Σαν έτοιμος από καιρό. Μια selfie από τον Αλέξανδρο Διακοσάββα

Σαν έτοιμος από καιρό. Μια selfie από τον Αλέξανδρο Διακοσάββα

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.


ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΒΔΟΜΑΔΕΣ
να καταλάβω πώς γίνεται εγώ, που γενικότερα δεν φημίζομαι για την ψυχραιμία μου, ούτε για το θάρρος μου, ούτε για τη δεινότητά μου στη διαχείριση έκτακτων ή επειγουσών καταστάσεων, να έχω καταφέρει να αντιμετωπίσω τόσο ψύχραιμα –στα όρια του αψήφιστου, για να μην πω του άτρωτου– τη νέα κατάσταση. Η απάντηση ήρθε μετά από πολλή σκέψη, εκλογίκευση, υπερανάλυση και διάφορα τέτοια κουραφέξαλα στα οποία υποβάλλω τον εαυτό μου για καθετί παράξενο που εμφανίζεται στην καθημερινότητά μου – πόσο μάλλον για κάτι τόσο ανυπέρβλητα μεγάλο.


Λοιπόν, τελικά ξέρεις κάτι; Όταν ανήκεις σε μια κοινωνική ομάδα που εδώ και 4 δεκαετίες ζει, γαλουχείται και πορεύεται με τον τρόμο ενός άλλου ιού, πολύ πιο μπαμπουλόμορφου (κι ας έχουν απαλυνθεί εδώ και καιρό πια οι γωνίες της τερατώδους όψης του), όταν από τη στιγμή που συνειδητοποίησες ότι ανήκεις στη συγκεκριμένη ομάδα ήξερες ότι έπρεπε να προσαρμόσεις όλη σου τη συμπεριφορά έτσι ώστε να τον αποφύγεις, ε, τότε μάλλον είσαι κάπως έτοιμος για να αντιμετωπίσεις έναν ακόμα ιό – ή, έστω, πιο έτοιμος από τους υπόλοιπους. Για να μην παρεξηγηθώ όμως: σαφώς δεν τίθεται θέμα σύγκρισης ανάμεσα στον HIV και στον SARS-CoV-2, όπως σωστά έχουν αρχίσει να διατείνονται κάποιες ηχηρές φωνές στα διεθνή μίντια. Εκείνη η επιδημία, στα '80s, ήταν «αθόρυβη», θέρισε συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού και κανείς δεν ενδιαφέρθηκε γι' αυτές. Ο συσχετισμός στο μυαλό μου έχει να κάνει περισσότερο με τη δύναμη της συνήθειας. Τα πάντα μαθαίνονται, αν είσαι διατεθειμένος να τα μάθεις.

 

Ηρέμησε. Βρες τις αναπνοές σου. Κάνε detox απ' ό,τι ο εγκέφαλός σου αντιλαμβάνεται ως τοξίνη. Σταμάτα να δείχνεις με το δάχτυλο. Επίστρεψε ξανά και ξανά σε όσα σε κάνουν να νιώθεις καλά. Δεν είσαι μόνος.


Ο τρόμος, στη δική μου περίπτωση, γι' αυτήν τη νέα πραγματικότητα δεν έγκειται, λοιπόν, στην ίδια την ύπαρξη και τη φύση του ιού, στον πόνο, στην ασθένεια, αλλά στο τεράστιο προσωπικό θέμα που έχω με κάθε είδους εγκλεισμό. Έχοντας περάσει μια εποχή κάποιων ετών (μάλλον κλινικής – μάλλον, καθότι αδιάγνωστη τότε) κατάθλιψης στα φοιτητικά μου χρόνια λόγω αδυναμίας σύνδεσης των πανεπιστημιακών μου σπουδών με τα πραγματικά μου ενδιαφέροντα, πέρασα πολλές, άπειρες ώρες, μέρες συνεχόμενες κλεισμένος μόνος στο σπίτι, αγκαλιά με την απραξία και την έλλειψη παραγωγικότητας. Ο φόβος επιστροφής, εκούσιας ή ακούσιας, ηθελημένης ή εξαναγκασμένης, σε μια τέτοια κατάσταση κινητοποιεί έκτοτε κάθε μου επιλογή, επαγγελματική και προσωπική (την επιλογή αυτού του επαγγέλματος επίσης), τη διαχείριση του χρόνου μου, τη δόμηση της καθημερινότητάς μου, και καλύπτει, συν τοις άλλοις, ένα μεγάλο μέρος της εβδομαδιαίας ψυχανάλυσής μου εδώ και περίπου τρία χρόνια.

 

Με άλλα λόγια, ήμουν «σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος», που έγραφε κι ο Καβάφης και ξέρω τι πρέπει να κάνω πια για να μην ξανακυλήσω. Ξέρω, ας πούμε, ότι για μένα έχει τεράστια σημασία ήδη από τη «μέρα πρώτη» να μη μένω να δουλεύω όλη τη μέρα με τις πιτζάμες –συνθήκη που για πολλούς φαντάζει ιδανική– αλλά να ακολουθήσω αδιάλειπτα την καθημερινή μου ρουτίνα: πρωινός καφές, ντους, αποσμητικό, ντύσιμο κανονικό, με εσώρουχο και ρούχα, σαν να πήγαινα στο γραφείο – ακόμα κι αν γραφείο μου είναι πλέον το πάσο της κουζίνας.

 

Εμάς τους δημοσιογράφους, βέβαια, μόνο η πλήξη δεν μπορεί να μας φάει, καθώς, ευτυχώς, είμαστε από τις προνομιούχες ομάδες εργαζομένων που, σε πολλές περιπτώσεις, μπορούν να προσαρμόσουν για το επόμενο διάστημα τη δουλειά τους σχεδόν εξ ολοκλήρου σε συνθήκες σπιτιού. Εδώ όμως, για μένα, πάλι καραδοκεί ένας άλλος δικός μου μπαμπούλας: η αγωνία διαχείρισης τόσο μεγάλου όγκου πληροφορίας που λαμβάνουμε καθημερινά για τον τρόπο με τον οποίο εξελίσσεται η πανδημία του κορωνοϊού και για όσα επηρεάζει στο διάβα της. FOMO, με άλλα λόγια, βαρύ κι ασήκωτο, και το OCD στα κόκκινα, αλλά και πάλι, η ψυχανάλυση μάλλον έχει κάνει δουλίτσα.


Ναι, έπεσα κι εγώ, όπως και άλλοι, στη λούπα να γράψω δυο-τρία τσιτάτα στο Facebook για να πάρω like και να νιώσω καλά. Και πιθανότατα θα το ξανακάνω. Ναι, τρώω πολύ και ίσως να πάρω τα κιλά που πάλεψα να χάσω. Προσπαθώ, όμως, όσο το lockdown ακόμα δεν είναι καθολικό, να συνεχίζω τη γυμναστική μου ρουτίνα έξω. Όχι, δεν έχω βρει ακόμα την ηρεμία και τη διάθεση να διαβάσω λογοτεχνία, να ξεσκαρτάρω τη βιβλιοθήκη, να τακτοποιήσω το σπίτι και να κάνω τις ρετροσπεκτίβες που θα ήθελα σε Χίτσκοκ, Φελίνι και Γουονγκ Καρ Γουάι. Ναι, ρέπω ξανά συνεχώς προς το ατελείωτο σκρολάρισμα και το ανούσιο ξενύχτι –η νύχτα και η ασφάλειά της πάντα με είλκυαν–, συνήθειες παλιές που είχα αποβάλει de facto, λόγω εργασιακής πραγματικότητας – προχθές το βράδυ έπιασα τον εαυτό μου να χαζεύει τουλάχιστον δέκα λεπτά συνεχόμενα στο TikTok. Ναι, το άγχος και τα ψυχοσωματικά είναι σε έξαρση. Ναι, είναι εντελώς first world problems όλα αυτά μπροστά στην εκατόμβη νεκρών που αυξάνεται καθημερινά, μπροστά στα πραγματικά προβλήματα επιβίωσης που ήδη αντιμετωπίζουν ή θα αντιμετωπίσουν σύντομα τόσοι άνθρωποι γύρω μου, μπροστά σε μια πιθανή μελλοντική νοσηλεία δική μου ή των κοντινών μου ανθρώπων. Όμως αυτός ο ιός θα φέρει τον καθένα αντιμέτωπο με τους προσωπικούς του δαίμονες – και το στοίχημα είναι να τους κοιτάξουμε κατάματα.


Ηρέμησε. Βρες τις αναπνοές σου. Κάνε detox απ' ό,τι ο εγκέφαλός σου αντιλαμβάνεται ως τοξίνη. Σταμάτα να δείχνεις με το δάχτυλο. Επίστρεψε ξανά και ξανά σε όσα σε κάνουν να νιώθεις καλά. Δεν είσαι μόνος.

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Όταν τελειώσουν όλα αυτά θα συναντηθούμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Mια selfie από τον Μιχάλη Μιχαήλ

Δεν Είσαι ΜόνοςΌταν τελειώσουν όλα αυτά θα συναντηθούμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Mια selfie από τον Μιχάλη Μιχαήλ

18.3.2020
Έχει να πέσει πολλή συνειδητοποίηση μέσα στην καραντίνα. Μια selfie από τον Δημήτρη Πολιτάκη

Δεν Είσαι ΜόνοςΈχει να πέσει πολλή συνειδητοποίηση μέσα στην καραντίνα. Μια selfie από τον Δημήτρη Πολιτάκη

17.3.2020
Οικογενειακή καραντίνα. Μια selfie από τη Νινέττα Γιακιντζή

Δεν Είσαι ΜόνοςΟικογενειακή καραντίνα. Μια selfie από τη Νινέττα Γιακιντζή

18.3.2020
Ημερολόγιο από το μέλλον. Μια selfie από τον Μανώλη Παπουτσάκη

Δεν Είσαι ΜόνοςΗμερολόγιο από το μέλλον. Μια selfie από τον Μανώλη Παπουτσάκη

18.3.2020
Αντέχεται τόσος κορωνοϊός; Μια selfie του Ηλία Ζωγράφου

Δεν Είσαι ΜόνοςΑντέχεται τόσος κορωνοϊός; Μια selfie του Ηλία Ζωγράφου

18.3.2020
Θα ξανασυναντηθούμε. Πιο δυνατοί και πιο αγαπημένοι. Μια selfie από τον Γιάννη Πανταζόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςΘα ξανασυναντηθούμε. Πιο δυνατοί και πιο αγαπημένοι. Μια selfie από τον Γιάννη Πανταζόπουλο

18.3.2020
Virus and the city. Μια selfie από τη Γεωργία Παπαστάμου

Δεν Είσαι ΜόνοςVirus and the city. Μια selfie από τη Γεωργία Παπαστάμου

18.3.2020
Inside out. Mια selfie από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςInside out. Mια selfie από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

18.3.2020
χρονοκάψουλα * Mια selfie από τη Γλυκερία Μπασδέκη

Δεν Είσαι Μόνοςχρονοκάψουλα * Mια selfie από τη Γλυκερία Μπασδέκη

2.4.2020
«Ακούω ήχον κώδωνος». Μια selfie από τον Γιάννη Κωνσταντινίδη

Δεν Είσαι Μόνος«Ακούω ήχον κώδωνος». Μια selfie από τον Γιάννη Κωνσταντινίδη

17.3.2020
Ο καιρός των μικρών πραγμάτων. Μια selfie από τον Κωστή Παπαϊωάννου

Δεν Είσαι ΜόνοςΟ καιρός των μικρών πραγμάτων. Μια selfie από τον Κωστή Παπαϊωάννου

17.3.2020
Αγαπητοί εξωστρεφείς, καλωσήρθατε στον παράδεισό μας. Μια selfie από τον Άρη Δημοκίδη

Δεν Είσαι ΜόνοςΑγαπητοί εξωστρεφείς, καλωσήρθατε στον παράδεισό μας. Μια selfie από τον Άρη Δημοκίδη

17.3.2020
Τον καιρό της πανδημίας. Μια selfie από τον Θοδωρή Αντωνόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςΤον καιρό της πανδημίας. Μια selfie από τον Θοδωρή Αντωνόπουλο

17.3.2020

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια