Η Lady Gaga φιλάει το Όσκαρ που κέρδισε για το τραγούδι Shallow της ταινίας "Ένα Αστέρι Γεννιέται". Φωτό: Getty Images/Ideal Image

Άτολμα και άστοχα Όσκαρ: Οι εντυπώσεις μας από την απονομή 2019

Μια κριτική αποτίμηση των φετινών βραβείων από τον κινηματογραφικό κριτικό της LIFO.

Με μοιρασμένες τις ψήφους της Ακαδημίας σε διαφορετικές ταινίες, κανείς δεν σάρωσε, ωστόσο αρκετοί έφυγαν ικανοποιημένοι από τη βραδιά της απονομής των 91ων βραβείων Όσκαρ, που χαρακτηρίστηκε, επιεικώς, από έλλειψη τόλμης, φαντασίας και, ενίοτε, ορθής κρίσης στους περισσότερους τομείς. «Ο διαιτητής πήρε λάθος απόφαση» δήλωσε, όπως αναμενόταν, ο Σπάικ Λι στην αναγγελία του Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας.

 

Το «Πράσινο Βιβλίο» ξεπέρασε τις ενστάσεις και τα αγκάθια που είχαν ανακόψει την αρχικά εξαιρετική πορεία του στη σεζόν των βραβείων και επικράτησε στη μεγάλη κατηγορία, όπως και στην κατηγορία του Καλύτερου Πρωτότυπου Σεναρίου, χαρίζοντας στον δημιουργό του «Ο ηλίθιος και ο πανηλίθιος», Πίτερ Φαρέλι, και τα δύο προσωπικά Όσκαρ που διεκδικούσε. Κακή ταινία δεν ήταν, αλλά η «Παρείσφρηση» του ενθουσιώδους Σπάικ, επιτέλους νικητή για το βραβείο Διασκευασμένου Σεναρίου, είδε την πιο ήπια και στρογγυλεμένη από τις υποψήφιες ταινίες με black theme και πολυπολιτισμικό προσανατολισμό να μαγνητίζει την Ακαδημία, όπως τους παλιούς, συντηρητικότερους καιρούς.

 

Χάνοντας σίγουρες κατηγορίες, σύμφωνα με τα προγνωστικά, όπως τα Κοστούμια και τα Σκηνικά (από τον «Μαύρο Πάνθηρα») και το Πρωτότυπο Σενάριο, φοβηθήκαμε πως η «Ευνοούμενη» θα σκάλωνε σε ένα limbo καθολικής ήττας, ανάλογο με εκείνο του φιλμ «Master and Commander», που είχε τελικό απολογισμό 10-0.

 

Το «Πράσινο Βιβλίο» έφτασε τα 3 Όσκαρ, ένα περισσότερο από το «Spotlight», κερδίζοντας έτσι τη μεγάλη κατηγορία χωρίς ευρεία νίκη και ποσοτικά ρεκόρ. O Μαχέρσαλα Άλι ήταν φαβορί στην κατηγορία του Β' Ανδρικού Ρόλου και επιβεβαίωσε τα προγνωστικά σε μια δίκαιη επικράτηση για έναν αξέχαστο ρόλο, αποδεικνύοντας πως μια χαριτωμένη Ιnstagram εκστρατεία αλά Ρίτσαρντ Ε. Γκραντ δεν αρκεί. Και η Ρετζίνα Κινγκ, η οποία ξεκίνησε με ταινίες του Τζον Σίνγκλετον και βρήκε καταφύγιο σε τηλεοπτικές σειρές, επικράτησε έναντι της Ρέιτσελ Βάις και της αιωνίως χαμένης Έιμι Άνταμς, για το «Αν η οδός Μπιλ μπορούσε να μιλήσει».

 

Στα τέσσερα σταμάτησε το «Bohemian Rhapsody». Ευτυχώς! Με τη φόρα που απέκτησε μετά την παλιομοδίτικη εισαγωγική ερμηνεία των εναπομεινάντων μελών των Queen, μαζί με τον πιο generic-τραγουδιστή-πεθαίνεις, Άνταμ Λάμπερτ, όλοι φοβηθήκαμε πως θα επαναλαμβανόταν το σκηνικό από τις Χρυσές Σφαίρες και ότι η ταινία μπορεί και να έφευγε με το μεγάλο Όσκαρ. Όπως το περιμέναμε, κανείς, ούτε και ο Ράμι Μάλεκ, νικητής στην κατηγορία του Α' Ανδρικού Ρόλου, δεν ευχαρίστησε τον επίμονα (εξ)αφανισμένο σκηνοθέτη Μπράιαν Σίνγκερ.

 

Ο Ράμι Μάλεκ γιορτάζει τη νίκη του. Φωτο: Getty Images/Ideal Image

 

Το «Ρόμα» εκτιμήθηκε ως κερδισμένο προσωπικό στοίχημα του Αλφόνσο Κουαρόν. Κανείς από τους συντελεστές δεν κέρδισε βραβείο, εκτός από τον Μεξικανό σκηνοθέτη, ο οποίος επικράτησε στις κατηγορίες της Φωτογραφίας, της Σκηνοθεσίας και της Ξενόγλωσσης Ταινίας ‒ πρωτιά για το Μεξικό, μετά από 7 άσφαιρες υποψηφιότητες στο παρελθόν.

 

Οι ψηφοφόροι της Ακαδημίας αρνήθηκαν την ύψιστη τιμή τους στο ασπρόμαυρο αριστούργημα, υπαναχωρώντας στην προοπτική μια μη αγγλόφωνη παραγωγή του Netflix να μπει στην Ιστορία και, ειλικρινά, να δώσει αέρα Τέχνης σε έναν θεσμό που επί χρόνια διστάζει με την κατεύθυνση που καλείται να χαράξει.

 

Οι διαφορετικές φωνές, που είναι πολλές, τα βαρίδια και οι υποχρεώσεις, συντεχνιακές και τηλεοπτικές, που είναι ακόμη περισσότερες, και το pressing για μια τελετή νεανική, relative με ένα κοινό που πασχίζει να κρατήσει την προσοχή του για παραπάνω από ένα τέταρτο της ώρας, δείχνουν τα Όσκαρ να στριμώχνονται όσο περνούν τα χρόνια.

 

Χάνοντας σίγουρες κατηγορίες, σύμφωνα με τα προγνωστικά, όπως τα Κοστούμια και τα Σκηνικά (από τον «Μαύρο Πάνθηρα») και το Πρωτότυπο Σενάριο, φοβηθήκαμε πως η «Ευνοούμενη» θα σκάλωνε σε ένα limbo καθολικής ήττας, ανάλογο με εκείνο του φιλμ «Master and Commander», που είχε τελικό απολογισμό 10-0.

 

Τελικά, η Ολίβια Κόλμαν, μια πρώην καθαρίστρια σε ρόλο Σταχτοπούτας, όχι μόνο έσωσε την παρτίδα αλλά και τη βραδιά: κέρδισε το φαβορί του τελευταίου μήνα, την Γκλεν Κλόουζ, σήκωσε την αίθουσα στο πόδι, έκανε τον Γιώργο Λάνθιμο, τον best director της, όπως τον αποκάλεσε, να δακρύσει από συγκίνηση και γοήτευσε αυθεντικά με τον εφηβικό αυθορμητισμό της, διασχίζοντας και πάλι μια γκάμα συναισθημάτων, αξιοζήλευτη και αφοπλιστική, ευχαριστώντας, με βέρα βρετανική ενοχικότητα, το είδωλό της, την Κλόουζ, και την Gaga, που είδε, ξαφνικά, μπροστά της, και τα παιδιά της, στα οποία υποσχέθηκε πως δεν θα το ξανακάνει ‒ δηλαδή να κερδίσει Όσκαρ.

 

H Ολίβια Κόλμαν με το Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου. Φωτό: Getty Images/Ideal Image

 

Ήταν η κορυφαία στιγμή μιας τυπικής, ακέφαλης βραδιάς, μαζί με τον εκρηκτικό λόγο του Σπάικ Λι, ο οποίος στόχευσε τον ακατονόμαστο, τον «πορτοκαλί πράκτορα», δηλαδή τον Τραμπ, παρακινώντας τους θεατές να κάνουν το σωστό στις επερχόμενες εκλογές. Μετά από αυτήν τη νοικοκυρεμένη, συμμαζεμένη, φρόνιμη, παραθετική, άνευρη τελετή, που κατάφερε να πλησιάσει τις 3 ώρες, με αμφίβολη την έκβαση της τηλεθέασης, η Ακαδημία θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσει αν πραγματικά επιθυμεί ένα εντυπωσιακό θέαμα ή μια αξιοπρεπή βραδιά βραβείων.

 

Οι διαφορετικές φωνές, που είναι πολλές, τα βαρίδια και οι υποχρεώσεις, συντεχνιακές και τηλεοπτικές, που είναι ακόμη περισσότερες, και το pressing για μια τελετή νεανική, relative με ένα κοινό που πασχίζει να κρατήσει την προσοχή του για παραπάνω από ένα τέταρτο της ώρας, δείχνουν τα Όσκαρ να στριμώχνονται όσο περνούν τα χρόνια.

 

____________________________ 

Μείνετε συντονισμένοι στην COSMOTE TV και τις επόμενες μέρες θα έχετε πολλές ακόμα ευκαιρίες να απολαύσετε την 91η τελετή των βραβείων OSCAR.

 

Τη Δευτέρα 25/2 στο COSMOTE CINEMA 1HD η μεγαλύτερη γιορτή του κινηματογράφου κάνει ανκόρ! Στις 21:00 αξιοσημείωτες στιγμές στο κόκκινο χαλί και αμέσως μετά, στις 22:00, η τελετή: οι βραβεύσεις, οι παρουσίες που ξεχώρισαν και οι ευχαριστήριοι λόγοι που συζητήθηκαν σε μια ανεπανάληπτα λαμπερή βραδιά.


Αν δεν είδατε την 91η τελετή απονομής των Βραβείων OSCAR, μη χάσετε αυτή την Παρασκευή 1/3 την μονταρισμένη τελετή διάρκειας 90 λεπτών στις 18.45, στο COSMOTE CINEMA 1HD.

 

Σινεμά
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

 Όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά

Σινεμά Όταν ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θριάμβευσε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης για πρώτη φορά

16.10.2019
ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σπάνιες εικόνες από 57 χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

Σινεμά ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σπάνιες εικόνες από 57 χρόνια Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης

16.10.2019
Έργο χωρίς δημιουργό: η περίπτωση του Γερμανού σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ

Σινεμά Έργο χωρίς δημιουργό: η περίπτωση του Γερμανού σκηνοθέτη Φλόριαν Χένκελ φον Ντόνερσμαρκ

14.10.2019
«El Camino: Α Breaking Bad Movie»: Άξιος κινηματογραφικός επίλογος μιας θρυλικής σειράς (όχι spoilers)

Σινεμά «El Camino: Α Breaking Bad Movie»: Άξιος κινηματογραφικός επίλογος μιας θρυλικής σειράς (όχι spoilers)

14.10.2019
«Οι ποιητές δεν σκοτώνουν, να το ξέρετε»: Η συναρπαστική ζωή του Ροβήρου Μανθούλη μέσα από μια παθιασμένη συνέντευξη

Σινεμά «Οι ποιητές δεν σκοτώνουν, να το ξέρετε»: Η συναρπαστική ζωή του Ροβήρου Μανθούλη μέσα από μια παθιασμένη συνέντευξη

13.10.2019
Τζον Γουότερς: Ένα «αμετανόητο φρικιό» μιλά στη LiFO για όσα τον έκαναν τόσο λατρεμένα απαράδεκτο

Σινεμά Τζον Γουότερς: Ένα «αμετανόητο φρικιό» μιλά στη LiFO για όσα τον έκαναν τόσο λατρεμένα απαράδεκτο

12.10.2019
«All that Jazz»: To αριστούργημα του Μπομπ Φόσι σε μεταμεσονύκτια προβολή στο Midnight Express

Σινεμά «All that Jazz»: To αριστούργημα του Μπομπ Φόσι σε μεταμεσονύκτια προβολή στο Midnight Express

11.10.2019
Όλιβερ Στόουν για τα 25 χρόνια από το προφητικό Natural Born Killers: «H ίδια ιστορία με το Joker σήμερα»

Σινεμά Όλιβερ Στόουν για τα 25 χρόνια από το προφητικό Natural Born Killers: «H ίδια ιστορία με το Joker σήμερα»

9.10.2019
Από τι πέθανε τελικά ο Μάικλ Χάτσενς;

Σινεμά Από τι πέθανε τελικά ο Μάικλ Χάτσενς;

7.10.2019
Anthea Sylbert: η επιτυχημένη ενδυματολόγος του Χόλιγουντ που μετακόμισε στη Σκιάθο

Σινεμά Anthea Sylbert: η επιτυχημένη ενδυματολόγος του Χόλιγουντ που μετακόμισε στη Σκιάθο

7.10.2019
16 Σχόλια
annibas 25.2.2019 | 19:23
Το ατελείωτο αριστούργημα; Roma, που το εισιτήριο το συνοδεύει με espresso lungo και δύο τσιρότα για τα μάτια, το βρήκα αριστούργημα μόνο στη φωτογραφία και σε μερικά τραβελιγκ.
Όσο για την σκηνή στο μαιευτήριο έχω δει και το Ixcanul.
Τώρα με τον τραγουδιστή Barbie Ken είπα να πάρω ένα φτυάρι και να ξεθάψω το Freddie Mercury.
avatar
βασιλης βασιλειαδης 25.2.2019 | 22:34
απο το κακο στο χειροτερο...
δηλαδη αυτα ειναι τα καλυτερα της χρονιας; δεν ξαναβλεπω καλλιτεχνικες ταινιες,αμα ειναι ετσι!
ποσο υπερεκτιμημενο το roma πια; ποσο; πεθυμησα τις εποχες που ειχα VCR και εβαζα στο fast forward τις κασσετες με τον ταρκοφσκι και ετσι-με κλεψιμο!- τελειωνα 4ωρες ταινιες σε 2 ωρες!! ποσο κενη,ανευρη και αψυχη πια;
ακου,cuaron,παληκαρι μου,εχεις 2 οσκαρ σκηνοθεσιας και αγνοεις(;)εναν βασικο κανονα:αμα δεν κανεις κοντινα στα προσωπα των ηθοποιων σου και δεν τους δει απο κοντα ο θεατης,δεν μπορει να "μπει" στο κεφαλι(κατ' επεκταση,μυαλο και ψυχη)τους,αρα,δεν θα συμπασχει μαζι τους και δεν θα εχει μεθεξη στα επι της της οθονης δρωμενα,αρα,θα βαρεθει και θα μισησει την ταινια σου! με γενικα πλανα, δεν κρατας το ενδιαφερον μας,ουτε με τα ανουσια εφετζιδικα τερτιπια της καμερας(κατι χαζοπανοραμικα που με ζαλισαν κυριολεκτικα),τα οποια ειναι σκετη αντιγραφη απο αγγελοπουλο,αν αυτος ηταν επιδειξιμανης.
μονο ο ραμι μαλεκ και ο μαχερσαλα αλι αξιζαν αυτα που κερδισαν,ολα τα αλλα,ειναι η βραβευση της μετριοτητας και η αποθεωση της διπλωματιας και των συμβιβασμων.η ποιοτητα των επιλογων της ακαδημιας πεφτει συνεχως.ειλικρινα εχω να δω καλη ταινια να λαμβανει την υψιστη διακριση απο τον λογο του βασιλια,ολες οι αλλες ειναι για τα σκουπιδια!
Υ.Γ σαν απο ενα περιεργο παιχνιδι της μοιρας,η lady gaga(που πηρε το καλλιτεχνικο της ψευδωνυμο απο το radio gaga των Queen),κερδιζει οσκαρ στην ιδια τελετη,οπου τα περισσοτερα βραβεια,τα κερδισε μια ταινια με θεμα τους Queen,και στην οποια ακουγεται το radio gaga!
βλαχάκι (το) 26.2.2019 | 09:42
"δεν ξαναβλεπω καλλιτεχνικες ταινιες, αμα ειναι ετσι! (...) πεθυμησα τις εποχες που ειχα VCR και εβαζα στο fast forward τις κασσετες με τον ταρκοφσκι (...) ακου,cuaron,παληκαρι μου,εχεις 2 οσκαρ σκηνοθεσιας και αγνοεις(;)εναν βασικο κανονα:αμα δεν κανεις κοντινα στα προσωπα των ηθοποιων σου (...) θα βαρεθει και θα μισησει την ταινια σου!"


...και δυο κιλά πατάτες Νευροκοπίου, να τ' αφήσω;



avatar
βασιλης βασιλειαδης 26.2.2019 | 19:21
και δεν τ' αφηνεις; η τεχνη ειναι υποκειμενικη.
βλαχάκι (το) 26.2.2019 | 23:06
...Δεν μπορώ να θυμηθώ σε ποια ταινία, ακριβώς, ο Γκουσγκούνης στην προσπάθειά του να πλευρίσει μίαν φιλότεχνη νεαρά γυνή, αρχίζει να πραγματεύεται τα περί Τέχνης. Αν δεν με απατά η μνήμη μου σε κάποιαν νησο εξελίσσετο η υπόθεσις:
- "Άντε πάμε" της λέει.
-"Μα, μόνοι μας;" απαντά εκείνη.
-"Ε, όχι και μόνοι (παύση με νόημα) ...μαζι με την Τέχνη!" αποκρίνεται εκείνος.
avatar
Ramon Ramone 26.2.2019 | 13:58
Εκεί με το VCR μου ήρθε ένας λυγμός, ομολογώ...
βλαχάκι (το) 25.2.2019 | 22:53
Η "παρείσφρηση" είχε ένα κάποιο ελλάτωμα, για μένα τουλάχιστον: η "συμμαχία" αμερικανοεβραίου και αφροαμερικανού απ' την αρχή μου φάνηκε μη πειστική (και, όντως, δεν είναι, αν κοιτάξει, κανείς, τα facts) και, επίσης, κάπως διδακτική σε φάσεις. Ήταν ενδιαφέρουσα σαν ταινία κι ακόμη πιο ενδιαφέρον το στόρυ (και δη τα real facts), αλλά όχι, ακριβώς, "οσκαρική"(;) δεν ξέρω.

Το green book μου άρεσε αρκετά (πολλοι βρήκαν την ταινία "βολική", αλλά πολλά από τα στοιχεία, ακόμη και οι λεπτομέρειες ήταν πραγματικά γεγονότα, fact vs fiction http://www.historyvshollywood.com/reelfaces/green-book/) αμφότεροι απ' το πρωταγωνιστικό δίδυμο, για μένα, θα έκαναν κάλλιστα για το β' αντρικού.

Το bohemian δεν το έχω δει, κομσί κομσά έχω ακούσει αναφορικά. Ούτε if bill street έχω δει ακόμη.

Το roma συμφωνώ με το όσκαρ σκηνοθεσίας σε μία ταινία βραδυφλεγή και πανέμορφη.

Επίσης συμφωνώ, απόλυτα, με τον α' γυναικείο στην colman που ήταν -απλά- φοβερή. Είδα και το "the wife", το οποίο το βρήκα μετριότατο (ειδικώς ο υιος: χαρακτήρ καρικατούρα), η glen προσπάθησε κάπως, αλλά δεν...
Aταλάντη 26.2.2019 | 02:26
Όσον αφορά την ''Παρείσφρηση'' κάνεις λάθος.
Ο Αμερικανοεβραίος έβλεπε τον εαυτό του ως σκέτο Αμερικανό.
Ναι μεν στο ασυνείδητο υπήρχε η γνώση αυτή ότι πρέπει να μην το αγνοεί, για αυτό και υπερασπιζόταν την διαφορετικότητα κάποιες φορές αλλά σου διέφυγε ότι διαπιστώνει κάποια στιγμή ότι είναι οκ που είναι και Εβραίος σε μία κουβέντα του με τον Αφροαμερικανό και έτσι πρέπει να το αγκαλιάσει.
Όπως έλεγαν για τους Αφροαμερικανούς ότι πρέπει να αποδεχτούν την διαφορετική τους φυσιογνωμία που συνήθως καμία σχέση έχει με τα πρότυπα ιδανικής εξωτερικής εμφάνισης των λευκών, έτσι έπρεπε και ο Αμερικανοεβραίος να μην δώσει βάση στα στερεότυπα των Αμερικάνων για τους Εβραίους και να αποδεχτεί και εκείνη του την ρίζα.
Άρα οι σχέσεις μεταξύ Αφροαμερικανών και Αμερικανοεβραίων που λες δεν είναι σχετικές από την στιγμή που αρνιόταν την ταυτότητά του.
βλαχάκι (το) 26.2.2019 | 09:03
Φοβόμουν ότι η σύντομη αυτή αναφορά μου δεν θα ήταν και πολύ σαφής, οπότε θα το αναπτύξω λίγο. Δεν μου διαφεύγει κάτι από αυτά που λες, ούτε, φυσικά, μέμφομαι ή θα μεμφόμουν μια τέτοια συμμαχία ή οποιαδήποτε ανάλογου ύφους συμμαχία. Το σενάριο βασίζεται σε κάποια πραγματικά γεγονότα και μάλιστα ιστορικής σημασίας, απλά το συγκεκριμένο, ότι ο partner ήταν εβραίος δλδ, τυγχάνει made up (το διάβασα αφού είδα την ταινία). Δεν έχω κάποιο εγγενές πρόβλημα μ' αυτό, δεν έχω θέμα δλδ με την απόλυτη ιστορική ακρίβεια, καθώς δεν μιλάμε για βιογραφικό/ιστορικό ντοκυμαντέρ, αλλά προσωπικά και πάλι, η συγκεκριμένη αφήγηση μου "κλώτσησε" ως fiction, trying a bit too hard ή too obvious ίσως; Παρ' ολ' αυτά δημιουργούσε και κάποια ενδιαφέροντα σημεία.

Η υπερβολική καρικατουροποήση των ku klux klaners μου φάνηκε, επίσης, κάπως προβληματική, σε φάσεις, και όπως έγραψε και κάποια στο vox: " the film settles for taking pot shots at Trump, whom everyone seeing the movie likely already finds odious and dangerous, and at the KKK, which you’d have to be totally oblivious to disregard in 2018. It’s not wrong. It’s just so obvious that it leaves room for a ponderously predictable net effect. BlacKkKlansman reinforces what we’re already angry about. And it makes us feel glad that we, at least, see through the pathetic lies."

That being said, δεν απορρίπτω την ταινία ως πρόθεση, σύνολο, δυναμική και χρησιμότητα. Το σκέπτομαι.
Aταλάντη 26.2.2019 | 15:45
η συγκεκριμένη αφήγηση μου "κλώτσησε" ως fiction, trying a bit too hard ή too obvious ίσως Πηγή: www.lifo.gr

χαχχαχαχχα make up your mind;)
Θες λίγη σκέψη παραπάνω όσον αφορά την ταινία, συμφωνούμε:)
Προσωπικά την βρήκα πολύ καλή ως προς το σενάριο, πρωτότυπη ιδέα, κάτι που πλέον μόνο εύκολο δεν είναι και διασκέδασα όσο προβληματίστηκα, εξίσου σημαντικό.
βλαχάκι (το) 26.2.2019 | 20:28
Θέλω λίγο παραπάνω σκέψη για το πώς/αν/τι αντίκτυπο θα μπορούσε να έχει αυτή η ταινία στην "τραμπική" αμερική και αν μας "ταρακουνάει". Επίσης δεν είναι απαραίτητο να μας αρέσει κάτι καθολικά, έτσι δεν είναι;

Χαίρομαι, όμως, που σε διασκεδάζω τόσο πολύ, το γέλιο είναι καλό και αναγκαίο. Μία ακόμη πρόταση που ίσως ενδιαφέρει, απ' το 2016, Accidental Courtesy: Daryl Davis, Race & America:
https://m.imdb.com/title/tt5390430/
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 26.2.2019 | 09:19
( Η συγκρουση Αφρο-Αμερικανων και Αμερικανων Εβραιων στον αμερικανικο κινηματογραφο )

Θελω να δωσω δυο εικοσαχρονα ΝΥΤ αρθρα που αφορουν δυο ταινιες του Σπιλμπεργκ, δυο ταινιες που αφορουν την ιστορια και τις πολιτικες ταυτοτητας μιας και τωρα με την εκλογη του Τραμπ στην προεδρεια, πολιτικες ταυτοτητας αναδυονται παλι στην επικαιροτητα, οπως και την περιοδο 1989-2001.

Η μονη διαφορα ειναι οτι αυτη τη φορα λανσαρονται ως αντιπολιτευτικη αντιδραση.

Κλειδι στην κατανοηση μεγαλου μερους της αμερικανικης κοινωνιας ειναι οι πολυπλοκες και δυσκολες σχεσεις μεταξυ μαυρων και εβραιων. https://en.wikipedia.org/wiki/African_American–Jewish_relations

Κατα τη διαρκεια της δεκαετιας του 90, ειδαμε μια κλιμακωση στις σχεσεις αυτες με επικεντρο το κινηματογραφο. 
Οι μαυροι ζητουσαν περισσοτερη εκπροσωπηση και ανεξαρτησια στην παραγωγη απο τα χολυγουντιανα στουντιο που παραδοσιακα ανηκαν σε εβρα'ι'κες κυριως οικογενειες και δε τους στηριζαν οσο θελαν. 
Συχνες οι τηλεοπτικες συγκρουσεις εκπροσωπων των δυο εθνοτικων γκρουπ σε ειδησεογραφικα καναλια οπως το CNN.
 "Δωστε μας χρονο ! Που ειναι οι μαυροι ηθοποιοι ;;;!!! Που ειναι τα στουντιο ;; !!! " κραυγαζε σε ενα CNN-special ο Τζεσε Τζακσον. "Θα σας δωθει, θα σας δωθει", απαντουσε κυνικα και με χαμογελο ο παρουσιαστης...

Στην πορεια-διαμαρτυριας των μαυρων "Million Man March" στην πρωτευουσα των ΗΠΑ, τον Οκτ του 95, οι Νιου Γιορκ Ταιμς δημοσιευουν εναν τυχαιο διαλογο μεταξυ μαυρων συμμετεχοντων και ενος εβρα'ι'κης καταγωγης  που τον λεγαν Τζοναθαν Ρα'ι'ντερ. "Τι ειναι χειροτερο ; Αυτο που συνεβει σε 6 εκατ. δικων σου 'η αυτο που συνεβει σε 600 εκατ. δικους μας ; Εσεις εχετε την αναγνωριση σας ! Εχετε την ταινια σας !"  
( Πηγη - ΝΥ Ταιμς 13 Δεκ 1997 - σελ Α11 ).
( Να τονισω εδω, οτι το νουμερο 600 εκατ. ειναι σουπερ-τραβηγμενο και ισως να δημοσιευτηκε επιτηδες απο τους ΝΥΤ για να υποβιβασουνε το επιχειρημα των μαυρων. Το νουμερο ειναι γυρω στα 50-60 εκατ. Επισης να τονισω οτι ανεκαθεν ηταν ιδιαιτερα διαδεδομενη στις μαυρες κοινοτητες της Αμερικης η ιδεα οτι οι εβραιοι παιξαν ενεργο ρολο στο σκλαβοπαζαρο, αν και προσωπικα βρισκω την κατηγορια στοχευμενα αντισημιτικη και ρηχη).

Την επομενη χρονια της πορειας-διαμαρτυριας των μαυρων δημοσιευεται ενα καταπληκτικο βιβλιο το οποιο θα δωσω εδω γιατι το Wikipedia λινκ δε το περιλαμβανει : ειναι βιβλιο-διαλογος μεταξυ δυο πολυ καλων διανοουμενων. 
Τον συμπαθεστατο ραββινο απο την Καλιφορνια, Μα'ι'κλ Λερνερ, εκδοτη του σημαντικου αμερικανικου περιοδικου "Τικκουν" ( της εβραικης φρασης "Τικκουν Ολαμ" που σημαινει στα ελληνικα "να επουλωσουμε τον κοσμο" ), ενα περιοδικο που συνδρομουσα εκεινη την εποχη και θυμαμαι ακομη και κριτικες εναντιον του ιδιου του Σπιλμπεργκ για την πρωτη πολιτικη του ταινια με πανεμορφα επιχειρηματα και του γνωστου φιλοσοφου και ακαδημα'ι'κου Κορνελ Γουεστ ( "Race matters" - προφητικη παραδοση κα ).
Ημερα εκδοσης η 1η Φεβρουαριου 1996 και ειναι αυτο εδω : https://www.amazon.com/gp/product/0452275911/ref=oh_aui_detailpage_o03_s00?ie=UTF8&psc=1
+++Η μιμ "σεξουαλικος μακαρθισμος" να στιγματισει τις επιθεσεις εναντιον του Κλιντον οταν το 1998, ειχε δημιουργησει εξωσυζυγικη σχεση με μια κοπελα, γεννηθηκε ως εξωφυλλο στο "Τικκουν" και διαδωθηκε σε ολη την Αμερικη.

Την αμεσως επομενη χρονια - το 1997 δηλαδη - ο Σπιλμπεργκ απαντα με το AMISTAD. 
Ειναι μια ταινια που θα μπορουσε να κατανοηθει ως αποπειρα να εκτονωσει την αφρο-εβρα'ι'κη διπολικοτητα στην Αμερικη.

Δινω πιο κατω λοιπον δυο σπανιοτατα αρθρα για τις δυο αυτες πολιτικες ταινιες του Σπιλμπεργκ, την "Λιστα του Σιντλερ" και το "Αμισταντ". 

1 ) Το πρωτο αρθρο που αφορα τον Σιντλερ και πρωτοστατει η χηρα του, οχι μονο ΔΕΝ υπαρχει διαδυκτιακα αλλα οι διαδυκτιακες του εκδοχες περιεργως διαφερουν παρα πολυ του αυθεντικου, που δινει μεσω του πρακτορειου Ρο'ι'τερς το "παλιο" Εξαμινερ" του Σαν Φρανσισκο ( της 30ης Μαρτιου 1996 ).  

2 ) Το δευτερο που δημοσιευτηκε ως εντιτοριαλ του πολυ Ερικ Φονερ στους Νιου Γιορκ Ταιμς στις 20 Δεκεμβρη του 97 ( λιγους μηνες μετα την πρεμιερα ) ασχολειται με αυτο που απο το 1995 οι μαυροι ονομαζουν "μαυρο ολοκαυτωμα", αναδυκνειει δε την επικινδυνοτητα να αφηνομαστε στον κινηματογραφο στο να εκφρασει ιστορικα γεγονοτα...
Ευχαριστω και καλη διασκεδαση με τον σκηνοθετη Στιβι Σπιλμπεργκ.

Τιτλος αρθρου
Schindler Not a Hero Says Widow’s Memoir
WWII industrialist just wanted cheap labor, she charges.

By David Haskel
Reuters
SF Examiner - March 30, 1996

BUENOS AIRES - Oskar Schindler may be a world hero for saving more than 1000 Jews from gas chambers, but his widow has written a book in which he is portrayed as a selfish, ruthless man.
At a press conference promoting her autobiography Thursday, 88-year-old Emilie Schindler said the work on which Hollywood producer Steven Spielberg based his Oscar-winning film “Schindler’s List” was “packed with lies.”
“Spielberg’s film…portrays Oskar as a hero of this century. That is not true. Neither he nor I were heroes. We were just what we were able to be. 
In war we are all souls without a destiny,” she wrote in the book.
“Emilie Schindler - Memoirs” depicts Oskar Schindler as a greedy man whose main interest in saving Polish Jews from the death camps was to have cheap labor to keep his china factory going.

Emilie Schindler recalls a night in 1944 when her husband came home extremely worried : The Germans had decided to take all Jews from the Plaszow concentration camp in Krakow, including their factory workers, to Auschwitz for extermination. His chief concern according to the book, was to persuade the Germans to let him keep his workers.
“What matters now is being able to take our people somewhere else, so that we can continue to work,” she said her husband told her.
He eventually succeeded, and the now-famous Schindler’s List, with the names of 1300 Jews to be spared extermination was put together.

The Schindlers settled in Argentina after the war. He eventually returned to Germany and died in 1974 but his wife stayed in Argentina and led a quiet life supported by Jewish groups.

Lucid and strong, she told reporters that she had no love lost for her late husband. “I did everything for him, he did nothing for me, “ she said, adding that he did not treat her in a humane way.
Spielberg’s story, she said, was simply incorrect. “What does he know about my life ? Absolutely nothing.”   END

Τιτλος εντιντοριαλ
Hollywood Invades the Classroom
By ERIC FONER - DEC. 20, 1997  - The New York Times
As Hollywood megafilms go, ''Amistad'' has to be considered a step forward. It's about slavery, not exploding volcanoes or rampaging raptors.
But it's important to remember that it's historical fiction, based on the actual story of Africans who seized control of a Cuban slave ship in 1839 and of their courtroom struggle for freedom. The film is by no means a work of history, and it is certainly not appropriate for use in the classroom.
Unfortunately, a learning kit has been distributed to high school and college teachers, encouraging them to do just that. The study guide erases the distinction between fact and fabrication, urging students, for example, to study the film's ''composite'' character Theodore Joadson (an antislavery printer played by Morgan Freeman) rather than real African-Americans on whom he is based.
The learning kit claims that the Supreme Court's decision to free the Africans aboard the Amistad was a ''turning point in the struggle to end slavery in the United States.''
The truth is that the Amistad case revolved around the Atlantic slave trade -- outlawed by international treaty long before 1840 -- and had nothing to do with slavery in this country. In the study guide, students are not told that in the 19th century it was perfectly possible to condemn the importation of slaves from Africa while simultaneously defending slavery and the flourishing slave trade in America.

The learning kit suggests that the Supreme Court was moved to a new recognition of human rights by John Quincy Adams's impassioned plea on behalf of the slaves. But a majority of the Amistad Justices were still on the Court in 1857 when it ruled in the Dred Scott decision that blacks had ''no rights which a white man is bound to respect.''
Indeed, any study of the Amistad case must be balanced with accounts of other historical events. In October 1841, for instance, American slaves on the slave ship Creole killed some of the crew and forced the rest to sail to the Bahamas. 

For 15 years, the United States unsuccessfully badgered British authorities for return of the blacks, because they were murderers and the property of American citizens. This was typical of the Government's stance toward slavery.

The most galling assumption by the film's producers, however, is that a subject does not exist until Hollywood discovers it. The guide ends with a quote from the film's producer, Debbie Allen, condemning historians for having ''castrated'' the ''real history'' of African-Americans and slavery.

Historians may be guilty of many sins, but ignoring slavery is not one of them. Ever since the publication of Kenneth Stampp's great work ''The Peculiar Institution'' in 1956, no subject has received more scholarly attention. History textbooks today include extensive treatments of slavery, almost always emphasizing its the system's brutality and the heroism of those who survived -- the very things Ms. Allen claims have been suppressed.

''Amistad'' is an interesting historical film, but not in the way its producers intended. ''Amistad,'' like other films, tells us more about the time in which it was produced than the event that it tries to portray.

''Birth of a Nation'' revealed more about the racial prejudices of 1916 than the Civil War; Oliver Stone's ''J.F.K.'' reflected post-Watergate anti-government sensibilities. ''Amistad'' portrays white abolitionists in a highly unflattering manner -- they're self-righteous and hypocritical. In this way, the film reflects today's cynicism about broad social movements. In fact, the abolitionists were largely responsible for winning freedom for those aboard the Amistad.

If the film's producers really want to promote an understanding of slavery, they should direct students to the local library, where they will find several shelves of books on slavery and slave resistance.
Indeed, maybe some of the money ''Amistad'' earns could be donated to our public libraries.


Txabi Alonso 26.2.2019 | 13:52
Το ερώτημα είναι αν το "A star is born" είναι το ίδιο ή περισσότερο βαρετό από το τραγούδι που κέρδισε και το Όσκαρ. (Το "Tears in heaven" του Eric Clapton το έχει ακούσει ποτέ η επιτροπή; )
avatar
haryjohn8feb 27.2.2019 | 13:08
yes dude
avatar
βασιλης βασιλειαδης 26.2.2019 | 19:39
και για να μη το ξεχασω: ο τιτλος blackklansman ειναι εξοργιστικα παραπλανητικος,δεδομενου πως ειναι αληθινη ιστορια. νομιζα πως θα εβλεπα ταινια με μαυρο να εισερχεται οντως στην KKK και για τους λογους που τον οδηγησαν σ' αυτην του την αποφαση και γιατι τον δεχτηκαν οι klansmen,ενω αυτος απλως τους κοροιδευε απ' το τηλεφωνο στα πλαισια αστυνομικης ερευνας.
avatar
Ηροστρατος 27.2.2019 | 09:48
Υπαρχει κανενας σοβαρος ανθρωπος που ασχολειται.με.τα οσκαρ του Χολυγουντ...;