Σινεμά

Βασίλης Κεκάτος: «Είναι ολοφάνερο ότι μας έχουν στο φτύσιμο»

Ο ορμητικός σκηνοθέτης που βραβεύτηκε στις Κάννες μιλά για τη μεθυστική του εμπειρία στις Κάννες, τη μικροψυχία όσων είπαν ότι εκμεταλλεύτηκε τα queer θέματα, το γεγονός ότι δεν έχει φράγκο στα 28 του χρόνια και ότι γράφει το υπουργείο Πολιτισμού στ΄ αρχ... του!

Ο πατέρας μου προέρχεται από μια πολύ φτωχή οικογένεια. Ο ίδιος γεννήθηκε στη Μελβούρνη, παιδί μεταναστών. Όταν επέστρεψε στην Αθήνα, μία από τις δουλειές που έκανε ήταν να καθαρίζει τα παράθυρα στου Zonar's και να κάνει delivery τις τούρτες του ζαχαροπλαστείου. Η μητέρα μου, από την άλλη, προέρχεται από μια αστική οικογένεια δικηγόρων ‒ έκαναν παρέα με τον Ρίτσο. Κάπως συναντήθηκαν, ερωτεύτηκαν και ενώθηκαν αυτοί οι δύο κόσμοι. Η ιστορία τους μου θυμίζει πάντα την ταινία The way we were, γιατί, στο κάτω-κάτω, αυτός ήταν ένας ωραίος ξανθός που τα έπαιρνε όλα στην πλάκα κι εκείνη μια ονειροπόλα κομμουνίστρια.


Κάποια στιγμή αποφάσισαν να επιστρέψουν στον τόπο καταγωγής του πατέρα μου, στην Κεφαλονιά. Έτσι, μετά τη γέννηση της αδελφής μου ήρθα κι εγώ στον κόσμο, το 1991, στα Μεταξάτα, ένα χωριό κοντά στο Αργοστόλι.


• Μεγάλωσα σε ένα σπίτι όπου υπήρχε το δίπολο της μητέρας και του πατέρα. Από τη μια η μητέρα μου, λόγω της παιδείας που είχε, αγαπούσε το σινεμά του Μιχάλκοφ, ανέλυε τον Αγγελόπουλο, μου μίλαγε για τον Κουλέσοφ, και από την άλλη ο πατέρας μου ήταν ο τύπος που του άρεσαν ο Ζαν-Κλοντ Βαν Νταμ και ο Ράμπο. Εκεί που θα εκτιμούσα μια ταινία του Κουστουτρίτσα, αντίστοιχα λάτρευα και τον Τζέιμς Μποντ και θεωρούσα ότι και τα δύο είναι τέχνη. Μου έκανε καλό αυτό, γιατί με βοήθησε να μην είμαι σνομπ σε σχέση με αυτό που ονομάζεται εμπορική τέχνη. Με εκνεύριζε πάντα το γεγονός ότι συνήθως οι άνθρωποι της τέχνης είναι λίγο ξιπασμένοι και μειωτικοί απέναντι σε πράγματα που καταλαβαίνουν οι πολλοί. Υπάρχει ένας ελιτισμός τον οποίο απεχθάνομαι και δεν ήθελα ποτέ να γίνω έτσι. Κι αυτό το οφείλω στον πατέρα μου.


• Στα χρόνια του δημοτικού, άκουγα αποκλειστικά κλασική μουσική, συνέχεια, στο walkman και στο στερεοφωνικό που είχα στο δωμάτιό μου. Ειλικρινά, δεν ξέρω γιατί μου συνέβαινε αυτό. Είχα πάρει τα CDs από τη δισκοθήκη των γονιών μου και δεν τα άφηνα στιγμή. Μια φορά, σε κάποια γενέθλιά μου, τέλη δεκαετίας του '90 ακόμα, είχα μαζέψει τη μουσική που θα έβαζα στο πάρτι όταν θα έρχονταν τα άλλα παιδάκια: Στράους, Σοπέν, Στραβίνσκι. Τα βλέπει η αδερφή μου, «καλά, είσαι βλαμμένο;» μου λέει. Τα εξαφάνισε και εν τέλει στο πάρτι ακούγαμε «Mακαρένα» και Bomfunk MC's.

 

Υπήρξαν άνθρωποι του κινηματογράφου που βγήκαν και είπαν ότι τα queer θέματα «πουλάνε» και πως αυτό είχα κι εγώ στο μυαλό μου όταν έκανα την ταινία. Το να λένε ότι εκμεταλλεύτηκα μια ολόκληρη κοινότητα και την χρησιμοποίησα ως όχημα για να φτάσω κάπου το θεωρώ φοβερά προσβλητικό όχι μόνο για μένα προσωπικά αλλά και για όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν γι' αυτή την ταινία. Είναι σαν να τα ισοπεδώνουν όλα. Τέτοιου είδους σχόλια, πάντως, δέχτηκα μόνο στην Ελλάδα. 


• Έχω τους ίδιους φίλους από το νηπιαγωγείο. Είμαστε η ίδια παρέα. Αυτοί έρχονται και με βοηθάνε στις ταινίες μου, με αυτούς κουβεντιάζω κάθε μέρα, μια και μένουν σχεδόν όλοι στην Αθήνα πλέον. Ο πρώτος άνθρωπος που διαβάζει τα σενάριά μου είναι ένας από τους αδελφικούς μου φίλους, ο Ανδρέας, ο οποίος είναι οικονομολόγος. Δεν είναι καν σινεφίλ, αλλά ακούω πάντα με μεγάλη προσοχή τα σχόλιά του, διότι πιστεύω ότι είναι η καρδιά του mainstream κοινού. Ο Νίκος και ο Παναγής, που έχουν εντελώς διαφορετικές καριέρες, είναι οι βοηθοί παραγωγής μου και ξέρω πως όταν είναι εκεί, τα πράγματα είναι στη θέση τους. Ο Παύλος, που είναι πολιτικός μηχανικός, είναι ο runner στις ταινίες μου. Και έχω και τον καλύτερό μου φίλο, τον Γιώργο (σ.σ. Βαλσαμή), που μου κάνει τη διεύθυνση φωτογραφίας. Είναι ο άνθρωπός μου στον κινηματογράφο, διότι είναι αυτός που οπτικοποιεί το όραμά μου.


• Με αυτά τα παιδιά, όταν πηγαίναμε ακόμα σχολείο, δεν χάναμε ευκαιρία να πηγαίνουμε στο απίστευτα trash κλαμπ του νησιού μου, που ήταν κάτι σαν μπουζούκια. Αυτά είναι τα ωραία της επαρχίας! Εκεί ήταν εύκολο να το κάνουμε, γιατί, ο μπουζουκτζής, για παράδειγμα, ήταν θείος μου ή ο πορτιέρης φίλος της αδελφής μου. Ήμασταν κάγκουρες μάλλον, αλλά υπήρχε μια γλύκα σε όλο αυτό, γιατί διαβάζαμε πού και πού και κανέναν Καρυωτάκη. Ένα περίεργο κράμα, το οποίο νομίζω ότι υπάρχει και στις ταινίες μου. Έχω την αίσθηση ότι δεν φοβούνται να κλείσουν το μάτι στο ευρύ κοινό, αλλά συγχρόνως φλερτάρουν και με την ποίηση.

 

Υπάρχει ένας φοβερός κομπλεξισμός, επειδή είμαι πολύ νέος και έφτασα σε έναν στόχο πάρα πολύ γρήγορα. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό το βραβείο μπορεί να είναι η κορυφή της καριέρας μου και να μην ξαναφτάσω ποτέ εκεί. Μπορεί να κάνω μόνο μαλακίες από δω και πέρα. Δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Ένα άλλο ωραίο του να μεγαλώνεις σε νησί είναι ότι τα πάντα συμβαίνουν με φόντο τη θάλασσα. Όλες οι μεγαλοστομίες για το τι θα γίνουμε στο μέλλον, όλα τα γέλια, όλες οι ερωτικές απογοητεύσεις, τα πάντα γίνονταν μπροστά σε μια ακτή. Aυτό μου θυμίζει μια φράση από την Αιολική Γη του Βενέζη, όπου λέει το αγόρι στη μάνα του: «Αχ, μητέρα, πάντα είναι ωραία με τη θάλασσα!». Ή το άλλο που λέει ο e.e.cummings: «For whatever we lose (like a you or a me) it's always ourselves we find in the sea». Με τους ανθρώπους με τους οποίους μεγάλωσα μάθαμε να βρίσκουμε τον εαυτό μας δίπλα στη θάλασσα και να παίρνουμε θάρρος απ' αυτήν.


• Δεν ήξερα ότι θα γίνω σκηνοθέτης. Ακόμα και όταν τελείωσα τη σχολή, δεν το πίστευα. Δεν είχα πίστη στον εαυτό μου. Είχα μάθει να μην τα καταφέρνω. Όποιο στόχο και να έβαζα, δεν τον κατακτούσα. Στις πανελλήνιες εξετάσεις απέτυχα παταγωδώς. Για την ακρίβεια, δεν προσπάθησα καθόλου. Βρίσκω φριχτό αυτόν τον θεσμό. Όταν με ρωτούσαν «τι θέλεις να γίνεις;», εγώ απαντούσα πάντα «τίποτα». Εφόσον δεν πέρασα πουθενά, πήγα στο Λονδίνο για να σπουδάσω νομική. Δεν υπήρχε κάποιος λόγος γι' αυτό, ήταν η κλασική επιλογή των γονιών: «αρχιτέκτονας, γιατρός ή δικηγόρος». Για τα δύο πρώτα ούτε λόγος, οπότε η δικηγορική φαινόταν μια καλή λύση. Όμως συνειδητοποίησα πολύ σύντομα ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω δικηγόρος, τα παράτησα και προσανατολίστηκα στις σπουδές κινηματογράφου, γιατί είχα την εντύπωση πως δεν θα χρειαζόταν να κοπιάσω πολύ. Οτιδήποτε είχε να κάνει με υποχρεώσεις δεν το ήθελα. Και είναι αστείο, γιατί σήμερα αγαπώ πολύ την ευθύνη.


• Αν και δεν ήμουν καλός φοιτητής, εν τέλει κατάφερα να τελειώσω με αριστείο τη σχολή χάρη σε μια ταινία που έκανα για την πτυχιακή μου. Η ταινία, βέβαια, ήταν τραγωδία, αλλά, μέσα στο χάος των συμφοιτητών μου, φάνηκε αριστούργημα. Λεγόταν Κίρκη και ήταν μια rave μεταφορά του μύθου της Κίρκης, δηλαδή ό,τι να 'ναι. Σήμερα είναι καταχωνιασμένη σε έναν σκληρό δίσκο, κάπου όπου δεν μπορεί να τη βρει κανείς.


• Ο Ανάδρομος ‒έτσι λεγόταν η πρώτη μου μικρού μήκους ταινία‒ με έφερε σε επαφή με τρομαχτικές απογοητεύσεις, γιατί εγώ νόμιζα ότι ήμουν ο Γουόνγκ Καρ-βάι του ελληνικού σινεμά όταν την έκανα. Πίστευα ότι θα με πάρουν στο Λοκάρνο, στο Βερολίνο, στις Κάννες. Έκανα αιτήσεις παντού και, φυσικά, δεν με πήραν πουθενά. Με πήραν όμως στη Δράμα. Κι εκεί είδα έναν ενθουσιασμό από τους κριτικούς και από τους σκηνοθέτες. Μου έλεγαν ότι έχω ταλέντο κι έτσι την «άκουσα» πάλι. Όμως την πάτησα γι' άλλη μία φορά. Ενώ πίστευα ότι θα φύγω με βραβείο, δεν πήρα τίποτα. Αλλά δεν με ένοιαζε. Γνώρισα ένα ωραίο κορίτσι εκεί και έζησα μια ωραία ιστορία για λίγο.

 

Ανάδρομος - Trailer


• Δεν ξέρω αν θυμάμαι σωστά έναν στίχο του Ελύτη τον οποίο έγραψε στην αρχή της πορείας του και έλεγε περίπου πως «κάποιες φορές νιώθω πως είμαι τόσοι πολλοί που χάνομαι», για να καταλήξει, δεκαετίες αργότερα, νομίζω στον Μικρό Ναυτίλο, να πει «Αυτός που γύρευα είμαι». Εγώ ακόμα χάνομαι, δεν ξέρω ποιος είμαι και μου αρέσει πολύ αυτή η φάση, που δεν ξέρω ακόμα αν θέλω να κάνω θρίλερ ή κωμωδία. Αισθάνομαι ότι θέλω να κάνω τα πάντα και φοβάμαι πως αν μάθω ποιος είμαι θα είναι πολύ βαρετό και δεν θα έχω πια ιδέες.


• Η ιδέα στην οποία βασίστηκε η ταινία Η Απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και εμάς μού ήρθε εντελώς απροσδόκητα. Το σενάριο γράφτηκε επίσης άμεσα, γιατί στην ουσία πρόκειται για μια συζήτηση. Επικεντρώνεται στην τυχαία συνάντηση δύο νεαρών ανδρών σε κάποιο ξεχασμένο βενζινάδικο της εθνικής οδού, μέσα στη νύχτα. Πρόκειται για μια σύντομη ερωτική ιστορία μεταξύ των δύο πρωταγωνιστών.


• Ο αδελφός του πατέρα μου, ο θείος μου ο Σπύρος, που έχει φύγει πια από τη ζωή, ήταν ομοφυλόφιλος. Μια εντελώς ροκ εν ρολ προσωπικότητα που είχε κάνει coming out στα 16 του χρόνια σε δύσκολες εποχές, σε μια φτωχή και συντηρητική οικογένεια. Έναν χρόνο αργότερα έφυγε για την Αυστραλία, όπου και έζησε μόνος του. Αυτός ήταν η έμπνευση για την ταινία μου και σε αυτόν την αφιερώνω.

 

Είναι ολοφάνερο ότι μας έχουν για φτύσιμο. Και μετά βγαίνει το υπουργείο Πολιτισμού και δίνει συγχαρητήριο μήνυμα στα media. Το γράφω στ' αρχίδια μου! Δεν χρειάζομαι την περηφάνια του υπουργείου όταν παίρνω τον Χρυσό Φοίνικα, γιατί αυτό το βραβείο το πήραμε εγώ και η παρέα μου. Δύο ηθοποιούς είχα στην ταινία. Στον έναν έδωσα 100 ευρώ και στο άλλον ένα μπουφάν, απλώς και μόνο για να τους δώσω κάτι. Οπότε, ας μη νιώθουν εθνικά υπερήφανοι, δεν έχουν το δικαίωμα.


• Υπήρξαν άνθρωποι του κινηματογράφου που βγήκαν και είπαν ότι τα queer θέματα «πουλάνε» και πως αυτό είχα κι εγώ στο μυαλό μου όταν έκανα την ταινία. Το να λένε ότι εκμεταλλεύτηκα μια ολόκληρη κοινότητα και την χρησιμοποίησα ως όχημα για να φτάσω κάπου το θεωρώ φοβερά προσβλητικό όχι μόνο για μένα προσωπικά αλλά και για όλους τους ανθρώπους που δούλεψαν γι' αυτή την ταινία. Είναι σαν να τα ισοπεδώνουν όλα. Τέτοιου είδους σχόλια, πάντως, δέχτηκα μόνο στην Ελλάδα.


• Υπάρχει ένας φοβερός κομπλεξισμός, επειδή είμαι πολύ νέος και έφτασα σε έναν στόχο πάρα πολύ γρήγορα. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει τίποτα, γιατί αυτό το βραβείο μπορεί να είναι η κορυφή της καριέρας μου και να μην ξαναφτάσω ποτέ εκεί. Μπορεί να κάνω μόνο μαλακίες από δω και πέρα. Δεν ξέρει κανείς τι θα γίνει.


• Στις Κάννες είχα ένα πολύ ωραίο ενσταντανέ με τον Κριστιάν Ζεν, διευθυντή του φεστιβάλ, ο οποίος με σύστησε στη Ζανγκ Ζιγί, την οποία λάτρευα ως πιτσιρικάς λόγω του Καρ-βάι και του Ανγκ Λι, λέγοντάς της: «Ο Βασίλης είναι ένας νέος σκηνοθέτης ο οποίος έκανε μια γκέι ταινία, ενώ ο ίδιος είναι στρέιτ. Κι αυτό είναι το πιο φανταστικό πράγμα στον κόσμο!». Ένιωσα τρομερή περηφάνια εκείνη τη στιγμή, γιατί δεν σου κρύβω ότι φοβόμουνα λόγω της πολιτικής ορθότητας μήπως βγουν να μου πουν «εσύ τι δουλειά έχεις να κάνεις γκέι ταινία;».

 

Ο Βασίλης Κεκάτος φωτογραφίζεται με τον Χρυσό Φοίνικα που κέρδισε στις Κάννες και τους πρωταγωνιστές της ταινίας του, Νικολάκη Ζεγκίνογλου (Α) και Ιώκο Ιωάννη Κοτίδη (Δ). Φωτο: Getty Images/Ideal Image


• Στη Δράμα άκουσα καλά σχόλια, αλλά αντιμετώπισα και έναν απύθμενο επαρχιωτισμό. Κάποιοι είπαν ότι δεν σημαίνει και τίποτα που πήρα τον Χρυσό Φοίνικα. Κάτσε, ρε φίλε, είναι κάτι! Δεν είναι τα πάντα αλλά έχει τη σημασία του. Σημαίνει ότι ήμουν αρκετά ικανός, τολμηρός και καινοτόμος, ώστε να ξεπεράσω τα σύνορα της χώρας μου. Αυτό, βέβαια, δεν μειώνει κανέναν δημιουργό που δεν τα ξεπερνάει. Ο Δαμιανός, για παράδειγμα, που δεν τα ξεπέρασε, είναι, κατά τη γνώμη μου, ο μεγαλύτερος Έλληνας δημιουργός. Ο πιο ειλικρινής, ο πιο ανθρώπινος και ο πιο «χωμάτινος». Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε και αυτό που έκαναν ο Αγγελόπουλος ή ο Γαβράς, μας αρέσει, δεν μας αρέσει. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να πω ότι εξομοιώνω τον εαυτό μου με αυτούς τους δημιουργούς. Ένας μικρομηκάς είμαι που τώρα κάνει τα πρώτα μου βήματα.

 

• Αισθάνομαι ότι η χώρα μου, ενώ με έχει αναγνωρίσει σε επικοινωνιακό επίπεδο, σε ένα πιο ουσιαστικό δεν μου έχει αναγνωρίσει την αξία που μου αναλογεί. Γιατί; Επειδή είμαι 28 χρονών και δεν έχω ούτε ένα ευρώ πάνω μου αυτήν τη στιγμή. Διότι το υπουργείο Πολιτισμού δεν λέει να χρηματοδοτήσει το γαμημένο ελληνικό σινεμά. Μας καλούν να κάνουμε καλές ταινίες με ετήσιο budget για όλες τις ελληνικές ταινίες αντίστοιχο με το budget μιας μέσης ευρωπαϊκής ταινίας. Είναι ολοφάνερο ότι μας έχουν για φτύσιμο. Και μετά βγαίνει το υπουργείο Πολιτισμού και δίνει συγχαρητήριο μήνυμα στα media. Το γράφω στ' αρχίδια μου! Δεν χρειάζομαι την περηφάνια του υπουργείου όταν παίρνω τον Χρυσό Φοίνικα, γιατί αυτό το βραβείο το πήραμε εγώ και η παρέα μου. Δύο ηθοποιούς είχα στην ταινία. Στον έναν έδωσα 100 ευρώ και στο άλλον ένα μπουφάν, απλώς και μόνο για να τους δώσω κάτι. Οπότε, ας μη νιώθουν εθνικά υπερήφανοι, δεν έχουν το δικαίωμα.


• Ο Λάνθιμος είναι γαμώ τα παιδιά, κρίνοντας από το λίγο που τον συναναστράφηκα στις Κάννες. Προσιτός και προσγειωμένος. Με συμβούλευσε για τα επόμενα βήματά μου με χιούμορ και αμεσότητα, χωρίς να προσπαθήσει να με πατρονάρει ούτε στιγμή. Μάγκας, μου άρεσε! Και ήταν και πλάι σε αυτό το τόσο ευγενικό και γοητευτικό πλάσμα, την Αριάν Λαμπέντ, η οποία ήταν στο φεστιβάλ με την πρώτη της σκηνοθεσία. Έκανε μια υπέροχη ταινία μικρού μήκους, το Olla, με τη Ρομάνα Λόμπατς, η οποία διαγωνίστηκε στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών.


• Αυτό που θα κράταγα από τις Κάννες ως momentum ήταν μια στιγμή που είχα με την Κατρίν Ντενέβ. Όταν πήρα τον Φοίνικα μας πήγαν στο backstage. Εκεί, λοιπόν, ήταν όλοι αυτοί που είχαν έρθει για να δώσουν τα βραβεία, συν οι νικητές, οι οποίοι έφταναν ένας-ένας στην αίθουσα. Έτσι, ξαφνικά βρέθηκα ανάμεσα στον Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ, στον Βίγκο Μόρτενσεν και τον Μάικλ Μουρ, ενώ ακριβώς απέναντί μου καθόταν εκείνη. Την παρατηρούσα μέσα στο λαμπερό πράσινο φόρεμά της, καθώς είναι ακόμα μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα. Έχει φοβερό στυλ και γοητεία.


• Εγώ ήμουν φανερά ο νεότερος άνθρωπος στην αίθουσα. Εκεί, λοιπόν, έδιναν σε όλους σαμπάνια. Είχα πιει τη δική μου και μου είχε μείνει ένα ποτήρι νερό. Εκείνη καθόταν ακόμα με το ποτήρι της σαμπάνιας στο χέρι να με κοιτάζει, να μου χαμογελάει και να μου υψώνει το ποτήρι της. Υψώνω κι εγώ το ποτήρι του νερού που μου είχε απομείνει. Οπότε χαμογελάει πολύ πλατιά, κατεβάζει το ποτήρι με τη σαμπάνια και ζητά από τον σερβιτόρο να της φέρει ένα ποτήρι νερό και το υψώνει και πάλι, κλείνοντάς μου το μάτι. Μετά από λίγο, πηγαίνοντας προς τη σκηνή για να δώσει ένα βραβείο, ήρθε από πάνω μου, μού χάιδεψε το κεφάλι και μου είπε απλώς «felicitations!». To βρήκα τόσο πολύ γενναιόδωρο και τρυφερό! Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτήν τη στιγμή που είχα με αυτή την υπέροχη γυναίκα, την πάντα flirtatious Βelle de Jour.

 

Αισθάνομαι ότι η χώρα μου, ενώ με έχει αναγνωρίσει σε επικοινωνιακό επίπεδο, σε ένα πιο ουσιαστικό δεν μου έχει αναγνωρίσει την αξία που μου αναλογεί. Γιατί; Επειδή είμαι 28 χρονών και δεν έχω ούτε ένα ευρώ πάνω μου αυτήν τη στιγμή. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


• Αν είχα να διαλέξω με το μαχαίρι στον λαιμό μεταξύ αναγνώρισης μέσω ενός βραβείου και της αποδοχής από το κοινό, θα διάλεγα το δεύτερο. Εδώ που τα λέμε, κανείς δεν θυμάται ποιος πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1970 για παράδειγμα, αλλά όλοι λατρεύουν τον Λόρκα, που δεν πήρε ποτέ κανένα βραβείο. Ε, σε αυτό το δίλημμα θα προτιμούσα να είμαι ο Λόρκα.


• Την ταινία τη γύρισα μέσα σε ένα βράδυ. Αυτό είχαμε στη διάθεσή μας, λόγω budget, οπότε έπρεπε πάση θυσία να γίνει έτσι. Πέρα από τους οικονομικούς περιορισμούς, όμως, αγαπώ το guerrilla filmmaking. Μια κάμερα στο χέρι, μικρό crew, οι φίλοι μου, πραγματικά locations, δρόμος, η τύχη μας πάντα να βρίσκεται στα χέρια των καιρικών συνθηκών και με το ρίσκο πάντα το γύρισμα να τιναχτεί στον αέρα. Στην Απόσταση, φέρ' ειπείν, πήγαν να μας δέσουν οι μπάτσοι των διυλιστηρίων. Νόμιζαν πως τραβάγαμε το εργοστάσιο. Δεν χωρούσε το στενό τους μυαλουδάκι ότι κινηματογραφούσαμε με φόντο τη θάλασσα. Νόμιζαν πως μας είχαν κλέψει την καρδιά τα ανέραστα φουγάρα τους. Έτσι, παραλίγο να χάσουμε το magic hour για το τελευταίο πλάνο της ταινίας έτσι. Δεν το χάσαμε, εν τέλει, και μας χάρισαν κι ένα ωραίο inside story να θυμόμαστε.

 

• Το guerrilla έχει όλη την ομορφιά του κόσμου, γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι να περιμένεις. Θα ήθελα να συνεχίσω να το εφαρμόζω για πάντα, απλώς με μεγαλύτερη οικονομική άνεση. Εκεί έξω είναι η ομορφιά. Δεν μπορώ να με φανταστώ με τίποτα να γυρίζω κάτι μέσα σε στούντιο. Νομίζω πως θα αισθάνομαι σαν συνταξιούχος.

 

• Η διάρκεια της ταινίας είναι μόλις 9 λεπτά. Πριν κάνουμε το γύρισμα, είχαν προηγηθεί 50 ώρες προβών. Ακούγεται υπερβολικό, αλλά αυτό βοήθησε πολύ γιατί στο γύρισμα δεν έπεφτε καρφίτσα. Ο Νικολάκης και ο Ιώκο είχαν γίνει ένα με τους χαρακτήρες που υποδύονταν. Με συνεπήρε, δε, τόσο πολύ αυτό, που θέλησα να γράψω και τη μεγάλου μήκους μου πάνω τους.


• H μεγάλου μήκους, την οποία έχω ξεκινήσει να δουλεύω σε επίπεδο σεναρίου, είναι ένα road trip romance. Ακολουθεί τη σχέση των δύο αγοριών που γνωρίσαμε (και γνωρίστηκαν) στο βενζινάδικο της μικρού μήκους. Στην ουσία, ακολουθεί τη διαδρομή που ακολουθούν όλες οι σχέσεις. Από τον απόλυτο εορτασμό στον απόλυτο μαρασμό και όσα ακολουθούν. Με απασχολεί το τι γίνεται μετά. Και το μετά βρίσκει τον κεντρικό χαρακτήρα της ταινίας, που τον υποδύεται ο Νικολάκης, να ψάχνει αυτό που έχασε στις αχανείς εκτάσεις της Αμερικής. Η ταινία θα γυριστεί στην Ελλάδα και στο Τέξας. Αλλά δεν θέλω να πω κάτι άλλο ακόμα.


• Ο Χρυσός Φοίνικας, εκτός του ότι είναι το πιο σπουδαίο αντικείμενο που έχω στην κατοχή μου, είναι και οριακά πιο ακριβός από το σπίτι μου. Κοστίζει όσες ταινίες έχω κάνει μέχρι τώρα και ακόμα παραπάνω. Όμως δεν έχω βιοτικό επίπεδο τέτοιο ώστε να χτίσω ένα πλέγμα ασφαλείας γύρω από αυτό κι έτσι δεν μπορώ να τον έχω μέσα στον χώρο όπου ζω. Επίσης, επειδή είμαι στην κοσμάρα μου, μπορεί να το σπάσω ή, ακόμα χειρότερα, να μου το σπάσει κατά λάθος κάποιος άλλος και να τον μισώ θανάσιμα για την υπόλοιπη ζωή μου. Με συμβούλευσαν και από το φεστιβάλ να το βάλω σε μια θυρίδα. Έτσι κι έκανα. Μου λείπει πάρα πολύ, αλλά έχουμε πλέον σχέση εξ αποστάσεως.

 

Φωτογραφία από τα γυρίσματα της ταινίας «Η Απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και εμάς».


• Για μένα, η ποίηση είναι η ύψιστη μορφή τέχνης, είναι η τέχνη του ελάχιστου και αυτό είναι που προσπαθώ να προσεγγίσω μέσα από το σινεμά μου. Μπορώ να πω με σιγουριά πως, όπου κι αν φτάσει ένας κινηματογραφιστής, κάνοντας ταινίες, ένας συγγραφέας, γράφοντας λογοτεχνία, ή ένας φιλόσοφος, αναπτύσσοντας φιλοσοφικές θεωρίες, ίσως να μην μπορέσει ποτέ να πλησιάσει τις κορυφές που έχουν φτάσει ποιητές χιλιετίες πριν. Επίσης, υπάρχει κι αυτό που λέμε ποιητική πραγματικότητα. Θυμάμαι κάτι που έλεγε ο Ελύτης στο «Εν Λευκώ», που με συγκινεί πολύ. «Θα επιζήσει το φεγγάρι της Σαπφούς, από το φεγγάρι του Άρμστρονγκ». Δεν είναι σπουδαία σύλληψη αυτή; Την ποίηση εν τέλει τη θεωρώ πολύ πιο σπουδαία από το σινεμά. Νομίζω ότι έγινα σκηνοθέτης, επειδή δεν μπορώ να γίνω ποιητής.
Μου αρέσει πολύ να μελετάω τα πρόσωπα. Όταν βλέπω ανθρώπους, σκέφτομαι κατευθείαν τα κοντινά τους. Δηλαδή από ποια γωνία και σε ποιο χαρακτηριστικό θα εστίαζα για να μου αποκαλυφθούν περισσότερα για τον χαρακτήρα τους. Επίσης, μου αρέσουν πολύ και τα χέρια. Θεωρώ ότι μπορείς να εκφράσεις απίστευτα πράγματα μέσα από αυτά.


• Αν έπρεπε να διαλέξω μια ταινία για να τη βλέπω όλη μου τη ζωή, αυτή θα ήταν ο ΕΤ. Δεν έχει ξαναϋπάρξει ταινία που να μιλάει τόσο ωραία για την επαφή μας με το ανοίκειο, με τον ξένο. Είναι ό,τι πιο τρυφερό, αστείο, πρωτότυπο και heartbreaking έχω δει στο σινεμά. Περιμένω πώς και πώς να μεγαλώσει λίγο ακόμα ο ανιψιός μου για να το δω μαζί του.


• Δεν έχω βάλει στόχο κάποιο επόμενο βραβείο. Ούτε τον Χρυσό Φοίνικα είχα βάλει στόχο, γι' αυτό ήρθε στα χέρια μου. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι με βάση τα βραβεία, γιατί θα τρελαθείς. Ξέρω πως η ταινία μας βρίσκεται ήδη σε ένα shortlist κάπου 50 ταινιών για την πεντάδα των Όσκαρ. Ακόμα, όμως, βρισκόμαστε πολύ μακριά. Θα ήταν πολύ ωραία μια υποψηφιότητα στην Αμερικανική Ακαδημία. Και να μην κάτσει, όμως, δεν πειράζει. Οι δικοί μου, για να με πειράξουν, κάθε φορά που διαγωνίζομαι για ένα βραβείο μού απονέμουν τη δική τους εκδοχή του εκάστoτε αγαλματιδίου. Όταν ήμουν στο Λοκάρνο, φέρ' ειπείν, ο πατέρας μου μού έδωσε μια λεοπάρδαλη πλαστική μινιατούρα. Λίγο πριν πάω στις Κάννες, ο ανιψιός μου μού χάρισε ένα πλαστικό φοινικάκι απ' τα παιχνίδια του. Αν δεν παίξει το Όσκαρ, είμαι σίγουρος πως όλο και κάποιος θα μου πάρει κανένα κυκλαδικό ειδώλιο και θα το καλύψει με χρυσόσκονη. Πιο funky. Μ' αρέσει.


• Για την Αθήνα έχει μιλήσει πιο βαθιά απ' όλους τους ανθρώπους της εποχής μας ο Τhe Βoy. «Μας πονάει και μετά κλαίει, και θέλει χάδια κι αγκαλιές και Αθήνα μου "σ' αγαπάω" να της λες». Τι να πω εγώ; Την αγαπώ αυτή την πόλη με έναν δικό μου τρόπο, πληθωρικό και πληγωμένο. Με κουράζει η κίνηση, η βρομιά, το τόσο χαμηλό ταβάνι της που μας ξύνει το κεφάλι. Από την άλλη, όμως, με γοητεύει η αναρχική ομορφιά της, η τραχύτητα και η ειλικρίνειά της. Είναι μια πόλη που λέει αλήθεια. Δεν σου κρύβεται. Τη σκληράδα και την τρυφεράδα της σ' τη δίνει με το που σε δει. Δεν είναι σαν το Παρίσι, ας πούμε. Δεν έχει συμμαζεμένη και τακτοποιημένη την ωραιότητά της στο κέντρο και αν βγεις λίγο παραέξω, τη γάμησες. Είναι ντόμπρα. Παντού το ίδιο. Πλάι-πλάι ο άπορος με τον φραγκάτο. Το ερείπιο με το υπερσύγχρονο διαμέρισμα. Δεν σου κρύβεται η Αθήνα και δεν σε αφήνει να κρυφτείς.


• Η δική μου προσωπική Αθήνα, η πόλη μου μέσα στην πόλη, είναι η Κυψέλη. Τα σύνορα της πόλης μου βρίσκονται στην Κοδριγκτώνος απ' τη μια μεριά, στη Μυτιλήνης απ' την άλλη. Η καρδιά της είναι η πλατεία Κανάρη και κεντρική αρτηρία η Φωκίωνος Νέγρη. Αν μετά την Αγίου Γεωργίου φράξει από την πολυκοσμία και η Φωκίωνος, καταλαβαίνεις πως κινδυνεύει να πάει από έμφραγμα η Κυψέλη. Μέχρι τότε, όμως, εγώ δεν την αλλάζω. Το να ζεις εδώ είναι σαν ζεις σε μια μικρή γειτονιά με κατοίκους απ' όλον τον πλανήτη. Όταν βγαίνω απ' την Κυψέλη, νιώθω σαν να βγαίνω απ' τη χώρα.


 

H Απόσταση ανάμεσα στον ουρανό και εμάς - Trailer

 

Ιnfo

Ο Βασίλης Κεκάτος αυτή την περίοδο ολοκληρώνει το σενάριο της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας του. Η «Απόσταση ανάμεσα στον ουρανό κι εμάς» εξασφάλισε διανομή και από 17 Οκτώβρη θα προβάλλεται κάθε βράδυ στον κινηματογράφο Δαναό πριν από την επίσης βραβευμένη με Χρυσό Φοίνικα ταινία «Παράσιτα» του Μπονγκ Τζουν-χο.

 

Σινεμά

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

αδελφέ Αντονιόνι *

Σινεμά αδελφέ Αντονιόνι *

18.11.2019
Με ποιους θα ήταν ο Χριστός σήμερα;

Σινεμά Με ποιους θα ήταν ο Χριστός σήμερα;

18.11.2019
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;

Σινεμά Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;

17.11.2019
Όλες οι ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε στο καλειδοσκόπιο του LIFO.gr

Σινεμά Όλες οι ταινίες του Μάρτιν Σκορσέζε στο καλειδοσκόπιο του LIFO.gr

17.11.2019
«Last Christmas»: Η σημασία και η ανανέωση του είδους της ρομαντικής κομεντί

Σινεμά «Last Christmas»: Η σημασία και η ανανέωση του είδους της ρομαντικής κομεντί

15.11.2019
Ματ Ντέιμον και Κρίστιαν Μπέιλ: Μια φιλία που άλλαξε την Ιστορία, «Κόντρα σε όλα»

Σινεμά Ματ Ντέιμον και Κρίστιαν Μπέιλ: Μια φιλία που άλλαξε την Ιστορία, «Κόντρα σε όλα»

12.11.2019
Από το Τέξας στον ISIS: Ένα 20λεπτο υποβλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix λέει πολλά για την απομόνωση, τη φιλία και τα πολιτισμικά στερεότυπα

Σινεμά Από το Τέξας στον ISIS: Ένα 20λεπτο υποβλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix λέει πολλά για την απομόνωση, τη φιλία και τα πολιτισμικά στερεότυπα

11.11.2019
Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γίνεται σήμερα 45 και θυμόμαστε 10+1 αγαπημένες ερμηνείες του

Σινεμά Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γίνεται σήμερα 45 και θυμόμαστε 10+1 αγαπημένες ερμηνείες του

11.11.2019
Τα 5 πιο εμβληματικά αυτοκίνητα σε ταινίες της τελευταίας δεκαετίας

Σινεμά Τα 5 πιο εμβληματικά αυτοκίνητα σε ταινίες της τελευταίας δεκαετίας

11.11.2019
Στίβεν Κινγκ: Ο συγγραφέας που ξέρει και τον πιο κρυφό μας φόβο

Σινεμά Στίβεν Κινγκ: Ο συγγραφέας που ξέρει και τον πιο κρυφό μας φόβο

11.11.2019
50 Σχόλια
και όμως γυρίζει 3.10.2019 | 10:24
Ποιητής και ρεαλιστής. Υπέροχα!
ball and chain 3.10.2019 | 11:51
Ειμαι τοσοι πολλοι που ωρες-ωρες τρομαζω,ετσι θυμαμαι τον στιχο του Ελυτη κ δεν θυμαμαι απο που.
Μπραβο Βασιλη ξεχειλιζεις ομορφια κ ποιηση,τα πιο δυνατα οπλα :)
avatar
sfreud 3.10.2019 | 13:44
Καλά κι εγώ που σπούδασα, με 2 τίτλους σπουδών και μεταπτυχιακό, εργάζομαι και πάλι δεν έχω ούτε 1 ευρώ. Οπότε και πάλι καλά είσαι.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 3.10.2019 | 13:58
Δε θεωρω τον κινηματογραφο τεχνη, τον αντιπαθω βαθια, αλλα ο Βασιλης ειναι ωραιος και σπουδαιος ανθρωπος.
avatar
Ramon Ramone 3.10.2019 | 18:08
Τον αντιπαθείς βαθιά; Care to explain?
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 4.10.2019 | 10:26
Αγαπητε Ramon - I do care. Ειναι μεσανυχτα εδω στο ΣΦ. Μολις γυρισα απο δουλεια. Θα ξαπλωσω λιγες ωρες και θα σου απαντησω το πρωι. Εχουμε δεκα ωρες διαφορα με Ελλαδα. Σ ευχαριστω.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 5.10.2019 | 12:16
Αγαπητε Ramon Ramone - να σου δωσω καποιους λογους που τρεφω βαθυτατη αντιπαθεια για τον κινηματογραφο.

1 ) Ο Κινηματογραφος και οι βιομηχανιες που τον στηριζουν, υπηρξαν διαχρονικα μηχανισμοι δημιουργιας σεξιστικων στερεοτυπων εναντιον των γυναικων.
1α ) Εγραφα εδω στις 28 Δεκ 2018
“Χολιγουντ ! …….δεν εχει δεχτει ΠΟΤΕ καμια δημοσια κριτικη για τα απειρως σεξιστικα εναντιον των γυναικων του προιοντα, εδω και εναν ολοκληρο αιωνα !
Η γυναικα αποτελει ΚΑΙ το κομοδινο ΚΑΙ το τροπαιο που το στολιζει, ΚΑΙ τον πειρασμο ΚΑΙ το δολωμα στη κρεβατοκαμαρα του καθε ανδρικου πρωταγωνιστη.
Πως θα μπορουσε ο κοσμος μας να ειναι διαφορετικος με τετοιους "δασκαλους" ;;

1β ) Εγραφα εδω στις 28 Σεπτ 2019 για τις τριχες της Μπελουτσι
H Μόνικα Μπελούτσι τόλμησε τη μεγάλη αλλαγή στα μαλλιά της και είναι ακόμη πιο όμορφη
https://www.lifo.gr/lifoland/its_viral/253393/h-monika-mpeloytsi-tolmise-ti-megali-allagi-sta-mallia-tis-kai-einai-akomi-pio-omorfi

και αντιπροχτες με χαρα ειδα και το LIFO να γραφει τα αυτονοητα
( 1 Οκτ 2019 )
Γυναίκες: Σεξισμός και επικίνδυνα στερεότυπα κυριαρχούν ακόμα στον κινηματογράφο, σύμφωνα με έρευνα
https://www.lifo.gr/now/world/253716/gynaikes-seksismos-kai-epikindyna-stereotypa-kyriarxoyn-akoma-ston-kinimatografo-symfona-me-ereyna

2 ) Τον αντιπαθω για την σχεση του με τον Φασισμο. Τους Ναζι. Στην Ευρωπη η Τσινετσιτα ηταν ενα φασιστικο προτζεκτ. Πιο κατω μια αναρτηση μου για τον Ναζι τον Φελινι και μια δεκαετη ερευνα στους ΝΥ Ταιμς για την ρομαντικοποιηση του ιταλικου φασισμου απο τις 27 Ιουλιου 2019
ΝΑΖΙ ΦΕΛΙΝΙ και ρομαντικοποιηση του ιταλικου φασισμου απο τον κινηματογραφο
https://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/246092/81-2-toy-felini-mia-apo-tis-spoydaioteres-tainies-stin-istoria-toy-kinimatografoy-erxetai-sta-therina

3 ) Τον αντιπαθω γιατι στην Αμερικη εχει παιξει πρωταρχικο ρολο στην καταπιεση των μαυρων. Εδω μια αναρτηση μου για την σχεση αφροαμερικανων και αμερικανων εβραιων στον κινηματογραφο.
26 Φεβ 2019
( Η συγκρουση Αφρο-Αμερικανων και Αμερικανων Εβραιων στον αμερικανικο κινηματογραφο )
Θελω να δωσω δυο εικοσαχρονα ΝΥΤ αρθρα που αφορουν δυο ταινιες του Σπιλμπεργκ, δυο ταινιες που αφορουν την ιστορια και τις πολιτικες ταυτοτητας μιας και τωρα με την εκλογη του Τραμπ στην προεδρεια, πολιτικες ταυτοτητας αναδυονται παλι στην επικαιροτητα, οπως και την περιοδο 1989-2001.
Η μονη διαφορα ειναι οτι αυτη τη φορα λανσαρονται ως αντιπολιτευτικη αντιδραση.
https://www.lifo.gr/articles/cinema_articles/227752/atolma-kai-astoxa-oskar-oi-entyposeis-mas-apo-tin-aponomi-2019


4 ) Για τον αντισημιτισμο του εναντιον των Αραβων.

5 ) Για την επιρροη του στην ελληνικη πολιτικη. Εδω μια αναρτηση μου απο τις 17 Δεκ 2015
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΓΝΩΜΗ ΣΑΣ; Κακώς η Ελλαδα «αντιστέκεται» με ντοκιμαντέρ;
Ο Νικος Νικολαιδης - ΣΦ γράφει, με αφορμή το ντοκιμαντέρ #This Is A Coup, πως τέτοιου είδους κινήσεις είναι ανώφελες, και προτείνει εναλλακτικές
https://www.lifo.gr/articles/opinions/84106

6 ) Τελος για το οτι σκηνοθετες και ηθοποιοι αντιμετωπιζονται ως διανοουμενοι, ειναι συνεχεια στο απυροβλητο, την ιδια στιγμη που η Δυση περνα μια τεραστια κριση στην λα’ι’κη της διανοηση με τρομακτικες κοινωνικοπολιτικες επιπτωσεις.

Γι αυτο μου εκανε εντυπωση ο Βασιλης. Και του ευχομαι οτι καλυτερο.

Να σαι καλα, Ραμον. ν
βλαχάκι (το) 5.10.2019 | 14:00
...Α, εντάξει, τότε κι εγώ αντιπαθώ την Ιατρική.

-Για την σχέση της με τα άνευ ηθικής -ενίοτε βάρβαρων- πειραμάτων σε διάφορες κατηγορίες πληθυσμών.

-Για τον επιστημονικό ρατσισμό και τις επιμετρήσεις των εγκεφάλων κι όχι μόνο των ανθρώπων που δεν ανήκουν σε αυτό που αστεία ονομάζουμε λευκή φυλή.

-Για την ψυχιατρική που επέτρεψε στο να γίνονται ηλεκτροσόκ και λοβοτομές σε ομοφυλόφιλα άτομα και γυναίκες με "υστερικές" και για όλους που θεωρούσε-θεωρεί ψυχικά ασθενείς χωρίς να είναι.

-Για τις διακρίσεις στο πώς γίνεται η ιατρική έρευνα και στο ποιον λαμβάνει περισσότερο υπόψη και ποιους αφήνει έξω.

-Για φάρμακα που τελικώς ήταν ιδιαιτέρως βλαπτικά όπως η θαλιδομίδη, για τα φάρμακα που κάνουν τερατογενέσεις.

-Για τον Μένγκελε και το ναρκισσιστικό του σύνδρομο, που ήθελε να είναι ο πιο σπουδαίος γιατρος στον κόσμο και που δεν δίστασε να εφαρμόσει την διαστροφή του πάνω σε παιδάκια και που τελικώς μια χαρά διέφυγε και έζησε την ζωούλα του.

-Για την επιστημονική ενίσχυση του κοινωνικού δαρβινισμού, για τον γενετικό ντετερμινισμό και την εφαρμογή των προγραμμάτων ευγονικής αρκετά πριν και αρκετά μετά απ' τους ναζί (ΗΠΑ, καναδάς, σουηδία, ιαπωνία κ.λπ.)

-και για πολλά άλλα που είτε γνωρίζουμε, είτε όχι.

Υγ1.
Μην επισημανθεί λογικό σφάλμα, το γνωρίζω.
Υγ2.
Και για να μην παρεξηγούμαι, δεν τρέφω τίποτε φοβερές αυταπάτες για τον κινηματογράφο, ενδεικτικά για το ένα σημείο που αναφέρατε https://m.lifo.gr/articles/opinions/238255/zizek-i-patriarxia-thriamveyei-kai-pali-sto-finale-toy-game-of-thrones?comment=2179728#2179728)
Υγ3.
Πάντως, ένα πράγμα που οφείλω να παραδεχτώ είναι η εξαιρετική πρωτοτυπία της θέσης σας αγαπητέ Ν.Ν. Σ.Φ., one of the kind.
Υγ4
Τι ωραία που περνάμε στην εξοχή.
βλαχάκι (το) 5.10.2019 | 14:05
Ελπίζω πάντως το una giornata particolare να μην θεωρείται κι αυτή "ρομαντικοποίηση του φασισμού" για θα πηδηχτώ απ' το παράθυρο.
βλαχάκι (το) 5.10.2019 | 14:41
Το call me by your name έχει μία ωραία σκηνή-ιντερλούδιο όπου τα διψασμένα αγόρια με τα ποδήλατα σταματούν στο σπίτι μια ιταλής μπάμπως που κάθεται μπροστά απ' το σπίτι της καθαρίζοντας φασολάκια ή κάτι τέτοιο σε λεκάνη και της ζητούν νερό. Στο έσω μέρος της αυλής στον τοίχο της πόρτας διαφαίνεται κρεμασμένος ο Ντούτσες, οπώς εδώ είχαμε τον βασιλιά ή τον παπανδρέου. Ο "ξένος" αγόρης (ο αμερικανοεβραίος) δείχνει με απορία το κάδρο στον "ντόπιο" αγόρη, σε στυλ wtf!?(ντόπιο στο πολύ περίπου: είναι αμερικανοεβραίος από μπαμπά και νομίζω γαλλογερμανοεβραίος από μαμά και διακοπεύουν σε αυτό το μέρος της β.ιταλίας)" όταν η κυρά μπένει εντός οικίας πρόθυμα να τους φέρει νερα.
"This is Italy" λέει ο "ντόπιος" αγόρης, πίνουν το νερό, ευχαριστούν και φεύγουν.

(Ελπίζω να μην θεωρείται κι αυτό εντόρσμεντ γιατί πάλι θα πηδηχτώ απ' το παράθυρο).

Υγ. Τι παρλαπιπίαση είναι αυτή κι έχω άπλωμα, σκούπα και σφουγγάρισμα; έφυγα!
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 5.10.2019 | 17:20
Αγαπητε Ραμον - Γι αυτο λοιπον δε θεωρω τον κινηματογραφο τεχνη, τον αντιπαθω βαθια και φυσικα δυο λαθη δε κανουν ενα σωστο, οπως φωναζει πιο κατω το βλαχακι.
avatar
Ramon Ramone 5.10.2019 | 23:24
Το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο μυαλό ήταν αυτό:

https://www.youtube.com/watch?v=yp_l5ntikaU

Αντί άλλης απαντήσεως.
βλαχάκι (το) 6.10.2019 | 02:04
Εμένα, πάλι, πειράζει που μού ήρθε αυτό;
https://youtu.be/k_Gn6a3WbYw
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 6.10.2019 | 07:23
Αγαπητε Ραμον - ειναι δυσκολο να δωσει κανεις απαντηση σε επιστεμικα αντικειμενικα δεδομενα. Αυτα που αναφερω δεν ειναι γνωμη μου. Ειναι σημεια ανεξαρτητα της γνωμης μου. Ο κινηματογραφος μοιαζει πολυ με την θρησκεια. Ειναι ενα συνολο κωδικων που διαμορφωνει την ηθικη και την ιδεολογια εκει που υπαρχει ελειμμα.

Στη σημερινη Ελλαδα ο κινηματογραφος παιζει το ρολο της φανελας της Μπαρτσελονας και της Μαδριτης που φορουν καποια ιρακινοπουλα στην κηδεια των γονιων τους.
Προσωπικα προτιμω να ασχοληθω με τις δυτικες βομβες και τους τραυματισμενους συγγενεις.

Αποστασιοποιουμαι λοιπον απο το παιχνιδακι του κινηματογραφου.

avatar
Ramon Ramone 6.10.2019 | 19:53
Ναι, το σινεμά πουλάει και σεξισμό και προπαγάνδα και δεν συμμαζεύεται, από τότε που υπάρχει. Αλλά δεν είναι μόνο αυτό ο κινηματογράφος. Και ακόμα και αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι εξ ολοκλήρου απορριπτέες αν μπορεί κανείς να τις κρίνει άνευ προκατάληψης. Εμένα πάντως όσοι εκφράζουν τέτοιου είδους ισοπεδωτικά ολοκληρωτικές θεωρήσεις συλλογικής ευθύνης (του στυλ "όλοι οι αριστεροί είναι ίδιοι γιατί πιστεύουν στον μαρξισμό") με προβληματίζουν. Για να μην πω με τρομάζουν. Μπορείς φυσικά να έχεις την γνώμη σου και να αντιπαθείς όπως λες (γενικολογώντας) τον κινηματογράφο. Όπως όμως λέει και το βλαχάκι παρακάτω, μάλλον είναι ανώφελη οποιαδήποτε συζήτηση επί του θέματος όταν αυτό τίθεται εκ των προτέρων σε τέτοια πλαίσια. Και ειλικρινά, το "She's a witch, she's a witch!" ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα διαβάζοντας την απάντηση σου. Τέλος πάντων. Όπως νομίζεις.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 8.10.2019 | 10:10
Απαντηση στην 6.10.2019 | 19:53 αναρτηση σου.

1 ) Εκανα δυο βασικες αναρτησεις.
Η πρωτη ηταν μια ιστορικη αναδρομη στην οντολογια της φωτογραφιας και του κινηματογραφου. Επισης επιχειρηματολογησα οτι το μικρο ποσοστο ανεξαρτητου σινεμα ειναι επισης reified. Αναγνωρισα την υπαρξη του και προτεινα οτι ακομη κι αν θεωρηθει απο καποιους ως τεχνη, εχει μικρη επιρροη.

Η δευτερη αναρτηση, εδωσε λιγους απο τους δεκαδες λογους για τους οποιους αντιπαθω τον κινηματογραφο.

Επιτηδες εβαλα επιστεμικα αντικειμενικα δεδομενα που δε χωρουν καμια αμφιβολια και ειναι - σχεδον ολα - συνοδευμενα με στοιχεια απο παλιες δικες μου αναρτησεις για να τα στηριξουν ακομη περισσοτερο. Ειναι αδιασειστα στοιχεια.
Η παλη εναντια στον Φασισμο, εναντια στον Ναζισμο και για τα δικαιωματα των γυναικων δεν ειναι κυνηγι μαγισσων, Ραμον. Το αναποδο ισχυει. Μαγισσες ειναι τα θυματα αυτων και συν-κυνηγος ο κινηματογραφος !

Κανεις δε μου εχει απαντησει ακομη σε κανενα επιχειρημα μου που να αφορα οτιδηποτε απο τις δυο αναρτησεις μου.

Το επιχειρημα του Βλαχακι περι Ιατρικης δε μπορει κανεις να το παρει στα σοβαρα γιατι η Ιατρικη εχει ιστορια χιλιαδων χρονων προσφορας στην ανθρωποτητα για μια στοιχειωδη αναγκη του οπως ειναι η υγεια.

Ο κινηματογραφος εχει ιστορια μολις 100 χρονων, ιδιαιτερα προβληματικη παροτι υπαρχει στη σφαιρα αυτου που ονομαζουμε ψυχαγωγια και επικοινωνια, κατι που το κανει σουπερ-επικινδυνο.

Το γεγονος οτι κανεις δε το κριτικαρει οπως του αξιζει το μεταφερει σε ενα αλλο επιπεδο entitlement, αυτο του Κορανιου, γιατι εχει - οπως ελεγε ο συχωρεμενος ο Χιτσενς - τον τελευταιο λογο απ ολους τους μονοθε'ι'σμους ( τους οποιους εχει αντιγραψει ασυστολα ). Ετσι και ο κινηματογραφος, κλεβει απο α ) την φωτογραφια, β ) την μουσικη, γ ) την λογοτεχνια ( δες για παραδειγμα την ευθυγραμμιση με την ψυχολογια που εβγαζε η λογοτεχνια του 20ου αιωνα, συμφωνα με την Αγια Σιμον Βε'ι'λ ), για να τα πολτοποιησει για το δικο του ιδιοτελη σκοπο : την ιδια του την υπαρξη. Γιατι να δω καρτουν οταν μπορω να διαβασω κομικς ; Γιατι να γινω θεατης της κινηματογραφιας οταν μπορω να διαβασω μια φωτογραφια και γιατι να γινω θεατης μιας νουβελας οταν μπορω να την διαβασω στο πρωτοτυπο ; Οι σινεφιλ λενε ειναι καλυτερα γιατι υπαρχει θεαμα ( το spectacle ).

Εχω το δικαιωμα να διαλεξω εναν διαλογισμο στο πρωτοτυπο, διχως δηλαδη τον "θορυβο" του θεαματος ;

Κανεις δε μου εκανε καποια ερωτηση που πραγματικα να βοηθα την συζητηση, πχ τι ειναι για μενα Τεχνη για να "ανοιξει" η συζητηση. Το μονο που δεχτηκα ηταν χλευασμος πρωτου καν αναρτησω τις δυο τοποθετησεις μου, και απορριψη διχως αιτιολογηση με πραγματα που ουτε ειπα ( δες πρωτη αναρτηση Dimi προς εμενα), ουτε ειναι σωστα ( οι περισσοτερες αναρτησεις απο Βλαχακι ).
Εκει να δεις ολοκληρωτισμο, ακατανοησια και ισοπεδωση !

Να σαι καλα.

ν



avatar
Ramon Ramone 8.10.2019 | 11:49
@ Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 8.10.2019 | 10:10

Δεν έχω καμία όρεξη να ανοίξω κουβέντα όσον αφορά το τι είναι τέχνη (ένα τόσο υποκειμενικό και χιλιοσυζητημένο θέμα) και αν είναι τέχνη ο κινηματογράφος, ειδικά όταν τα πλαίσια μέσα στα οποία τίθεται εκ μέρους σου το εν προκειμένω θέμα είναι εξ αρχής και λόγω προφανούς προκατάληψης τόσο περιορισμένα που, προσωπικά, μου φαίνεται ότι αγγίζουν τα όρια της ιδεοληψίας. Εγώ σου ζήτησα εξηγήσεις ομολογουμένως, όμως τι επιχειρήματα να υποστηρίξει κανείς σε μια τέτοια περίπτωση; Ποιος λόγος υπάρχει για να το πράξει αυτό; Why bother, anyway? Όπως σου είπα και πριν, εντάξει. Όπως νομίζεις. Να ‘σαι καλά κι εσύ.
βλαχάκι (το) 9.10.2019 | 08:47
"Χλευασμός", μα πόσο βαρύγδουπο βρε Ν.Ν. Σ.Φ. Jokey διάθεσις ήταν περισσότερο, από εμένα τλχ.

"Το επιχειρημα του Βλαχακι περι Ιατρικης δε μπορει κανεις να το παρει στα σοβαρα γιατι η Ιατρικη εχει ιστορια χιλιαδων χρονων προσφορας στην ανθρωποτητα για μια στοιχειωδη αναγκη του οπως ειναι η υγεια"

...Σώπα!
Μα, αν το πήρε άνθρωπος στα σοβαρά αυτό το ηθελημένο absurd comparison, τι να πω: Απλά lol.
(μ' αρέσει που έγραψα, κι από πάνω, ότι όντως αφορά σε fallacy ...πόσο πιο "κρα", όμως;).

"Γιατι να δω καρτουν οταν μπορω να διαβασω κομικς ; Γιατι να γινω θεατης της κινηματογραφιας οταν μπορω να διαβασω μια φωτογραφια και γιατι να γινω θεατης μιας νουβελας οταν μπορω να την διαβασω στο πρωτοτυπο. Οι σινεφιλ λενε ειναι καλυτερα γιατι υπαρχει θέαμα".

Ναι, κάνε ό,τι θες γούστα είναι αυτά. Το να αρνηθείς, όμως, να δεις a piece of work λόγω κατάταξης που έχεις κάνει για το medium (στο οποίο έχει αποτυπωθεί και παρουσιαστεί το έργο) ως "derivative-lesser-πολτός" και η ιδεολογικοποίησή του ως "pure evil" -για μένα (και προφανώς όχι μόνο για μένα)- είναι kind of absurd και ridiculous.

Οπότε θα μου επιτρέψεις να τραβήξω τις μακρυές μου χαίτες και να συνεχίζω να βλέπω/διαβάζω/αισθάνομαι/βιώνω (με διάθεση που δεν στερείται κριτικής σκέψεως) animation, comics και graphic novels, φωτογραφίες, όπερα, θέατρο, σινεμά, γλυπτά, εγκαταστάσεις φωτός-ήχου, αρχιτεκτονήματα, κεραμική τέχνη μυκηναϊκής εποχής, βυζαντινή τέχνη, μουσική και οτιδήποτε άλλο μου κάνει "κούκου" :-)

https://youtu.be/viruYY9Orhg
Queen Jane Approximately 3.10.2019 | 20:51
Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση το σχόλιό σας. Για ποιους λόγους δεν θεωρείτε τέχνη τον κινηματογράφο; την φωτογραφία (fine-art photography) την θεωρείτε τέχνη;
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 4.10.2019 | 10:36
Με χαρα να σας απαντησω ( 'η τουλαχιστον να προσπαθησω ). Το θεμα ειναι τεραστιο και δυσκολο στην προσεγγιση λογω, του οτι δεν υπαρχει συμφωνια του τι εστι τεχνη. Προσπαθησα πριν λιγο να βρω ενα βιβλιο στην βιβλιοθηκη μου για την αρχη του κλασσικου σχεδιου με αναφορα την ελληνικη μυθολογια για να μη παμε πισω στην τεχνη σπηλαιων που βασιζεται στην φαντασια. Αφορα την για πρωτη φορα αποτυπωση μιας φιγουρας με contour γραμμες πανω σε εναν βραχο, σχεδιασμενη απο ενα κοριτσι που ακολουθει την φορμα της σκιας του αγοριου της. Δε το βρηκα και ειναι μεσανυχτα εδω στο Σαν Φρανσισκο και ειμαι αρκετα κουρασμενος. Δωστε μου λιγο χρονο να ξεκουραστω και το πρωι θα σας στειλω καποιες σκεψεις για τον κινηματογραφο, την τεχνη και την φωτογραφια που αναφερετε. Ευχαριστω. Ν
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 5.10.2019 | 07:21
Αγαπητη-ε Queen Jane Approximately θα ηθελα λοιπον να αρχισω απο κει που σας αφησα το προηγουμενο βραδυ και αφου δε μπορεσα να βρω ουτε σημερα το βιβλιο εκεινο που θα μου εδινε τα ονοματα των αρχαιων ελληνων παιδιων που γεννησαν το κλασσικο ακαδημα’ι’κο σχεδιο ( ηταν μια ιστορια της φωτογραφιας της Κοντακ ), θα προτρεξω στην Αναγεννηση και την δημιουργια ενος εργαλειου αντικατοπτρισμου σχεδιου που ονομαζοταν “Καμερα Λουσιντα” ενα εργαλειο που χρησιμοποιουσαν ως βοηθημα οι ζωγραφοι εκεινης της εποχης.
Το κανω αυτο για να δωσω επιγραμματικα πως δημιουργηθηκε ιστορικα το DNA της φωτογραφιας.

Τριακοσια χρονια αργοτερα, στις 5 Οκτ 1833, βρετανος εφευρετης που τον λεγαν Χενρι Φοξ Τολμποτ, περνουσε το μηνα του μελλιτος του στη Λιμνη του Κομο στην Ιταλια, οταν χρησιμοποιοντας μια Καμερα Λουσιντα επιχειρησε να ζωγραφισει μια Βιλα, την Βιλα Μελτζι.

Εκεινη την στιγμη αποφασιζει οτι θα ηταν θαυμασιο αν θα μπορουσε να στερεωσει ( να φιξαρει με καποιο υγρο ) αυτο που εβλεπε σε μια επιφανεια. Μ αυτη τη σκεψη ο Τολμποτ ανακαλυπτει την μεθοδο του αρνητικου/θετικου και λιγα χρονια αργοτερα, το 1844, γινεται ο πρωτος ανθρωπος στην ιστορια που εκδιδει φωτογραφικο βιβλιο. Το ονομαζει “Μολυβι της Φυσης” υποδηλωνοντας ως μανα της φωτογραφιας το κλασσικο ακαδημαικο σχεδιο.
Στην εισαγωγη ανακοινωνεται η επισημη γεννηση του μεσου πεντε χρονια πιο πριν ως “Η νεα τεχνη της φωτογραφιας”
Φιλλεληνες γαλλοι δινουν ελληνικο ονομα στο μεσο, για να τιμησουν τους εξεγερμενους ελληνες εναντια στον Οθωμανικο ζυγο.

Μετα απο χιλιετηριδες, το φως ειχε αντικαταστησει το μελανι, τον γραφιτη, το καρβουνο για την απεικονιση της ζωης.

Στις αρχες του 20ου αιωνα, για να μπουμε στο ζουμι, γινεται ο πρωτος σημαντικος διαλογος για το αν η Φωτογραφια ειναι Τεχνη.
Ο διαλογος γινεται to 1914, στο καλυτερο φωτογραφικο περιοδικο στην ιστορια το αμερικανικο “Camera Work” ( 1903-1917 ), μεταξυ του ιδρυτη του περιοδικου γερμανοεβραιου φωτογραφου Αλφρεντ Στιγκλιτζ και τον μεξικανο συγγραφεα Μαριους Ντι Ζαγια.

Ο Στιγκλιτζ λεει ναι, ο Ντι Ζαγια λεει οτι μπορει να ειναι Τεχνη αλλα τις περσσοτερες φορες δεν ειναι. Το κλειδι ειναι οι λεξεις “ιδανικη φορμα”. Ο Ντι Ζαγια επιχειρηματολογει οτι αν η φορμα ειναι ιδανικη = ideal, τοτε ειναι Τεχνη. Ομως κανεις δε μπορει παρα να αναρωτηθει, γιατι η ιδανικη φορμα να μη μπορει να ονομαστει απλα...Φωτογραφια.

Απο τοτε μεχρι σημερα δημιουργηθηκαν κινηματα, σεχτα μεσα στα κινηματα αυτα και η Φωτογραφια προσεγγιστηκε διανοουμενιστικα απο πολλες διαφορετικες πτυχες. Το διλημμα ομως παραμενει : Γιατι μια “καλη” φωτογραφια να θεωρειται Τεχνη και οχι Φωτογραφια ;

Αποψη μου και απαντηση σ αυτο το διλημμα, ειναι οτι η Φωτογραφια στο ιστορικο της ξεδιπλωμα ονομαστηκε Τεχνη απο ανθρωπους που ειχαν εμπορικο συμφερον να την δουν ως αντικειμενο προς πωληση. Ο Στιγκλιτζ διατηρουσε περαν του περιοδικου και μια γκαλερι στο Μανχαταν, την “291” και παροτι ο ιδιος δεν ειχε εμπορικες επιδιωξεις, ο συνεταιρος του, Εντουαρντ Στα’ι’χεν ειχε. Ο Στα’ι’χεν που δουλευε ως φωτογραφος μοδας ειναι ο εμπνευστης της πρωτης εκθεσης φωτογραφιας σε μουσειο, την δεκαετια του 30, στο ΜΟΜΑ-ΝΥ που ονομαστηκε “Η οικογενεια του ανθρωπου”.

Απεναντιας φωτογραφοι που για πολιτικους ‘η προσωπικους λογους, στεκονταν εναντια στην εμπορικοτητα της φωτογραφικης δημιουργιας, δε πιστευαν οτι η φωτογραφια ειναι Τεχνη.

Τετοιοι ειναι οι τρεις κολοσσοι στο μεσο, καταρχας ο Καρτιε-Μπρεσον ( Ασουλιν 2005 : σελ 226 ), ο Σαλγκαδο ( περιοδικο Φωτο-Μετρο ) και ο κολοσσος της φωτογραφιας Εζεν Ατζε, ο οποιος θεωρουσε τις φωτογραφιες του “βοηθητικα σκιτσα για καλλιτεχνες”.

Τελος σ οτι αφορα τις αναλογιες της παγκοσμιας ημερησιας φωτογραφικης παραγωγης, θα πρεπει να αναλογιστουμε περαν των σελφις, οτι η παραγωγη στο μεγαλυτερο ποσοστο κατακλυζεται απο σπορτς, αθλητικες φωτογραφιες κι οτι η παραγωγη των - οπως αναφερετε - “καλλιτεχνικων φωτογραφιων” ειναι αμελητεα σ αριθμο. Αν σας ευχαριστει να τις ονομαζετε Τεχνη, εχετε καθε δικαιωμα. Αλλωστε και οι “αντιθετικοι” πιο πανω, εχουν κοσμησει κατα καιρους τα καλυτερα μουσεια και γκαλερι του κοσμου.

Προσωπικα, παροτι εχω παγκοσμιες διακρισεις ( ειμαι αποφοιτος του εγκριτου νεουρκεζικου Εντι Ανταμς 95, με σπονσορα την εφημεριδα του Σαν Φρανσισκο ) με τον μεγαλυτερο βαθμο στον κοσμο και μια σειρα απο αλλες που δεν θα αναφερω, ΔΕΝ τις ονομαζω Τεχνη.

Η Φωτογραφια ειναι ενα αυτονομο μεσο και μια απο τις λιγες οικουμενικες γλωσσες ( με την δικη της οικουμενικη αλφαβητο ) που εχει η ανθρωποτητα. Δε χρειαζεται την επικυρωση κανενος κριτικου Τεχνης, διευθυντη Μουσειου ‘η γκαλεριστα για να εχει λογω υπαρξης.

Ειναι ο κινηματογραφος Τεχνη ;
( Το παραδοξο οπτικο DNA του κινηματογραφου )
Για την σχεση της φωτογραφιας με το κλασσικο ακαδημα’ι’κο σχεδιο μπορει καποιος να διαβασει το σχετικα καλο τευχος 125 του περιοδικου Aperture με τιτλο “The encompassing eye: Photography as Drawing. (c) FALL 1991.

Παροτι ο κινηματογραφος γεννηθηκε απο την φωτογραφια ( αντι να στερεωθει η απεικονιση, το νεο ζητουμενο ηταν πως θα κινηθει η εικονα τωρα ), λιγο εχει να κανει με το κλασσικο ακαδημα’ι’κο σχεδιο.
Το τελευταιο και το μεσο της φωτογραφιας εχουν καθορισμενα σημεια φυγης ( τα σημεια που η προοπτικη συναντα τον οριζοντα ).
Πως ειναι δυνατον να ορισουμε καθορισμενα σημεια φυγης σε μια διαδοχη εικονων ανα κλασματα δευτερολεπτου ; Αμεσως-αμεσως παρατηρουμε οτι η οπτικη διαλεκτος του κινηματογραφου μολυνεται απο τον χρονο : Αντι η εικονα να παγωνει τον χρονο, ο χρονος επιβαλλεται στην εικονα μετατρεποντας την αυτοματα σε μνημη που συναγωνιζεται χιλιαδες αλλες κατα τη διαρκεια μιας ταινιας.

Για να λυσει αυτη την “εξουδετερωση της εικονας” ο κινηματογραφος, στρατευει ηχο, πλοκη ( σεναριου ) και τις περισσοτερες φορες την πληρη αλλοιωση του περιβαλλοντος που κινηματογραφει. Ετσι λειτουργει ενας still φωτογραφος που δε κανει illustrations ;

Η οπτικη υπεροχη της φωτογραφιας απεναντι στον κινηματογραφο φαινεται και απο το γεγονος οτι οποτε γινονται γυρισματα, αυτος που τα καταγραφει ειναι παντα ενας still φωτογραφος... Ειναι ειρωνικο, αλλα ο κινηματογραφος χρησιμοποιει τη φωτογραφια ως βενζινη και ταυτοχρονα οδηγα το οχημα του να την σκοτωσει.

Με ποιο δικαιωμα λοιπον στα credits αναγραφεται ο κινηματογραφιστης ως διευθυντης φωτογραφιας;;

Ο εμπορικος κινηματογραφος στηριζεται απο εναν περιφερειακο στρατο βιομηχανιων ( απο το μαρκετιν και την παραγωγη, μεχρι τη διανομη και το προμοταρισμα ). Μιλαμε για παγκοσμιους κολοσσους που μονοπωλουνε την συνειδηση εκατονταδων εκατομμυριων ανθρωπων στην γη. Αυτο απο μονο του θα επρεπε να κανει οποιονδηποτε αφελη να κοντοσταθει με μερικη - to say the least - καχυποψια μπροστα σ αυτο το τερας. Τα κλαματα του Αλμοδοβαρ στον Σπιλμπεργκ για το ισπανικο σινεμα, ωχριουν μπροστα στα νουμερα κινηματογραφικης επιβολης των ΗΠΑ στον λοιπο κοσμο εδω και εναν αιωνα.

Πρωτα-πρωτα για να δικαιολογησει την συμμετοχη της στον πρωτο παγκοσμιο ( με την Creel Committee on Public Info - τον Απριλη του 1917 ) χρησιμοποιησε αστερες του Χολιγουντ καλη ωρα οπως κανει σημερα με την Ατζελινα την Ζολι και το Council on Foreign Relations, το περιβοητο Pratt House στη ΝΥ με την κυριαρχια των ταινιων της δεκα χρονια αργοτερα, το 1925, να ειναι στο 95% των ταινιων που παιζονταν στη Βρετανια , στο 85% σε Ολλανδια, 70% σε Γαλλια, 65% στην Ιταλια, 60% στη Γερμανια, ενω λιγο αργοτερα με το μονοπωλιο σε κινηματογραφικο hardware ( 75% του φιλμ που χρησιμοποιουσε ολη η γη εκεινη την εποχη ηταν απο την Kodak - τουλαχιστον οι μισοι - και στη Γαλλια 75% ! - των κινηματογραφων εξω απο την Αμερικη, ηταν αμερικανικης ιδιοκτησιας ) χαρισε απολυτη κυριαρχια στη διανομη ταινιων αρα και στα μηνυματα που ηθελε να διαδωσει.

Αποψη μου λοιπον, ειναι οτι απο πολιτικης σκοπιας, ο αβαντ γκαρντ κινηματογραφος στη Δυση εχει γινει reified απο την Αμερικη εδω και παρα πολλα χρονια( απο τα αδελφια Κουσαρ και τον Κασσαβετη μεχρι τον Γκονταρ, τον Κουροσαβα, τον Ταρκοφσκι και τους αλλους παλιους και καινουργιους, και χρησιμοποιειτε οπως το Μεξικανικο πολιτικο κατεστημενο χρησιμοποιουσε τον κωμικο Μαριο Μορενο Πελαδο, τον Καντινφλας. Πολεμα το κατεστημενο και κρατα το ποπολο σε πολιτικο εφησυχασμο οτι καποιος “τους τα λεει”. Εν τω μεταξυ ο Πελαδο ζουσε στο Τεξας…( δωστους βραβεια και Τεχνη, δωστους κριτικους κινηματογραφου απο το VCR και δωθε, δωστους “καλλιτεχνικες -αριστερες κυριως ελιτ” και γκλαμουρ της πλακας αν συγκρινουμε μ αυτα που δινουμε στους Αζιζ και το Ντουμπα’ι΄, δωστους ID-politics και πορειες στις πρεσβειες μας και τα βιβλια, την πληροφορηση, το trend-setting, και παν απ ολα την τεχνολογια για την επιβολη της διανομης θα την κοντρολαρουμε εμεις.

Για τους λογους που αντιπαθω βαθια τον κινηματογραφο δες την απαντηση μου στον αγαπητο Ραμον πιο πανω. Ευχαριστω για το σχολιο σου.
βλαχάκι (το) 3.10.2019 | 22:47
"Δε θεωρω τον κινηματογραφο τεχνη" ... Τι άλλο θα ακούσουμε.
βλαχάκι (το) 4.10.2019 | 12:09
Ο κινηματογράφος είναι *πολυκλαδικό* έργο τέχνης.

και για να μην πιάσουμε τις βαριές θεωρίες, ας το δούμε απ΄την πλευρά της ζαχαροπλαστικής:

Το κακάο υφίσταται στα συστατικά ενός cheesecake σοκολάτα, καθώς και το τυρί, καθώς και το x, y, z.
Eίναι πολύ διαφορετικό, όμως, το να μασουλάς σκέτο κακάο ή σκέτο τυρί ή σκέτο x, y, z απ' το να τρως ένα cheesecake σοκολάτα. Kαι τελικώς το cheesecake αφορά στην δική του οντότητα.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 5.10.2019 | 17:24
Γεια σου βλαχακι μου κριτικη τεχνης !
βλαχάκι (το) 6.10.2019 | 16:24
Ο ελιτισμός για τους ελιτιστές. Τα τσηζκέκια για όλ@ς
Dimi 5.10.2019 | 12:56
Ο κινηματογράφος δεν ανακαλύφθηκε όταν εφευρέθηκε η φωτογραφία, δεν καταλαβαίνω γιατί τα συγχέεις, ο κινηματογράφος ανακαλύφθηκε όταν εφευρέθηκε το μοντάζ, επίσης αγνοείς εντελώς τους ηθοποιούς, παρότι δεν είναι θέατρο και όλοι μπορούν να παίξουν, το ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι και στο Σινέμα ο πολύ καλός ηθοποιός πάντα ξεχώριζει, και φυσικά τελευταίο και ίσως κυριότερο, δεν είναι ένας σκηνοθέτης δημιουργός, ένας μαέστρος όταν πρέπει όλα αυτά να τα κατευθύνει ώστε να βγει κάτι πολύ καλό? Έχουμε δηλ μια ομαδική δουλειά που συγκλίνουν τουλάχιστον μία από τις πολύ βασικές μεγάλες τέχνες με πρώτη και καλύτερη την υποκριτική, μετά έρχεται η ζωγραφική (πολύ μεγαλοι σκηνοθέτες ήταν ζωγράφοι πριν ασχοληθούν με την υποκριτική) τη μουσική, και οποιαδήποτε άλλη τέχνη μπορεί να περιλαμβάνει το πρότζεκτ, είναι ομαδική δουλεια, ομαδική τέχνη, οπως ομαδική είναι και το παίξιμο της κλασσικής μουσικής από μια ορχήστρα
βλαχάκι (το) 5.10.2019 | 13:26
Ακριβώς. Ο κινηματογράφος, εκτός απ' την φωτογραφία και άλλες απεικονιστικές τέχνες, ενσωματώνει ερμηνευτικές τέχνες, ήχο/μουσική, αλλά και εκφάνσεις της λογοτεχνίας (π.χ. σενάριο, που μπορεί να είναι πρωτότυπο ή προσαρμογή λογοτεχνικού ή θεατρικού έργου).
Dimi 5.10.2019 | 13:32
Υ.Γ πολλοί μεγάλοι σκηνοθέτες ήταν ζωγράφοι πριν ασχοληθούν με τον κινηματογράφο (διορθώνω το λάθος)
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 6.10.2019 | 07:08
Dimi - 1 ) Πουθενα δεν ανεφερα οτι ο κινηματογραφος γεννηθηκε την ιδια στιγμη που γεννηθηκε η φωτογραφια. Κανω μια συντομη ιστορικη αναδρομη στην σχεση του Κ. Α. σχεδιου, φωτογραφιας και κινηματογραφου για να εξετασω την οντολογια των τριων αυτων μεσων. Ισως να ηταν καλο να ξαναδιαβασεις τι αναλυω και γιατι.

Δε ξεχασα τους ηθοποιους. Εμμεσα και αμεσα αναφερω καποια πραγματα. Απλα σχολιαζοντας ενα αρθρο ειναι αδυνατον για ενα τετοιο τεραστιο ζητημα να αναλυσεις τα παντα. Επιπροσθετα, η αλφαβητος του σινεμα ( την οποια χρησιμοποιει σκηνοθετης και ηθοποιοι ) ειναι το επικεντρο του σχολιου. Κι αυτο γιατι η σχολιαστης που μου ζητησε να σχολιασω ανεφερε την φωτογραφια σε αντιπαραθεση. Αυτο λοιπον ανελυσα.

2 ) Αυτο που λες για την υποκριτικη ως πρωτη και καλυτερη τεχνη, ισως να θες να το ψαξεις λιγακι. Να ψαξεις γιατι ο κινηματογραφος λεγεται πχ "εβδομη"...

3 ) Το οτι καποιοι σκηνοθετες ηταν πρωην ζωγραφοι, δε σημαινει οτι ο κινηματογραφος εχει να κανει τιποτα με την ζωγραφικη. Το σημειο "phi" αφορα την διαδοχη φωτογραφιων, οχι ζωγραφιων. Και το ιστορικο ξεδιπλωμα του κινηματογραφου με την προσθηκη ηχου, εφε, συνθετων σεναριων ειναι πασιγνωστη σε ολους. Αυτο που αναφερω ομως ειναι κατι τελειως μα τελειως διαφορετικο : Αναφερομαι στην κινηματογραφικη οντολογια σε συσχετισμο με την φωτογραφια. Διαβασες τι ακριβως προτεινω εδωπερα ;;

Ευχαριστω για το σχολιο σου, αγαπητε. Ν

annibas 5.10.2019 | 18:36
Ο κινηματόγραφος έχει τα δικά του εκφραστικά μέσα.Και ένας ρατσιστής, ένα κουμουνιστής και ένας σεξιστής τα ανέπτυξαν περισσότερο από όλους. (Γκρίφιθ, Αϊζενστάιν, Γουέλς)Βέβαια δικαίωμα του καθενός είναι να αντιπαθεί το σινεμά η τη χημεία και τη βιοχημεία της ιατρικής όταν δίνει επικίνδυνες ουσίες ή δίνει ορμόνες με το κιλό σε ανθρώπους που γεννήθηκαν κάτι άλλο.
βλαχάκι (το) 6.10.2019 | 02:15
Annibas ο τσίφτης του νομού Ιωαννίνων με την τσίφτισσα αδερφή που ήταν αγοροκόριτσο, αλλά εξελίχθηκε σε "μια χαρά κοπέλα" και γλίτωσε απ' τις... δαγκάνες του "τρανς λόμπυ" που σκοπό έχει να εκφυλίσει το φύλο των παιδιών μας...
Σεισμός! Σεισμός! Τρανστζεντερισμός!
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 6.10.2019 | 07:12
Annibas - Κανεις μεχρι στιγμης δε μου εχει απαντησει εστω και σε ενα απο τα επιχειρηματα που παρουσιαζω. Ειναι απιστευτο, φιλε !
annibas 6.10.2019 | 09:44
Βλαχάκι οι μύγες είναι παχές τον Αύγουστο. Εκεί και το Οκτώβριο.Εσύ βλαχάκι που έχεις τόσο χρόνο να απαντάς σε όλα στείλε ένα email στο Noah Harari Yuval γιατί στο Homo Deus έχει ένα κεφάλαιο με τίτλο "ένα αυθεντικό Τζορτζ Κλούνεϊ"  και μετά έλα στο Γ-0  για να σε δούνε.
Γιατί καμία εξέλιξη.
βλαχάκι (το) 6.10.2019 | 16:17
...Μύγες, δεν λες τπτ φίλε. Στο ξάκουστο δρυόδασος της Φολόης -που είχα την τύχει να βρεθώ τον Αύγουστο- δεν μπορέσαμε, σχεδόν, να βγούμε καθόλου απ' το αμάξι λόγω υπερτροφίας μύγας. Τόσο ωραίο μέρος, τόσες πολλές μύγες, σαν τα πουλιά του Χίτσκοκ αλλά με μύγες τετράπαχες! Tragedy in F minor στις δρύες.

Ο Κλούνεϊ δεν μ' αρέσει ιδιαίτερα και φαντάζομαι πως στην τρανσουμανιστική ή whatever meta- κλωνο-robo του βερσιόν αυτό δεν αλλάζει. Δεν ξέρω για το μπούκι του Noah Harari Yuval, συνήθως βαριέμαι αυτές τις θεωρίες.

Απ' ότι βλέπω το "Γ-0" που λες ότι πρέπει να επισκεφθώ, στο Π.Γ.Ν.Ιωαννίνων, αναφέρεται στην πτέρυγα που στεγάζεται το Ψυχιατρικό Τμήμα και η Μονάδα Οξέων Ψυχ/κών Περιστατικών. Ευχαριστώ για την πρόταση αλλά νομίζω πως εσένα annibas θα σου ήταν πολύ πιο χρήσιμη η εν λόγω πτέρυγα, αν/όποτε χρειαστεί καθώς βρίσκεσαι που βρίσκεσαι εντός του εν λόγω establishment.

Εμένα, πάλι, μία τροχαντηρίτις με ταλαιπωρεί καιρό και κάποια ορθοπε(αι)δικά σε φάσεις. Ουφ!
βλαχάκι (το) 6.10.2019 | 16:21
Σοβαρά, τώρα, φίλτατε Ν.Ν. ΣΦ, παρότι προσωπικά διαφωνώ επί της αρχής, δεν θεωρώ πως είναι και απαραίτητο να παραστήσω πως έχω ανακαλύψει εκ νέου τον τροχό (για το όποιο artistic status/value της φωτογραφίας και της κινηματογραφίας * άπειρα λόγια έχουν γραφτεί, άλλωστε). Τι, ακριβώς, να σου πω (ή να σου πούμε) που θα έχει κάποια διαφορά; Υou' ve made up your mind haven't you?

(*)Is Cinema Art?
http://www.thomashibbs.org/16527/is-cinema-art
Queen Jane Approximately 5.10.2019 | 22:34
Σας ευχαριστώ για την αναλυτική απάντηση.
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 6.10.2019 | 07:09
Να σαι καλα, QJA !
annibas 6.10.2019 | 12:05
Η φωτογραφία είναι μεμονωμένη εικόνα.
Ο κινηματόγραφος είναι διαδοχή εικόνων.Αν δεις ένα γέρο να σκέφτεται σε μια φωτογραφία θα πεις ένα ωραίο πορτρέτο ή στιγμιότυπο.Στο σινεμά αν δείξει μετά  ή πριν ένα κοτόπουλο θα πεις πεινάει, αν δείξει ένα μωρό να κλαίει θα πεις του έσπασε τα νευρά, και αν δεις στην Σκάρλετ Γιοχανσον θα πεις τη λιγουρεύεται. 
Δεν έχω χρόνο να διαβάζω όλα αυτά που λες και σταμάτισα εδώ: "
Η Φωτογραφια ειναι ενα αυτονομο μεσο και μια απο τις λιγες οικουμενικες γλωσσες ( με την δικη της οικουμενικη αλφαβητο ) που εχει η ανθρωποτητα. Δε χρειαζεται την επικυρωση κανενος κριτικου Τεχνης, διευθυντη Μουσειου ‘η γκαλεριστα για να εχει λογω υπαρξης. Πηγή: www.lifo.gr"
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 8.10.2019 | 01:36
Δε τρεχει τιποτα Annibas. Καταλαβαινω. Εσυ να σαι καλα ! ν
avatar
ΜΗΔΕΝ ΕΝΑ 3.10.2019 | 15:00
Υπέροχος (αν και λίγο tipsy από τη δόξα :)
Dimi 3.10.2019 | 17:58
Μπράβο για το βραβείο, από εκεί και πέρα όμως ξέρεις η τέχνη δεν χρειάζεται επιχορηγήσεις, ιδέες, λίγο μεγαλοφυΐα και σκληρή δουλειά χρειάζεται,

έτσι όπως πήρες το βραβείο με σχεδόν μηδενικό μπάτζετ έτσι θα προχωρήσεις και παρακατω, τα παράπονα για μια χώρα σαν την Ελλάδα με ένα σχεδόν ανύπαρκτο κρατικό μηχανισμό σχεδόν σε όλα τα βασικά θέματα, δείχνουν τουλάχιστον αφελεια
Cogito ergo sum 3.10.2019 | 19:41
Γαμώ τους τυπάδες φαίνεται ο Βασίλης. Καλή συνέχεια φίλε.
annibas 5.10.2019 | 18:47
Μια χαρά τα λέει και θα δω πιθανών την ταινία τώρα που έχει διανομή. Αλλά από την άλλη πλευρά είναι γιατί θα πρέπει το υπουργείο πολιτισμού να επιδοτεί κάποιον που θέλει να κάνει την ακριβή του τέχνη; Μπορεί ο άλλος να πιστεύει πως είναι ο Ελύτης, ο Μόραλης, ο Χαλεπάς, η Nelis, o Πικιώνης, ο Χατζιδάκις,  ο Κουν, η Στελάτου και...ο Αγγελόπουλος. Θα πρέπει το υπουργείο να επιδοτεί τον εξοπλισμό και τα όνειρα και αυτών; Έχω δει ταινίες από που επιδοτούσε το κέντρο και έκλαιγα για το χρόνο που έχασα. 
Dimi 6.10.2019 | 13:42
Νικολάιδη εγώ απαντώ στο σχόλιο ότι ο κινηματογράφος δεν είναι τέχνη, υπεραβαλα λίγο όσο αφορά την υποκριτική οφείλω να ομολογήσω, δεν γίνεται να πιστεύεις ότι ένας σκηνοθέτης όπως ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ ας πούμε δεν είναι πολύ μεγάλος δημιουργός, ότι το σινεμά του Χόλυγουντ έχει πολύ απήχηση δεν σημαίνει ότι προσδιορίζει το σινεμά ως ολον.
Αναφέρεσαι στο συσχετισμο με την φωτογραφία, ωραία, ερώτημα λοιπόν, μια ταινία κινουμένων σχεδίων είναι τέχνη η όχι? Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό, παραδείγματα παρόλαυτα απειρα, αν θες να αναφέρω...
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 8.10.2019 | 00:34
Σ' οτι αφορα τη πρωτη σου παραγραφο εδωπερα, εχω αναφερθει στην αναρτηση μου στην Queen Jane στο δευτερο σκελος του σχολιου.
Η δευτερη παραγραφος σου αφορα υποθετω εκει που αναφερομαι στο οτι ο κινηματογραφος δεν εχει να κανει κατι με τη ζωγραφικη αλλα συσχετιζεται με τη φωτογραφια.

Με ρωτας λοιπον για την οντολογια τους και για το εαν μια ταινια κινουμενων σχεδιων ειναι τεχνη.

Ειναι ισως η πρωτη σοβαρη αν οχι καταπληκτικη ερωτηση που δεχομαι στο σχολιασμο αυτου του αρθρου!

Ας δουμε λοιπον τι γινεται.

Καταρχας ας σημειωσουμε εδω κατι στοιχειωδες : τα κινουμενα σχεδια, οπως και ο κινηματογραφος δεν εχουν και πολυ να κανουν με τη ζωγραφικη.
Εχουν να κανουν με ενα μεσο με τη δικη του οντολογια που λεγεται σκιτσο.

Αλλο ο κινηματογραφος, αλλο η φωτογραφια, αλλο το κλασσικο ακαδημαικο σχεδιο ( που γινεται συνηθως με χρησιμοποιηση ακτινων ποδηλατου ), αλλο το σκιτσο.
Το σκιτσο του απο μονο -ΩΣ ΕΙΚΟΝΑ - το εχω δει πολλες φορες σε γκαλερι και μουσεια. Σε βιβλια ιστοριας της τεχνης μπορει κανεις να το δει να φιγουραρει στις σελιδες τους. Συνεπως για τους ανθρωπους που το εμπορευονται, γι αυτους που το αγοραζουν και γι αυτους που το “διαβαζουν” ως Τεχνη, ειναι Τεχνη.

Για μενα προσωπικα δεν ειναι. Το βλεπω απλως ως μια ακομη οπτικη γλωσσα.

Τωρα τι γινεται με τον κινηματογραφο.

Στα κινουμενα σχεδια αυτο που παρατηρειται ειναι μια διαδοχη σκιτσων. Η οντολογια του σκιτσου, ειδικα στην πρωιμη του φαση, βρισκεται πιο κοντα στη φωτογραφια και το θεατρο.

Γιατι ;

Γιατι το φοντο ειναι σταθερο και κινουνται μονο οι φιγουρες στο foreground. Αυτο του δινει την πολυτελεια να εχει σταθερα σημεια φυγης ( αρα και προοπτικη ) ΟΠΩΣ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΑΙ ΤΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ. Δεν ειναι τυχαιο οτι ο πολυς Ρολαντ Μπαρθ στο “καμερα λουσιντα” ( ‘η σε καποιο αλλο βιβλιο του ) θεωρουσε την οντολογια της φωτογραφιας πιο κοντα στο θεατρο παρα στον κινηματογραφο.

Καπου εκει πεφτει και το σκιτσο, συνεπως εχει την ιδια μοιρα που εχει η φωτογραφια στην κινηματογραφικη λαιλαπα ( δες τη πρωτη μου παραγραφο στην QJ).

Ειναι αυτο τεχνη ;;

* Μια απο τις πιο ισχυρες γυναικες στον κοσμο των κινουμενων σχεδιων ( αν οχι η πιο ισχυρη ) ειναι μια Μαιρη Κολμαν, που δουλευει στο Πιξαρ, εδω στο Εμερβιλ, στο δημιουργικο τμημα παραγωγης της εταιρειας. Οταν ημουν πιτσιρικας, πριν δυομισι δεκαετιες θαρρω, βγαιναμε. Ειχαμε μια μικρη και πολυ ενδιαφερουσα σχεση. Φεμινιστρια, οπως και γω, λατρης της Καθι Ακερ, με ινδιανικη Τσεροκι καταγωγη απο Λα Χογια διευθυνε τοτε ενα πειραματικο θεατρο στο Καστρο του Με’ι’σον στην πολη του Σαν Φρανσισκο. Με πηγαινε συχνα στο θεατρο της, συσχετιζομουνα με πολυ κοσμο του θεατρου. Παροτι της ειχα πει οτι δεν εχω χρονο για σκηνη γιατι κανω φωτογραφια, δε μπορω να ξεχασω την αντιπαθεια που τρεφαν πολλοι ηθοποιοι φιλοι της, για τον κινηματογραφο. Ακομη και η ιδια, και κατι που δεν εχω προβλημα να πω εδω για να μη μπαινω σε πιο προσωπικα, ειναι για τον Ντε Νιρο και τον Πατσινο : “Ωχ θεε μου….κανουν τα ιδια και τα ιδια και τα ιδια, ολη την ωρα”….
Οταν αφησε το θεατρο και πηγε στη Πιξαρ να κανει κιν. σχεδια, σοκαρε πολυ κοσμο, οπως εμαθα ( την ξερουν οι παντες στα θεατρα του Σαν Φρανσισκο και Λος Αντζελες).

Οχι εμενα......

Ευχαριστω για το σχολιο σου.
Dimi 8.10.2019 | 21:53
Με έχεις ιντριγκάρει θα μπορούσα να πω, γιατί ως ένα σημείο και εγώ έχω εντοπίσει σημεία τα οποία δεν μου αρέσουν στον κινηματογράφο ως μέσο, δηλ πάντα θεωρούσα ότι ο μεγαλοφυής σκηνοθέτης οφείλει να πει αυτό που θέλει σε μικρό χρόνο, σε μικρού μήκους ταινίες και να μην απαιτεί δύο και τρεις ώρες από τον θεατή για να κατανοήσει τι θέλει να πει, δηλ πολλές φορές έχω δει ταινίες που το όλο νόημα της ταινίας συγκεντρώνεται μέσα σε μια μόνο φράση από ένα καλό βιβλίο που έχω διαβασει, η σε ένα ποίημα, η σε έναν πίνακα, αλλά πάντα υπάρχει το θέατρο στη μέση να μου υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να είμαι τόσο αυστηρός, το θέατρο το θεωρείς τέχνη? Και εν τελη τι είναι για σένα δημιουργια? Όταν σε ένας σκιτσογράφος αποδίδει με το δικό του τρόπο ένα πρόσωπο τότε αυτό δεν είναι δημιουργία? Υπάρχει πολύ περιέργεια στις ερωτήσεις μου, και εγώ ευχαριστώ για την απάντηση.
Dimi 9.10.2019 | 00:14
Παραθέτω εδώ μια ταινία κινουμένων https://youtu.be/kqQbmqA0N4M
σχεδίων με αφορμή το σχόλιο σου ότι ούτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι τέχνη λόγω του ότι το μπακγκραουντ παραμένει ακινητο, οπότε συγκενευουν περισσότερο με τη φωτογραφία
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 9.10.2019 | 06:37
Παραθέτω εδώ μια ταινία κινουμένων https://youtu.be/kqQbmqA0N4M σχεδίων με αφορμή το σχόλιο σου ότι ούτε οι ταινίες κινουμένων σχεδίων είναι τέχνη λόγω του ότι το μπακγκραουντ παραμένει ακινητο, οπότε συγκενευουν περισσότερο με τη φωτογραφία

Οχι δεν ειπα τιποτα τετοιο. Ειπα οτι το σκιτσο στην ΠΡΩΙΜΗ του φαση, ειχε σταθερο φοντο. Πχ οι πρωτες παραγωγες της Ντισνε'ι'. Αν τις δεις θα παρατηρησεις οτι οι σκιτσογραφοι του χρησιμοποιουσαν το ιδιο φοντο, πχ ενα βουνο, κατι παρομοιο του δικου μας καραγκιοζη.
Εκει εγκειται η συγγενεια με την φωτογραφια 'η το θεατρο.

Οταν ομως περασει το ενα σκιτσο στη διαδοχη του "σημειου phi" και το φοντο μεταβαλλεται τοτε πολτοποιειται στην κινηματογραφικη κρεατομηχανη. Απο μονο του το σκιτσο μπορει να ειναι Τεχνη οπως ειπα, γιατι το βρισκεις σε γκαλερι.

Ομως υπενθυμιζω : κι ο Καρτιε Μπρεσον κοσμει πολλες γκαλερι και μουσεια στον κοσμο ( για να μη μιλησω για το δικο του ιδρυμα στο Παρισι που κρεμονται φωτογραφιες του στον τοιχο ). Ομως ο ιδιος, οπως αναφερω πιο πανω στη QJA δε θεωρουσε τον εαυτο του καλλιτεχνη....

Η ταινιουλα αυτη που μου εστειλες δεν εχει ακινητο φοντο. Ειναι απλα μονοχρωματικο. Τελος με ρωτας αν αυτο ειναι τεχνη.

Για μενα δεν ειναι.


avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 9.10.2019 | 07:19
Με έχεις ιντριγκάρει θα μπορούσα να πω, γιατί ως ένα σημείο και εγώ έχω εντοπίσει σημεία τα οποία δεν μου αρέσουν στον κινηματογράφο ως μέσο, δηλ πάντα θεωρούσα ότι ο μεγαλοφυής σκηνοθέτης οφείλει να πει αυτό που θέλει σε μικρό χρόνο, σε μικρού μήκους ταινίες και να μην απαιτεί δύο και τρεις ώρες από τον θεατή για να κατανοήσει τι θέλει να πει, δηλ πολλές φορές έχω δει ταινίες που το όλο νόημα της ταινίας συγκεντρώνεται μέσα σε μια μόνο φράση από ένα καλό βιβλίο που έχω διαβασει, η σε ένα ποίημα, η σε έναν πίνακα, αλλά πάντα υπάρχει το θέατρο στη μέση να μου υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να είμαι τόσο αυστηρός, το θέατρο το θεωρείς τέχνη?

Διαβασε φιλε. Διαβασε για να μη χρειαζεσαι να κανεις spectate. Μαθαινεις πολυ περισσοτερα με το διαβασμα, την αρχειοθετηση της γνωσης, την γραφη διχως βιογραφικα φιλτρα. Αν ζεις στην Αθηνα, πηγαινε στο Δελτα, κατεβασε μια βιβλιοθηκη απο την εθνικη και κατσε καποια χρονια και διαβασε τα βασικα. Μην υποκυπτεις στα διαφορα trends. Ο κινηματογραφος ειναι απο τα λιγα μεσα επικοινωνιας που δεν ειναι διαδραστικα. Το θεατρο που γεννηθηκε στην περιοχη μας ηταν και στην αρχαιοτητα και στον μεσαιωνα ( θεατρο Γκλομπ ) και μπορει να ειναι και σημερα. Στον κινηματογραφο, τεντωνουν ενα πανι, σε καθιζουν κατω - δια της διαφημισης - και ειτε σ αρεσει ειτε οχι, αυτο ειναι. Η γκεσταλτ του κινηματογραφου ( ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΕΔΩ ΟΤΙ ΤΟ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΙΟΝ ΕΙΝΑΙ ΧΙΛΙΟΠΑΚΕΤΑΡΙΣΜΕΝΟ ΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΦΟΡΕΣ ΕΙΔΙΚΑ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΠΑΡΑΓΩΓΕΣ ΠΟΥ ΤΟ ΣΚΗΝΟΘΕΤΙΚΟ ΧΕΡΙ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ) ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΗ ΑΝ ΟΧΙ ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ! Το να μου μιλας για χρονο που πρεπει ο σκηνοθετης να πει οτι πρεπει να πει, ειναι περαν ουσιας εδωπερα. Ειναι επισης γιατι ειναι εσωτερικο προβλημα των σινεφιλ και των αγιων τους.

Το θεατρο το συμπαθω περισσοτερο απο τον κινηματογραφο, αλλα αντιπαθω τον κοσμο του ( τουλαχιστον στις δυτικες κοινωνιες με λιγες εξαιρεσεις ).

Και εν τελη τι είναι για σένα δημιουργια?

- Δημιουργια ειναι η διαδικασια γεννησης ενος δημιουργηματος.

Όταν ένας σκιτσογράφος αποδίδει με το δικό του τρόπο ένα πρόσωπο τότε αυτό δεν είναι δημιουργία?

Ναι ειναι.
Αλλα αν το εννοεις ως ΤΕΧΝΗ, αυτο δεν ειναι απαραιτητο. Η Τεχνη ειναι αλλη ιστορια. Προσωπικα, Τεχνη θεωρω κατι που συνδυαζει την "λυτρωση του καημου του "αλλου"" και ενα οραμα που να δινει κατευθυνση στην τροχια της ανθρωποτητας, δεν εχει να κανει απαραιτητα με ιδρυματα πολιτισμου και αιθουσες προβολης. Αυτη η Τεχνη, μπορει να ειναι θετικη 'η αρνητικη, δηλαδη μπορει και ενας απατεωνας να κανει φοβερη Τεχνη και εχει περισσοτερο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ( σε επιπεδο ενος απλου πολιτη ) παρα ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΗΡΩ'Ι'ΚΟ χαρακτηρα. Ο μηχανισμος του ειναι ενας "πολιτικος καταλυτης", a political enabler.

Γεια χαρα, ν




Dimi 9.10.2019 | 13:50
Ναι έχεις δίκιο, εκεί με τον χρόνο κάπου ξέφυγα, εξωτερίκευσα όλα τα θέματα τα οποία εμένα δεν μου αρέσουν πιστεύοντας ότι έχουν κάποια βάση.
Ο ορισμός της τέχνης για μένα εινσι να αντιλαμβάνεσαι διαφορετικά, πιο ιδιαίτερα την πραγματικότητα γύρω σου, όπως στις ταινίες του Νικολαιδη που οι κριτικοί νόμιζαν ότι τα γυρίσματα σε κάποια από τις ταινίες του τα είχε κάνει στο Παρίσι, και αυτός τους έλεγε ότι απλά δεν έχετε δει την Αθήνα έτσι όπως την έχω δει εγώ, εν τελη για να μη μακρυγορω, δεν είμαι απαραίτητα φανατικος υποστηρικτής των καινούριων μέσων, πχ installation art, video art, κλπ, πολλές φορές τα θεωρώ απλά εντυπωσιασμόυς, αλλά δεν ξεχνώ ότι η ουσία δε κρύβεται τόσο στα εργαλεία όσο στο τι είναι ο δημιουργός και τι έχει να πει, το να καθόμαστε και να υπεραναλυουμε τον κινηματογράφο ως μέσο και να αφήνουμε έξω από την εξίσωση τον δημιουργό όταν υπάρχει τόσο μεγάλο υλικό, το θεωρώ λίγο άδικο.