Σινεμά

15 feel-good ταινίες για τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου

Οι ταινίες αυτής της λίστας είναι ικανές να επαναφέρουν το χαμόγελο ακόμα και μετά τη δυσκολότερη μέρα

Aν διαβάζεις κείμενα για το σινεμά, θα έχεις συναντήσει συχνά τον όρο feel-good. Το feel-good δεν είναι είδος σινεμά, είναι περισσότερο μια γενικότερη αίσθηση είτε κατά τη διάρκεια της παρακολούθησης, είτε ως επίγευση όσων παρακολούθησες. Υπό την ομπρέλα του μπορείς να τοποθετήσεις μια ευρεία γκάμα κινηματογραφικών τίτλων.


Feel-good μπορεί να είναι το Swing Time, με τον Φρεντ Αστέρ και την Τζίντζερ Ρόντζερς να συνθέτουν μαγευτικές χορογραφίες πάνω στις ευφορικές συνθέσεις του Τζερόμ Κερν, μπορεί, όμως, να είναι και ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών που, παρά τις δυσάρεστες εξελίξεις της τρίτης πράξης, στο φινάλε του βροντοφωνάζει την ελπίδα στο πρόσωπο των μαθητών που απορρόφησαν τις διδαχές του καθηγητή τους περί δημιουργικότητας, αυθορμητισμού, αμφισβήτησης και μιας carpe diem mentalité και τον αποχαιρετούν όπως του αξίζει. Μια feel-good ταινία έχει παυσίπονες ιδιότητες, λειτουργεί ως άμεσο τονωτικό πεσμένης διάθεσης, στην ιδανική της εκδοχή σε κάνει να νιώθεις καλύτερα για τον εαυτό σου, για τους ανθρώπους και για τον κόσμο γύρω σου. H καλοψυχία και η ανθρωπιά είναι δομικό στοιχείο της. Το Seven του Ντέιβιντ Φίντσερ, για παράδειγμα, feel-good δεν θα το έλεγες.

 

Μια feel-good ταινία έχει παυσίπονες ιδιότητες, λειτουργεί ως άμεσο τονωτικό πεσμένης διάθεσης, στην ιδανική της εκδοχή σε κάνει να νιώθεις καλύτερα για τον εαυτό σου, για τους ανθρώπους και για τον κόσμο γύρω σου.


Με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Χαμόγελου, ακολουθούν 15 feel-good ταινίες ικανές να επαναφέρουν το χαμόγελο ακόμα και μετά τη δυσκολότερη μέρα. Κι αν σε κάποιες το χαμόγελο συνοδεύεται από δάκρυα, είναι δάκρυα κάθαρσης κι όχι θρήνου, οπότε τόσο το καλύτερο.

 

Α Night at the Opera (1935)

Στο Η Χάνα και οι Αδερφές της ο Γούντι Άλεν αναζητά τη σωτηρία στη θρησκεία και τη μεταφυσική για να τη βρει τελικά στους αδερφούς Μαρξ. Ποιος είμαι εγώ που θα τον αμφισβητήσω, τα ευφυολογήματα του Γκράουτσο και τα παιδιαρίσματα του Χάρπο θα είναι πάντα εκεί για να σώσουν τη μέρα. Το συγκεκριμένο προκρίνεται για την απίθανη σκηνή στην καμπίνα του πλοίου –υπόδειγμα κωμικού συγχρονισμού και ενορχήστρωσης–, αλλά η επιλογή είναι ενδεικτική, ό,τι και να διαλέξεις από τη φιλμογραφία τους, το αποτέλεσμα εγγυημένο.

 

H απίθανη σκηνή στην καμπίνα του πλοίου


It's a Wonderful Life (1946)

Με πρωταγωνιστή τον «δικό μας άνθρωπο» στο πανί Τζέιμς Στιούαρτ, ντικενσιανές πινελιές και στενάχωρα δραματικά απρόοπτα που καθιστούν το happy end κερδισμένο με κόπο και ιδρώτα και έτσι πιο λυτρωτικό, το αριστούργημα του Κάπρα αποθεώνει την κοινότητα και την αλληλοβοήθεια, παραθέτει ακλόνητα επιχειρήματα για την εγκυρότητα του εκ πρώτης όψεως βαρύγδουπου τίτλου του και κοινωνεί απλόχερα την ανθρωπιά και την καλοσύνη. Σπουδαίο κι απαραίτητο.

 

It's a Wonderful Life - Trailer


Mary Poppins (1964)

Μυθοπλασία που, σαν την ηρωίδα της, λειτουργεί ως νταντά για τους μικρούς αλλά και ως ψυχοθεραπεύτρια για τους μεγάλους. Ρόλος ζωής για την Τζούλι Άντριους, πανηγύρι ευεξίας με τα κλασικά, πολυτραγουδισμένα τραγούδια των αδερφών Σέρμαν, εκ των οποίων ένα συνοψίζει τη φιλοσοφία της ταινίας αλλά και του feel-good σινεμά γενικότερα: a spoonful of sugar makes the medicine go down.

A Spoonful Of Sugar - Mary Poppins


The Aristocats (1970)

Μετά από χρόνια στρατευμένης κυνοφιλίας το κραταιό στούντιο της Ντίσνεϊ αποφάσισε, επιτέλους, να αφιερώσει μια ταινία στα ακαταμάχητα αιλουροειδή, τα οποία μέχρι τότε περιόριζε σε ρόλο ταραξία. Από το παριζιάνικο καλωσόρισμα του Μορίς Σεβαλιέ στους τίτλους αρχής ως το swing παιχνίδισμα του ιδιαιτέρως σκανδαλιστικού για παιδικό animation Everybody Wants to be a Cat, οι Αριστόγατες σε παρασύρουν στον ρυθμό τους, στον οποίο θα χορέψεις, θες δεν θες. Ακόμα κι αν δεν έχεις ουρά.

 

Everybody wants to be a cat - The Aristocats


Τhe Sting (1973)

Καθοριστική ταινία απάτης, κομψότατης κατασκευής, με πλεόνασμα γοητείας χάρη στον μαγνητισμό των δύο πρωταγωνιστών της, δίχως την υπόγεια μελαγχολία της προηγούμενης επί της οθόνης συνάντησής τους στο Butch Cassidy and the Sundance Kid, και με την τοποθέτηση της ιστορίας στα χρόνια του Κραχ να λειτουργεί αντιστικτικά με την παιχνιδιάρικη διάθεσή της. Επτά Όσκαρ, ανάμεσα τους κι εκείνο της Καλύτερης Ταινίας, σε μία από τις ψυχαγωγικότερες επιλογές της Ακαδημίας.

 

Πολ Νιούμαν και Ρόμπερτ Ρέντφορντ μαγνητίζουν στο «The Sting».


Young Frankenstein (1974)

Στην κορυφαία του στιγμή ο Μελ Μπρουκς ξαναδιαβάζει τον μύθο του Φρανκενστάιν με σκωπτική διάθεση και δίνει, παράλληλα στον Δημιουργό και το Τέρας, τη συμφιλίωση που στερήθηκαν. Tη σκηνή που οι Τζιν Γουάιλντερ και Πίτερ Μπόιλ χορεύουν και τραγουδούν το Puttin on the Ritz μπορείς να την βάζεις απομονωμένα, όποτε βρίσκεσαι σε άμεση ανάγκη για μια ένεση ευφορίας.

 

H σκηνή που οι Τζιν Γουάιλντερ και Πίτερ Μπόιλ χορεύουν και τραγουδούν το «Puttin on the Ritz».

 

Μy Neighbor Totoro (1988)

Αν αναζητάς πλοκή με την παραδοσιακή έννοια του όρου, δεν θα τη βρεις σ' αυτήν εδώ τη δημιουργία του Μιγιαζάκι. Θα βρεις, αντ' αυτής, ανυψωτική διάθεση, θα βρεις το στρουμπουλό, καλοκάγαθο πλασματάκι του τίτλου, που πιο χαριτωμένο σκίτσο ανάθεμα κι αν υπήρξε ποτέ, θα βρεις πάνω από όλα θέαμα από εκείνα τα εκλεκτά που καταφέρνουν να αποτυπώσουν τον κόσμο γύρω μας με το καλοπροαίρετο, απαλλαγμένο από στεγανά βλέμμα ενός παιδιού.

 

Μy Neighbor Totoro - Trailer


Indiana Jones and the Last Crusade (1989)

Το σινεμά της απόδρασης μπορεί να λειτουργήσει σαν καταλύτης σε στιγμές που αυτή γίνεται απαραίτητη, συνεπώς σε λίστα σαν την παρούσα δεν θα μπορούσε να λείπει (τουλάχιστον) μια ταινία από τον χαρισματικότερο εκπρόσωπο του, τον κύριο Στίβεν Σπίλμπεργκ. Ιντιάνα Τζόουνς, λοιπόν, για τη φαινομενικά απρόθυμη αλλά στο βάθος ακόρεστη δίψα του ήρωα για ακόμα μια περιπέτεια, Τελευταία Σταυροφορία γιατί παίρνεις κι έναν Σον Κόνερι μαζί με τον Χάρισον Φορντ, αλλά κι ένα αίσιο ξεκαθάρισμα λογαριασμών με τον απόντα γονέα.

 

Στην «Τελευταία Σταυροφορία» παίρνεις κι έναν Σον Κόνερι μαζί με τον Χάρισον Φορντ.


Groundhog Day (1993)

Σήμερα που ο κυρίαρχος ανθρωπότυπος είναι ψυχαναγκαστικά προσηλωμένος στο μετά, η ενδόμυχη ανάγκη του εγωκεντρικού ήρωα της ταινίας να ζήσει (σ)το παρόν φαντάζει ακόμα πιο απαραίτητη. Ο Μπιλ Μάρεϊ ξέρει να βάζει σε τέτοιους χαρακτήρες τις σωστές δόσεις γοητείας και απώθησης, οι προσπάθειές του να νικήσει αυτή την παράξενη συνωμοσία του σύμπαντος στην οποία έμπλεξε είναι ξεκαρδιστικές και, όταν αρχίζει να διαφαίνεται η αιτία της –ο εξανθρωπισμός του–, αποκαλύπτονται και οι εκλεκτικές συγγένειες του φιλμ με το σινεμά του Κάπρα. Ναι, ακόμα μια αναφορά στον Κάπρα, θα βρεις κι άλλη παρακάτω, καθώς είναι ο βασιλιάς του feel-good σινεμά. Γι' αυτό μη μείνεις στο It's a Wonderful Life, ψάξε και την υπόλοιπη φιλμογραφία του.

 

Ο Μπιλ Μάρεϊ ξέρει να βάζει σε τέτοιους χαρακτήρες τις σωστές δόσεις γοητείας και απώθησης.


Don Juan de Marco (1994)

Κάπως παραμελημένο μέσα σε μια, κατά γενική ομολογία, χρυσή περίοδο για το αμερικανικό σινεμά, αυτό το φιλμ μικρής εμβέλειας αλλά μεγάλης καρδιάς θα προπαγανδίσει τις ιαματικές ιδιότητες του παραμυθιού, θα σου δείξει έναν Μπράντο τρυφερότερο από ποτέ, θα αναδείξει τις ικανότητες του Ντεπ στην deadpan κωμωδία και, δυνητικά, θα σε τραβήξει από τον γιακά για να προβείς σε όμορφες χειρονομίες απέναντι στον άνθρωπο που έχεις (ή θα ήθελες να έχεις) δίπλα σου. Καθόλου άσχημα.

 

Don Juan DeMarco - trailer

 

Αs Good As It Gets (1997)

Από τον μετρ της κομεντί Τζέιμς Λ. Μπρουκς και με αιχμή του δόρατος μια τιμημένη με Όσκαρ tour de force εμφάνιση από τον Τζακ Νίκολσον, το Καλύτερα δεν Γίνεται θα μπορούσε, εκτός από τίτλος, να είναι και η κριτική της ταινίας με μια πρόταση, πάντα σε συνάρτηση με το είδος της. Μια ταινία γεμάτη σκηνές ανθολογίας, όπως η εισαγωγική με το σκυλί, και με μια ερωτική εξομολόγηση που μετράει για δέκα τέτοιες, καθώς έρχεται από έναν τόσο δύστροπο και εγωπαθή χαρακτήρα, η οποία κατορθώνει να συνοψίσει σε μία αξέχαστη ατάκα μια βασική λειτουργία που οφείλει να επιτελεί ο ερωτικός μας σύντροφος.

 

Η ερωτική εξομολόγηση του Τζακ Νίκολσον στην Έλεν Χαντ


You've got Mail (1998)

Χρησιμοποιώντας ως μαγιά το Shop Around the Corner του Λιούμπιτς –ταιριάζει γάντι σε αυτή εδώ τη λίστα, αλλά το φυλάμε για τα Χριστούγεννα– και αξιοποιώντας τη δοκιμασμένη χημεία των Τομ Χανκς και Μεγκ Ράιαν, η Νόρα Έφρον στήνει ωραιότατη ρομαντική κομεντί, ιδιαίτερα (και εύλογα) αγαπητή στους φαν του είδους, που αρθρώνει μέσα από τα χείλη του πρωταγωνιστή της και μια γενικότερη αλήθεια, ότι ο Νονός του Κόπολα περιέχει τις απαντήσεις σε όλες τις ερωτήσεις της ζωής. Το ξέραμε μέσα μας, επιτέλους βγήκε κάποιος να το πει.

 

Τομ Χανκς και Μεγκ Ράιαν.


Up (2009)

Με το αρχικό δεκάλεπτο μοντάζ μιας ολόκληρης ζωής κι ενός ταξιδιού που διαρκώς αναβάλλεται μπορεί να ξεπατωθείς στο κλάμα, η συνέχεια, όμως, με το σπίτι που ίπταται χάρη σε μια συστάδα από μπαλόνια, τους σπαρταριστούς περιφερειακούς χαρακτήρες και τα ευγενή μηνύματα πιστοποιεί ότι η παιδικότητα της παλιάς Ντίσνεϊ, η αθωότητα του βωβού σινεμά και ο ανθρωπισμός του Τσάπλιν και του Κάπρα κατοικούν πια στις εικόνες της Pixar.

Δείτε ένα βίντεο που συγκεντρώνει τις καλύτερες στιγμές της ταινίας


The Artist (2011)

Φόρος τιμής στο βωβό σινεμά –η επιλογή της βωβής φόρμας εξυπηρετεί (και) την ιστορία– ο οποίος αναδεικνύει το παρελθόν ως εγχειρίδιο για βέλτιστη κι ασφαλέστερη πλοήγηση στο παρόν και κάνει τον απαραίτητο διαχωρισμό ανάμεσα στον συμβιβασμό και την προσαρμογή σε μια νέα κατάσταση. Κατά τα λοιπά το Artist είναι ελκυστικό σαν τυλιγμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αν ξεκινήσεις να το ανοίγεις, αναπόφευκτα θα φτάσεις μέχρι τέλους. Και ίσως μετά σε ωθήσει να ψάξεις περισσότερο το σινεμά στο οποίο αναφέρεται. Εκεί να δεις δώρα που θα ανακαλύψεις!

 

Το «Artist» είναι ελκυστικό σαν τυλιγμένο δώρο κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο.


Green Book (2018)

Ταινία συνταγής από τη μια πλευρά, αλλά είχες χρόνια να δεις τόσο καλά εκτελεσμένη τη συνταγή, οι έξοχοι πρωταγωνιστές της αλληλοσυμπληρώνονται, της πιστώνεις ότι ποτέ δεν σε κοπανάει στο κεφάλι με τα (εύληπτα) μηνύματα της, έχει σενάριο καμωμένο έτσι ώστε κάθε σκηνή να χτίζει πάνω στην προηγούμενη και είναι αρκετά ιδεαλιστική –ή αφελής, ανάλογα με το πού στέκεσαι– για να πιστεύει ότι η κατανόηση της εκάστοτε άλλης πλευράς μπορεί να έρθει μόνο μέσα από τον διάλογο και τις συναναστροφές μαζί της. Ίσως ψιλά γράμματα για τους μονομανείς που μοιράζουν τους ανθρώπους στα δύο ανάλογα με το πώς (φαίνεται) να στέκονται απέναντι στον «αγώνα» τους, αλλά για τους υπόλοιπους αυτονόητη στάση ζωής, συνώνυμη ευσυνειδησίας, ενσυναίσθησης και, ναι, ανθρωπιάς.

 

The Green Book - Trailer

Σινεμά

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Από το Τέξας στον ISIS: Ένα 20λεπτο υποβλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix λέει πολλά για την απομόνωση, τη φιλία και τα πολιτισμικά στερεότυπα

Σινεμά Από το Τέξας στον ISIS: Ένα 20λεπτο υποβλητικό ντοκιμαντέρ στο Netflix λέει πολλά για την απομόνωση, τη φιλία και τα πολιτισμικά στερεότυπα

11.11.2019
Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γίνεται σήμερα 45 και θυμόμαστε 10+1 αγαπημένες ερμηνείες του

Σινεμά Ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο γίνεται σήμερα 45 και θυμόμαστε 10+1 αγαπημένες ερμηνείες του

11.11.2019
Τα 5 πιο εμβληματικά αυτοκίνητα σε ταινίες της τελευταίας δεκαετίας

Σινεμά Τα 5 πιο εμβληματικά αυτοκίνητα σε ταινίες της τελευταίας δεκαετίας

11.11.2019
Στίβεν Κινγκ: Ο συγγραφέας που ξέρει και τον πιο κρυφό μας φόβο

Σινεμά Στίβεν Κινγκ: Ο συγγραφέας που ξέρει και τον πιο κρυφό μας φόβο

11.11.2019
Κατρίν Ντενέβ: Το πιο όμορφο πράγμα της μέρας

Σινεμά Κατρίν Ντενέβ: Το πιο όμορφο πράγμα της μέρας

8.11.2019
Το It's the end of the f***ing world επέστρεψε και είναι ακόμα καλύτερο

Σινεμά Το It's the end of the f***ing world επέστρεψε και είναι ακόμα καλύτερο

8.11.2019
Η Σίρλεϊ ΜακΛέιν στα 85: «Ήμουν πάντα ισότιμο μέλος της αντροπαρέας, οπότε κανείς δεν μου την έπεφτε χοντρά»

Σινεμά Η Σίρλεϊ ΜακΛέιν στα 85: «Ήμουν πάντα ισότιμο μέλος της αντροπαρέας, οπότε κανείς δεν μου την έπεφτε χοντρά»

8.11.2019
Σεφερλής, Χειλουδάκη, Τζάστιν Μπίμπερ: Όσα είπε χτες βράδυ ο John Waters στο stand-up του στη Θεσσαλονίκη

Σινεμά Σεφερλής, Χειλουδάκη, Τζάστιν Μπίμπερ: Όσα είπε χτες βράδυ ο John Waters στο stand-up του στη Θεσσαλονίκη

7.11.2019
«Ήταν ευλογία αυτές οι ταινίες»: Ο Ίθαν Χοκ και η Ζιλί Ντελπί θυμούνται την πολυαγαπημένη «Before» τριλογία

Σινεμά «Ήταν ευλογία αυτές οι ταινίες»: Ο Ίθαν Χοκ και η Ζιλί Ντελπί θυμούνται την πολυαγαπημένη «Before» τριλογία

7.11.2019
«Έχει χαθεί το όραμα και το ρίσκο»: Ο Μάρτιν Σκορσέζε έγραψε ένα μανιφέστο κατά των ταινιών “franchise” στους New York Times

Σινεμά «Έχει χαθεί το όραμα και το ρίσκο»: Ο Μάρτιν Σκορσέζε έγραψε ένα μανιφέστο κατά των ταινιών “franchise” στους New York Times

5.11.2019
1 Σχόλια
avatar
βασιλης βασιλειαδης 5.10.2019 | 21:30
Μπορεί να μη θεωρείται ξεχωριστό genre στο σινεμά,αλλά το γεγονός πως σπουδαίοι σκηνοθέτες έφτιαξαν και feel good ταινίες αποδεικνύει πως πρωταρχική αποστολή της έβδομης τέχνης είναι η ψυχαγωγία.
Ο Scorsese έκανε τα colour of money και wolf of wall street,o Robert Redford τα υποτιμημένα quiz show και the legend of Bagger Vance(με τον Will Smith στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του),o Spielberg μας χάρισε το catch me if you can,αλλά το μεγάλο έπαθλο παίρνει ο Ρον Χάουαρντ για το συναρπαστικό Rush,μία από τις πιο διασκεδαστικές περιπέτειες χαρακτήρων που αποτυπώθηκε σε φιλμ. Και,βέβαια,μην ξεχνάμε πως ούτε ο μέγας Kubrick σνόμπαρε το περιτύλιγμα της κωμωδίας για την δημιουργία του Doctor Strangelove.
Και δεν τελειώνουμε εδώ: O Robert Zemekis αφιέρωσε σχεδόν όλη του την φιλμογραφία στην ευχαρίστησή μας:μεταξύ άλλων,έφτιαξε το καλύτερο animation(που ταυτόχρονα είναι και η καλύτερη χριστουγεννιάτικη ταινία),το polar express,αλλά,πάνω απ' όλα,μας χάρισε το ανυπέρβλητο back to the future.
Ο Bob Clark σκηνοθέτησε με αυθεντική παιδική αθωότητα τις χριστουγεννιάτικες περιπέτειες του Ralphie στο υποτιμημένο(τουλάχιστον στα καθ' ημάς,διότι στις Η.Π.Α είναι αντικείμενο ευλαβούς λατρείας) a christmas story,o Tim Burton μας κέρασε γλυκό χωρίς αρκετή ζάχαρη με το ασπρόμαυρο Ed Wood,ο Peter Weir μας προβλημάτισε με όχημα την ανάλαφρη κωμωδία the Truman show,ο Stephen Frears και ο Richard Linklater προσέφεραν στα ζευγαράκια τις καλύτερες ρομαντικές ταινίες που μπορούν να απολαύσουν εξίσου και οι άνδρες(λίγο το 'χεις;),το high fidelity και την τριλογία "πριν", αντίστοιχα.
Αλλά δεν είναι μόνο οι mainstream σκηνοθέτες. Και οι indie δημιουργοί υπέκυψαν στις σειρήνες της χαράς κι έτσι έφτασαν στις οθόνες μας διαμάντια σινεφίλ ηδονής,όπως το Her,το being John Malkovich,το midnight in Paris,σχεδόν όλες οι ταινίες των Wes Anderson,Alexander Payne,Jim Jarmusch(με αποκορύφωμα το εξαιρετικό night on earth)και βεβαίως οι αδελφοί Coen,οι οποίοι μας προσέφεραν την πιο σινεφίλ ταινία όλων των εποχών(αναφέρομαι,φυσικά,στον the dude)και το inside Llewyn Davis,την μοναδική,ίσως,ταινία,όπου σε κάθε της σκηνή θέλεις και να γελάσεις και να κλάψεις,ταυτόχρονα,χωρίς να ξέρεις τον λόγο και για τα δύο.
Η πιο αισιόδοξη και χαρούμενη ταινία εκτός μεγάλου studio,πάντως,παραμένει το αριστούργημα του Gus Van Sant,Good Will Hunting.
Feel good ταινίες,όμως,δεν φτιάχνουν μόνο οι Αμερικανοί. 
Στην Αγγλία,ο Michael Winterbottom μας διασκεδάζει αφηγούμενος την μουσική κληρονομιά του Manchester στο 24 hour party people,ο Tom Hooper πράττει το ίδιο αφηγούμενος την αθλητική και πολιτική ιστορία του τόπου του,στα damned united και King's speech,αντίστοιχα,ο Neil Jordan μας κερνά υπέροχο πρόγευμα στον Πλούτωνα και ο Bruce Robinson προσφέρει στην ανθρωπότητα ό,τι πιο βρετανικό έχει γίνει ever,το Withnail & I,την πιο μη κωμική και βαριά καταθλιπτική κωμωδία όλων των εποχών,26 χρόνια πριν ζηλέψουν οι Coen.
Οι πραγματικοί,όμως,ανταγωνιστές των Αμερικανών στο feel good cinema είναι οι Γάλλοι. Ακολουθώντας πιστά το γνωμικό "ουκ εν τω πολλώ το ευ",μας χάρισαν χαμηλότονα αριστουργήματα αισιοδοξίας,όπως το le ballon rouge(ο κινηματογραφικός ορισμός της ανθρωπιάς),το αντιπολεμικό ποίημα joyeux noel(ισάξιο του apocalypse now!),το tournee(η άνιση μάχη της ψυχής με τον κυνισμό),το le peuple migrateur(ο κινηματογραφικός ύμνος στην ελευθερία της ύπαρξης)και τέλος,το αξεπέραστο μέχρι και σήμερα Zazie dans le metro,την πιο γνήσια ανέμελη,πηγαία ευχάριστη,ανόθευτα αισιόδοξη και αυθεντικά χαρούμενη ταινία όλων των εποχών. Αυτήν την κορυφαία ταινία,το ρυθμό της,τις ερμηνείες των ηθοποιών της και εν γένει την ψυχή της,αντέγραψε ο Jean-Pierre Jeunet για την Amelie του(κι όχι μόνο),γι' αυτό και τα φιλμ του συγκεκριμένου σκηνοθέτη δεν είναι στην λίστα. Το πώς κατάφερε ο Malle να μεταφέρει τόσο πιστά την παιδική ματιά στον κόσμο των μεγάλων πρέπει να διδάσκεται στις σχολές. Όλη η disney δεν μπόρεσε να φτάσει τα ύψη αυτής της ταινίας.