Ο εκδότης της LIFO, Στάθης Τσαγκαρουσιάνος.

Εσείς, οι ζωντανοί. Μια selfie από τον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους


ΜΙΑ ΖΩΗ,
γράφω προσωπικά κείμενα. Πρώτη φορά, δεν μου είναι εύκολο. Αισθάνομαι ότι δουλειά μου τώρα είναι να ξεχάσω τον εαυτό μου. 'Η μάλλον να τον νοιαστώ μέσω των άλλων. 

 

Το κλείσιμο στο σπίτι δεν με ενοχλεί.  Ούτως ή άλλως, όλα όσα «ζούσα», συνέβαιναν πάντα στο μυαλό μου. Ακόμη και τα ταξίδια μου, ήταν μετακινήσεις σε σταθερό φόντο - μια παντοδύναμη εσωτερική ζωή.

 

Εντάξει, με πονάνε λίγο κάποιες ωραίες  εικόνες, που ξαφνικά φαντάζουν απλησίαστες: π.χ. οι ανέμελες μέρες του περασμένου καλοκαιριού. Πότε θα τις ξαναζήσω; Εφορμούν δολίως όταν πέφτω να κοιμηθώ - πάμφωτες! - πώς να κλείσω μάτι;

 

Και με εκπλήσσει που για πρώτη φορά, τα βιβλία δεν με παρηγορούν. Ούτε εκείνοι οι συγγραφείς που θεωρούσα σύντροφους εν όπλοις. Ίσως στο επόμενο στάδιο. Όταν από το σοκ, πάμε στην άρνηση, το θυμό, το  πένθος κι εντέλει την παραδοχή. Ίσως καταφέρω να τελειώσω τον Προυστ.

 

Ανακαλύπτω μέσα μου μια βαθιά αγάπη για τα παιδιά του γραφείου. Ένα προαίσθημα για τις δύσκολες μέρες που θα έρθουν αισθηματοποιεί ακόμη περισσότερο τα άρθρα τους που διαβάζω εδώ - και όχι σπάνια, με παίρνουν τα ζουμιά. Είναι η οικογένειά μου.

 

Προσπαθώ να φανταστώ το αντισηπτικό μέλλον. Και δεν μπορώ να του δώσω σχήμα (μπορεί κανείς;). Πότε θα κάτσουμε σαν άνθρωποι πάλι, δίπλα δίπλα; Πότε θα φλερτάρουμε ξανά; Χωρίς εγγύτητα, η καρδιά γίνεται οκνή, βαριέται. Με phone sex, παιδιά δεν γεννιούνται. Το πρόσωπο θέλει αγγίγματα, φιλιά… Απορίες πολλές. 

 

Απέκτησε, λέει, η θάλασσα της Βενετίας ξανά το διάφανο πρασινογάλαζο του Καναλέτο. Και ήρθαν πίσω τα δελφίνια. Πού πήγαν οι άνθρωποι;  Ας κάναμε ξανά μια βόλτα αμέριμνοι, κι ας ήταν μαύρα τα νερά. Πανούκλα θέριζε, αιώνες πριν, πόλεις με ανέφελο ουρανό. Μέτρο είναι ο άνθρωπος. Το θέμα είναι να ζήσουμε.

 

Λίγο, λοιπόν, με νοιάζει αν είμαι μέσα. Περισσότερο σκέφτομαι τη μάνα μου στο νησί (εκτός του ότι κοινώνησε την περασμένη Κυριακή, σήμερα φώναξε τον ηλεκτρολόγο!) και  διάφορους φίλους που ζουν αυτοσχεδιάζοντας (σαν «τραγουδιστές κότσυφες») και η νέα φάση θα τους προσγειώσει άσχημα. Νομίζαμε ότι έρχεται μια νέα εποχή κρασιού και ρόδων. Αμ δε.

 

Και σκέφτομαι τους τελευταίους της κοινωνίας που ξαφνικά κατέβηκαν κι άλλη πίστα. Σήμερα ένας άστεγος ανασκάλευε τα σκουπίδια του κάδου κάτω από το σπίτι, ουρλιάζοντας ένα δικό του πρόστυχο τραγούδι, με μια αγριοφωνάρα σπαρακτική- άναρθρες λέξεις που όλο κατέληγαν σε κάτι «κώλο», «από τον κώλο»... Ο άνθρωπος ουσιαστικά έκλαιγε-  χωρίς καν την πολυτέλεια των δακρύων. Συνέχισε έτσι μόνος, στον δρόμο που δεν πέρναγε ψυχή.

 

Εγώ καλά είμαι. Προς το παρόν. Ένα με νοιάζει τώρα. Να κάνω αυτό εφ΄ω ετάχθην.  Δουλειά μου είναι να παραμείνει η LIFO, μέσα στην τέλεια καταιγίδα, ένα μέσο αντάξιο της εμπιστοσύνης που της δείχνει ο κόσμος. Και να εξαντλήσω κάθε περιθώριο ώστε οι πληγές που θ’ αφήσει αυτό το ξεθεμέλιωμα να είναι οι λιγότερες στα πρόσωπα που αγαπώ ή δουλεύουμε μαζί.

 

Η ζωή δεν θα σταματήσει. Πριν λίγο ο Πάρις, μάς έστειλε από το μαιευτήριο τη σέλφι του. Γελάει ευτυχισμένος. Μόλις γεννήθηκε το πρώτο του παιδί. Ένα μικρό, γαλάζιο πλάσμα στο βάθος της εικόνας.

 

Θα μείνουν 15 μέρες καραντίνα. Θα βγουν. Και η ζωή, όπως πάντα, θα συνεχίσει το δρόμο της.

 

Ελπίζω το μωράκι αυτό να μας πάρει απ' το χέρι…

 

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
1 Σχόλια
avatar
ΦΩΤΕΙΝΗ 18.3.2020 | 22:35
"Και σκέφτομαι τους τελευταίους της κοινωνίας που ξαφνικά κατέβηκαν κι άλλη πίστα."
Όντως, αυτοί οι άνθρωποι είναι σε πραγματικά τραγική κατάσταση: αυτοί που τρώνε σε συσσίτια, που ζητιανεύουν, οι άστεγοι, οι πρόσφυγες που ζουν σε σκηνές. Αφού όλοι πρέπει να τηρούμε τους κανόνες υγιεινής και απομόνωσης για το καλό του κοινωνικού συνόλου, θα πρέπει με κάποιο τρόπο να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους' αμ η τί άλλο, είναι προς το συμφέρον όλων μας. Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχουν όλοι αυτοί οι τόσο αυστηροί κανόνες, αν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που δεν μπορούν να τους εφαρμόσουν λόγω της μεγάλης φτώχειας που τούς αναγκάζει να ζουν σε τραγικές συνθήκες.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια