Τα  παραμύθια των αδελφών Grimm στην αρχική hardcore εκδοχή τους
Σκοτεινά παραμύθια

Τα παραμύθια των αδελφών Grimm στην αρχική hardcore εκδοχή τους

Μια έκδοση με όλα τα παραμύθια στην αρχική τους σκοτεινή έκδοση χωρίς λογοκρισία.

Από τα παιδιά που άκουσαν να τους διαβάζουν τις ιστορίες των Αδελφών Γκριμ στην πρώτη έκδοση, σήμερα δεν θα πρέπει να ζουν ούτε τα δισέγγονά τους. Αυτά τα παιδιά, του 1812, ήταν και τα μόνα που άκουσαν τις αυθεντικές ιστορίες όπως τις πρωτοδημοσίευσαν τα δυο αδέλφια, ο Jacob και ο Wilhelm Grimm, στο βιβλίο τους Children"s and Household Tales. Το 1815 κυκλοφόρησαν και έναν δεύτερο τόμο με ιστορίες, ανυποψίαστοι για την επιτυχία που θα είχαν τα βιβλία τους και τι θα επακολουθούσε.

Τα παραμύθια τους αγαπήθηκαν πολύ από εκατομμύρια παιδιά σε ολόκληρο τον κόσμο και ιστορίες όπως της Ραπουνζέλ, του Χάνσελ και της Γκρέτελ και της Σταχτοπούτας έγιναν παγκοσμίως τα απόλυτα κλασικά παραμύθια. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ο τρόπος που αναγκάστηκαν να αλλάξουν πολλές από τις ιστορίες τα επόμενα χρόνια και όσο πιο δημοφιλείς γίνονταν, τόσο περισσότερο τις πετσόκοβαν και τις έκαναν «παιδικές».

Για περισσότερα από σαράντα χρόνια και στις επόμενες έξι εκδόσεις τις ξαναέγραφαν, αφαιρούσαν κομμάτια, άλλαζαν το τέλος, έβγαζαν ό,τι ήταν αιματηρό και σκοτεινό ή προκαλούσε τα ήθη της εποχής [η εκκλησία φυσικά έπαιξε σημαντικό ρόλο στην λογοκρισία] μετατρέποντας τα πανέμορφα ανατριχιαστικά παραμύθια σε εξευγενισμένα και «όπως αρμόζει σε παιδιά» με διδακτικό τέλος.

Πολλές ιστορίες –τουλάχιστον 50- αναγκάστηκαν να τις πετάξουν εντελώς επειδή «δεν επιδέχονταν βελτίωσης», καταλήγοντας στις 100 που κυκλοφορούσαν όλα αυτά τα χρόνια μεταφρασμένες σε κάθε γλώσσα του κόσμου.

Σε ένα παραμύθι τους που ονομάζεται How the Children Played at Slaughtering μια παρέα παιδιών παίζει τον χασάπη και το γουρούνι. Εκεί που παίζουν, ένα αγόρι κόβει το λαιμό του μικρού αδερφού του και η μητέρα τους αφηνιάζει και του καρφώνει το μαχαίρι στην καρδιά. Στο μεταξύ το τρίτο παιδί της, το μωρό, το έχει ξεχάσει στο μπάνιο και πνίγεται στην μπανιέρα. Μετά κρεμιέται να γλιτώσει από τις τύψεις, όσο για τον άντρα της, όταν φτάνει στο σπίτι πεθαίνει απ' τον καημό του.

 

Διαβάζοντας την απίθανη έκδοση με το σύνολο των ιστοριών από την πρώτη έκδοση, ολοκληρωμένες, αλογόκριτες και όπως ακριβώς τις συνέλαβαν και τις έγραψαν τα δύο αδέρφια, αντιλαμβάνεσαι πώς μπορεί να καταστραφεί ένα αριστούργημα όταν προσπαθήσουν να το κάνουν ανώδυνο. Η τελική έκδοση του 1857 που υπήρχε μέχρι τώρα δεν έχει καμία σχέση με την αρχική του 1812 και φυσικά δεν είναι ακριβώς για παιδιά.

 

Η κακιά στη Χιονάτη δεν είναι μητριά, είναι η κανονική μάνα της που θέλει να σκοτώσει το σπλάχνο της και αν νομίζεις ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει τα παραμύθια, σε μια άλλη ιστορία μια μάνα είναι τόσο απελπισμένη από την φτώχια και τόσο λυσσασμένη από την πείνα που λέει στην κόρη της «πρέπει να σε σκοτώσω για να βρω κάτι να φάω».
Ο Διάβολος και το πράσινο παλτό

 

Η Ραπουνζέλ μένει έγκυος από τον πρίγκιπά της, την Ωραία Κοιμωμένη την βιάζει ένας παντρεμένος βασιλιάς στον ύπνο της κι όταν ξυπνάει γεννάει δίδυμα, αυτός παρατάει την βασίλισσα για να παντρευτεί την κοιμωμένη, η βασίλισσα προσπαθεί να τους σκοτώσει, ενώ ο βασιλιάς εξολοθρεύει την βασίλισσα για να παντρευτεί τελικά τη βιασμένη.

Η κακιά στη Χιονάτη δεν είναι μητριά, είναι η κανονική μάνα της που θέλει να σκοτώσει το σπλάχνο της και αν νομίζεις ότι η πραγματικότητα ξεπερνάει τα παραμύθια, σε μια άλλη ιστορία μια μάνα είναι τόσο απελπισμένη από την φτώχια και τόσο λυσσασμένη από την πείνα που λέει στην κόρη της «πρέπει να σε σκοτώσω για να βρω κάτι να φάω».

Στην Κοκκινοσκουφίτσα και η γιαγιά και η εγγονή καταλήγουν μεζεδάκι του κακού λύκου, ενώ στην Σταχτοπούτα ο πατέρας θέλει να παντρευτεί την κόρη του! Σε άλλη μία που ονομάζεται How the Children Played at Slaughtering μια παρέα παιδιών παίζει τον χασάπη και το γουρούνι. Εκεί που παίζουν, ένα αγόρι κόβει το λαιμό του μικρού αδερφού του και η μητέρα τους αφηνιάζει και του καρφώνει το μαχαίρι στην καρδιά. Στο μεταξύ το τρίτο παιδί της, το μωρό, το έχει ξεχάσει στο μπάνιο και πνίγεται στην μπανιέρα. Μετά κρεμιέται να γλιτώσει από τις τύψεις, όσο για τον άντρα της, όταν φτάνει στο σπίτι πεθαίνει απ' τον καημό του.

 

Το χρυσό κλειδί
Το κόκκαλο που τραγουδούσε

 

Αυτά και άλλα πολλά που έχουν πολύ μεγαλύτερο σασπένς και ενδιαφέρον από τις χριστιανικές εκδοχές που κοίμισαν εκατομμύρια παιδιά όλα αυτά τα χρόνια μετέφρασε ο Jack Zipes, καθηγητής λογοτεχνίας και Γερμανικών στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα, και κυκλοφόρησαν για πρώτη φορά στα αγγλικά πριν από μερικούς μήνες σε μια εξαιρετική έκδοση του Princeton University Press με εικονογράφηση της Andrea Dezsö. Υπήρχε σε ένα σωρό λίστες με τα καλύτερα βιβλία της περσινής χρονιάς και δικαιολογημένα.


Tip: Οι ιστορίες που αφαιρέθηκαν για να μην προσβάλλουν την θρησκευτική ευαισθησία της μεσαίας τάξης είναι οι καλύτερες.

 

Το αν μπορείς να τις διαβάσεις σε ένα παιδί πριν πάει για ύπνο είναι ένα άλλο θέμα που σηκώνει μεγάλη συζήτηση...

 

Οι τρεις κλώστρες
Τα δώδεκα αδέλφια

 

Ο πρίγκηπας βάτραχος ή ο καρδιοσφιγμένος Χάινριχ
O σπουργίτης νονός

 

Ο Χανς, το εξυπνοπούλι
Ο νονός

 

Νεαρός Γίγας
Ο Αγριάνθρωπος

 

 

Γραφικές Τέχνες
16 Σχόλια
Αφρικανικός Μούκουρας 12.10.2016 | 13:10
Γνωριζει καποιος αν εχουν εκδοθει σε ελληνικη μεταφραση?
avatar
Mooncild74 12.10.2016 | 18:49
Δεν έχουν εκδοθεί στα ελληνικά. Πάντως η γλώσσα τους δεν είναι δύσκολη. Θα σου πρότεινα να το αγοράσεις εάν σε ενδιαφέρει το θέμα (Το εχω αγοράσει και διαβάζει)
AntD 12.10.2016 | 16:30
Λογικά θα υπάρχουν, μια φίλη τα διδάχθηκε στο πανεπιστήμιο στο μεταπτυχιακό τη, σε πλαίσιο μαθημάτων που αφορούσαν το φολκλορ κ θυμάμαι να μου εξηγεί την "εξευγενισμένη" μετάλλαξη που υπέστησαν με το πέρασμα των ετών κ όχι μόνο από τους Grimm καθώς οι αρχικές version (οι οποίες ήταν στην ουσία ιστορίες των αρχαίων γερμανικών φυλών, βίκινγκς κλπ κ ήταν πιο παγανιστικές)ήταν πολύ σκοτεινές κ gory και φυσικά άκρως παραβολικές. Π.χ. μου εξηγούσε ότι η ιστορία της Κοκκινοσκουφίτσας όταν την αφηγούνταν στο Μεσαίωνα -αν θυμάμαι καλά την περίοδο που μου είχε αναφέρει - προετοίμαζε τα νεαρά κορίτσια για την πάρα πολύ πιθανή περίπτωση του βιασμου....
avatar
MariannannairaM 13.10.2016 | 09:56
Θα τα διαβάζατε στα παιδιά σας;
Haifischnet 13.10.2016 | 15:10
Δεν θα αγόραζα το βιβλίο για να το διαβάσω στα παιδιά μου. Τα βιβλία στο σπίτι μου είναι ελεύθερα για όποιο παιδί θέλει να πάρει ένα και να το διαβάσει.
avatar
Mooncild74 13.10.2016 | 17:33
Αγαπητή φιλη, τα παραμύθια δεν απευθύνονται μόνο στα παιδιά. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα θεματική από την οποία μπορείς να.αντλήσεις σημαντικά στοιχεία για τη λειτουργία των παραμυθιών, των κοινωνιών, των δεσμών γενικότερα! Ενέχουν περίπου την ίδια λειτουργία με τα δημοτικά τραγούδια των λαών, το εθιμοτυπικό, κλπ κλπ κλπ.
Ίσως θα είχε ενδιαφέρον και για τους μεγάλους -εμάς δηλαδή- που μεγαλώσαμε με αυτά πώς θα διαβάζαμε αυτά που κάποτε ακούσαμε
Haifischnet 13.10.2016 | 15:26
Έχει πολύ ενδιαφέρον η ιστοσελίδα της εικονογράφου Andrea Dezsö - ειδικά το κομμάτι με τα κεντήματα είναι σκέτη απόλαυση!
http://andreadezso.com/embroidery
avatar
Να \'χαμε να λέγαμε 14.10.2016 | 00:55
Διεστραμμενες και ανηθικες ιστοριουλες που γίναν "όμορφα παιδικά παραμύθια". Αλλά όσο και σάλτσα να τους βάλεις , στον πύρινα τους θα είναι πάντα σκοτεινά?
Haifischnet 14.10.2016 | 15:09
Παραβλέπεις το γεγονός ότι οι "διεστραμμένες" (λες και ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος) και "ανήθικες" (λες και ξεχειλίζει ο κόσμος από καλοήθεια) ιστοριούλες γράφτηκαν από εκπροσώπους ενός λαού του Βορρά, με όποιους γκόθικ συνειρμούς κάνει αυτό. Εκεί δεν έχει ηλιόλουστα πλακόστρωτα, λίγο κρασί λίγο θάλασσα και ουζάκι. Εκεί η ατμόσφαιρα είναι ακριβώς αυτή που περιγράφεται στις "ιστοριούλες". Αν δεν ταιριάζουν με την ψυχοσύνθεση σου, δεν τις διαβάζεις, αλλά η σάλτσα που λες δεν είναι ακριβώς σάλτσα, είναι λογοκρισία της Εκκλησίας (και δη της Προτεσταντικής, υποθέτω), μιας Εκκλησίας πολύ πιο σκοτεινής από την εδώ.

Όπως παρατηρεί και η Mooncild74 πιο πάνω, οι ιστορίες των Γκριμ είναι μέρος της Γερμανικής λαϊκής παράδοσης, όπως έχουμε κι εδώ τις δικές μας, όπως κάθε χώρα έχει τις δικές της. Δεν τις απαξιώνουμε επειδή δεν ταιριάζουν στην ψυχοσύνθεσή μας.

Εγώ αυτό το σκοτεινό και το γκόθικ το λατρεύω, κι ας μην έχω καταγωγή από τον Βορρά, είναι κάτι το διαφορετικό που θέλω να το προσεγγίσω.
Iris Prismatica 16.10.2016 | 14:42
Υπάρχουν πάντως και δημοτικά τραγούδια που ελάχιστα υστερούν σε σχέση με τον ως άνω γοτθικό τρόμο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα "Η μάνα η φόνισσα" (http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=mobdetails&song_id=11621)
Νομίζω ότι ήταν ένας συνδυασμός ξορκίσματος του κακού... αλλά και απόηχος άγριων ηθών που στις παλαιότερες, "αγαθές" εποχές δεν ήταν καθόλου σπανιότερα από τώρα - το αντίθετο ίσως.
Haifischnet 18.10.2016 | 12:33
@Iris - Αλίμονο, κι η δική μας ιστορία βρίθει σκοτεινών παραδειγμάτων (βλέπε Βυζάντιο). Παρόλη την "παλιγγενεσία" του '21, κάποια κατάλοιπα θα ξέμειναν στην δημώδη ποίηση.
avatar
Mooncild74 20.10.2016 | 02:10
Αγαπητέ θα ήθελα -πραγματικά χωρίς να θέλω να φανώ απαίσια- ότι μάλλον εννοείς δημοτική παράδοση. (Δημωδης είναι η λογοτεχνία που γράφτηκε από λόγιους σε μια πιο λαικοτροπη γλώσσα ). Υπάρχουν εξαιρετικά κείμενα τόσο της δημωδους λογοτεχνίας όσο και άλλα της δημοτικής μας παράδοσης που έχουν σωθεί. Αξίζει να διαβαστούν!
Το γράφω και τους υπόλοιπους σχολιαστές : θα βρείτε πολλά κοινά σημεία με παραδόσεις άλλων χωρών που δεν θα το πιστεύετε :)
avatar
saloniki 16.10.2016 | 14:20
Δηλ.,αγαπητέ μου αρθρογράφε,από όλη αυτή την ιστορία των παραμυθιών,εσείς εστιάσατε στην κακή επίδραση της τότε Εκκλησίας που αλλοτρίωσε τα αρχικά αριστουργήματα;
Δεν σας περνάει από το μυαλό ότι το 1812 εθεωρείτο αναγκαία η εξοικείωση με τη βία και την κτηνωδία, ενώ το 1857 (45 μόλις χρόνια αργότερα),η κοινωνία είχε προοδεύσει τόσο, ώστε αυτού του είδους η βία να μην είναι πλέον αποδεκτή και να μην υπάρχει η πρότερη ανάγκη να προετοιμαστεί η νεολαία για όλα αυτά τα αποτρόπαια ενδεχόμενα;
Poet_of_Silence 16.10.2016 | 16:48
Δεν καταλαβαίνω γιατί ένα σύνολο ιστοριών με βιασμούς, δολοφονίες, παιδεραστία και αιμομιξίες πρέπει σώνει και καλά να είναι αριστούργημα.
Σωφρόνιος 16.10.2016 | 22:03
Τα παραμυθια αυτα, οπως και τα ελληνικα παραμυθια του 18ου και 19ου αιωνα απευθυνονται σε ενηλικες. Αλλο αν μετα απο χρονια οι ενηλικες αλλαξαν ροτα και τα εργα αυτα τροποποιηθηκαν για τα παιδικα αυτια. Το οτι σημερα τα παιδια ενδιαφερονται για παραμυθια αυτο δεν σημαινει απολυτως τιποτα για την χρηση των παραμυθιων σε αλλους αιωνες ή πολιτισμους.
avatar
BioZorg84 1.1.2017 | 20:23
Μια μικρη παρεμβαση. Τα παραμυθια δεν εινναι των GRIMM. Ειμαι λαικες ευρωπαικες ιστοριες. Για παραδειγμα ο λυκος που τρωει γιαγια και κοκινοσκουφιτσα πρωτοαφηγηθηκε στις Βερσαλλιες το 1698 (Histoires ou contes du temps passé, avec des moralités ). Στο κειμενο των GRIMM θα βρουμε τον υλοτομο που σκωτομει τον λυκο και σωζη την γιαγια και την κοκκινοσκουφιτσα
Και μια πρωσοπικη αποψη : η μεαφραση απο τα γερμανικα στα αγγλικα και υστερα (ποτε ;) στα ελληνικα δεν θα ειναι οτι το καλυτερο.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια