Βασανισμοί, δηλητηριάσεις με φόλες, ακόμα και περιπτώσεις σκοποβολής με καραμπίνα καταγγέλλονται συχνά από φιλοζωικές οργανώσεις της ελληνικής επαρχίας υποδεικνύοντας ότι η κακοποίηση ζώων δεν είναι αποκλειστικά φαινόμενο των μεγάλων αστικών κέντρων. Εικονογράφηση: Ατελιέ / LIFO
Ελλάδα

Γιατί η ελληνική επαρχία κακοποιεί τα ζώα πιο άγρια και πιο συχνά;

Εκπρόσωποι τεσσάρων φιλοζωικών οργανώσεων σε Λάρισα, Ιωάννινα, Άργος και Βόλο εξηγούν πώς ακριβώς έχουν τα πράγματα

Στις 25 Απριλίου ένα περιστατικό σε περιοχή της Λάρισας προκαλεί αναστάτωση. Ένας μαθητής κλωτσάει μέχρι θανάτου μία γάτα στην παιδική χαρά που βρίσκεται στο πάρκο του ΟΣΕ.


Σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, ο ανήλικος τη χτυπά λες και είναι «μπάλα ποδοσφαίρου», με αποτέλεσμα το ζώο να καταλήξει την ίδια στιγμή. Αμέσως μετά, η παρέα του φερόμενου ως δράστη φεύγει από την παιδική χαρά σαν να μη συμβαίνει τίποτα.

 

Το αποτρόπαιο συμβάν γίνεται μπροστά στα μάτια δεκάδων περαστικών και γονέων με μικρά παιδιά, ωστόσο κανείς δε φαίνεται διατεθειμένος να ειδοποιήσει τις αρχές. Μία μητέρα, όμως, κάνει την καταγγελία και έτσι το περιστατικό παίρνει διαστάσεις.

 

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που ένα περιστατικό κακοποίησης ζώων σε περιοχή της επαρχίας έρχεται στο φως της δημοσιότητας.

 

Βασανισμοί, δηλητηριάσεις με φόλες, ακόμα και περιπτώσεις σκοποβολής με καραμπίνα καταγγέλλονται συχνά από φιλοζωικές οργανώσεις που εδρεύουν σε διάφορες επαρχιακές πόλεις, υποδεικνύοντας ότι η κακοποίηση ζώων δεν είναι αποκλειστικά φαινόμενο των μεγάλων αστικών κέντρων. Σε πολλές περιπτώσεις, μάλιστα, μπορεί να αποδειχθεί ακόμη και πιο ωμή. Τι συμβαίνει, όμως, πραγματικά στην ελληνική επαρχία;

«Στην περιφέρεια είναι ακόμα πολύ άγρια τα πράγματα. Υπάρχει ακόμα αυτή φιλοσοφία πως το ζώο δεν είναι συντροφιά αλλά ένα εργαλείο, το οποίο πρέπει να κάνει τη δουλειά που του έχει ανατεθεί. Αν δεν μπορεί πια, πρέπει να θανατωθεί ακόμη και με τον πιο βάναυσο τρόπο»

«Η κατάσταση με την κακοποίηση ζώων και αδέσποτων είναι πολύ εντονότερη στην επαρχία σε σχέση με την Αθήνα» παραδέχεται ο Δημήτρης Τσιόναρος, πρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας Κακοποιημένων Ζώων «Ελεύθερος» στη Λάρισα, ο οποίος έτρεξε από την πρώτη στιγμή να μάθει τι ακριβώς συνέβη με το άτυχο ζώο.

 

«Στην περιφέρεια είναι ακόμα πολύ άγρια τα πράγματα. Υπάρχει ακόμα αυτή φιλοσοφία πως το ζώο δεν είναι συντροφιά αλλά ένα εργαλείο, το οποίο πρέπει να κάνει τη δουλειά που του έχει ανατεθεί. Αν δεν μπορεί πια, πρέπει να θανατωθεί ακόμη και με τον πιο βάναυσο τρόπο» λέει με τη σειρά της η Εύα Κρυστάλλη, μέλος της φιλοζωικής οργάνωσης «Κίνηση για τα δικαιώματα των ζώων» που εδρεύει στα Γιάννενα.

 

Σκυλιά-«σκιάχτρα» αφήνονται εγκαταλελειμμένα στα χωράφια για να φυλάνε σπίτια και αγροτικές εγκαταστάσεις, ενώ πολλά ακόμη ζώα παραμένουν αλυσοδεμένα για χρόνια, με τους ιδιοκτήτες τους να ξεχνούν ακόμη και να τους βάζουν νερό. Δεν λείπουν φυσικά και οι ξυλοδαρμοί.

 

«Ευτυχώς, αρχίζουν πια να εκλείπουν περιστατικά με σκυλιά κρεμασμένα σε δέντρα. Παλαιότερα τα συναντούσαμε αρκετά συχνά» παραδέχεται η Φλωρίκα Τσιρογιάννη, πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου Βόλου «Κόσμος και Φύση». Δεν είναι όμως λίγες οι φορές που ακόμα και σήμερα μέλη φιλοζωικών καλούνται να μαζέψουν τις σορούς άψυχων σκυλιών από ποτάμια και χωματερές.

 

Το κουτάβι της φωτογραφίας βρέθηκε από τον Φιλοζωικό Σύλλογο «Λάιζα» και έπασχε από τυφό. Τώρα πια είναι υγιές.

 

Την ίδια κατάσταση αντιμετωπίζει και η Κατερίνα Καλλέργη, πρόεδρος του Φιλοζωικού Συλλόγου «Λάιζα» στο Άργος. «Τον τελευταίο μήνα μαζέψαμε πενήντα ζωντανά κουτάβια από την περιοχή» παραδέχεται η ίδια. Μερικά από αυτά είχαν ακόμη τον ομφάλιο λώρο. Μάλιστα, επειδή είναι πολύ μικρά και δεν μπορούν να μπουν μαζί με τα υπόλοιπα σκυλιά του καταφυγίου, φιλοξενούνται σε σπίτια ενεργών μελών της φιλοζωικής.

 

«Τα δάση είναι γεμάτα αδέσποτα σκυλιά» επισημαίνει η κ. Κρυστάλλη και αποδίδει μεγάλο μερίδιο ευθύνης στους κυνηγούς. «Τα σκυλιά σταματούν να βοηθούν στο κυνήγι και γι αυτούς δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης. Πολλοί, επειδή δεν έχουν το κουράγιο να τα σκοτώσουν, τα εγκαταλείπουν στα βουνά για να πεθάνουν, είτε από επιθέσεις λύκων είτε από την ασιτία».

 

Φυσικά δεν είναι όλοι οι κυνηγοί έτσι, όπως σπεύδει να διευκρινίσει. «Έχω συναντήσει κυνηγούς που συμπεριφέρονται στα σκυλιά καλύτερα ακόμη και από την οικογένειά τους. Μάλλον, όμως, αυτοί είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα» λέει η κ. Κρυστάλλη.

 

«Είναι πολύ δύσκολο να μάθεις τι συνέβη σ' ένα κακοποιημένο ζώο όταν ζεις σε μία μικρή κοινωνία. Κανείς δεν θέλει να μιλήσει. Τα στόματα δεν ανοίγουν» λέει με τη σειρά της η κ. Τσιρογιάννη και από τον τόνο της φωνής της καταλαβαίνεις ότι έχουν δει πολλά τα μάτια της.

 

Ο Ρόξι βρέθηκε εγκαταλειμμένος όταν ήταν έξι μηνών, λίγο πριν πεθάνει από σηψαιμία. Τώρα πια είναι υγιέστατος και ψάχνει το επόμενό του σπίτι.

 

Βέβαια, στην εποχή μας, εξαιτίας του γεγονότος πως οποιοσδήποτε μπορεί πια να ανεβάσει ένα βίντεο στα social media και να καταγγείλει την κακοποίηση ενός ζώου αποτρέπει αρκετούς επίδοξους δράστες. Η κατάσταση παλιότερα ήταν πολύ χειρότερη, όπως λένε οι σχεδόν ομόφωνα οι εκπρόσωποι των φιλοζωικών οργανώσεων. Δεν είναι τυχαίο ότι το 1990 είχαν γίνει μόλις 41 καταγγελίες ζωοκτονίας σε όλη τη χώρα.

 

«Υπάρχουν πολλά περιστατικά κακοποίησης για τα οποία δεν θα μάθουμε τι ακριβώς συνέβη. Γνωρίζεις πως ένα ζώο εξαφανίστηκε, αλλά δεν ξέρεις πού βρίσκεται ή πώς κακοποιήθηκε» λέει η κ. Τσιρογιάννη. Έχουν βρεθεί μέχρι και μάρτυρες οι οποίοι, παρά την αρχική καταγγελία, πηγαίνουν στο δικαστήριο και αλλάζουν την κατάθεσή τους, με αποτέλεσμα οι δράστες να αθωώνονται.

 

«Τις περισσότερες φορές η αστυνομία μας βοηθά» παραδέχεται ο Δημήτρης Τσιόναρος, πρόεδρος του Συλλόγου Προστασίας Κακοποιημένων Ζώων Λάρισας «Ελεύθερος».

 

Συχνά, λοιπόν, τα μέλη των φιλοζωικών καλούνται να καλέσουν περιπολικό ώστε να τους συνοδεύσει σε περιστατικό κακοποίησης ζώου, γιατί γνωρίζουν πως ίσως βάλουν σε κίνδυνο ακόμα και την ίδια τους τη ζωή. «Δεν ξέρεις τι μπορεί να κάνει ένας τέτοιος άνθρωπος. Πριν από μερικά χρόνια είχε υπάρξει ένα περιστατικό με δράστη να βγαίνει στο μπαλκόνι με όπλο και να πυροβολεί για εκφοβισμό» παραδέχεται η κ. Κρυστάλλη.

 

Το κουτάβι διασώθηκε από το Φιλοζωικό Σύλλογο «Λάιζα» μαζί με τα αδέρφια του, σε ηλικία μόλις 4 εβδομάδων.

 

Ο κ. Τσιόναρος μέχρι στιγμής έχει λάβει μέρος σε τριάντα οκτώ δικές για άσκηση βίας ενάντια σε ζώα. Στις περισσότερες περιπτώσεις η ποινή είναι φυλάκιση με αναστολή. «Όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτήν τη δουλειά έχω βρει μέχρι και γκαζάκια στο αυτοκίνητό μου. Δεν θα σταματήσω όμως, θα συνεχίσω» λέει με πείσμα.

 

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα, για τους ίδια τα μέλη των φιλοζωικών οργανώσεων, είναι πως, πολλές φορές, δεν έχουν τους πόρους που χρειάζονται για να τα βγάλουν πέρα με όλα τα περιστατικά που «τρέχουν». Κρατική επιχορήγηση δεν υπάρχει, ενώ τα περισσότερα έσοδα προέρχονται μόνο από τις συνδρομές των μελών των φιλοζωικών.

 

Η κ. Τσιρογιάννη, πριν από μερικές μέρες, έβαλε από την τσέπη της €170 ευρώ για να πληρωθεί ο κτηνίατρος που θα φρόντιζε ένα αδέσποτο κακοποιημένο σκυλί.

 

Η ίδια, μαζί με δύο ακόμα γυναίκες μέλη της φιλοζωικής, ταΐζουν αυτή τη στιγμή δεκαπέντε σκυλιά. Όλοι τους εργάζονται τα πρωινά και προσπαθούν, όταν βρίσκουν ελεύθερο χρόνο, να ασχοληθούν με τη φροντίδα των ζώων.

 

«Αν μπεις μέσα στο χορό, δεν μπορείς να βρεις. Δένεσαι με τα σκυλιά. Γι' αυτά είσαι ο άνθρωπός τους. Δεν μπορείς να τα αφήσεις και να τους γυρίσεις έτσι απλά την πλάτη» παραδέχεται η Κατερίνα Καλλέργη.

 

Το συγκεκριμένο σκυλί βρέθηκε μαζί με τον αδερφό του σε πολύ κακή κατάσταση εξαιτίας της αμέλειας των αφεντικών του. Τώρα πια υγιές ζητά ανάδοχο.

 

Όλοι τους συμφωνούν πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευχαρίστηση από το να βλέπουν ένα κακοποιημένο ζώο να συνέρχεται και να βρίσκει ξανά σπίτι.

 

«Βλέπουμε υποσιτισμένα ζώα τα οποία φοβούνται τόσο που δεν μπορούμε να τα προσεγγίσουμε ούτε για να τα ταΐσουμε. Πρέπει να είσαι πολύ προσεκτικός στην αποκατάσταση γιατί μια απότομη κίνηση μπορεί να τα χαλάσει όλα. Έχουν και αυτά την ψυχολογία τους» παραδέχεται ο κ. Τσιόναρος, ο οποίος κάνει τη συγκεκριμένη δουλειά στη Λάρισα εδώ και αρκετά χρόνια.

 

Παρά τις απογοητεύσεις και τις δυσκολίες, όπως παραδέχονται όλοι τους, η νεολαία φαίνεται να είναι πιο ευαισθητοποιημένη γύρω από την κακοποίηση των ζώων και δεν μοιάζει διατεθειμμένη να το αφήσει να περάσει έτσι.


Φαντάζομαι, πως αυτός είναι μάλλον και ο πιο καλός λόγος για να συνεχίσουν να προσπαθούν.

 

Τι να κάνετε σε περίπτωση που αντιληφθείτε κακοποίηση ζώου:

Εφόσον η κατάσταση είναι τέτοια που δεν απειλείται η ζωή του ζώου, προσπαθήστε αρχικά να μιλήσετε με τον ιδιοκτήτη του για να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσής του.

 

Αν ο ιδιοκτήτης δε συμμορφωθεί, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τους κατά τόπους φιλοζωικούς συλλόγους, και να καταθέσετε μηνυτήρια αναφορά (καταγγελία) στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής σας και την Κτηνιατρική Διεύθυνση του Νομού ή της Περιφέρειας που ανήκετε.

 

Αν όμως η παραμέληση και κακοποίηση του ζώου είναι ιδιαίτερα εκτεταμένη, τότε μπορείτε να καλέσετε το «100» και να περιμένετε στο σημείο για να υποδείξετε το δράστη, ώστε να συλληφθεί εντός ορίων αυτοφώρου.

 

Εάν το περιπολικό δεν ανταποκριθεί εγκαίρως, πηγαίνετε στο κοντινότερο αστυνομικό τμήμα και προβείτε σε καταγγελία στον αξιωματικό υπηρεσίας.

 

Εάν πάλι συναντήσετε άρνηση από την αστυνομία να ενεργήσει σε περιστατικά κακοποίησης ζώων, παραπέμψετέ την στα αποσπάσματα των νόμων, και στις εγκυκλίους του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη προς τα αστυνομικά τμήματα σχετικά με την υποχρέωσή τους να ερευνούν κάθε καταγγελία κακοποίησης ζώου.

 

Σε κάθε περίπτωση να έχετε όσο το δυνατόν περισσότερα ντοκουμέντα και αποδεικτικά στοιχεία (φωτογραφίες, βίντεο, ηχητικά ή μάρτυρες) για να τεκμηριώσετε την περιγραφή σας.

 

Info:

Πανελλήνια Φιλοζωική Ομοσπονδία: http://pfo.gr/

 

Φιλοζωικός Σύλλογος Άργους «Λάιζα» : 6970460279 - Κατερίνα Καλλέργη

 

Σύλλογος Προστασίας Κακοποιημένων Ζώων Λάρισας «Ελεύθερος» : 6983756058 - Δημήτρης Τσιόναρος

 

Φιλοζωικός Σύλλογος Βόλου «Κόσμος και Φύση» : 6938060539 - Φλωρίκα Τσιρογιάννη

 

Κίνηση για τα Δικαιώματα των Ζώων Ιωάννινα: 6984448831 - Εύα Κρυστάλλη

 

Ελλάδα
8 Σχόλια
Ο Μέσος Έλληνας 18.5.2018 | 09:30
Ενα μεγάλο μπράβο και ευχαριστώ σε όσους βοηθούν ζωάκια στην Ελλάδα, στην χώρα ελλειπούς παιδείας, της ανύπαρκτης κοινωνικής συμπεριφοράς, της κατ'εξαίρεση φιλοζωίας και του άκρατου ωχαδερφισμού.
avatar
Harlan 18.5.2018 | 11:59
Όπως γράφεται και στο άρθρο, είναι θέμα κουλτούρας. Το ζώο αντιμετωπίζεται σαν "εργαλείο", που μπορείς να το πετάξεις αν δεν "δουλεύει".
Η ελληνική κουλτούρα (αν μπορεί να ονομαστεί έτσι) είναι είτε ανύπαρκτη είτε κάτι ανάμεσα σε βόθρο και χωματερή.

Οι κυνηγοί είναι η μεγαλύτερη πηγή αδέσποτων, επειδή την δική τους ανικανότητα την φορτώνουν στο κυνηγόσκυλο που δεν "δούλεψε" σωστά. Ένα κυνηγόσκυλο μάλιστα που βαριούνται να εκπαιδεύσουν και το έχουν 11,5 μήνες/χρόνο είτε σε μια πυλωτή είτε σε μια αλυσίδα (και να ήθελε να κυνηγήσει το σκυλί, δεν μπορεί χωρίς εκπαίδευση).

Επειδή ακριβώς είναι θέμα κουλτούρας και επειδή ακριβώς η κουλτούρα και η Παιδεία ενός λαού αλλάζουν μόνο με την πάροδο των γενεών, αν θέλουμε να αλλάξει κάτι, πρέπει αυτό να γίνει από το κράτος. Μόνο με αυστηρή νομοθεσία και με την ακόμα αυστηρότερη τήρηση της μπορεί να αλλάξει το οτιδήποτε.
Εκτός αν προτιμάμε να ελπίζουμε ότι μετά από 25 γενεές η κουλτούρα μας θα είναι καλύτερη και θα συμπεριλαμβάνει λίγη καλοσύνη προς τα ζώα.

Το πρόβλημα είναι, ότι το κράτος δεν θέλει να αλλάξει τίποτα.

Πρώτον, κάθε αλλαγή σημαίνει λεφτά και το κράτος δεν έχει.

Δεύτερον οι κυνηγοί αποτελούν μια συμπαγή μάζα 500.000 - 600.000 ψηφοφόρων. Μια μάζα που ψηφίζει κυρίως κυνηγετικά, όχι πολιτικά. Δεν ψηφίζουν δλδ με κριτήριο ποιο κόμμα είναι καλύτερο για την χώρα, αλλά με κριτήριο ποιος θα αφήσει το κυνήγι πιο ασύδοτο από όσο είναι ήδη.

Συμπληρωματικά, οι κυνηγοί διαθέτουν τεράστιους οικονομικούς πόρους, αφού το κράτος χαρίζει τα λεφτά από τις κυνηγετικές άδειες στους κυνηγετικούς συλλόγους.
Λεφτά που το κράτος δικαιούται, θα μπορούσε και θα όφειλε να κρατήσει στα κρατικά ταμεία.
Λεφτά που θα μπορούσαν να γίνουν κονδύλια για την προστασία των ζώων, εξαλείφοντας το σημερινό πρόβλημα της αφραγκίας του κράτους.

* * *
Αν το συγκεκριμένο σκατόπαιδο στην Λάρισα είχε κλωτσήσει ένα αυτοκίνητο (μια τυχαία 4Χ4 γκουμούτσα με την οποία περιφέρουν τον ανδρισμό τους στις πλατείες του χωριού), θα είχαν σηκωθεί τουλάχιστον 10 έλληνες να το σαπίσουν στο ξύλο.
Το να κλωτσάει ένα γατάκι είναι νορμάλ για δαύτους.

Αυτός είναι ο ελληνικός πολιτισμός. Ευτυχώς που χτίζαμε παρθενώνες κάποτε. Τρέμω αν φανταστώ την κουλτούρα που θα είχαμε σήμερα αν δεν τους είχαμε χτίσει.
Lumidy 18.5.2018 | 14:41
"Πρώτον, κάθε αλλαγή σημαίνει λεφτά και το κράτος δεν έχει."

Δυστυχώς το κράτος έχει λεφτά για άλλα, άχρηστα, πράγματα.
Manos Vezirakis 18.5.2018 | 12:06
Για τους ίδιους λόγους που «κακοποιούν» και τους ανθρώπους. Ειναι απολίτιστοι!
Lumidy 18.5.2018 | 14:49
Η έλλειψη παιδείας και εμπάθειας, και ο ωχαδερφισμός, μας έχει φέρει σε μια κατάσταση άσχημη και ντροπιαστική.

Στα χωριά δεν μιλάει κανείς γιατί:
α) Θα μπλέξει ο ίδιος αν μιλήσει γιατί όποιος και να μιλήσει θα τον ξέρουν ή θα τον μάθουν και πολλές φορές επέρχονται απειλές. Θέλει κότσια που οι περισσότεροι δεν έχουμε.
β) Δεν θέλει να καρφώσει φίλο/γνωστό/συγγενή για ένα "βρωμόζωο".

Δυστυχώς, τα χωριά είναι μια μικρή κόλαση για τα ζώα. Ειδικά τα ορεινά.
Θυμάμαι δυο περιστατικά:
Το πρώτο αφορά σε μια διήμερη εκδρομή μου στον Πόρο. Δυο μεσήλικες τουρίστριες έψαχναν ένα πολύ μικρό γατάκι στα τραπεζοκαθίσματα ενός (άδειου) εστιατορίου. Ήθελαν να το ταΐσουν και να το ποτίσουν γιατί ήταν αδύναμο. Ο σερβιτόρος ήταν πρόθυμος να βοηθήσει (καθώς νέος). Ο μεσήλικας σερβιτόρος του δίπλα εστιατορίου (που καθόμουν εγώ) χλεύαζε τις τουρίστριες και έλεγε "κάθονται και ασχολούνται με ένα γατί. Άλλα προβλήματα δεν έχουμε;". Τον κοίταξα έντονα αλλά δεν πτοήθηκε.
Το δεύτερο έγινε πριν λίγες μέρες σε ένα παρκάκι φώναζε η μάνα στο δωδεκάχρονο παιδί της να μην πιάνει τα βρωμόσκυλα (μιλάμε για κατοικίδια) και να πάει να πλυθεί επιτόπου. Μεταφέρει το κόμπλεξ της στο παιδί και μετά αυτό το παιδί πέρα απ' το ότι θα τα φοβάται και σιχαίνεται εξαιτίας της μάνας, πολύ πιθανόν να μην τους συμπεριφερθεί και καλά στο μέλλον.

Η Ελλάδα έχει πολλά προβλήματα όσον αφορά τέτοια πράγματα. Απ' την στιγμή που έχει να κάνει με άλλον και όχι με τον ίδιο, κάπου χάνει.
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 18.5.2018 | 16:06
Είναι θέμα καθυστέρησης. Η ελληνική επαρχία είναι πολύ περισσότερο καθυστερημένη από τα αστικά κέντρα. Αυτό το καταλαβαίνεις με την πρώτη ματιά. Τα σπίτια τους, οι κοινόχρηστοι χώροι, η οδική τους συμπεριφορά, ακόμα και τα καφενεία τους. Όλα(με κάποιες μόνο εξαιρέσεις)φωνάζουν έλλειψη πολιτισμού και καθυστέρηση.

Χρειάζεται κάποια παιδεία για να σεβαστείς τα ζώα. Προϋπόθεση είναι ο αυτοσεβασμός. Και αυτός σπανίζει σε οπισθοδρομικούς.
Anonymous Guest 28.5.2018 | 22:43
Κοίτα φωνή οι Αθηναίοι και γενικοί οι άνθρωποι των πόλεων. Δίδαξε μας πολιτισμό... Πολύ υποτιμητικό σχόλιο. Ας τολμούσες να τα έλεγες face to face σε έναν χωριάτη της επαρχίας αυτά. Ειδικά το ότι είναι καθυστερημένοι!!!
Και όταν λέω επαρχία εννοώ την πραγματική! Όχι κάτι Ιωάννινα, Βόλο κτλπ που μας πετάει το άρθρο. Αυτά είναι μεγάλες πόλεις!!

Μιλάω για απλά χωριά, κωμοπόλεις και μικρές πόλεις πχ 10.000 κατοίκων όπου υπάρχει πιο έντονο θέμα κυρίως λόγω του ότι τα ζώα γενικά θεωρούνται εργαλεία εργασίας και μόλις δεν χρειάζονται άλλο τα πετάνε. Συν τον λιγότερο έλεγχο και την λιγότερη μέριμνα απ τους Δήμους για καταφύγια κτλπ. Που και πάλι έχει αρχίσει να αλλάζει το πράγμα κάπως και σε Δήμο και ανθρώπους (πλην ηλικιωμένων που ωστόσο πια δεν το κάνουν τόσο φανερά). Θα πάρει χρόνο αλλά θα βελτιωθούν τα πράγματα. Βέβαια όχι εντελώς. Και εντελώς πληροφοριακά ακόμα και σε αναπτυγμένα κράτη του εξωτερικού στις επαρχίες τουλάχιστον είναι επίσης διαφορετικά απ ότι στις πόλεις.

Πάμε τώρα στα επιμέρους που λες άσχετε. Η ποιότητα ζωής περιττό να πω που είναι καλύτερη. Τα σπίτια των χωριών είναι αρκετά καλύτερα, καθαρά και με αυλές και όλα, απ ότι των πόλεων, ειδικά των κέντρων πουναι άχαρες παλιές ασυντήρητες πολυκατοικίεση. Υπονοείς είναι βρώμικα σπίτια??
Εξαιρούνται κάτι σπίτια-στάνες φτωχών σε τίποτα απομακρυσμένα σημεία. Οι κοινόχρηστοι χώροι αλλού εντάξει αλλού όχι. Αναλογα το ενδιαφέρον κάθε χωριού και Δήμου. Δεν μπορούμε ναμαστε απόλυτοι. Το θετικό είναι ότι δεν περικλείονται από τοίχους. Στις πόλεις τα ίδια. Υπάρχει πλήθος χώρων αφημένων στην μοίρα τους και καταγραμμένοι...
Τα καφενεία μια χαρά είναι, συνήθως. Τι κακό έχουν δηλαδή? Και έλεος. Υπάρχουν μαγαζιά πλέον όλων των ειδών και σύγχρονα.

Για την οδική συμπεριφορά συμφωνώ εν μέρει. Και ειδικά αμα είναι κάποιας ηλικίας. Κυρίως στο θέμα παρκαρίσματος (όχι πως πάνε των πόλεων πίσω). Βέβαια φταίει το ότι είναι μαθημένοι σε λιγότερη κίνηση και ελευθερους χώρους. Έχω δει και κάμποσους Αθηναίους να οδηγάνε όπως ναναι, να τα χάνουν εκτός πόλεως.

Κάνε μας την χάρη και μην πας ποτέ σε χωριό αφού δεν αντέχεις.

Α και κάτι ακόμα. Παιδί της πόλης είμαι, αποκλειστικά. Κατάγομαι από χωριό όμως και έχω στενή επαφή. Δεν το περίμενες ε?

Βέβαια θα μπορούσα να ήμουν και χωριατόπαιδο. Έχουμε ξέρεις και internet εκεί. Απίστευτο, ε?
avatar
βασιλης βασιλειαδης 21.5.2018 | 01:15
για ζωα ακουω,μονο σκυλια βλεπω!
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια