Ο συνεργάτης μας Τάσος Μελεμενίδης.

Περιμένοντας το happy end. Μια selfie από τον Τάσο Μελεμενίδη

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.


ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΥΧΕΡΩΝ.
Έχω τη δυνατότητα να δουλεύω από το σπίτι. Το έκανα συχνά και τα προηγούμενα χρόνια, οπότε προς το παρόν δεν νιώθω ότι έχει συμβεί κάποια συνταρακτική αλλαγή στην καθημερινότητά μου. Ανάγκη να «βγω να ξεσκάσω» δεν έχω ιδιαίτερη, προτιμώ να περνώ τον χρόνο μου κάνοντας ασκήσεις διπλωματίας με την πεντάχρονη κόρη μου, που με πλησιάζει όλο και πιο συχνά μέσα στη μέρα για να με ρωτήσει πότε θα αφήσω το λάπτοπ για να κάνουμε κωλοτούμπες και να χτίσουμε φανταστικούς κόσμους με Lego (στο τέλος γίνονται όλα ταυτόχρονα). Ωραία και θεραπευτικά είναι όλα αυτά, αλλά είναι και κάποιες στιγμές που στο πίσω μέρος του μυαλού εμφανίζονται σαν εικόνες αθωότητας πριν από την καταιγίδα. Όμως στις ταινίες, μετά την καταιγίδα, έρχεται το happy end.

 

Σκεφτόμουν πολύ την προηγούμενη εβδομάδα το «Fearless» του Πίτερ Γουίαρ, μια ταινία του 1993 με τον Τζεφ Μπρίτζες και τη Ρόζι Περέζ. Είναι μια ισορροπημένη και πολύ διαυγής σπουδή πάνω στη θνητότητα, μια παρατήρηση όσων συμβαίνουν όταν ο θάνατος παύει να είναι μια ασαφής έννοια, με δύο χαρακτήρες που τον βλέπουν από διαφορετική σκοπιά: ο ένας θεωρεί ότι τον νίκησε και ο άλλος τον περιμένει ως λύτρωση. Οι δυο τους περιφέρονται στην πόλη με την ίδια σκιά να πέφτει πάνω τους, ψάχνοντας απάντηση σε δύο διαφορετικά ερωτήματα: τι ακριβώς κάνεις εδώ όταν δεν έχεις να περιμένεις τον θάνατο και τι όταν περιμένεις αυτόν και μόνο; Κι εμείς, άραγε, τι κάνουμε εδώ; Περιμένουμε τον θάνατο, αλλά δεν μας το έχει πει κανείς, ή περιμένουμε να ξαναβγούμε στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής, με τα καλά της και τα στραβά της; Η ταινία αισιοδοξεί στο τέλος, όπως άλλωστε και οι περισσότερες που έχουμε δει, γι' αυτό και διατηρείται το χαμόγελο στο πρόσωπό μου όσο τη σκέφτομαι.

 

Η υπερέκθεση στις κινούμενες εικόνες μπορεί να σε μετατρέψει σε έναν θεατή της ζωής, έναν άνθρωπο που παρατηρεί ψύχραιμα, έως και απαθώς, όσα συμβαίνουν στον πλανήτη Γη, αφού έχει κυριαρχήσει μέσα του η ψευδαίσθηση πως όλα αυτά τα έχει ξαναδεί.

 

Είναι φυσιολογικό να σκέφτεται κάποιος ταινίες αυτή την εποχή; Μιλώντας για τον εαυτό μου, δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά πια, έτσι έχω εκπαιδευτεί. Δεν ξέρω αν άτυπα εκπροσωπώ όσους γράφουν επαγγελματικά για ταινίες ή όσους απλώς έχουν ξοδέψει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους μπροστά σε μια οθόνη, αλλά εδώ και χρόνια νιώθω την ιδιότητα του θεατή να ξεπερνά το όριο του κινηματογράφου και μιας απλής δουλειάς. Η υπερέκθεση στις κινούμενες εικόνες μπορεί να σε μετατρέψει σε έναν θεατή της ζωής, έναν άνθρωπο που παρατηρεί ψύχραιμα, έως και απαθώς, όσα συμβαίνουν στον πλανήτη Γη, αφού έχει κυριαρχήσει μέσα του η ψευδαίσθηση πως όλα αυτά τα έχει ξαναδεί. Σε αντιστοιχία με τη μηχανική ρεπλίκα του Ρούτγκερ Χάουερ στο «Blade Runner», θα έλεγα σε κάποιον που δεν έχει εκτεθεί τόσο πως «έχω δει πράγματα που εσείς οι άνθρωποι δεν έχετε φανταστεί».

 

Έχω δει, λοιπόν, Κινγκ Κονγκ, Γκοτζίλες και δεινόσαυρους να περπατούν στη Νέα Υόρκη, διαλύοντας ό,τι βρουν στο πέρασμά τους. Έχω δει εξωγήινους κάθε μορφής να μας επιτίθενται με όπλα που δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε, τέρατα που βγαίνουν από το στομάχι μας, ζόμπι που μας κυνηγούν στα τυφλά. Έχω δει τη Γη στο έτος 802.701. Έχω δει ένα μέλλον όπου σταμάτησαν οι γεννήσεις και οι κυβερνήσεις, πάνω στον πανικό τους, στοιβάζουν μετανάστες σε κλουβιά (ουπς!). Έχω δει ανθρώπους να περιφέρονται στον Άρη παρέα με έναν πίθηκο. Έχω δει να ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο για να εντοπίσουμε την πηγή ενός θανατηφόρου ιού. Έχω δει τον πλανήτη να αντιμετωπίζει πανδημία, έχω δει μέχρι και πώς μεταδίδεται ο ιός μέσα σε σινεμά. Έχω δει τι συμβαίνει σε περίπτωση μαζικής υστερίας.
Κυρίως, όμως, έχω δει τα φινάλε όλων αυτών των ιστοριών, που με τα χρόνια συνηθίσαμε να κράζουμε για την αισιοδοξία τους. Μπορεί να προέκυψαν από σεναριογράφους αρκετά τεμπέληδες ή αρκετά φοβισμένους στη θέα του παραγωγού τους που περιμένει κέρδη. Συμβάλλουν, όμως, με τον τρόπο τους στη διαδικασία μετατροπής αυτής της αμήχανης αναμονής σε αισιοδοξία, σε ελπίδα. Από το σπίτι μου, λοιπόν, βλέπω τη ζωή να αντιγράφει την τέχνη (ή την πoπ κουλτούρα, τέλος πάντων) και περιμένω το happy end. Που έρχεται πάντα!

 

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια