Δυστυχώς πλέον ξέρω ότι ούτε η αστυνομία αρκεί, ούτε οι φιλοζωικές αντέχουν, όταν δεν υπάρχει φιλότιμο, οπότε μόνο μια κουβέντα πια: μην παίρνετε σκύλο για να τον «χτίσετε» στο μπαλκόνι. Φωτο: SOOC
Ελλάδα

Σκύλος για το μπαλκόνι – αυτή η ντροπή

Δεν αρκεί η αστυνομία, τι να κάνουν οι φιλοζωικές, όταν δεν έχεις ούτε μυαλό ούτε καρδιά ούτε φιλότιμο

Όλο το καλοκαίρι το φάγαμε με το φως του πίσω μπαλκονιού αναμμένο. Δεσποινίδα πολυάσχολη η «απέναντι» και «από κάτω» μας, πήρε σκύλο. Ένα κουτάβι γλύκα.

Κάλεσε και φίλες, του 'καναν και πάρτι, το κάτσιασαν από αγκαλιά σε αγκαλιά, βγάλανε και μπόλικες selfies στο μπαλκόνι και μετά –κανονικό ορφανό- το άφησε εκεί. Στην κούτα του. Αργότερα του πήρε κάτι πιο αξιοπρεπές για να κουρνιάζει, αλλά το μπαλκόνι – μπαλκόνι.

 

Το κλάμα του τα βράδια, αν είχες λίγο καρδιά, σ' άφηνε άυπνο. Από το πρόγραμμα κλάματος, ήξερες αυτομάτως ότι η κυρά του δούλευε βράδυ. Από το πρόγραμμα που εκτοξευόταν η παντόφλα και οι φωνές της το πρωί, σιγουρευόσουν.

 

Στην αρχή αφήναμε το φως αναμμένο. Σταματούσε το κλάμα και μετά από λίγο μάλλον κοιμόταν. Μεγαλώνοντας, σταματούσε μόλις άκουγε ομιλίες. Ή σιγοντάριζε με χαρούμενα γαβγίσματα και θορύβους που μαρτυρούσαν ότι  έπαιζε. Μετακομίσαμε τις βραδιές μας στο πίσω μπαλκόνι.

 

Κάποτε κάποιος γείτονας έκανε παρατήρηση, στήθηκε καβγάς τρικούβερτος, ύβρεις, κατάρες κι αναθέματα σήκωσαν στο πόδι όλη τη γειτονιά. Όλοι θυμούνταν ότι ο σκύλος ενοχλεί σε ώρες κοινής ησυχίας -και όχι μόνο-, σχεδόν κανείς ότι από τη μοναξιά γινόταν θηρίο.


Αν υπήρχε κέφι του διαβάζαμε με τη σειρά, ν' ακούει φωνές τουλάχιστον. Το μωρό μεγάλωνε στο μπαλκόνι. Ανάμεσα σε αναποδογυρισμένα μπολ και τις ακαθαρσίες του δεξιά και αριστερά, έτσι, χωρίς άμμο, χωρίς τίποτα.

 

Κάποτε κάποιος γείτονας έκανε παρατήρηση, στήθηκε καβγάς τρικούβερτος, ύβρεις, κατάρες κι αναθέματα σήκωσαν στο πόδι όλη τη γειτονιά. Όλοι θυμούνταν ότι ο σκύλος ενοχλεί σε ώρες κοινής ησυχίας -και όχι μόνο-, σχεδόν κανείς ότι από τη μοναξιά γινόταν θηρίο.

Το φθινόπωρο η θιγμένη κυρά μετακόμισε. Κανείς δεν είδε να παίρνει το ζώο μαζί της, κανείς δεν το ξανάδε ποτέ γενικώς. 

 

Δεν ήταν η πρώτη φορά. Στην παλιά μου γειτονιά, ένας νεαρός απέκτησε ένα μπουλ μαστίφ. Και πάλι χάδια και φιλιά όσο ήταν μωρό και πάλι το ζωντανό να μεγαλώνει μόνο του, στο μπαλκόνι φυσικά. Και πάλι μόνο μπολ με φαγητό, νερό και οι ακαθαρσίες σκόρπιες. Όταν παραπονέθηκε η διαχειρίστρια ότι μύριζε μέχρι κάτω της είπε ότι κάθε βράδυ τα καθαρίζει με τη μάνικα. Επιδεικτικά και λίγο προειδοποιητικά, του ξέφυγε και λίγο νερό προς τα κάτω, πάνω στο τραπέζι της.

 

Τα βράδια κατέβαινε κορδωμένος με τον σκύλο για βόλτα. Η συμπεριφορά του ζώου είχε αλλάξει, σαν να ήταν επιθετικό, σαν τα παραγγέλματα να ήταν κάπως. Αλλά το μπαλκόνι, μπαλκόνι. Όταν τέλειωνε η βόλτα, ο σκύλαρος δεν γύριζε σπίτι – γύριζε στο μπαλκόνι, όλα κι όλα.

 

Και μετά ήρθε όλη αυτή η υπέροχη σχολή της υιοθεσίας αδέσποτων. «Μην πάρεις φυλή, πάρε αδεσποτάκι». Ναι, φυσικά. Να το πάρεις, αλλά για να το βάλεις πού; Στο μπαλκόνι.

Όπως η γάτα άλλης γειτόνισσας. Την πήρανε, έπαιξε μαζί της η μικρή κόρη, η γάτα μεγάλωνε στο μπαλκόνι κι όταν η ιδιοκτήτρια έμεινε για δεύτερη φορά έγκυος, η γάτα επέστρεψε και πάλι στον δρόμο. Την κατέβασαν χωρίς ντροπή, με σιγουριά ότι κανείς δεν θα ασχοληθεί, ότι κανείς δεν θα ζητήσει τα ρέστα από την έγκυο. Η λογική του μπαλκονιού είναι ο δρόμος, βεβαίως.

 

Και κάπως έτσι όλο αυτό έχει γίνει μάστιγα. Πλέον στη γειτονιά –τι κι αν ο νόμος σκλήρυνε το 2016 για τα ζώα της βεράντας;- κάθε μπαλκόνι έχει και ένα σκύλο που βουλιάζει κάθε μέρα στη μοναξιά του. Που θα βροντάει τα παντζούρια με υπομονή και πίστη –που σου ματώνει την καρδιά (αν έχεις)- μήπως και τον βάλουν μέσα. Που θα σου πουν ότι είναι δουλειά της αστυνομίας να μαζέψει όλους αυτούς τους καλοπερασάκηδες ζωόφιλους και να κάνεις καταγγελία, αλλά αν το πάμε έτσι, ειλικρινά θα πρέπει να καταγγείλω δυο οικοδομικά τετράγωνα και καμιά 20αριά διαμερίσματα πολυκατοικιών.

 

Φυσικά έχεις και τον άλλο, τον πιο large και πονετικό γείτονα που σου λέει «εγώ τον έχω βγάλει στην ταράτσα στον τελευταίο όροφο. Είναι μεγάλο σκυλί, θέλει την άπλα του». Κι ακούς κάθε βράδυ την αλυσίδα να κοπανάει στις κεραίες της τηλεόρασης και στους ηλιακούς θερμοσίφωνες, που μέσα στο ημίφως, το μεγάλο σκυλί με την καμία άπλα, βλέπει σκιές και ακούει θορύβους και γαβγίζει κατάμονο και τρομαγμένο.

 

Παλιά, που ήμουν πιο νέα και πιο ανθεκτική στους καβγάδες άφηνα πονηρά σημειώματα στα αυτοκίνητα, πετούσα μπαλάκια από χαρτί στα μπαλκόνια με ευγενικά παράπονα («μην τον αφήνεις τόσο μόνο του, κλαίει», «ρε συ, βάλτου λίγο νερό ακόμη»), με την ευχή να μην τα φάει ο σκύλος.

 

Και δυστυχώς πλέον ξέρω ότι ούτε η αστυνομία αρκεί, ούτε οι φιλοζωικές αντέχουν, όταν δεν υπάρχει φιλότιμο, οπότε μόνο μια κουβέντα πια: μην παίρνετε σκύλο για να τον «χτίσετε» στο μπαλκόνι. Ούτε γάτα. Αν, όντως, θέλετε κατοικίδιο να είστε σίγουροι ότι και τον καναπέ σας θα λερώσει και τα παπούτσια σας θα μασήσει με τρελή χαρά και τα ρούχα σας θα γεμίσει τρίχες και κάπως έτσι θα είστε σίγουροι ότι είναι δικό σας, ότι τρέμετε για τη ζωή του, ότι αγαπιέστε και ότι ποτέ δεν θα σας αφήσει μόνους σε μια άκρη, χωρίς την παραμικρή επαφή για ώρες (μπορεί και μέρες) ατέλειωτες.

 

Προς Θεού, φτάνει πια με τα αφεντικά του μπαλκονιού, προκαλείτε την τύχη σας.

 

Ελλάδα

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Σπάνιες φωτογραφίες από τη ζωή στην Ελλάδα των αρχών του περασμένου αιώνα

Ελλάδα Σπάνιες φωτογραφίες από τη ζωή στην Ελλάδα των αρχών του περασμένου αιώνα

23.2.2020
Μην πετάς τα παλιά σου αντικείμενα, δώρισέ τα στη Ρέτο

Ελλάδα Μην πετάς τα παλιά σου αντικείμενα, δώρισέ τα στη Ρέτο

20.2.2020
Ιστορίες από όσους δουλεύουν νύχτα στη Θεσσαλονίκη

Ελλάδα Ιστορίες από όσους δουλεύουν νύχτα στη Θεσσαλονίκη

20.2.2020
Στην εξοχική κατοικία Ευταξία στον Λουτρόπυργο Αττικής: το πρώτο αρχιτεκτονικό έργο του Άρη Κωνσταντινίδη

Ελλάδα Στην εξοχική κατοικία Ευταξία στον Λουτρόπυργο Αττικής: το πρώτο αρχιτεκτονικό έργο του Άρη Κωνσταντινίδη

17.2.2020
Μια αυτάρκης οικο-κοινότητα ζει σε ένα μαγικό κτήμα στην Ανάβυσσο

Ελλάδα Μια αυτάρκης οικο-κοινότητα ζει σε ένα μαγικό κτήμα στην Ανάβυσσο

16.2.2020
Η οργάνωση Keys of Change αναλαμβάνει τη μουσική εκπαίδευση παιδιών που ζουν σε δυσμενείς συνθήκες

Ελλάδα Η οργάνωση Keys of Change αναλαμβάνει τη μουσική εκπαίδευση παιδιών που ζουν σε δυσμενείς συνθήκες

16.2.2020
Άννα Λόντου: Η προγονή και κληρονόμος του Γιώργου Σεφέρη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO

Ελλάδα Άννα Λόντου: Η προγονή και κληρονόμος του Γιώργου Σεφέρη αφηγείται τη ζωή της στη LiFO

14.2.2020
Ανδρέας Δρακόπουλος: ο άνθρωπος που κινεί το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μιλά στη LIFO

Ελλάδα Ανδρέας Δρακόπουλος: ο άνθρωπος που κινεί το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος μιλά στη LIFO

13.2.2020
O ήλιος ανατέλλει ένα παγωμένο πρωινό στη λίμνη Πλαστήρα

Ελλάδα O ήλιος ανατέλλει ένα παγωμένο πρωινό στη λίμνη Πλαστήρα

11.2.2020
15 λόγοι που αγαπάμε το Χαλάνδρι

Ελλάδα 15 λόγοι που αγαπάμε το Χαλάνδρι

8.2.2020
12 Σχόλια
12
Lucretius 22.2.2018 | 17:31
Οι απέναντί μου έχουν ένα τσόου - από αυτά τα πολύ τριχωτα. Από τότε που είμαι στην οικοδομή το σκυλί είναι όλη την μέρα στο μπαλκόνι, εκτός από δέκα λεπτά πρωί και απόγευμα. Κλαίει για κανένα μισάωρο όταν φεύγουν απο το σπίτι τους και μετά κάθεται στη γωνία περιμένοντας τους. Τα στόρια τους είναι γεμάτα με σημάδια από τα νύχια του, μια και μέσα στην απελπισία του το δόλιο ξεσπάει όπου μπορεί.
avatar
zaratoustra 22.2.2018 | 17:32
Πόσο δίκιο έχετε... Το χειρότερο είναι η ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑ: πρώτα απέναντι στο ίδιο το ζώο και μετά, απέναντι στη γειτονιά η οποία λες και είναι υποχρεωμένη, υποβάλετε στο βασανιστήριο της ηχορύπανσης από τα γαυγίσματα που συχνά, δεν έχουν τέλος

Mariposa Mariposa 22.2.2018 | 17:51
Ποσο δίκιο θεέ μου.. ???
avatar
Ανώνυμος/η 22.2.2018 | 20:04
Και δυστυχώς πλέον ξέρω ότι ούτε η αστυνομία αρκεί, ούτε οι φιλοζωικές αντέχουν, όταν δεν υπάρχει φιλότιμο (...)

Αυτό είναι το χειρότερο, δυστυχώς. Οσοι έχουμε (τυχερά) ζώα μέσα στο σπίτι, καταλαβαίνουμε τη δυστυχία των άτυχων μπαλκονόσκυλων. Και δεν είναι τόσο η ηχορύπανση από τα γαυγίσματα, η δυσοσμία, οι μύγες και οι ανθυγιεινές συνθήκες που μας ενοχλούν. Αυτό που δεν αντέχεται είναι οι κραυγές απόγνωσης του ζώου, η μάταιη προσπάθεια να προσελκύσει το αφεντικό του και μετά η εικόνα του να κοιμάται κουλουριασμένο και εξαντλημένο στο μπαλκόνι/φυλακή.
avatar
man1 23.2.2018 | 01:39
Επιτέλους ένα άρθρο για αυτό το απαράδεκτο φαινόμενο που υπάρχει στην Ελλάδα.Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι φιλόζωοι. Φιλοτομαριστές είναι.
Συμπεριφέρονται στο ζώο λες και είναι κάποιο αντικείμενο αδιαφορώντας εντελώς για αυτό που θέλει από αυτούς αλλά και για την ηρεμία των γειτόνων τους. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να πάρουν αυτό που θέλουν από το ζώο στον χρόνο που θέλουν.
Έχω πάρει πάρα πολλές φορές τηλέφωνο στην αστυνομία αλλά δυστυχώς δεν έρχεται καν παρότι μου λένε κάθε φορά ότι θα έρθουν...
Lumidy 23.2.2018 | 09:27
Αν δεν είσαι διατεθειμένος να το βάλεις το ζωντανό μέσα στο σπίτι να ζήσει όπως εσύ, μην το παίρνεις καν. Τα μεγάλα σκυλιά και γατιά ΔΕΝ είναι για σπίτι σε αστικό περιβάλλον. Δεν γίνεται να έχεις ένα Λαμπραντόρ σε ένα σπίτι 50τ.μ. στην Αθήνα, ειδικά όταν δουλεύεις 8-10 ώρες. Αγαπώ τα ζώα (όλα τα ζώα), αλλά θεωρώ κρίμα να τα φυλακίζουμε στην ίδια φυλακή με εμάς, δηλαδή την πόλη και τους ρυθμούς της. Με το ζόρι προσαρμοζόμαστε εμείς, πόσο μάλλον εκείνα.

Έχω σκυλάκι που είναι μικρό (σιχ τσου) και το σπίτι μεγάλο. Το έχουμε μέσα και πραγματικά ζει σαν άρχοντας. Δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο αν στο ίδιο σπίτι είχα ένα Κυνηγόσκυλο.
avatar
Takis 23.2.2018 | 11:22
Δυστυχώς πρέπει να καταλάβουμε ότι και τα ζώα θέλουν την άπλα τους, θέλουν παρέα, θέλουν βόλτες. Όταν κάποιος είναι πολυάσχολος, λείπουν όλοι από το σπίτι, μένεις σε διαμέρισμα, δε μπορείς να έχεις μεγάλο ζώο στο σπίτι. Οι γατούλες και τα μικρά σκυλάκια μπορούν να μείνουν άνετα στο σπίτι μέσα, ο μεγάλος σκύλος μπορεί να κάνει ζημιές, αλλά δε γίνεται να μένει όλη μέρα στο μπαλκόνι.
Πρόσφατα πήγα σε ένα σπίτι, είχαν ένα μεγάλο σκύλο, όχι ράτσας, το είχαν βρει κουτάβι αδέσποτο στο δρόμο πριν ένα χρόνο και το μάζεψαν, και μπράβο τους. Αλλά το καημένο έβαζε κάτι κλάματα όταν το έβγαζες στο μπαλκόνι ή αν δεν ασχολιούσουν μαζί του, άλλο πράμα. Μόλις το άρχιζες τα χάδια έπαιρνε μια έκφραση άλλο πράμα από τη χαρά του. Κι αυτά ζωντανά είναι και θέλουν παρέα, αγάπη και περιποίηση...δεν είναι διακοσμητικά στοιχεία του σπιτιού...
༺ Argonautis ༻ 23.2.2018 | 15:09
Θελω να πω σε αυτους τους εξυπνακηδες οτι αν θελουν να παρουν κατι ωστε να το χαρουν ενα χρονο και μετα να το πεταξουν στην ακρη, να παρουν λουτρινα σκυλακια και γατακια... Τα πραγματικά ζωα δεν φταίνε σε τιποτα να βασανιζονται στα χερια κάποιων ανευθυνων που δεν μπορουν να κανουν ουτε τα βασικα...
Ατέρμονη Ανία 24.2.2018 | 00:56
Με πιάνει θλίψη μ' αυτά που διαβάζω. Είχαμε κι εμείς ακριβώς απέναντί μας ένα μεγαλόσωμο σκυλί τις ώρες που έλειπε η μαμά. Στο τέλος το έδωσαν στη φιλοζωική, πιο τίμιο.

Υ.Γ. Εμείς νιώθουμε άσχημα έστω και για μία ώρα ν' αφήσουμε μόνοι μας το μικρό κοκονάκι μας.
avatar
Βεβαιως 24.2.2018 | 07:24
Στις πολιτισμενες χωρες λενε πως συμπεριφαιρεται κανεις στα "ζωα" με τον ιδιο τροπο που συμπεριφαιρεται στα παιδια και στο περιβαλον του. Η ικανοτητα ενσυναισθησης δεν ειναι κατι που ερχεται οταν θελουμε εμεις, η την εχεις η οχι. Αν δεν την εχεις δεν χρειαζεσαι παιδια ουτε και ζωα. Εισαι ο ιδιος!
12