηκα στην 6η Γιορτή Οικογενειών Ουράνιο Τόξο στην Ακαδημία Πλάτωνος - οικογένειες όπου και οι δύο ή ο ένας γονέας είναι ομοφυλόφιλος, λεσβία ή τρανς, ανάμεσά τους κι αλληλέγγυες «στρέιτ» οικογένειες και φίλοι.


Ολόγυρα έτρεχαν κι έπαιζαν χαρούμενα ένα σμάρι μικρά παιδιά, μεγαλωμένα τα περισσότερα σε αυτές τις θεσμικά ανύπαρκτες, ακόμα, οικογένειες. Συγχρωτίζονταν κιόλας μια χαρά με τα άλλα ελληνάκια και μεταναστάκια του πάρκου, κάνοντας για λίγες ώρες πράξη το σύνθημα για τον έναν κόσμο που χωράει πολλούς κόσμους. 

 

Συνάντησα ακόμη λοατ+ ανθρώπους – νέα ζευγάρια ανάμεσά τους - που πολύ θα ήθελαν να αποκτήσουν ένα ή περισσότερα παιδιά είτε με φυσικό (παρένθετη μητέρα ή δωρητής/τράπεζα σπέρματος, αν πρόκειται για λεσβίες) τρόπο είτε μέσω αναδοχής/υιοθεσίας, που είναι και το θέμα των ημερών εφόσον αυτές τις μέρες το νομοσχέδιο που προβλέπει δυνατότητα αναδοχής και για όσα ζευγάρια έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης αναμένεται να ψηφιστεί οριστικά και να γίνει νόμος του κράτους.

 

Η καταλληλότητα ενός γονιού δεν είναι θέμα φύλου, φυλής, κοινωνικής θέσης, ούτε καν σεξουαλικότητας. Δεν την προϋποθέτει καν η βιολογική συγγένεια – μπορεί ένας βιολογικός πατέρας να είναι άθλιος κι ένας θετός να αποδειχθεί πολύ καταλληλότερος. Μια στρέιτ μάνα να είναι μέγαιρα και μια λεσβία εξαιρετική

 

Και ναι, το λέγανε σοβαρά, είχαν δηλαδή επίγνωση της συνέπειας και της υπευθυνότητας που απαιτεί μια τέτοια διαδικασία ειδικά στην περίπτωση των προς αναδοχή διατιθέμενων παιδιών εφόσον σε αυτά συγκαταλέγονται τα πλέον «αζήτητα» προς υιοθεσία (πολλά είναι είτε αλλόφυλα είτε με προβληματική υγεία, ο δε αριθμός τους έχει αυξητική τάση με αποτέλεσμα τη συμφόρηση ήδη ανεπαρκών ιδρυμάτων). Αυτό βλέπεις που για τη δική μου γενιά ήταν αδιανόητο ακόμα και σαν σκέψη, για τις νεότερες γίνεται πια μια απτή δυνατότητα.


Στο πλαίσιο αυτό η φετινή εκδήλωση – στην οποία θα έπρεπε να είχαν παραστεί όλοι όσοι φρίττουν και μόνο στην ιδέα ότι ένας λοατ+ γονιός (ή δύο) μπορούν να μεγαλώσει σωστά ένα ή περισσότερα παιδιά ώστε να αντιληφθούν και ιδίοις όμμασι το μέγεθος της άγνοιας, της ανοησίας ή/και της υποκρισίας τους - είχε και πολιτικές παρουσίες, κυρίως από πλευράς κυβέρνησης.

 

Το θέμα των ημερών αυτές τις μέρες είναι το νομοσχέδιο που προβλέπει δυνατότητα αναδοχής και για όσα ζευγάρια έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης που αναμένεται να ψηφιστεί οριστικά και να γίνει νόμος του κράτους. Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Πολιτική εκμετάλλευση προς ενίσχυση του αριστερού/δικαιωματικού προφίλ; Μπορεί, αν πάντως ξεκινάς από μια τέτοια αφετηρία (που δεν τη λες και την πλέον ψηφοθηρική στις παρούσες συνθήκες), σημαίνει πως απορρίπτεις εν γένει οποιαδήποτε θεσμική διεκδίκηση, άσχετα τι ορίζοντες ενδεχομένως ανοίγει ή πόσο θετικά μπορεί να επηρεάσει κάποιες ανθρώπινες υπάρξεις.

 

Αν εντούτοις μέτρο των πάντων είναι ο άνθρωπος, αυτή δεν μοιάζει η καλύτερη συλλογιστική, ακόμα και στην περίπτωση που θα αλήθευε.

 

Όταν σου προσφέρεται μια τέτοια ευκαιρία, απλά την αδράχνεις - μετά κάτσε προβληματίσου όσο θες ποιος και γιατί στην έδωσε, ξεμπρόστιασέ τον κιόλα αν ήταν υστερόβουλος, σημασία έχει όμως καταρχήν να μπορείς να αναπνέεις πιο ελεύθερα.

 

Να το ρίξουμε το κακό το σύστημα κι εγώ πρώτος, έλα όμως που δεν πέφτει μονομιάς και δεν γίνεται να αναμένουμε εσαεί μια αμφίβολου ξημερώματος «μεγάλη νύχτα» για να διεκδικήσουμε πράγματα.   

 

«Γεννήτορες είμαστε εν δυνάμει όλοι, γονείς μόνο κρινόμενοι ως τέτοιοι από τα παιδιά μας» δήλωνε προ αρκετών ετών η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη ερωτώμενη για την προοπτική να θεσπιστεί και για τα ομόφυλα ζευγάρια σύμφωνο συμβίωσης, γάμος και τεκνοθεσία.

 

Παρότι ουσιαστικά επρόκειτο για μια στομφώδη «γαργάρα» από έναν άνθρωπο που θα περίμενε κανείς να δείξει μεγαλύτερη ευαισθησία σχετικά για προφανείς λόγους -, είναι εντούτοις μια διαπίστωση αληθής:

 

Το «επίμαχο» σημείο του νομοσχεδίου ελέγχεται δικαιωματικά καθώς προβλέπει μόνο αναδοχή και όχι τεκνοθεσία για τα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ενγένει, ετεροφυλόφιλα ή ομοφυλόφιλα. Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Η καταλληλότητα ενός γονιού δεν είναι θέμα φύλου, φυλής, κοινωνικής θέσης, ούτε καν σεξουαλικότητας. Δεν την προϋποθέτει καν η βιολογική συγγένεια – μπορεί ένας βιολογικός πατέρας να είναι άθλιος κι ένας θετός να αποδειχθεί πολύ καταλληλότερος.

 

Μια στρέιτ μάνα να είναι μέγαιρα και μια λεσβία εξαιρετική - είναι βέβαια λάθος να χρησιμοποιούνται τέτοια παραδείγματα. Η γονεϊκότητα έχει βασικά να κάνει με επιθυμία, παιδεία (όχι απαραίτητα την πανεπιστημιακή), αίσθημα ευθύνης,  ωριμότητα, συναίσθηση...


Δυστυχώς όταν το πλήρωμα του χρόνου έφτασε, τόσο η Λιάνα όσο και το κόμμα της συντάχθηκαν ουσιαστικά με ΝΔ, ΧΑ και λοιπές σκοταδιστικές δυνάμεις δηλώνοντας «παρών» στην επί της αρχής ψηφοφορία του νομοσχεδίου «για την Προώθηση των Θεσμών της Αναδοχής και Υιοθεσίας» που στο άρθρο 8 δίνει δυνατότητα αναδοχής παιδιών – όχι ακόμη τεκνοθεσίας – και σε «συμφωνημένα» ζευγάρια ανεξαρτήτως φύλου (άρα και ομόφυλα).

 

Για «διαταραχή της ομαλής ψυχοκοινωνικής ανάπτυξης των παιδιών», «ανάγκη διακριτής σχέσης άντρα-γυναίκας», «ντιρεκτίβες» της ΕΕ ώστε να κλείσουν οι δομές προστασίας κ.λπ. έκανε λόγο η ανακοίνωση του ΚΚΕ που με λίγο διαφορετική διατύπωση εύκολα θα την μπέρδευες με την επίσης αρνητική (ηπιότερα, εντούτοις, διατυπωμένη) θέση της Εκκλησίας.

 

Ολόγυρα έτρεχαν κι έπαιζαν χαρούμενα ένα σμάρι μικρά παιδιά, μεγαλωμένα τα περισσότερα σε αυτές τις θεσμικά ανύπαρκτες, ακόμα, οικογένειες. Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Ο λόγος της Εκκλησίας είναι εξάλλου «νόμος» και για την αξιωματική αντιπολίτευση. Παρότι οπότε ομνύει, υποτίθεται, στα φιλελεύθερα ευρωπαϊκά ιδεώδη, δήλωσε αντίθετη πετώντας ξανά το μπαλάκι στην αιωνίως «ανώριμη» κοινωνία. 

 

Ακόμα και η αρχική διαφοροποίηση της Ντόρας αποδείχθηκε γιαλαντζί, εφόσον γρήγορα διευκρίνισε ότι δεν θα παρεκκλίνει από τη γραμμή της ΝΔ κι ότι στην αναδοχή παιδιών βάσει του νέου νόμου θα προτιμηθούν, «ως φαντάζεται», οι παραδοσιακές οικογένειες. Δεν αποκλείεται πάντως οι Νεοδημοκράτες βουλευτές (και όχι μόνο) να κληθούν, εντέλει, να ψηφίσουν κατά συνείδηση, οπότε ενδιαφέρον θα έχουν οι τυχόν «παρεκκλίσεις». 

 

Την... τιμή και αρκετές από τις ψήφους της διχασμένης ΔΗΣΥ ανέλαβε να «σώσει» αντίστοιχα ο Β. Βενιζέλος, υπέρ το Ποτάμι, κατά ο Λεβέντης, κατά και οι ΑΝΕΛ πλην μιας-δυο εξαιρέσεων ενώ κι από τους λίγους εντός ΣΥΡΙΖΑ διαφωνούντες βουλευτές, ελάχιστοι προβλέπεται να ψηφίσουν τελικά «όχι». 

 

Υπόψη ότι το «επίμαχο» σημείο του νομοσχεδίου ελέγχεται δικαιωματικά καθώς προβλέπει μόνο αναδοχή και όχι τεκνοθεσία για τα ζευγάρια που έχουν συνάψει σύμφωνο συμβίωσης ενγένει, ετεροφυλόφιλα ή ομοφυλόφιλα, θέτοντας πάλι δύο μέτρα και δύο σταθμά. 

 

Εντούτοις, οι πολιτικές αντιδράσεις που προκαλούν τέτοια «περιθωριακά», υποτίθεται, ζητήματα ακόμα και όταν τίθενται με τους πλέον μετριοπαθείς όρους έχουν πάντα μεγάλο ενδιαφέρον αφού αποκαλύπτουν πολλά για το τι ακριβώς καπνό φουμάρουν στην πράξη οι πολιτικοί, τα κόμματα και οι κοινοβουλευτικοί μας εκπρόσωποι όσο αφορά τα ανθρώπινα δικαιώματα, τις μειονότητες, τις κοινωνικές εξελίξεις, τις προκλήσεις του μέλλοντος –ενός μέλλοντος στο οποίο, όπως όλα δείχνουν, οι πολλές διαφορετικές μορφές οικογένειας θα είναι περισσότερο ο κανόνας παρά η εξαίρεση- την ίδια τη ζωή τελικά.

 

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι κιόλας πραγματικά μεγάλη ξεφτίλα να επιμένουν κάποιοι, προκειμένου να μη δυσαρεστήσουν το πλέον συντηρητικό τους κοινό αντί να προσπαθήσουν να του αλλάξουν μυαλά ή να ποντάρουν σε ένα πιο προοδευτικό, να παίζουν πολιτικά παιχνίδια σε βάρος της ζωής και της προσωπικής ευτυχίας κάποιων τρίτων, στερώντας όχι μόνο σε κάποιον ενήλικο τη δυνατότητα να γίνει γονέας αλλά και σε εκατοντάδες ανήλικα παιδιά τη δυνατότητα μιας πραγματικής οικογένειας, ενός ή περισσότερων γονιών που να νοιαστούν πραγματικά γι΄αυτά – κι ας μην είναι η συγγένειά τους βιολογική.

 

«Γεννήτορες είμαστε εν δυνάμει όλοι, γονείς μόνο κρινόμενοι ως τέτοιοι από τα παιδιά μας», δήλωνε προ αρκετών ετών η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη. Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

 

 

Casus Belli
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
12 Σχόλια
Babis Kasotakis 8.5.2018 | 10:47
Κάποιος

http://thefederalist.com/.../dear-gay-community-your.../

μιλώντας στο κοινοβούλιο της Αυστραλίας

https://www.youtube.com/watch?v=_BP_QmFC7BA

https://www.youtube.com/watch?v=7g4vphO1SkE
avatar
Γράφων 8.5.2018 | 12:37
(α) Συγχαρητήρια για την πρωτόγνωρα ήπια γλώσσα.

(β) Στο ζήτημα υιοθεσίας / αναδοχής το πρώτο που πρέπει να κοιτάμε είναι το καλώς έχειν των ίδιων των παιδιών.
Ούτε την επιβεβαίωση του πόσο προοδευτικοί είμαστε ούτε πώς θα νιώσουν καλύτερα κάποιοι ενήλικες, straight ή μη, ούτε τι λέει η Αγία Γραφή, ο Άνθιμος ή άλλος "πεφωτισμένος".

Εδώ υπάρχει ένα ζήτημα.
Καίτοι υπάρχει μια σαφής μερίδα επιστημόνων που λέει ότι όλα είναι ΟΚ για την αναδοχή / υιοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια υπάρχει και αντίλογος που διερωτάται τίνι τρόπω ένα παιδί που μεγαλώνει σε ομόφυλη οικογένεια θα λάβει και τα δύο πρότυπα φύλου.

Εγώ ΔΕΝ ξέρω τι είναι καλύτερο, δεν έχω πειστεί.
ΝΟΜΙΖΩ ότι το δίλημμα δεν είναι θετή οικογένεια vs ίδρυμα, διότι εκεί φρονώ ότι κερδίζει η θετή οικογένεια.
ΝΟΜΙΖΩ ότι το δίλημμα είναι ετερόφυλη θετή οικογένεια vs ομόφυλη θετή οικογένεια.
ΞΕΡΩ ότι είναι μεγάλη απρέπεια να βάζουμε τα παιδιά ασπίδα σε πολιτικές κόντρες ενηλίκων είτε από τη μια πλευρά είτε από την άλλη.
ΞΕΡΩ ότι αυτό το κάνουν και οι δύο πλευρές.

(γ) "Να το ρίξουμε το κακό το σύστημα κι εγώ πρώτος" !!!

Και που κολλάει η κουβέντα για το "σύστημα" όταν θέμα συζήτησης είναι η υιοθεσία / αναδοχή τέκνου; Εξάλλου ποιο είναι το "σύστημα"; Η αστική δημοκρατία που έχει ως βασικό της κύτταρο διγονεϊκές ετερόφυλες οικογένειες και λειτουργεί στα πλαίσια ενός εθνικού κράτους παράγοντας πλούτο χρησιμοποιώντας το καπιταλιστικό οικονομικό σύστημα;

Νομίζω ότι συμφωνούμε όλοι στο να μην βλέπουμε τα παιδιά ως εργαλεία για την επίτευξη των πολιτικών μας σκοπών, έτσι δεν είναι; Ή όχι;

ΥΓ Η παρουσία του Καρανίκα αφαιρεί κύρος. Δεν προσδίδει...
Αλιόσα 9.5.2018 | 12:59
Δυστυχώς το ζήτημα έχει φύγει από το παιδί και είναι όντως ιδεολογικό/πολιτικό.
avatar
Ramon Ramone 8.5.2018 | 21:15
"Να το ρίξουμε το κακό το σύστημα κι εγώ πρώτος, έλα όμως που δεν πέφτει μονομιάς και δεν γίνεται να αναμένουμε εσαεί μια αμφίβολου ξημερώματος «μεγάλη νύχτα» για να διεκδικήσουμε πράγματα."

Επιτρέψτε μου μία παρατήρηση.

Σας το έχω ξαναγράψει σχολιάζοντας σε άλλο άρθρο σας και, δυστυχώς, νομίζω πως με επιβεβαιώνετε: τα "κολλήματα", ή αλλιώς οι ιδεοληπτικές αγκυλώσεις σας οι οποίες γίνονται πλειστάκις εμφανείς στα γραπτά σας, σας οδηγούν συχνά σε απροσεξίες (ελπίζω) στα όρια της αφέλειας και σας κάνουν να ακυρώνετε με μία φράση ή και μία λέξη τις προθέσεις σας, το κύρος σας ως αρθρογράφου και το συνήθως ενδιαφέρον κείμενό σας. Εν ολίγοις, σε απανωτά "αυτογκόλ", σύμπτωμα που χαρακτηρίζει νομίζω το φάσμα στο οποίο υποθέτω ότι κινείστε ιδεολογικώς. Εν προκειμένω, θα συμφωνήσω με αυτά που αναφέρει ο Γράφων, ιδίως όσον αφορά το (γ) - μια και έκανε και ο ίδιος αυτή την επισήμανση - και το υστερόγραφό του. Επιπροσθέτως, και για να καταλάβετε πόσο εύκολα παρεξηγήσιμα μπορούν να γίνουν τα λόγια σας, "μεγάλη νύχτα" που την ανέμεναν για να διεκδικήσουν "πράγματα" ήταν για πολλούς και η Νύχτα των Κρυστάλλων. Όπως και για κάποιους άλλους κάποιες άλλες νύχτες στο Κατύν. Και για άλλους η νύχτα και το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου, για το οποίο είμαι σίγουρος πως δεν αμφέβαλλαν καθόλου. Αυτο-ακυρώνεστε. Και είναι κρίμα, ειδικά όταν αναφέρεστε σε τέτοια, πολύ σοβαρά ζητήματα...
avatar
Γράφων 9.5.2018 | 11:55
Η πρόθεση δεν είναι να ληφθούν ορθές αποφάσεις ή εποικοδομητική κριτική για τα πραγματικά κακώς κείμενα (που προφανώς υπάρχουν) στα πλαίσια της δημοκρατικής διαδικασίας.

Η πρόθεση είναι να αποδομηθεί η υπάρχουσα κοινωνία προκειμένου να αναδυθεί το "νέο", το οποίο "νέο" ουδέποτε ορίζεται αυτόνομα αλλά εξ αντιδιαστολής με το υπάρχον:

στη θέση του καπιταλισμού ένα άλλο οικονομικό σύστημα (άγνωστο ποιο) που θα παράγει λεφτά και επιδόματα για όλους, που θα δίνει αυξήσεις και εργασιακά δικαιώματα χωρίς να υπάρχουν αφεντικά ή κέρδη γι' αυτόν που τρέχει την επιχείρηση,
στη θέση της διγονεϊκής ετερόφυλης οικογένειας μονογονεϊκή (μόνο μαμά βέβαια, το αρσενικό να πάει να κουρεύεται) ή διγονεϊκή ομόφυλη,
στη θέση του εθνικού κράτους πολυεθνικός πολτός και κατά προτίμηση από γείτονες που καταγγέλλουν τον ελληνικό εθνικισμό,
στη θέση της αστικής δημοκρατίας αμεσοδημοκρατία επιπέδου κατάληψης στη Θεμιστοκλέους.

Ε, και αφού θα έχουμε καταργήσει την αστυνομία (αλλιώς τι νόημα έχει;), θα θέλουμε και αυτοοργανωμένους-τιμωρούς για τους χαμπίμπηδες αυτού του κόσμου... Κι άμα "σύντροφοι" πλακώσουν στο ξύλο κάναν Οικονόμου ή τραμπουκίσουν την Σώτη, ε, παράπλευρες απώλειες, "τα θέλανε έτσι κι αλλιώς". Άσε που πάντα μπορούμε να πούμε "προβοκάτσια" (από το Κατύν στη Μαρφίν).

Κι αν πιαστεί κάνας "σύντροφος" θα καταγγείλουμε τη δικαιοσύνη (βλ. Ηριάννα). Κι αν πιαστεί κάνας από το απέναντι μαγαζί θα καταγγείλουμε και πάλι τη δικαιοσύνη διότι δεν είναι γρήγορη ή κάτι τέτοιο.

Εμείς θα καταγγέλλουμε και θα αποδομούμε κάθε τι που έχει σχέση με τους παρόντες θεσμούς. Διότι για κάθε μας αποτυχία, για κάθε μας πρόβλημα, για κάθε μας πίκρα και έγνοια φταίνε (πάντα) κάποιοι άλλοι. Εμείς, αν δεν είχαμε εξωτερική παρέμβαση, θα ζούσαμε γ@μ@τ@. Πάρτυ στου Στρέφη θα ήταν η ζωή μας. Γιατί είμαστε αγνοί, άσπιλοι κι αμόλυντοι. Όχι σαν τους "άλλους". Τους μικροαστούς.

Και όσοι δεν συμφωνούν είναι "φασίστες" και "ΧΑίτες".

Έφτασε το καιρός του πεφωτισμένου μεταμοντερνισμού.
avatar
Ramon Ramone 9.5.2018 | 15:28
@ Γράφων
9.5.2018 | 11:55
Πηγή: www.lifo.gr

"Η πρόθεση είναι να αποδομηθεί η υπάρχουσα κοινωνία"

"...στη θέση της διγονεϊκής ετερόφυλης οικογένειας μονογονεϊκή (μόνο μαμά βέβαια, το αρσενικό να πάει να κουρεύεται) ή διγονεϊκή ομόφυλη, στη θέση του εθνικού κράτους πολυεθνικός πολτός..."

"...για τους χαμπίμπηδες αυτού του κόσμου..."

"...θα αποδομούμε κάθε τι που έχει σχέση με τους παρόντες θεσμούς..."

Υπερβάλλεις. Ισοπεδώνεις. Και βγάζεις έναν καθόλου κεκαλυμμένο ρατσισμό. Όσο βρήκα κοινά σημεία στο προηγούμενο σχόλιο σου, άλλο τόσο με ξενίζει αυτό εδώ. Σε κάποια σημεία θυμίζει κάτι από ΑΝΕΛ με ολίγη από Σώρρα. Σόρρυ, αλλά δεν μας τα λες καλά...
avatar
Ramon Ramone 8.5.2018 | 21:40
Συνεχίζοντας και συμπληρώνοντας το προηγούμενο σχόλιο μου, οι διαδικασίες που προβλέπονται για όλους όσον αφορά τέτοια ζητήματα αναδοχής και υιοθεσίας απαιτούν ενδελεχή έρευνα των δύο υποκειμένων, εξέταση και συνεντεύξεις με ψυχιάτρους, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς κλπ και είναι εξαιρετικά χρονοβόρες. Φρονώ λοιπόν πως εάν και εφόσον τηρούνται αυτές οι διαδικασίες και τελικώς τα δύο υποψήφια μέλη του ζεύγους κριθούν ικανά από τους αρμόδιους φορείς (αρκεί και οι ίδιοι να είναι άξιοι της θέσης τους και αμερόληπτοι στην κρίση τους), τότε δεν νομίζω ότι πέφτει λόγος σε κανέναν άλλον επί του θέματος.
avatar
Ανώνυμος/η 8.5.2018 | 22:45
Η καταλληλότητα ενός γονιού δεν είναι θέμα φύλου, φυλής, κοινωνικής θέσης, ούτε καν σεξουαλικότητας

Συμφωνώ και είμαι πολύ υπέρ, όχι της αναδοχής αλλά της κανονικής τεκνοθεσίας, αλλά πρέπει να παραδεχτούμε ότι για ένα ζευγάρι ανώτερης κοινωνικής και οικονομικής τάξης είναι πολύ ευκολότερη η απόκτηση παιδιού και υπάρχουν περισσότερες επιλογές, όπως η παρένθετη μητέρα. Το περιβάλλον που θα ζήσει το παιδί των πιο ευκατάστατων είναι πιθανό να είναι υψηλότερου μορφωτικού επιπέδου και ενδεχομένως να έχει καλύτερη αποδοχή.

Οταν γράφτηκε το άρθρο μάλλον δεν είχε γίνει ακόμα άλλη μια χυδαιότατη τοποθέτηση κυβερνητικού βουλευτή από το βήμα της Βουλής που υπονόησε ότι τα ομόφυλα ζευγάρια είναι παιδόφιλοι. Τύφλα να'χει η ΧΑ.
http://www.cnn.gr/news/politiki/story/129114/katsikis-gia-omofylofilia-ola-ayta-xepernoyn-tin-logiki-mas

Θα πρότεινα για όποιον θέλει να διαβάσει και αυτό το άρθρο
https://www.thepressproject.gr/article/127521/Anadoxi-Nomos-einai-to-dikio-tou-paidiou
Αλιόσα 9.5.2018 | 13:01
Το πρόβλημα είναι πως όταν αφαιρείς το κριτήριο του φύλου των γονέων, θα βρεθεί κάποιος άλλος με ακριβώς τα ίδια επιχειρήματα, να αφαιρέσει και το κριτήριο του αριθμού.
https://polyamorygr.wordpress.com/

Και αυτό είναι ένας λόγος (για κάποιους εύλογος) να μην αφαιρέσεις εξαρχής κανένα κριτήριο…
Το καλοκαίρι 8.5.2018 | 23:01
Αλήθεια, ποιοι διακινούν την ιδέα για έναν κόσμο που χωράει πολλούς κόσμους;

Αλήθεια, η κυβέρνηση έχει κατά την αντίληψή σας αριστερό προφίλ;

Όταν αναφέρετε "να ρίξουμε το κακό το σύστημα" εννοείται το πολιτικό σύστημα; Τι προτείνετε;

Από που πηγάζει η θέση σας (επιστημονική έρευνα / ιδεολογία) περί πολλών διαφορετικών μορφών οικογένειας; Μάλιστα ότι θα είναι μελλοντικά κι ο κανόνας.

Το μέτρο του προοδευτισμού είναι ανάλογο του βαθμού αποδόμησης της κοινωνίας;
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 8.5.2018 | 23:32
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ζητήματα είναι η στάση το ΚΚΕ. Δε θα'πρεπε να μας κάνει εντύπωση. Το κόμμα αυτό διαχρονικά θεωρεί την ομοφυλοφιλία κάτι σαν πάθηση, κάτι σαν αρρώστια του καπιταλισμού(πιθανόν μέσα στο πυκνό σκοτάδι του εγκεφάλου τους, να πιστεύουν ότι στη σοβιετική Ένωση του Στάλιν δεν υπήρχαν ομοφυλόφιλοι). Ούτε η βαθειά υποκριτική στάση της Κανέλλη θα'πρεπε να μας ξενίζει. Πολλοί κάνουν το μεγάλο λάθος να θεωρούν πως το κόμμα είναι ιδιαιτέρως προοδευτικό. Στην πράγματικοτητα(εδώ έχουμε μόνο ένα παράδειγμα), πρόκειται για υμνητές ενός ολοκληρωτισμού.

Καλό είναι να τα έχουν στο μυαλό τους αυτό κάτι νέα παλλικαρακια που προωθούν τον Ριζοσπάστη προσπαθούσε να μας πείσουν πως μάχονται για τη δημοκρατία. Είναι εξαιρετικά άσχετα αλλά η ασχετοσυνη ποτέ δεν είναι δικαιολογία. Το ακριβώς αντίθετο μάλιστα.
βλαχάκι (το) 10.5.2018 | 10:13
"Consensus
Scientific research that has directly compared outcomes for children with gay and lesbian parents with outcomes for children with heterosexual parents has found that children raised by same-sex couples are as physically or psychologically healthy, capable, and successful as those raised by opposite-sex couples, despite the reality that considerable legal discrimination and inequity remain significant challenges for these families. Major associations of mental health professionals in the U.S., Canada, and Australia, have not identified credible empirical research that suggests otherwise".
(απ' την wiki)
__________
"What does the scholarly research say about the well-being of children with gay or lesbian parents?" (*)
Overview: We identified 79 scholarly studies that met our criteria for adding to knowledge about the well-being of children with gay or lesbian parents. Of those studies, 75 concluded that children of gay or lesbian parents fare no worse than other children.
https://whatweknow.inequality.cornell.edu/topics/lgbt-equality/what-does-the-scholarly-research-say-about-the-wellbeing-of-children-with-gay-or-lesbian-parents/
__________
"Child Well-Being in Same-Sex Parent Families: Review of Research Prepared for American Sociological Association Amicus Brief"
https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4091994/
__________
"(How) Does the Sexual Orientation of Parents Matter?"
https://web.archive.org/web/20110928195415/http://faculty.law.miami.edu/mcoombs/documents/Stacey_Biblarz.pdf
__________
"Parenting and Child Development in Adoptive Families: Does
Parental Sexual Orientation Matter?"
https://williamsinstitute.law.ucla.edu/wp-content/uploads/Patterson-Farr-Forssell-AppliedDevScience-Jul-2010.pdf
__________
"Lesbian & Gay Parenting"
http://www.apa.org/pi/lgbt/resources/parenting-full.pdf
__________
"Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender (LGBT) Families and Parenting
Gerald P. Mallon
Subject: Couples and Families, Gender and Sexuality, Human Behavior, Social Justice and Human Rights"
http://socialwork.oxfordre.com/view/10.1093/acrefore/9780199975839.001.0001/acrefore-9780199975839-e-158/version/0

(*)
στην ιστοσελίδα έχουν συμπεριληφθεί τα abstracts όλων των μελετών 79 μελετών.