Το μέτρο αφορά, λέει, σε πρώτη φάση «μόλις» 204 άτομα, εξαιρούνται δε έγκυες, ανήλικοι μαθητές, ανάπηροι/βαριά άρρωστοι, οικογένειες με μέλος σε διαδικασία χορήγησης ασύλου και ορισμένες άλλες ευάλωτες ομάδες. Φωτο: Eurokinissi
Ελλάδα

Έξωση προσφύγων από τις δομές φιλοξενίας: Θα τους ξαναδούμε να κοιμούνται στον δρόμο;

Η κυβερνητική εξαγγελία που έχει ξεσηκώσει μετανάστες, πρόσφυγες, αλληλέγγυους και εργαζόμενους σε ΜΚΟ

Εκατοντάδες προσφυγικές οικογένειες και άτομα απειλούνται με έξωση από τα διαμερίσματα του προγράμματος ΕΣΤΙΑ της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, αλλά και από κοντέινερ των προσφυγικών στρατοπέδων με την αιτιολογία ότι, ως αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, δεν είναι πια «ωφελούμενοι» των προγραμμάτων, χωρίς ωστόσο να έχει ληφθεί καμία πρόνοια για την περαιτέρω στέγασή τους, όπως καταγγέλλουν αλληλέγγυοι, ακτιβιστές και εργαζόμενοι σε ΜΚΟ, το σωματείο βάσης των οποίων (ΣΒΕΜΚΟ) επίσης απεργεί και συμμετέχει στη σημερινή συγκέντρωση-πορεία (πλατεία Βικτώριας, 18:00) μαζί με 15 ακόμα συλλογικότητες.


«Οι εξώσεις χιλιάδων προσφύγων θα υλοποιούνται σταδιακά τους επόμενους μήνες, ανάλογα με την ημερομηνία απόκτησης της προσφυγικής ιδιότητας. Πρώτοι στη λίστα όσοι αναγνωρίστηκαν το 2017 – σταδιακά θα ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι ενώ για όσους έλαβαν την προσφυγική ιδιότητα φέτος, η διαμονή στα camps της ενδοχώρας και τα διαμερίσματα των προγραμμάτων στέγασης καθώς επίσης η παροχή του επιδόματος, περιορίζεται πλέον στο εξάμηνο από τη λήψη της...».

 

Παρόμοιες αποφάσεις είχαν ανακοινωθεί και παλιότερα για να διαπιστωθεί ότι ήταν πρακτικά αδύνατη η εφαρμογή τους, αυτή τη φορά όμως «το υπουργείο και οι εταίροι του φαίνονται αποφασισμένοι να εξωθήσουν εκατοντάδες πρόσφυγες σε αστεγία και ανέχεια, αναγκάζοντάς τους να εγκαταλείψουν τα διαμερίσματα ή τα camps όπου διαμένουν έως τις 31 Μαρτίου... Να μην επιτρέψουμε τον εκβιασμό, η στέγη δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα!», καταγγέλλουν.

 

Πόσες αλήθεια εναλλακτικές έχουν σε μια χώρα που δεν τους επιτρέπει ούτε να φύγουν ώστε να αναζητήσουν αλλού μια καλύτερη τύχη, ούτε καν να μετακινηθούν ελεύθερα όπου επιθυμούν εντός της, όπως επιβεβαίωσαν τα νωπά ακόμα γεγονότα των Διαβατών;

 

Σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα Μεταναστευτικής Πολιτικής Μιλτιάδη Κλάπα, την επίμαχη απόφαση «επέβαλε» η Κομισιόν, όταν τέθηκε θέμα χρηματοδότησης, καθώς το σύστημα υποδοχής περιλαμβάνει ανθρώπους που παραμένουν ωφελούμενοι για μεγάλο χρονικό διάστημα σε βάρος των νέων αφίξεων: «Αν παραμείνουν όλοι "μέσα" δεν θα υπάρχει χώρος για όσους πρέπει να έρθουν από τα νησιά» δήλωσε.

 

Το μέτρο αφορά, λέει, σε πρώτη φάση «μόλις» 204 άτομα, εξαιρούνται δε έγκυες, ανήλικοι μαθητές, ανάπηροι/βαριά άρρωστοι, οικογένειες με μέλος σε διαδικασία χορήγησης ασύλου και ορισμένες άλλες ευάλωτες ομάδες.

 

Οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες που θα απομακρυνθούν από τα διαμερίσματα θα εξακολουθήσουν επί τρίμηνο να επιδοτούνται, θα ενταχθούν κατά προτεραιότητα σε χρηματοδοτούμενο οκτάμηνο πρόγραμμα επαγγελματικής κατάρτισης, θα αποκτήσουν ΑΦΜ, τραπεζικό λογαριασμό, εγγραφή στον ΟΑΕΔ, ενώ από την 1/6 δρομολογείται το πρόγραμμα Helios 2 που περιλαμβάνει ενταξιακές δράσεις κι εξάμηνη επιδότηση ενοικίου για 5.000 πρόσφατα αναγνωρισμένους πρόσφυγες.

 

Πόσο ικανά είναι τα χρονικά περιθώρια που τους δίνονται. όταν η εξεύρεση βιώσιμης εργασίας και στέγης μέσα σε έξι μήνες στις υφιστάμενες συνθήκες είναι περίπου κατόρθωμα ακόμα και για έναν γηγενή; Φωτο: Eurokinissi


Η προσπάθεια αποσυμφόρησης των νησιών κυρίως (που έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα με τις νέες αφίξεις) και κοινωνικής ένταξης όσων μεταναστών και προσφύγων αποφασίσουν να παραμείνουν και να το παλέψουν «παρολ' αυτά», φαντάζει καταρχήν ευπρόσδεκτη.

 

Πόσο ρεαλιστική είναι, όμως, όταν οι διαδικασίες παροχής ασύλου και άδειας παραμονής παραμένουν εξαιρετικά χρονοβόρες, όταν όσα προγράμματα εκμάθησης της γλώσσας και εργασιακής ένταξης εξαγγέλθηκαν ως τώρα έμειναν ουσιαστικά «στα χαρτιά» (πλην της εκπαίδευσης ανηλίκων μαθητών που κι αυτή συχνά «σκοντάφτει» σε επιμελώς κατευθυνόμενες αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών, φαντάσου δηλαδή πώς θα αντιμετωπίζονται οι ενήλικες) ένεκα κυρίως η γραφειοκρατία, όπως το ίδιο το υπουργείο έχει παραδεχτεί;

 

Πόσο ικανά είναι τα χρονικά περιθώρια που τους δίνονται. όταν η εξεύρεση βιώσιμης εργασίας και στέγης μέσα σε έξι μήνες στις υφιστάμενες συνθήκες είναι περίπου κατόρθωμα ακόμα και για έναν γηγενή, όταν οι όποιες απόπειρες σε αυτούς τους τομείς γίνονται βασικά από κάποιες ΜΚΟ αποσπασματικά και ευκαιριακά;

 

«Η πολιτική αυτή πλήττει χιλιάδες ανθρώπους και υπονομεύει μακροπρόθεσμα ολόκληρη την κοινωνία, ανοίγοντας τον φαύλο κύκλο όπου η εξαίρεση δικαιωμάτων οδηγεί στον αποκλεισμό και την εξαθλίωση, που με τη σειρά τους θρέφει τον ρατσισμό και την υπερεκμετάλλευση των μεταναστών...

 

Στεκόμαστε στο πλευρό των προσφύγων που αρνούνται να μετακινηθούν από τα διαμερίσματα και τα camps, όσο και των εργαζομένων στα προγράμματα στέγασης που αρνούνται να υλοποιήσουν τις εντολές του υπουργείου και να συντάξουν εκθέσεις ευαλωτότητας, ώστε να καθοριστεί ποιοι πρόσφυγες θα πεταχτούν έξω από τις δομές στέγασης πρώτοι» αναφέρει χαρακτηριστικά η προκήρυξη-κάλεσμα.

 

Η αλήθεια είναι πως ακόμα κι αν δεχτούμε πως κάποιοι πρόσφυγες και μετανάστες «καταχρώνται» υπηρεσίες και δικαιώματα, πόσες αλήθεια εναλλακτικές έχουν σε μια χώρα που δεν τους επιτρέπει ούτε να φύγουν ώστε να αναζητήσουν αλλού μια καλύτερη τύχη, ούτε καν να μετακινηθούν ελεύθερα όπου επιθυμούν εντός της, όπως επιβεβαίωσαν τα νωπά ακόμα γεγονότα των Διαβατών;

 

Όμως κανείς άνθρωπος σε ανάγκη δεν μπορεί να «περισσεύει», ντόπιος ή ξένος, πόσο μάλλον όταν δεν του προσφέρεται καμία βιώσιμη εναλλακτική.

 

«Δεν μπορεί να υπάρξει πολιτική ένταξης των μεταναστών-ριών όσο η κοινωνική πρόνοια ιδιωτικοποιείται και "ΜΚΟποιείται", όσο τα κοινωνικά δικαιώματα συρρικνώνονται, κατακερματίζονται και μετατρέπονται σε προνόμια, "στοχευμένες δράσεις" και "προγράμματα" μερικής απεύθυνσης, περιορισμένου χρόνου και περιορισμένης ευθύνης...

 

Η αποτυχία είναι προδιαγεγραμμένη όσο οι ελληνικές κυβερνήσεις διαχρονικά αρνούνται να αναλάβουν την ευθύνη υποδοχής και ένταξης των οικονομικών και πολιτικών προσφύγων, αποδεχόμενες το ρόλο του συνοριοφύλακα της ΕΕ», καταλήγει το κάλεσμα.

 

Είθε να μην ξαναδούμε εκατοντάδες ή και χιλιάδες ανθρώπους να περιφέρονται απελπισμένοι και να κατασκηνώνουν πρόχειρα σε πλατείες, πάρκα ή όπου αλλού βρουν, την ώρα μάλιστα που ψήφισμα της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Ευρώπης ζητά από την ΕΕ να διερευνήσει τον τρόπο αξιοποίησης των ύψους 2 δισ. ευρώ ευρωπαϊκών κονδυλίων από την ελληνική κυβέρνηση, εκφράζοντας «σοβαρές ανησυχίες» για την ανθρωπιστική κατάσταση των προσφύγων σε νησιά και ενδοχώρα αλλά και μην παραλείποντας να επισημάνει την «ανάγκη εφαρμογής της διμερούς ελληνοτουρκικής συμφωνίας και της κοινής δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας», αμφότερες επιεικώς προβληματικές.

Ελλάδα
3 Σχόλια
avatar
Γράφων 16.4.2019 | 12:50
Απλά ελληνικά:

Για τους αναγνωρισμένους ως πρόσφυγες δεν υπάρχουν λεφτά για δωρεάν στέγαση. Αυτό ισχύει μόνο για όσους είναι υποψήφιοι πρόσφυγες (έχουν κάνει αίτηση αλλά δεν υπάρχει απόφαση). Για όσους δηλαδή είναι στα όρια της νομιμότητας και δεν έχουν τα απαραίτητα έγγραφα για να ενταχθούν στην κοινωνία.

Οι ΜΚΟ τους διδάσκουν ότι αφού ήρθαν εδώ έχουν δικαίωμα στη δωρεάν στέγαση ("η στέγη δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα!").

Εδώ δεν έχουμε προγράμματα ένταξης νομίμως διαμενόντων υπερηλίκων ή νηπίων ή ανθρώπων με κινητικά προβλήματα και παραμένουν στο περιθώριο της κοινωνίας. Αυτό δεν είναι δικαιολογία ή άλλοθι. Είναι δείγμα αποτελεσματικότητας.
avatar
Μουχλαλούδα0 17.4.2019 | 05:30
Ότι να ναι.
Ούτως ή άλλως οι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες δεν μπορούν να αιτηθουν για στέγαση πέρα απ τις δομές που μπορούν να στηθούν και οι Έλληνες πολίτες. Οκ; δεν νομίζω ότι λέμε κάτι άλλο..οι "ΜΚΟ".
Αλλά υπαρχουν άνθρωποι που έχουν αναγνωριστεί με fast track διαδικασια και δεν έχουν προλάβει να βγάλουν ούτε ΑΜΚΑ ή άνθρωποι που έχουν σοβαρά προβλήματα υγείας...
Ηρεμήστε λίγο με το κράξιμο...
avatar
Γράφων 17.4.2019 | 11:44
Ουδένα κράξιμο. Άλλο κράζω και άλλο κάνω την πάπια. Ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Απλά επειδή τις έννοιες τις έχουμε κάνει πολτό και άλλα λέμε και άλλα εννοούμε.

"η στέγη δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα!" Αυτό το λένε τα σωματεία βάσης των εργαζομένων σε ΜΚΟ.