Η φίλη μας Sara Zhang που ζει στο Πεκίνο.

Γράμμα από το Πεκίνο. Μια selfie από τη Sara Zhang

Συνεργάτες και φίλοι της LIFO στέλνουν ανταποκρίσεις από το σπίτι τους.

ΤΗΣ SARA ZHANG

 

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΗΚΕ ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Τόκιο αναβάλλονται για το 2021. 60 μέρες μετά το «shut down» της Γουχάν, ο κορωνοϊός έχει εξελιχθεί σε μια παγκόσμια κρίση.

 

Πίσω στις 23 Ιανουαρίου, μια μέρα πριν από την Κινέζικη Πρωτοχρονιά, η τοπική κυβέρνηση της επαρχίας Χουμπέι και οι Αρχές της Γουχάν αποφάσισαν να αναστείλουν άμεσα το σύνολο των λειτουργιών της πόλης. Τη στιγμή εκείνη εγώ και η οικογένεια μου καταλάβαμε τη σοβαρότητα της κατάστασης.

 

Πολύ σύντομα οι ειδήσεις στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το Ίντερνετ, έπαιζαν από το πρωί έως το βράδυ το θέμα της κρίσης στη Γουχάν.
30.000 ειδικοί και νοσηλευτικό προσωπικό από όλη την Κίνα τοποθετήθηκαν στην πόλη αυτή, με διαδικασίες εξπρές. Αμέσως ξεκίνησε η μαζική παραγωγή μασκών και προστατευτικών στολών, ενώ σε ελάχιστο χρόνο οργανώθηκαν εθελοντικές ομάδες για να βοηθήσουν σε όλων των ειδών τις ανάγκες των κατοίκων της πόλης.

 

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, όλη μου η οικογένεια και εγώ καταναλώναμε τα νέα για το θέμα αυτό με μανία και με ανάμεικτα συναισθήματα. Την ανησυχία διαδέχτηκε ο τρόμος και η λύπη, και στη συνέχεια η ελπίδα.

 

Στην τηλεόραση, έγινε ρουτίνα η καθημερινή ανακοίνωση, κατά την οποία για ώρες γίνονταν ερωτήσεις και δίνονταν απαντήσεις για το τι θα έπρεπε να αποφύγουμε για να μην εκτεθούμε στον ιό.

 

Σε όλα τα συγκροτήματα κατοικιών υπήρχε έλεγχος εισόδου και εξόδου. Οι ένοικοι μπορούσαμε να μπούμε και να βγούμε με μια προσωρινή άδεια, αφού πρώτα μας μετρούσαν την θερμοκρασία – και στην έξοδο και στην είσοδο. Οι επισκέπτες και οι ξένοι δεν επιτρέπονταν. 

 

Στην πόλη Ξιάν, όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα, περάσαμε όλο το διάστημα της κρίσης, μαζί με την οικογένεια μου. Η αλήθεια είναι πως καθώς δεν είχαμε καμία επαφή με την περιοχή της Χουμπέι ή την πόλη της Γουχάν, θεωρητικά ήμασταν ασφαλείς. Έπρεπε όμως να ακολουθούμε με ευλάβεια τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων, δηλαδή να μένουμε σπίτι, να αποφεύγουμε κάθε μη αναγκαία έξοδο, και φυσικά να προσέχουμε να μην αγγίζουμε κανέναν, ευθέως ή εμμέσως, προκειμένου να μην εκτεθούμε στον ιό, καθώς δεν ήταν δυνατόν να γνωρίζουμε αν ο διπλανός μας είναι φορέας ή όχι.

 

Όποτε βγαίναμε έξω έπρεπε να φοράμε συνεχώς μάσκα, να αποφεύγουμε την όποια επαφή, ακόμα και να μην αγγίζουμε το κουμπί στο ασανσέρ με γυμνά χέρια. Γυρνώντας σπίτι ήμασταν υποχρεωμένοι να πετάξουμε αμέσως τη μάσκα και τα γάντια σε μια πλαστική σακούλα, να την σφραγίσουμε και στη συνέχεια να την πετάξουμε στα σκουπίδια. Και πάνω από όλα να πλένουμε συνεχώς τα χέρια μας, έως τους καρπούς.

 

Σε όλα τα συγκροτήματα κατοικιών υπήρχε έλεγχος εισόδου και εξόδου. Οι ένοικοι μπορούσαμε να μπούμε και να βγούμε με μια προσωρινή άδεια, αφού πρώτα μας μετρούσαν την θερμοκρασία – και στην έξοδο και στην είσοδο. Οι επισκέπτες και οι ξένοι δεν επιτρέπονταν. Στις περιπτώσεις που κάποιος από το συγκρότημα βρισκόταν θετικός στον ιό, όλα τα διαμερίσματα έμπαιναν σε απομόνωση 14 ημερών, χωρίς να υπάρχει η δυνατότητα εξόδων. Για τη διανομή των ειδών πρώτης ανάγκης φρόντιζε ο διαχειριστής του συγκροτήματος.

 

Για όλη αυτή την περίοδο της απομόνωσης και της αναγκαστικής παραμονής στο σπίτι, η πιο δημοφιλής δραστηριότητα αναδείχτηκε το μαγείρεμα. Όλοι οι φίλοι διαφήμιζαν τα μαγειρικά τους επιτεύγματα μέσω του WeChat, ενώ η όλη κατάσταση έμοιαζε σαν ένας εθνικός διαγωνισμός μαγειρικής. Σε ό,τι αφορά εμένα, εκμεταλλεύτηκα τις μαγειρικές ικανότητες της μαμάς μου και δοκίμασα δεκάδες διαφορετικά και πολύπλοκα φαγητά.

 

Στο τέλος Φεβρουαρίου, τα παιδιά έπρεπε να ξεκινήσουν το νέο εξάμηνο, όμως φυσικά τα σχολεία δεν άνοιξαν ποτέ, κάτι που ισχύει έως και σήμερα. Έτσι ξεκίνησε η διδασκαλία των μαθημάτων μέσω Internet. Φυσικά όλοι οι γονείς έφθασαν στα όριά τους καθώς έπρεπε να έχουν τα παιδιά στο σπίτι 24 ώρες το 24ωρο. Στο σπίτι της αδερφής μου η λέξη «μαμά» εκτοξευόταν εκατοντάδες φορές, κάθε μέρα, από τον δεκάχρονο γιο της και την τρίχρονη κόρη της.

 

Σήμερα, σχεδόν 60 μέρες μετά, όλο και περισσότεροι άνθρωποι θεραπεύονται καθημερινά και η κρίση μοιάζει να απομακρύνεται από την Κίνα, με έναν μάλλον αργό ρυθμό. Τα αυτοκίνητα επέστρεψαν στους δρόμους, ενώ αρχίζουμε ξανά να έχουμε και το γνωστό μας κυκλοφοριακό.

 

Φυσικά, ενώ η ζωή απέχει πολύ από το να επανέλθει στα φυσιολογικά επίπεδα, είμαστε απεγνωσμένοι να βγούμε έξω στον καθαρό αέρα και την ανοιξιάτικη φύση.

 

Αλλά ας περιμένουμε λίγο ακόμα, λίγο παραπάνω.

Δεν Είσαι Μόνος
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

Δεν Είσαι Μόνος Μια selfie του Στέφανου Τσιβόπουλου από τη Νέα Υόρκη

2.5.2020
Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

Δεν Είσαι Μόνος Σαντιάγο Ρονκαλιόλο: Δεν είναι κανένας στο σπίτι

29.4.2020
Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

Δεν Είσαι Μόνος Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο κορωνοϊό! Μια selfie από τον Τάκη Σπετσιώτη

23.4.2020
Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

Δεν Είσαι Μόνος Το χρονικό μιας έγκλειστης. Μια selfie της Σοφίας Σεϊρλή

22.4.2020
«Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

Δεν Είσαι Μόνος «Εδώ, στην εξοχή, πού να με βρει ο ιός;»: Συνομιλώντας με έναν βοσκό στον Παντελεήμονα Πιερίας

21.4.2020
Πάσχα με τους Εύζωνες

Δεν Είσαι Μόνος Πάσχα με τους Εύζωνες

21.4.2020
«Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

Δεν Είσαι Μόνος «Δεν είμαι ήρωας, κάνω τη δουλειά που σπούδασα»: Μια selfie του νοσηλευτή Jeremy Sakkas από το Φοίνιξ της Αριζόνα

20.4.2020
Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

Δεν Είσαι Μόνος Μετέωροι ανάμεσα στο «έρχεται» και στο «μείναμε απ' έξω»: Μια selfie του Γιώργου Φωτόπουλου από το Βελιγράδι

16.4.2020
13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

Δεν Είσαι Μόνος 13 σημειώσεις για τη μοναξιά των ημερών. Μια selfie από τον Θεόδωρο Γρηγοριάδη

15.4.2020
Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

Δεν Είσαι Μόνος Ο The Krank βιώνει την απομόνωση στο Βερολίνο και την κάνει τέχνη

14.4.2020
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια