Ημερολόγιο εγκλεισμού. Μια selfie από τη Νανά Δαρειώτη

Ημερολόγιο εγκλεισμού. Μια selfie από τη Νανά Δαρειώτη

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.

ΤΗΣ ΝΑΝΑΣ ΔΑΡΕΙΩΤΗ

 

 

ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΠΕΡΑΣΕ εμφάνισα λίγη ζαλάδα, ένα 36,8 και λίγο ξερό βήχα. Αυτά αφού η καλεσμένη μας, ετών 64, είχε μπει ήδη στο σπίτι. Το βράδυ είχα 37. Πανικός για τον σύντροφό μου και για τη φίλη. Στη θερμομέτρηση ο Α. είχε επίσης 37. Ανακούφιση και ξεφύσημα μεγάλο, ό,τι είναι το περνάμε μαζί, πώς να αποκλειστείς μέσα στο διαμέρισμα και πώς να μην πάρεις αγκαλιά τον άνθρωπό σου που νοσεί. Μόνη ανησυχία η φίλη, που το επόμενο πρωί μας στέλνει μήνυμα: «Το βράδυ είχα 37, λέτε να φταίει το κρασί και τα αποστάγματα;». Δεύτερη ανακούφιση, δεν την κολλήσαμε εμείς, όχι, δεν θα έχουμε άγχος και ενοχές.


Έπειτα από τηλεφώνημα στον γιατρό μας, μαθαίνουμε ότι πρέπει να παίρνουμε τη θερμοκρασία μας για πέντε ημέρες, όσες κάνει να κατεβεί ο ιός στο κατώτερο αναπνευστικό, και να δούμε αν θα ανεβάσουμε πυρετό ή ό,τι τέλος πάντων. Που σημαίνει μέχρι την Πέμπτη το βράδυ. Για διάγνωση δεν γίνεται φυσικά λόγος, όλα είναι υποθετικά. Ελαφριά συμπτώματα, μένουμε στο σπίτι. Ακολουθούμε εντολές.


Συνδέομαι με τον σέρβερ της εφημερίδας και αρχίζω να δουλεύω γιατί το τεύχος πρέπει να κλείσει. Και κάπου εκεί ανάμεσα σε κείμενα, φωτογραφίες και ομαδικές συζητήσεις στο messenger, μια θερμομέτρηση, ένα κράτημα αναπνοής για να δω αν έχω δύσπνοια, μια κακοκεφιά που δεν εξηγείται ‒μια χαρά εξηγείται‒ και μια ατονία, που φυσικά θα ένιωθα έτσι κι αλλιώς κλεισμένη στο σπίτι, αλλά τώρα παίρνει άλλη σημασία, χώνονται κάτω από το δέρμα και προσπαθούν να αναπτυχθούν προς κάθε κατεύθυνση. Δεν τους επιτρέπω παρά αυτόν τον λίγο χώρο που έχουν καταλάβει ήδη.

 

Ανταλλάσσω μηνύματα και τηλεφωνήματα με φίλες και φίλους που έχουμε ψιλοχαθεί, ευχές και πληροφορίες για συμπτώματα, βιταμίνες, βιβλία και κυρίως αγάπη, αυτή που συνήθως δεν τολμάς να εκφράσεις σε κανονικές συνθήκες.


Στο διάλειμμα μαγειρεύω. Όχι διεκπεραιωτικά, το αντίθετο. Συνταγάρες κανονικές. Στο τραπέζι ανοίγει απαραιτήτως κρασί, ας είναι λίγο μακρύτερος ο μεσημεριανός ύπνος, μπορώ να δουλέψω μέχρι αργά.


Η Φ. ευτυχής, δεν ξέρει ποιον να ενοχλήσει σε ποιον υπολογιστή πρώτα, τόσο που στο τέλος βαριέται τα παιχνίδια και απομονώνεται στο κρεβάτι της.

 

Οι γονείς, αποκλεισμένοι, τα δικά τους. Ένας πατέρας στα 92 με άνοια λόγω ηλικίας κάνει χιούμορ στη μητέρα, δηλώνοντας ότι δεν σκοπεύει να βγει έξω, την ώρα που εκείνη μαγειρεύει και αερίζει το σπίτι, στα 85 της. Γελάμε στο τηλέφωνο, κυρίως με την αντίσταση του πατέρα στη λήθη, ανταλλάσσουμε ευχές και κλείνουμε.


Δύσκολα; Μπα. Το επείγον της εργασίας θεωρητικά με κρατά σε εγρήγορση και δεν νιώθω μελαγχολία ή ό,τι άλλο. Στην πράξη με αποσπά από πράγματα που ευχαρίστως θα έκανα αντ' αυτής: διάβασμα, γράψιμο για μένα, συντροφιά με τον αγαπημένο μου, με μια ταινία, ένα κρασί, μια αγκαλιά. Για σπιτικές εργασίες δεν σκέφτομαι, όχι ακόμα τουλάχιστον. Ούτε για κέντημα, αν και έχω ένα ολοκαίνουριο στην ντουλάπα, με δύο αγγελάκια κουκλιά, ίσως αργότερα.


Από αύριο, αν όλα πάνε καλά και ο πυρετός δεν ανεβεί, αν λήξει ο συναγερμός και φύγει αυτό το υπόγειο άγχος, αυτό το «κι αν κάτι πάει στραβά τι κάνουμε», θα τη χαρώ ακόμη περισσότερο αυτή την απομόνωση. Από προμήθειες είμαστε μια χαρά για είκοσι μέρες –τουλάχιστον.


Στο μεταξύ, ανταλλάσσω μηνύματα και τηλεφωνήματα με φίλες και φίλους που έχουμε ψιλοχαθεί, ευχές και πληροφορίες για συμπτώματα, βιταμίνες, βιβλία και κυρίως αγάπη, αυτή που συνήθως δεν τολμάς να εκφράσεις σε κανονικές συνθήκες.


Τα λουλούδια στη βεράντα ανθίζουν, στους βλαστούς τα μάτια φουσκώνουν, έτοιμα να πετάξουν νέα κλωνάρια και φύλλα, εμείς περιμένουμε τη λήξη του συναγερμού για να βγούμε έξω, να λιαστούμε σαν τη Φ. που κυλιέται στο μωσαϊκό, να απλώσουμε τα πόδια μας και να γελάσουμε με τα πιο χαζά, συνωμοτικά, δικά μας αστεία.


Για σήμερα, κάνουμε τις θερμομετρήσεις μας. Και απλά χαμογελάμε.

 

 

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Μια δυστοπία πιο οικεία απ’ όσο θα περιμέναμε. Μια selfie από τον Γιάννη Βασιλείου.

Δεν Είσαι ΜόνοςΜια δυστοπία πιο οικεία απ’ όσο θα περιμέναμε. Μια selfie από τον Γιάννη Βασιλείου.

18.3.2020
Το ελληνικό κράτος που (αυτήν τη φορά) δεν μας άφησε μόνους. Mια selfie από τον Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςΤο ελληνικό κράτος που (αυτήν τη φορά) δεν μας άφησε μόνους. Mια selfie από τον Δημήτρη Π. Σωτηρόπουλο

18.3.2020
Οικογενειακή καραντίνα. Μια selfie από τη Νινέττα Γιακιντζή

Δεν Είσαι ΜόνοςΟικογενειακή καραντίνα. Μια selfie από τη Νινέττα Γιακιντζή

18.3.2020
Όταν τελειώσουν όλα αυτά θα συναντηθούμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Mια selfie από τον Μιχάλη Μιχαήλ

Δεν Είσαι ΜόνοςΌταν τελειώσουν όλα αυτά θα συναντηθούμε γύρω από ένα μεγάλο τραπέζι. Mια selfie από τον Μιχάλη Μιχαήλ

18.3.2020
Ημερολόγιο από το μέλλον. Μια selfie από τον Μανώλη Παπουτσάκη

Δεν Είσαι ΜόνοςΗμερολόγιο από το μέλλον. Μια selfie από τον Μανώλη Παπουτσάκη

18.3.2020
Αντέχεται τόσος κορωνοϊός; Μια selfie του Ηλία Ζωγράφου

Δεν Είσαι ΜόνοςΑντέχεται τόσος κορωνοϊός; Μια selfie του Ηλία Ζωγράφου

18.3.2020
Θα ξανασυναντηθούμε. Πιο δυνατοί και πιο αγαπημένοι. Μια selfie από τον Γιάννη Πανταζόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςΘα ξανασυναντηθούμε. Πιο δυνατοί και πιο αγαπημένοι. Μια selfie από τον Γιάννη Πανταζόπουλο

18.3.2020
Virus and the city. Μια selfie από τη Γεωργία Παπαστάμου

Δεν Είσαι ΜόνοςVirus and the city. Μια selfie από τη Γεωργία Παπαστάμου

18.3.2020
Inside out. Mια selfie από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

Δεν Είσαι ΜόνοςInside out. Mια selfie από τον Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλο

18.3.2020
χρονοκάψουλα * Mια selfie από τη Γλυκερία Μπασδέκη

Δεν Είσαι Μόνοςχρονοκάψουλα * Mια selfie από τη Γλυκερία Μπασδέκη

2.4.2020
«Ακούω ήχον κώδωνος». Μια selfie από τον Γιάννη Κωνσταντινίδη

Δεν Είσαι Μόνος«Ακούω ήχον κώδωνος». Μια selfie από τον Γιάννη Κωνσταντινίδη

17.3.2020
Ο καιρός των μικρών πραγμάτων. Μια selfie από τον Κωστή Παπαϊωάννου

Δεν Είσαι ΜόνοςΟ καιρός των μικρών πραγμάτων. Μια selfie από τον Κωστή Παπαϊωάννου

17.3.2020
Αγαπητοί εξωστρεφείς, καλωσήρθατε στον παράδεισό μας. Μια selfie από τον Άρη Δημοκίδη

Δεν Είσαι ΜόνοςΑγαπητοί εξωστρεφείς, καλωσήρθατε στον παράδεισό μας. Μια selfie από τον Άρη Δημοκίδη

17.3.2020

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια