Η συνεργάτις μας Μαρία Δρουκοπούλου.

Όλα γίνονται ποιοτικός χρόνος. Μια selfie από τη Μαρία Δρουκοπούλου

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.

ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΔΡΟΥΚΟΠΟΥΛΟΥ



ΣΕ ΟΛΗ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑΣ
είχα την τάση να δραματοποιώ με αρκετά ευφάνταστο και προσωπικό τρόπο διάφορα γεγονότα που συνέβαιναν σε παγκόσμιο επίπεδο και είχαν σχέση με αρρώστιες. Για παράδειγμα, το ατύχημα του εργοστασίου στο Τσερνόμπιλ, όσα άκουγα γύρω από τις επιπτώσεις του και κυρίως ο σχολαστικός καθαρισμός των λαχανικών και φρούτων που έβλεπα να συμβαίνει γύρω μου με είχαν πείσει ότι υπήρχαν συγκεκριμένες τροφές που αν τις έτρωγα, σίγουρα θα δηλητηριαζόμουν ‒ παρ' όλα αυτά, τις έτρωγα. Όταν το AIDS άρχισε να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις και κάποια στιγμή στο σχολείο μου αποφάσισαν πως έπρεπε να μιλήσουν σε παιδάκια δημοτικού γι' αυτό, εξηγώντας περί τίνος πρόκειται, τους τρόπους μετάδοσης ‒εκτός, φυσικά, από το σεξ‒, τα συμπτώματά του, τη γενική πορεία της νόσου και, φυσικά, τη μοιραία κατάληξή της, από έναν απλό βήχα που είχα ήμουν σίγουρη ότι ήμουν φορέας και το δήλωσα στην κοινωνική λειτουργό που ήταν υπεύθυνη για την ενημέρωση. Παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις της, για αρκετό καιρό πίστευα ότι θα πεθάνω από «αυτό». Λίγο αργότερα, μια σχετικά απλή δερματική πάθηση μετατράπηκε στο μυαλό μου σε σύμπτωμα καρκίνου σε τελικό στάδιο. Τελικά, το μοιραίο δεν επήλθε ούτε τότε.

 

Για μένα όλα είναι ποιοτικός χρόνος, χαμένος είναι μόνο όταν γκρινιάζουμε για το τι χάσαμε, τι αναβάλαμε, τι ακυρώσαμε, πόσα δεν προλάβαμε να δούμε, να πιούμε και να κάνουμε.

 

Επειδή, λοιπόν, νομίζω πως εξάντλησα όλα τα περιθώρια μιας drama queen στη σωστή ηλικία, δηλαδή όταν η διαχωριστική γραμμή μεταξύ γελοίου και χαριτωμένου ας πούμε ότι είναι κάπως θολή, τώρα, ως ενήλικας, προσπαθώ να κάνω αυτό που πρέπει, το καλύτερο που μπορώ με ό,τι έχω. Τον περισσότερο καιρό μιλάμε για όσα θα θέλαμε να κάνουμε, για όσα θα θέλαμε να αποκτήσουμε, για όσα μας λείπουν, σχεδόν ποτέ όμως για όσα έχουμε και συνήθως θεωρούμε δεδομένα. Να μια καλή αφορμή για να επανέλθουμε στα βασικά.


Δεν νομίζω ότι έχει πολύ νόημα να οργανώσεις λεπτομερώς τον τρόπο που θα περάσεις τον χρόνο σου στο σπίτι. Μπορείς να διαβάσεις ένα ή δέκα βιβλία, να δεις ταινίες παλιές και αγαπημένες ή καινούργιες, να «καείς» με tutorials για ό,τι πιθανό και απίθανο κυκλοφορεί στο YouTube, να καθαρίσεις και να οργανώσεις από την αρχή τον προσωπικό σου χώρο, τα ντουλάπια και τα συρτάρια σου, να σιδερώσεις με θρησκευτική ευλάβεια ακόμα και τους τοίχους, να μιλήσεις ώρες ατελείωτες στο τηλέφωνο ή στο chat, να χαζέψεις μ' έναν καφέ στο χέρι την κίνηση στον δρόμο, τη φύση που οργιάζει στο μπαλκόνι απέναντι, τις ταπεινές γλάστρες στο δικό σου ή να χαζέψεις γενικώς. Για μένα όλα είναι ποιοτικός χρόνος, χαμένος είναι μόνο όταν γκρινιάζουμε για το τι χάσαμε, τι αναβάλαμε, τι ακυρώσαμε, πόσα δεν προλάβαμε να δούμε, να πιούμε και να κάνουμε. Ας υποθέσουμε πως είναι μόνο μια κακή αρχή και πως την άνοιξη φέτος μάλλον θα την ψάξουμε λίγο παραπάνω ‒ αλλά δεν θα τη χάσουμε.

 

 

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια