Η συνεργάτις μας Φώφη Τσεσμελή.

Σύντομα θα ξαναχορέψουμε όλοι μαζί... Μια selfie από τη Φώφη Τσεσμελή

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.



ΜΠΑ, Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ,
αφού ως δημοσιογράφος, DJ και consultant δουλεύω από το σπίτι κυρίως. Κατά δεύτερον, εγώ έζησα από μόνη μου ένα δύσκολο, προσωπικό lockdown φέτος το καλοκαίρι. Κάπως τα έφερε η ζωή και ήρθαν όλα τα πάνω-κάτω, αντιμετώπισα και ένα θεματάκι υγείας για τρεις μήνες που δεν μου πολυ-επέτρεπε να έχω άνεση στις μετακινήσεις... Συγχρόνως, το τυφλό σκυλί μου παρουσίασε ένα σοβαρό νευρολογικό πρόβλημα το καλοκαίρι. Δεν μπορούσε να στηριχτεί καλά στα πόδια της, δεν είχε αίσθηση του χώρου, σε φάσεις δεν όριζε το σώμα της, κάτι σαν εγκεφαλικό χωρίς το αιμάτωμα, μου είπαν, και βάλε που είναι και τυφλή... όλα επί δύο. Μαζί με τη θεραπεία έπρεπε να είναι σπίτι, να μη στρεσάρεται καθόλου, να είναι απόλυτα ήρεμη σε δροσερό χώρο, να νιώθει ασφαλής κι εγώ έπρεπε να τη βοηθάω να εκπληρώσει ακόμα και τις πιο βασικές της ανάγκες.

 

Όταν, λοιπόν, όλοι έκαναν διακοπές και ανέβαζαν φωτό από παραλίες, παραδεισένια νερά και ανέμελες στιγμές, εγώ ήμουν καθηλωμένη στο σπίτι με ένα κλιματιστικό παρέα, να κοιτάω το μπαλκόνι του απέναντι. Έβγαινα μόνο για τα απολύτως απαραίτητα και για να παίξω μουσική. Βάλσαμο οι φίλοι μου, μου στάθηκαν σε ό,τι πέρασα πιο πολύ και από οικογένεια. Και η Γκάμπυ επανήλθε με τεράστια προσπάθεια και κόπο. Όχι τελείως, αλλά επανήλθε. Μαζί της κι εγώ.

 

Η διαφορά με το τώρα, το σήμερα, είναι ότι δεν ακούγονται πια τα παιδιά να παίζουν στους δρόμους της γειτονιάς, είναι όλοι μαζί, μ' εμένα, κλεισμένοι μέσα. Ακόμη πιο λίγα τα αυτοκίνητα στους ήδη ήσυχους δρόμους της γειτονιάς μου. Οι περαστικοί που περνούσαν αδιάφοροι και σκυμμένοι τώρα σηκώνουν το κεφάλι ψηλά και κοιτούν διακριτικά μέσα στα σπίτια. Αν διασταυρωθεί το βλέμμα μας, χαμογελούν αμήχανα και μετά κουνούν συγκαταβατικά το κεφάλι. Οι φίλοι, αυτοί οι ίδιοι, σταθερά εκεί. Πώς είσαι, χρειάζεσαι κάτι, πώς την παλεύεις μόνη σου, είδα εκείνη τη σειρά, το τάδε ντοκιμαντέρ, θα κάνει αυτός/-ή που αγαπάμε live streaming. Κάποιοι πανικοβλημένοι, κάποιοι αισιόδοξοι, κάποιοι φοβισμένοι για το μετά.

 

Λόγω του κύκλου μας, όλοι υπερ-αγχωμένοι με τα οικονομικά και τις δουλειές. Αν δεν καταφέρουμε να δουλέψουμε όλοι μας, σύντομα θα έχουμε πρόβλημα, μεγάλο. Κάποιοι από αυτούς έχουν ήδη. Ανησυχώ για τους γονείς μου στο νησί. Για τους φίλους και γνωστούς που ανήκουν στις ομάδες υψηλού κινδύνου. Προσπαθώ να το εκλογικεύσω –γίνεται;‒ και να καθησυχάσω τον εαυτό μου, όλα θα πάνε καλά.

 

Μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπουν οι άνθρωποί μου, αλλά πιο πολύ μου λείπουν οι αγκαλιές. Αν και φύσει εσωστρεφής άνθρωπος με κοινωνική δεξιότητα, απολαμβάνω όσο τίποτε άλλο να αγκαλιάζω αυτούς που αγαπάω. Μετράω μέρες, λοιπόν, και ελπίζω.

 

Τα σόσιαλ... απόλυτα τοξικά. Τρομολαγνεία, θεωρίες συνωμοσίας, fake news, όλοι έχουν κάποιον, κάπου, με πληροφορίες εκ των έσω. Απίστευτος διπολισμός. Αυτοί που κατσικώθηκαν μέσα, αυτοί που έβγαιναν βόλτες. Αυτοί που το έχουν πάρει άνετα, αυτοί που τους έχει κυριεύσει ο φόβος. Αυτοί που συγχαίρουν το κράτος για τις επιλογές που έγιναν, αυτοί που περιμένουν να φανεί το πραγματικό αποτέλεσμα στο χειροκρότημα. Τουλάχιστον όλοι συμφωνούν στο θέμα της Εκκλησίας ‒ αμήν. Εκατοντάδες ποστ τη μέρα, σε σημείο γραφικότητας.

 

Από την άλλη, η τεχνολογία μάς δίνει διέξοδο, μας «ενώνει». Ντύνομαι κανονικά για να μιλήσω στα επαγγελματικά Skype calls, με τους φίλους γελάμε για τα μερικές φορές εξωπραγματικά outfits σπιτιού. Ήδη έχω καβατζώσει δύο t-shirts, δεν γίνεται τα συγκεκριμένα να τα φοράς και να κοιμάσαι ή να κάνεις δουλειές!

 

Ακούω πάρα πολλή μουσική, τώρα έχω την ευχέρεια. Στο inbox μου είχα 1.072 emails, τα περισσότερα από promos δισκογραφικών που δεν προλάβαινα να ακούσω. Ο αριθμός τους μειώνεται, μια περίεργη ευχαρίστηση ότι κάτι έκανες και σήμερα μένει. Αποφάσισα να ξανακούσω όλα τα αγαπημένα μου άλμπουμ. Είναι φοβερό το πόσο πολύ αλλάζει ο τρόπος που ακούς και αποκωδικοποιείς τη μουσική πληροφορία στο μυαλό σου μεγαλώνοντας, λες και έχεις άλλα αυτιά. Παραμένουν αριστουργήματα, ανακαλύπτεις νέες πτυχές τους. Ξεκίνησα και ένα hashtag για την πλάκα μας, #AnAlbumADayKeepsCOVID19Away, και παρότρυνα φίλους και γνωστούς να μοιραστούν το γούστο και τη γνώση τους ‒ πλάκα έχει.

 

Και το «έξω»... Σκεφτόμουν πως για πρώτη φορά στα 20 χρόνια που δουλεύω στο Sodade δεν έπαιξα μουσική εκείνο το πρώτο Σάββατο, εξαιρώντας τις διακοπές. Πολύ περίεργο το συναίσθημα και μεγάλη δύναμη η μνήμη του σώματος. Κατά τις 4 το πρωί, που συνήθως μπαίνουμε στο mode του πανικού, πήγαινα κι ερχόμουν, δεν με χωρούσε ο καναπές. Έβαλα τέρμα πριόνια για καμιά ώρα στα ακουστικά για να ηρεμήσω.

 

Το δεύτερο Σάββατο αποφασίσαμε να βγάλουμε ένα live streaming από το μαγαζί για τους ανθρώπους μας. Ήταν απίστευτη εμπειρία, μόνο τέσσερα άτομα ακροβολισμένα στον χώρο ‒για να τηρήσουμε και τις οδηγίες‒, όμως η αγάπη του κόσμου και η απήχηση που είχε... Στα χρόνια που παίζω δεν νομίζω πως έχω λάβει πιο συγκινητικά μηνύματα. Όταν μπήκα μέσα στο booth ένιωσα πως ζω ξανά, ήξερα ποιοι θα ήταν σίγουρα online και έπαιξα όλα τα αγαπημένα τους. Ως προσωπικό μήνυμα έκλεισα με Gossip, «it's a cruel, cruel world to face on your own...».

 

Είχε γενέθλια ο ένας από τους φίλους με το οποίον οργανώσαμε όλη αυτήν τη φάση, ο Κωνσταντίνος. Δεν μπορούσαμε να τον αγκαλιάσουμε, δεν μπορούσαμε να τον φιλήσουμε, ήταν τόσο αποκαρδιωτικό. Φεύγοντας, ένιωσα μια απίστευτη αίσθηση κενού, άραγε πότε θα μπορέσουμε να ξαναχορέψουμε όλοι μαζί χωρίς ειδικούς όρους αποστειρωμένης απόστασης και μη.

 

Τώρα έγινε και το καθολικό lockdown, ζούμε πρωτοφανείς καταστάσεις. Πέρασε λίγο από το μυαλό μου το «1984» του Όργουελ και το «V for Vendetta». Άραγε πώς θα είναι ο κόσμος μας την επόμενη μέρα; Θα μείνουν κατάλοιπα απ' όλον αυτόν τον φόβο; Τι ισχυρό εργαλείο που έχει υπάρξει ακούσια και εκούσια στην ιστορία της ανθρωπότητας! Δεν μου αρέσουν τα νούμερα και τα στατιστικά που βλέπω, σιχαίνομαι που πεθαίνει τόσος κόσμος, θέλω κάπως να σταματήσει και γρήγορα, άρα θα κάνω κι εγώ αυτό που πρέπει.

 

Μου λείπουν οι φίλοι μου, μου λείπουν οι άνθρωποί μου, αλλά πιο πολύ μου λείπουν οι αγκαλιές. Αν και φύσει εσωστρεφής άνθρωπος με κοινωνική δεξιότητα, απολαμβάνω όσο τίποτε άλλο να αγκαλιάζω αυτούς που αγαπάω. Μετράω μέρες, λοιπόν, και ελπίζω. Θέλω, όταν τελειώσει αυτή η παράνοια, να κάνουμε μια τεράστια παρτάρα. Να βρεθούμε όλοι μαζί με μια άλλη οπτική, τίποτα δεν είναι δεδομένο, όλα είναι σημαντικά και οι στιγμές έχουν σημασία να τις ζούμε. Όχι πια ως άλλο ένα τσιτάτο, quote, ή meme, αλλά στην πραγματικότητα.

 

Σ' εσένα που το διαβάζεις αυτό, είτε με ξέρεις είτε όχι, θέλω να σου πω πως είμαστε όλοι μαζί σ' αυτό, να το θυμάσαι. Και θα δεις, θα τα βγάλουμε πέρα!

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ας πάρουμε την αγάπη στα χέρια μας. Μια selfie της Sugahspank!

Δεν Είσαι ΜόνοςΑς πάρουμε την αγάπη στα χέρια μας. Μια selfie της Sugahspank!

21.3.2020
Δεν επιτρέπει επιλογή η επιδημία. Μια selfie από τον Χάρη Βλαβιανό

Δεν Είσαι ΜόνοςΔεν επιτρέπει επιλογή η επιδημία. Μια selfie από τον Χάρη Βλαβιανό

24.3.2020
Να κρατήσουμε τον φόβο μακριά από την ψυχή μας. Μια selfie από την Νίκη Μηταρέα.

Δεν Είσαι ΜόνοςΝα κρατήσουμε τον φόβο μακριά από την ψυχή μας. Μια selfie από την Νίκη Μηταρέα.

24.3.2020
Το μικρόφωνο. Μια selfie από τον Αργύρη Ξάφη

Δεν Είσαι ΜόνοςΤο μικρόφωνο. Μια selfie από τον Αργύρη Ξάφη

23.3.2020
Selfie ενός γάτου, τις μέρες του εγκλεισμού Από την αναγνώστρια Άννα Ρωμάνου.

Δεν Είσαι ΜόνοςSelfie ενός γάτου, τις μέρες του εγκλεισμού Από την αναγνώστρια Άννα Ρωμάνου.

22.3.2020
Μόνο οι τρεις μας, η πυρηνική οικογένεια. Μια selfie από την Κορίνα Φαρμακόρη

Δεν Είσαι ΜόνοςΜόνο οι τρεις μας, η πυρηνική οικογένεια. Μια selfie από την Κορίνα Φαρμακόρη

22.3.2020
 Όλα γίνονται ποιοτικός χρόνος. Μια selfie από τη Μαρία Δρουκοπούλου

Δεν Είσαι Μόνος Όλα γίνονται ποιοτικός χρόνος. Μια selfie από τη Μαρία Δρουκοπούλου

21.3.2020
Freeze. Μια selfie από τον Πέτρο Μπιρμπίλη

Δεν Είσαι ΜόνοςFreeze. Μια selfie από τον Πέτρο Μπιρμπίλη

21.3.2020
Σκέψεις απέναντι από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Μια selfie από τη Λουίζα Αρκουμανέα

Δεν Είσαι ΜόνοςΣκέψεις απέναντι από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Μια selfie από τη Λουίζα Αρκουμανέα

20.3.2020
Κι έτσι πηγαίνω από μέρα σε μέρα. Μια selfie από την Άννα Κόκορη

Δεν Είσαι ΜόνοςΚι έτσι πηγαίνω από μέρα σε μέρα. Μια selfie από την Άννα Κόκορη

20.3.2020
Ημερολόγιο εγκλεισμού. Μια selfie από τη Νανά Δαρειώτη

Δεν Είσαι ΜόνοςΗμερολόγιο εγκλεισμού. Μια selfie από τη Νανά Δαρειώτη

20.3.2020

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια