Αναμφίβολα το μουσείο θα είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τους 50.000 Έλληνες Εβραίους οι οποίοι οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Μουσείο Ολοκαυτώματος: Η Θεσσαλονίκη επανορθώνει για τα λάθη της

Ο πρόεδρος της ισραηλιτικής κοινότητας Δαυίδ Σαλτιέλ μιλά στο LIFO.gr για τη μοίρα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, το μουσείο που ετοιμάζεται και μοιράζεται μαζί μας προσωπικές αναμνήσεις από τη ζωή του στην πόλη

Στη Θεσσαλονίκη άκμαζε προπολεμικά μία από τις πιο δραστήριες εβραϊκές κοινότητες της χώρας. Το 1941 αριθμούσε 52.000 ανθρώπους και αποτελούσε το ένα έκτο του συνολικού πληθυσμού της πόλης, καθώς και το ένα πέμπτο της οικονομίας της, ενώ υπήρχαν συνολικά 16 συναγωγές και 20 δημοτικά σχολεία.

 

Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έμελλε όμως να τα αλλάξει όλα ριζικά. Το 97% των Εβραίων της Θεσσαλονίκης εξοντώθηκε στους θαλάμους αερίων του Άουσβιτς.

 

Πρόσφατα ο δήμαρχος της πόλης Γιάννης Μπουτάρης, μιλώντας στην ειδική τελετή για την τοποθέτηση του θεμέλιου λίθου του Μουσείου του Ολοκαυτώματος που θα κατασκευαστεί στη Θεσσαλονίκη, αναρωτήθηκε:

 

«Ποιοι θρήνησαν το 1945 τους εξαφανισμένους γείτονές τους; Ποια μνημεία στήθηκαν; Ποιες τελετές έγιναν; Μόνη η κοινότητα, καθημαγμένη και ρακένδυτη, πάλευε να ανασυστήσει την ύπαρξή της και να θρηνήσει τους νεκρούς της».

 

Και συμπλήρωσε: «Ένα παρελθόν που μας καταδιώκει και μας στοιχειώνει. Είναι ένα παρελθόν σιωπηλό, αόρατο, αλλά παρόν».


Φτάνοντας ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στα γραφεία της ισραηλιτικής κοινότητας της Θεσσαλονίκης, κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους, για να συναντήσω τον πρόεδρο Δαυίδ Σαλτιέλ, μια μαρμάρινη επιγραφή αναγράφει: «Κάποτε 67.000 Έλληνες Εβραίοι ζούσαν στην πόλη, 50.000 από αυτούς ήταν θύματα του Ολοκαυτώματος».

 

Κάθε αντικείμενο ή φωτογραφία στα γραφεία της κοινότητας ανασύρει στη μνήμη τα σκοτεινά χρόνια της γερμανικής κατοχής, της μεταπολεμικής Ελλάδας, τη σιωπή, την αρπαγή των περιουσιών και το δηλητήριο του αντισημιτισμού.

 

Eπιδιώκουμε, μέσω του μουσείου, να αποκτήσουν φωνή τα εκατομμύρια των Εβραίων που εκτοπίστηκαν, ταπεινώθηκαν και εξοντώθηκαν. Είναι ο ήχος των Ελλήνων Εβραίων στο θρήσκευμα, της ιστορίας τους.


Η δημιουργία του Μουσείου Ολοκαυτώματος ήταν ιδέα του κ. Σαλτιέλ. Εδώ και περίπου μία εικοσαετία από τη θέση του προέδρου της κοινότητας έχει αλλάξει πολλές κυβερνήσεις και έχει αντιμετωπίσει διαφορετικές κατηγορίες πολιτικών.

 

Ο ίδιος είναι Εβραίος δεύτερης γενιάς, με τους γονείς του να συμπληρώνουν το μωσαϊκό που κάποτε ανθούσε στη συμπρωτεύουσα, αφού ο πατέρας του γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη.


«Σκοπός μας ήταν να δημιουργήσουμε έναν τόπο μνήμης και μαρτυρίας, ένα διεθνές σύμβολο ενάντια στον ρατσισμό και στις διακρίσεις κάθε είδους.

 

Παράλληλα, επιδιώκουμε μέσω του μουσείου να αποκτήσουν φωνή τα εκατομμύρια των Εβραίων που εκτοπίστηκαν, ταπεινώθηκαν και εξοντώθηκαν. Είναι ο ήχος των Ελλήνων Εβραίων στο θρήσκευμα, της ιστορίας τους, που φυσικά είναι ταυτόσημη με την ιστορία της Θεσσαλονίκης» λέει ο κ. Σαλτιέλ.

 

Οι οικοδομικές εργασίες αναμένεται να ξεκινήσουν φέτος το καλοκαίρι και πιθανολογείται ότι θα είναι έτοιμο το 2020.


Του υπενθυμίζω ότι το θέμα ανασύρθηκε τα τελευταία χρόνια στην επικαιρότητα και πως για πολλά χρόνια επικρατούσε σιωπή, όπως τόνισε πρόσφατα και ο δήμαρχος.

 

«Αναμφίβολα το μουσείο θα είναι μια διαρκής υπενθύμιση για τους 50.000 Έλληνες Εβραίους οι οποίοι οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 

Ξέρετε, για πολλά χρόνια το εβραϊκό στοιχείο ανθούσε στην πολιτιστική ιστορία της πόλης και υπήρξαν πρωταγωνιστές της οικονομικής ευρωστίας. Γι' αυτό και το μουσείο της πόλης μάς ικανοποιεί και έρχεται να αναδείξει την ιστορία της. Σε μια πόλη που ήταν συντηρητική και κανείς δεν μιλούσε.

 

Και, άλλωστε, να θυμίσουμε ότι ελάχιστοι κατάφεραν να επιστρέψουν. Μπορείτε να αντιληφθείτε τι σημαίνει να έχεις χάσει τους πάντες και, παρ' όλα αυτά, να θες ακόμη να επιστρέψεις στη Θεσσαλονίκη; Σε μια πόλη που σου θυμίζει τα χειρότερα βιώματα.

 

Τι αγάπη, λοιπόν, είχαν αυτοί οι άνθρωποι για να αποφασίσουν μια τέτοια κίνηση, ξεκινώντας μια δεύτερη ζωή σε μια κοινωνία που δεν ήθελε ούτε να σε ακούσει και περισσότερο απ' όλα δεν επιθυμούσε να σε πιστέψει» σημειώνει ο πρόεδρος.


Και επισημαίνει: «Υπάρχουν πολλές πρωτοβουλίες που έγιναν σταδιακά από το 2000 έως σήμερα. Η πόλη δεν άλλαξε ως διά μαγείας. Εκ μέρους της κοινότητας έγιναν συντονισμένες κινήσεις ώστε η πόλη να μιλήσει, να αλλάξει και να γνωρίσει το παρελθόν της. Η ημέρα μνήμης δεν είναι ένα απλό καθήκον.

 

Ο κόσμος παλαιότερα θεωρούσε ότι οι Εβραίοι δεν είναι Έλληνες. Ήταν καθ' όλα Έλληνες, απλώς είχαν διαφορετικό θρήσκευμα. Όταν πήγα στον στρατό, θυμάμαι να μου λένε γιατί δεν ήμουν στο Ισραήλ και προσπαθούσα να εξηγήσω ότι είμαι Έλληνας και το μόνο στο οποίο διαφέρουμε είναι το θρήσκευμα.

 

Τέλος πάντων, βήματα έχουν πραγματοποιηθεί. Τα παιδιά διδάσκονται στα σχολεία το Ολοκαύτωμα και όλα αυτά συνεργούν για ένα καλύτερο αύριο, απαλλαγμένο από τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό».

 

Ο ίδιος γεννήθηκε το 1947. «Ο φόβος και ο θάνατος είναι συναισθήματα που έχουν διαπεράσει και τις επόμενες γενιές των Εβραίων της πόλης» ισχυρίζεται.

 

«Πάντοτε περπατούσαμε και είχαμε για όλα ένα αναπάντητο γιατί. Σήμερα στη Θεσσαλονίκη ζουν 1.500 Εβραίοι και περίπου 5.000 σε όλη την Ελλάδα. Το 97% χάθηκε. Επομένως το μουσείο θα αποτελέσει έναν μάρτυρα υποχρέωσης ώστε να γίνει πράξη το σύνθημα "Ποτέ ξανά".

 

Η γνώση είναι το πρωταρχικό μας καθήκον. Ευτυχώς, δημιουργείται μια υποδομή ώστε να υπάρχει μια Ελλάδα ανεκτική στο διαφορετικό» τονίζει και όταν τον ρωτώ για την άποψη του κ. Μπουτάρη ότι η μεσαία τάξη έχει βαθιά ριζωμένο τον αντισημιτισμό μέσα της απαντά:

 

«Ο αντισημιτισμός υπήρχε, υπάρχει και θα εξακολουθεί να υπάρχει. Όμως οφείλουμε να πούμε ότι δεν είναι τόσο αναπτυγμένος όσο σε άλλα κράτη.

 

Αντιδράσεις και γεγονότα μικρής κλίμακας παρατηρούνται, αλλά πιθανόν από νέους που παρασύρονται και δεν γνωρίζουν και οι οποίοι ακολουθούν κάποια στερεότυπα. Σημασία έχει ότι οι σχέσεις της Ελλάδας με το Ισραήλ βρίσκονται στο καλύτερό τους σημείο».


Όσον αφορά την κατασκευή του μουσείου, οι οικοδομικές εργασίες αναμένεται να ξεκινήσουν φέτος το καλοκαίρι και πιθανολογείται ότι θα είναι έτοιμο το 2020.

 

Η ανέγερσή του θα πραγματοποιηθεί στην περιοχή του Σιδηροδρομικού Σταθμού, ένα σημείο που δεν επιλέχθηκε τυχαία, αφού από κει, στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αναχωρούσαν τα «βαγόνια του θανάτου» για τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης.


Το κόστος του έργου θα πλησιάσει τα 30 εκατ. ευρώ, με το υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας να προσφέρει τα 10 εκατ. ευρώ, ενώ 10 εκατ. ευρώ θα δώσει και το Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος». Από τα σχέδια της μελέτης διαπιστώνω ότι θα είναι ένα εξαώροφο κυκλικό κτίριο από μέταλλο και γυαλί και η έκτασή του θα αγγίζει τα 7.000 τ.μ.

 

Σήμερα στη Θεσσαλονίκη ζουν 1.500 Εβραίοι και περίπου 5.000 σε όλη την Ελλάδα. Το 97% χάθηκε. Επομένως το μουσείο θα αποτελέσει έναν μάρτυρα υποχρέωσης ώστε να γίνει πράξη το σύνθημα «Ποτέ ξανά».


«Θα χρησιμοποιηθεί το ιστορικό αρχείο της κοινότητας της πόλης, περίπου 100.000 έγγραφα, που φυλάσσεται στη Μόσχα, θα υπάρχουν εκθέσεις που θα ενώνουν το χθες με το σήμερα, ενώ θα λειτουργήσει και ως κέντρο διδασκαλίας. Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να τοποθετηθεί στον χάρτη με τα μεγάλα μουσεία Ολοκαυτώματος σε όλο τον κόσμο» αναφέρει ο κ. Σαλτιέλ.


«Είμαστε εδώ όχι ως παθητικοί αλλά ως ενεργοί πολίτες. Εξηγούμε αυτό που έγινε, γιατί έγινε, και δεν βάζουμε ταφόπλακα σε ό,τι συντελέστηκε. Λέμε την αλήθεια, για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Τίποτα πιο σημαντικό από τη μνήμη» προσθέτει.

 

Λίγο πριν τον αποχαιρετήσω, τον ρωτώ ποια είναι η πιο ισχυρή του ανάμνηση. Ο ίδιος θα διηγηθεί:

 

«Είναι από τα σχολικά μου χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Ήταν μια κανονική μέρα και παρακολουθούσαμε το μάθημα των Θρησκευτικών. Τότε, θυμάμαι πάρα πολύ έντονα, ήταν σαφές ότι οι Εβραίοι ήταν υπεύθυνοι για ό,τι έγινε απέναντι στον Χριστό, και όχι μόνο εκείνοι αλλά και οι επόμενες γενιές.

 

Μια μαθήτρια, λοιπόν, σηκώθηκε και ρώτησε τη δασκάλα: "Κυρία, ο Σαλτιέλ έχει κι αυτός την ευθύνη;". Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έσκυψα το κεφάλι.

 

Δεν θυμάμαι ούτε την απάντηση της δασκάλας ούτε την αντίδραση της συμμαθήτριάς μου. Ένιωσα ένα τραγικό συναίσθημα. Ήμουν ένα μικρό παιδάκι που πίστευε ότι συμμετείχε σ' ένα έγκλημα».


Και θα καταλήξει: «Το μουσείο έρχεται να λειτουργήσει ως μια ψηφίδα για να γίνουμε καλύτερη και πιο ανοιχτή κοινωνία. Να διώξουμε τα τείχη και να συνυπάρξουμε δημοκρατικά, χωρίς τον φόβο των παλιών πληγών».


Ο Πρόεδρος του Ισραήλ τις ημέρες που βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη θύμισε ότι ανάμεσα στους Εβραίους της πόλης ήταν και ο Ζακ Στρούμσα, γνωστός ως ο «βιολιστής του Άουσβιτς», αφού ως κρατούμενος ήταν αναγκασμένος να παίζει μουσική με το βιολί του στην ορχήστρα του στρατοπέδου, ενώ οι μελλοθάνατοι κρατούμενοι όδευαν προς τα κρεματόρια.

 

Ο ίδιος κατάφερε να επιζήσει, αλλά έχασε τους συγγενείς του. Αργότερα δημιούργησε νέα οικογένεια στο Ισραήλ και έγραψε ένα βιβλίο για το Άουσβιτς. Πενήντα χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα, ο Ζακ Στρούμσα αποφάσισε να επιστρέψει στο Άουσβιτς και να παίξει ξανά το «Εγώ Πιστεύω»:

 

«Πιστεύω ότι η διαφορά ανάμεσα στην ευλογία και την ύβρη είναι ένα θέμα επιλογής. Επιλογής του καθενός. Κι ο δρόμος της επιλογής είναι ανοιχτός σε όλα τα έθνη. Και η δυνατότητα να προσφέρεις στην ευημερία της ανθρωπότητας βρίσκεται ολοκληρωτικά στην επιλογή του καθενός».

 

Τα σχέδια του Μουσείου Ολοκαυτώματος Ελλάδος, έχουν προετοιμαστεί από τα αρχιτεκτονικά γραφεία:

· Efrat-Kowalsky Architects, 3 Levontin St. Tel-Aviv Israel (Υπεύθυνοι αρχιτέκτονες:κα Meira Kowalsky)

· Heide & Von Beckerath, Kantstraße 152 10623 Berlin, Germany (Υπεύθυνοιαρχιτέκτονες: κ. Time Heide και κα. Verena von Beckerath)

 

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η μελλοντική χρήση της παλιάς Λυρικής Σκηνής - Τι αλλάζει με το Μουσείο Μαρία Κάλλας

Μουσεία&Εκθέσεις Η μελλοντική χρήση της παλιάς Λυρικής Σκηνής - Τι αλλάζει με το Μουσείο Μαρία Κάλλας

18.8.2018
Μια πρωτότυπη έκθεση στο V&A του Λονδίνου για την κουλτούρα των videogames

Μουσεία&Εκθέσεις Μια πρωτότυπη έκθεση στο V&A του Λονδίνου για την κουλτούρα των videogames

12.8.2018
Ποιος δάγκωσε το νεκρικό καρβέλι στην αρχαία Αίγυπτο;

Μουσεία&Εκθέσεις Ποιος δάγκωσε το νεκρικό καρβέλι στην αρχαία Αίγυπτο;

5.8.2018
Ο  Γιαννούλης Χαλεπάς επιστρέφει στο χωριό του, στην Τήνο

Μουσεία&Εκθέσεις Ο Γιαννούλης Χαλεπάς επιστρέφει στο χωριό του, στην Τήνο

5.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία / No 7: Το πιστόλι του Καρυωτάκη

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία / No 7: Το πιστόλι του Καρυωτάκη

5.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναικά μουσεία/ Νο 6.: Η πόλις θα σε ακολουθεί

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναικά μουσεία/ Νο 6.: Η πόλις θα σε ακολουθεί

4.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκα Μουσεία/ Νο 5.: Ερωτοστασία

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκα Μουσεία/ Νο 5.: Ερωτοστασία

4.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία/ Νο 4: Η κατάρα του Αντιδίκου

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία/ Νο 4: Η κατάρα του Αντιδίκου

3.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναικά μουσεία / Νο3. δειγματολόγιο τεράτων

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναικά μουσεία / Νο3. δειγματολόγιο τεράτων

2.8.2018
7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία/ Νο2. Χούκα εκ Λονδίνου

Μουσεία&Εκθέσεις 7 εκθέματα που αξίζει να προσέξετε στα αθηναϊκά μουσεία/ Νο2. Χούκα εκ Λονδίνου

2.8.2018
10 Σχόλια
avatar
atman 23.3.2018 | 09:57
φυσικα ειναι θετικο. Τωρα για τη σχεση του Ελληνα με τη μνημη τα ειπαμε και αλλου ειναι προβληματικη γενικα.

Ποιος θρηνησε ποιος διαμαρτυρηθηκε ποιον απασχολουν οι δυο αιχμαλωτοι (εκτος πολεμου) στην Τουρκια, οι 1500 αγνοουμενοι (εκτελεστεντες σαν τα σκυλια) το 74 στην Κυπρο, η διωξη δεκαδων χιλιαδων Ελληνων απο την Πόλη στα 50ς και 60ς, τους νεκρους της Μαρφιν, το νεκρο Αφγανοπουλο της Ελληνικης Ενωσης Μαναντζμεντ κλπ κλπ κλπ, τους εκατονταδες πνιγμενους στο Αιγαιο το 2015 - υπαρχει σαφης πολιτικη ευθυνη εκει.

Ποιον νοιαζουν;;; κανενα, το μπουτι κοτοπουλο την συνταξη 2500Ε μην μειωσουν και τα αλλα ας γινονται οτι να ναι..

Με αυτα δεν θελω να στρεψω την προσοχη μακρια απο το κυριο θεμα, ηταν κατι που επρεπε να γινει. Αλλα να δωσω να καταλαβω οτι ειμαστε τελειως επιλεκτικοι στο τι θυμομαστε και τι οχι...
aftos1-0 23.3.2018 | 12:36
Για όλα τα γεγονότα που αναφέρεις δεν φταίει η ελληνική κυβέρνηση, εκτός από τους πνιγμένους προσφυγές, αλλά ακόμα κ εκει, υπάρχει κ το κομμάτι της πολιτικής της ευρωπαϊκής ενωσης.

Αντιθέτως, για τους στοιβαγμενους στα τρένα Εβραίους της Θεσσαλονίκης (αλλά κ της υπόλοιπης επικρατείας) το ελληνικό κράτος όχι μόνο δεν κυνήγησε ποτέ τους υπευθύνους (δες για παράδειγμα ποιοι ήταν γενικοί διευθυντές της αστυνομίας επί Κατοχής στην Πάτρα κ την Αθήνα, ποιοι πρωθυπουργοί, κ τι απέγιναν αυτοί αλλά και τα παιδιά τους), αλλά τους προστάτεψε μετέπειτα (π.χ., υπόθεση Μέρτεν).
avatar
atman 24.3.2018 | 20:05
δηλ πως φταει η ευρωπαικη πολιτικη για τους πνιγμενους προσφυγες οταν η Τασια ελεγε οτι ελατε απο την θαλασα ααλλα τον Εβρο το κραταμε κλειστο;;;; Ποιος εφταιγε;;; Η Μερκελ το ειπε αυτο;;;

Ελεος με την στρεψοφικια. Α οσο για τους πρωθυπουργους της κατοχης αυτοι εκτελεστηκαν ή πεθαναν στην φυλακη, οπως θα γινοταν και με τοσους αλλους αν καποιοι δεν αποφασιζαν να ακολουθησουν τους εντολες του Σταλιν περισοτερο ακομα και απο τον Σταλιν. Αλλωστε μη κοιτας αυτους που δωσαν ηθικη καλυψη σε ολα τα περιστατικα που αναφερω παραπανω τους εκανε υπουργους και γενικους γραμματεις υπουργειων.
avatar
Βεβαιως 29.3.2018 | 09:58
Εσεις που ψηφιζετε αρνητικα δεν εχετε ουτε ιχνος ενσυναισθησης. Ουτε ευθυνης!
avatar
Βεβαιως 29.3.2018 | 09:56
Και παλι η εμετικη συγκριση του ολοκαυτωματος με κατι αλλο, για μειωση της σημασιας του! Ο κρυπτο αντισιμιτισμος εχει πολλα προσωπα αλλα η καταληξη ειναι η ιδια: Μιζερη σχεση με την ιστορια κι αρρωστο εθνικισμο. Ντροπη!
avatar
Vorrior 23.3.2018 | 14:33
Είμαι ένας συνειδητοποιημένος "γέννημα-θρέμμα" Θεσσαλονικιός που αγαπώ την πόλη μου και γνωρίζω την ιστορία της. Δεν περιμέναμε το -απολύτως καλοδεχούμενο- Μουσείο Ολοκαυτώματος για να μάθουμε την ιστορία της πόλης μας. Επειδή τον Μαζάουερ τον ανακάλυψε η Καθημερινή το 2005, αυτό δεν σημαίνει ότι τότε ανακαλύψαμε κι εμείς την πόλη μας.

Ο Πρόεδρος Σαλτιέλ επαναλαμβάνει επιχειρήματα τού τύπου "50.000 έφευγαν και οι υπόλοιποι κοιτούσαν" που είναι απλοϊκά και ρατσιστικά εναντίον των Ελλήνων Χριστιανών, γιατί ενοχοποιούν συλλήβδην ολόκληρο το ελληνικό χριστιανικό στοιχείο για την τραγική μοίρα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης.

Όλοι στην πόλη μας ξέρουμε πως στη Θεσσαλονίκη της Κατοχής πολλοί ήταν συνεργάτες των Γερμανών, Χριστιανοί αλλά κι Εβραίοι. Η πόλη τότε είχε χοντρικά 200.000 πληθυσμό, εκ των οποίων χοντρικά οι 150.000 ήταν Χριστιανοί. Ακόμη και η Ρένα Μόλχο, η οποία συχνά καταφέρεται με απαξιωτικούς, εμπαθείς και αντιεπιστημονικούς χαρακτηρισμούς εναντίον των Χριστιανών Θεσσαλονικέων, ακόμη και των σημερινών Θεσσαλονικέων, λέει πως "ο 1 στους 3 είχε συνεργαστεί με τους Ναζί", άρα οι 2 στους 3 δεν είχαν συνεργαστεί.

Ο κ. Σαλτιέλ ξέρει πολύ καλύτερα από μένα, πως πολλοί Εβραίοι συμπολίτες μας είχαν επίσης συνεργαστεί με τον κατακτητή, από φόβο ή από ιδεολογία, ανάμεσα στους οποίους συμπεριλαμβάνονταν ο αρχιραββίνος και ο τότε προκάτοχος του κ. Σαλτιέλ στο αξίωμα του προέδρου της Κοινότητας. Να θυμίσω τη δίκη των δωσιλόγων Εβραίων για την οποία κινητοποιήθηκε η ίδια η Ισραηλιτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης μετά την Απελευθέρωση;

Οι συνθήκες της Κατοχής δεν ήταν εύκολες για κανέναν. Οι σχέσεις ανάμεσα στις κοινότητες ήταν πολύπλοκες. Οι αδικίες είναι αδιαμφισβήτητες κι εγώ θα αγωνιστώ όσο μπορώ για να διορθωθούν. Αλλά η γνώμη μου είναι πως η προσέγγιση της μαύρης περιόδου της Κατοχής μέσω της συλλογικής ενοχοποίησης των Χριστιανών Θεσσαλονικέων και με τη μανιχαϊστική υπεραπλούστευση "καλοί Εβραίοι - κακοί Χριστιανοί", οξύνει αρνητικά αντανακλαστικά και δεν βοηθά τον ευγενή στόχο της Ισραηλιτικής Κοινότητας και όλων όσων αγαπούμε την αλήθεια και τη Θεσσαλονίκη για αποκατάσταση της ιστορικής μνήμης , ώστε να αποκτήσουμε μια πραγματική εικόνα του τι πραγματικά συνέβη.

Και θα ήθελα, ως Θεσσαλονικιός, να δω μια ενεργότερη συμμετοχή της Ισραηλιτικής Κοινότητας της πόλης μου σε εκδηλώσεις άλλων κοινοτήτων που επίσης σφαγιάσθηκαν και έγιναν πρόσφυγες: τους Μικρασιάτες, τους Ποντίους, τους Αρμενίους, τους Κύπριους, αλλά και τους Κούρδους και τους Παλαιστίνιους. Ο επιλεκτικός ανθρωπισμός δεν είναι ανθρωπισμός.

Μην ξεχνάτε πως οι Έλληνες, ασχέτως θρησκεύματος ή καταγωγής, έχουμε υποφέρει πάρα πολύ τα τελευταία χρόνια της Κρίσης από τη ρατσιστική δυσφήμιση και συλλογική ενοχοποίηση που εκπορεύεται κυρίως από το Βερολίνο και τα γερμανικά ΜΜΕ. Μην ξεχνάτε πως ένα μεγάλο τμήμα των αθηναϊκών ΜΜΕ και της ελληνικής ελίτ περιφρονούν τη Θεσσαλονίκη στην οποία αναφέρονται πάντα με μειωτικούς χαρακτηρισμούς, ενώ στους κατοίκους της χρησιμοποιώντας απανθρωποποιητικά στερεότυπα.
avatar
Μαύρος Γάτος 23.3.2018 | 17:35
Ποσοστό δωσιλόγων της τάξης του 33 είναι εξαιρετικά υψηλό, χωρίς φυσικά αυτό να δικαιολογείισχυρισμούς τύπου "όλοι οι ... είναι ..."
avatar
tilemahos 26.3.2018 | 08:11
1 στους 2 λεει η Μολχο, κατι απολυτως αναληθες. Το 65-70% των Θεσσαλονικεων το 1940 ηταν προσφυγες και ζουσαν οι περισσοτεροι σε πολυ ασχημες συνθηκες, οσοι δεν ειχαν πεθανει απο τη σχεδον ρατσιστικη υποδοχη του ελλ. κρατους (προσφυγες συνεχισαν να φτανουν απο τη Ρωσια και την αλλη Ελλαδα και πολυ μετα το 1923). Οι ντοπιοι Θεσσαλονικεις ηταν λιγοτεροι απο τους Εβραιους (σκεφτειτε αν αυτοι θα μπορουσαν να κρυψουν μαζικα Εβραιους, οταν η ποινη για αυτο ηταν ο θανατος -οι προσφυγες ζουσαν ακομα σε μεγαλο βαθμο σε διαχωρισμενες περιοχες-γκετο, Τουμπα-Καλαμαρια κτλ). Επισης, στη Θεσσαλονικη υπηρξαν μαζικοι θανατοι απο την πεινα στην κατοχη, ιδιαιτερα προσφυγων που δεν ειχαν αναφορα στην υπαιθρο. Η απομονωση ενος γεγονοτος της ιστοριας χωρις την ενταξη του στο γενικοτερο πλαισιο με την ταυτοχρονη προσπαθεια εξηγησης του με τα σημερινα ισχυοντα δεδομενα ειναι το αντιστοιχο του λαικισμου στην ιστορια.
avatar
Leontios 30.3.2018 | 21:11
Μία μικρή παρατήρηση μόνο: 200 χιλ πληθυσμό είχε το '40 ο ΔΗΜΟΣ Θεσ/νίκης. Αυτός δηλ που σήμερα έχει αντίστοιχα 300 χιλ. Το πολεοδομικό συγκρότημα όμως (που αποτελεί και αυτό που λέμε "πόλη"), είχε υπερδιπλάσιο πληθυσμό.
avatar
Βεβαιως 29.3.2018 | 10:27
Μαλιστα... απο το ολοκαυτωμα φτασαμε στην περοφρονηση της Θεσσαλονικης και μονο το 1/3 της πολης ηταν οι ναζι συνεργατες, δηλαδη ουτε 85 000. Το μουσειο ομως ειναι το ευπροσδεκτο, παρα τα μαρτυρια της φυλης μας, και παλι! Μπορειτε, επιτελους, να σκεφτειτε οτι το μουσειο εναι στη μνημη αυτων που γκαζωθηκαν-καηκαν μαζικα, μονο γιατι ησαν εβραιοι; Οτι ειναι φορος τιμης στους νεκρους του ναζισμου και δεν εχει να κανει με οτιδηποτε αλλο, το σημερινο Ισραηλ π.χ; Οτι μπορουμε να τιμησουμε τους ελληνες μαρτυρες με αλλα μνημεια, οτι δεν ειναι, η οι εβραιοι η εμεις, οτι ολοι εχουν το ιδιο δικαιωμα για ενα μνημειο; Γιατι αυτος ο εθνικεντρισμος, η εθνικοπαρωπιδα, γιατι τοσο απαιδευτη σκεψη; Γιατι τοσα "αφου" και δικαιολογιες που κανουν την αληθεια να μοιαζει βρυκολακας; Ειναι καιρος να δουμε οτι δεν ειμαστε και τοσο "μεγαλοι" πως η "μοναδικοτητα της φυλης" ειναι παραμυθια για εσωτερικη καταναλωση. Ειναι τιμη για τη Θεσσαλονικη αυτο το μουσειο, μπραβο της!