Περισσότερο κουράγιο αντλούμε όλοι εμείς από τη Μάγδα Φύσσα παρά το αντίστροφο. Φωτο: Eurokinissi

Δίκη ΧΑ: Σήμανε η ώρα των απολογιών

Στην τελική ευθεία μπήκε από χτες η «μητέρα όλων των δικών» με τους πρώτους υπόδικους Χρυσαυγίτες για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα να κάθονται επιτέλους στο εδώλιο του Εφετείου.

Ήταν η πρώτη συνεδρία μετά την ολοκλήρωση της εξέτασης των μαρτύρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων Χρυσαυγιτών (μόλις 69 από τους 265 αρχικά δηλωθέντες) και η πρώτη των απολογιών που αποφασίστηκε να δοθούν με αλφαβητική σειρά. Αρχικά η προσέλευση των αλληλέγγυων δεν ήταν η αναμενόμενη, σταδιακά όμως ο κόσμος πύκνωσε και γέμισε τη μισή σχεδόν αίθουσα. Στην «απέναντι πλευρά», ερημιά – μόνο κάποιοι αστυνομικοί κάθονταν. Ανάμεσα στο ακροατήριο οι Γιάννης Φελέκης, Σάββας Μιχαήλ, Angelique Kourounis, ο πρόεδρος της Ένωσης Μουσουλμάνων Ελλάδας Ναϊμ Ελγαντούρ με τη σύζυγό του Άννα Στάμου και φυσικά η Μάγδα Φύσσα που προς στιγμή κατέρρευσε στη θέα του μαχαιροβγάλτη Ρουπακιά, ο οποίος - όντας τα τελευταία χρόνια σε κατ'οίκον περιορισμό - προσήλθε καθυστερημένα συνοδεία αστυνομικών από διαφορετική πόρτα. Χρειάστηκε να «πιεστεί» από φίλους και συντρόφους ώστε να βγει για λίγο από την αίθουσα να συνέλθει, δεν ήθελε να αποχωρήσει επ' ουδενί «γιατί αυτό ακριβώς θέλουν (οι κατηγορούμενοι)!», παρότι η πρόεδρος προσφέρθηκε να διακόψει προσωρινά - «λίπασμα» κι απάγκιο ξανά τα δάκρυά της, περισσότερο κουράγιο αντλούμε όλοι εμείς από εκείνη παρά το αντίστροφο.


Οι δικαστές μπήκαν στην αίθουσα λίγο πριν τις 10.00, απόντων ακόμα των κατηγορουμένων. Όταν η πρόεδρος ρώτησε πού είναι, η υπεράσπιση απάντησε ότι βρίσκονται... απέξω και ζητούν πρώτα από το δικαστήριο να απαγορεύσει στους φωτορεπόρτερ να τους φωτογραφίσουν με τρόπο που να διακρίνονται τα χαρακτηριστικά τους. «Ούτε τα κεφάλια από πίσω, μόνο πλάτη!». Δημιουργήθηκε μια κάποια αναστάτωση στην αίθουσα, η έδρα εντέλει έκανε δεκτό το αίτημα και τότε εισήλθαν μαζί με αστυνομικούς οι 14 από τους 18 κατηγορούμενους κι έκατσαν στο εδώλιο που επειδή δεν τους χωρούσε «επεκτάθηκε» με καρέκλες. Όλοι τους στελέχη της «υπερδραστήριας» ΤΟ Νίκαιας όπου το γενικό κουμάντο είχε ο Γεώργιος Πατέλης (οι απόντες δήλωσαν ότι εκπροσωπούνται από τους δικηγόρους τους).

 

Κατηφείς, συνοφρυωμένοι, με χωμένη τέρμα την ουρά στα σκέλια, το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα να ατενίζει διαρκώς στο πάτωμα, θα σου προκαλούσαν λύπηση αν αγνοούσες γιατί δικάζονταν. Κι όμως, κάτι απίθανοι λούμπεν τύποι σαν αυτούς αλώνιζαν επί χρόνια ελεύθερα στο λεκανοπέδιο και όχι μόνο σπέρνοντας μίσος και τρόμο, πεπεισμένοι (όχι κι άδικα) πως είχαν το ακαταλόγιστο και πως το μέλλον της χώρας είναι μια μπότα πάνω σε ένα ανθρώπινο πρόσωπο – η δική τους μπότα. Επτά χρόνια μετά ψάχνουν «τρύπα» να κρυφτούν και δεν βρίσκουν, όντες πλέον υπόδικοι και αναλώσιμα πιόνια της αποπνέουσας εικόνα διάλυσης μετά κι από το πρόσφατο εκλογικό στραπάτσο κομματικής ηγεσίας τους.

 

Την αισιόδοξη εικόνα συμπληρώνουν τα χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε η ΧΑ σε Ευρωεκλογές και δημοτικές (γύρω στο 4.5%), ποσοστά που πολύ δύσκολα θα βελτιώσει στις ερχόμενες βουλευτικές. Όχι ότι ξεμπερδέψαμε με την ακροδεξιά σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον όμως δείχνει να αφοπλίζεται το πιο θρασύ, το πιο ακραίο κι εγκληματικό κομμάτι της.


Η διαδικασία ξεκίνησε με τις αγορεύσεις της υπεράσπισης που αναφερόμενοι στις μαρτυρικές καταθέσεις προηγούμενων δικάσιμων προσπάθησαν να αμφισβητήσουν το κατηγορητήριο με αστεία επιχειρήματα που συχνά προκαλούσαν θυμηδία. Έκαναν μεταξύ άλλων λόγο για εσκεμμένη «στοχοποίηση» της ΧΑ και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της «και μάλιστα σε μια περίοδο που απολάμβανε αυξημένη δημοφιλία», ονόμασαν «μαθήματα ιδεολογικής κατήχησης» τις φασιστομαζώξεις όπου παρέχονταν παραστρατιωτική εκπαίδευση (αναφέρονταν σε σχετικό βίντεο-αποδεικτικό στοιχείο), αμφισβήτησαν την ύπαρξη του Πρώτου Καταστατικού που είχε δημοσιεύσει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς και όπου ήταν ευκρινής ο ναζιστικός χαρακτήρας της οργάνωσης. Ισχυρίστηκαν ότι η φράση του Αρχηγού περί «χαλύβδινης φάλαγγας» αναφερόταν στην ανάγκη ισχυροποίησης του κομματικού μηχανισμού, ότι ο λόγος του ήταν «οξύς» απλώς για να «συνεπαίρνει» τον κόσμο, ότι μέλη και γραφεία της ΧΑ υφίσταντο συχνά επιθέσεις και γι΄αυτό ήταν απαραίτητα κάποια μέτρα «αυτοπροστασίας» (εννοούσαν τα καδρόνια, τις σιδηρογροθιές κ.λπ.), ότι όταν ο Μιχαλολιάκος αναλάμβανε την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία Φύσσα εννοούσε ουσιαστικά το πολιτικό κόστος.

 

Κατηφείς, συνοφρυωμένοι, με χωμένη τέρμα την ουρά στα σκέλια, το κεφάλι σκυμμένο και το βλέμμα να ατενίζει διαρκώς στο πάτωμα, θα σου προκαλούσαν λύπηση αν αγνοούσες γιατί δικάζονταν. Φωτο: Eurokinissi


Ότι ο Μπούκουρας, απλός μεροκαματιάρης φούρναρης που μάλιστα απασχολούσε και αλλοδαπούς «ψήφιζε Ποτάμι και ΠΑΣΟΚ», ότι ο Ηλιόπουλος δεν ήξερε γερμανικά άρα αγνοούσε την έννοια του ναζιστικού χαιρετισμού Zieg Heil, ότι οι «μετανοημένοι» Χρυσαυγίτες που καίνε τους πρώην συντρόφους τους όπως ο πρώην «επιστημονικός συνεργάτης» Ηλίας Σταύρου είναι «εμπαθείς» και άρα αναξιόπιστοι. Ότι ΤΟ όπως της Εύβοιας διακρίνονταν για τις κοινωνικές και οικολογικές τους ανησυχίες (καλά κι ο Χίτλερ χορτοφάγος λέει ήταν), ότι επιθέσεις σε Πακιστανούς στο λιμάνι δεν έγιναν ποτέ, ότι η δράση της ΧΑ ήταν «πατριωτικός ακτιβισμός» (νεολογισμός για βραβείο) και ότι τον ρατσισμό στην ελληνική κοινωνία δεν τον έφερε η ΧΑ, απλά την «ευνόησε» το κλίμα που δημιούργησαν τα πρώτα κύματα μεταναστών και προσφύγων (στο τελευταίο αυτό, ότι δηλαδή δε γίναμε ξαφνικά όλοι ρατσιστές μετά το '12 ενώ πριν ήμασταν τέρατα ανοχής στη διαφορετικότητα, τους δίνεις κι ένα δίκιο).


Τρεις ώρες σχεδόν από την έναρξη της δικάσιμου, η πρόεδρος Μαρία Λεπενιώτη που δεν έχασε στιγμή τον έλεγχο της κατάστασης κάλεσε τον πρώτο κατηγορούμενο Ιωάννη Άγγο να καταθέσει. Πρόκειται για τον τύπο που σύμφωνα με το κατηγορητήριο ξεκίνησε τη μοιραία για τον Παύλο Φύσσα βραδιά στο Κερατσίνι το «γαϊτανάκι» τηλεφωνημάτων που μέσω Καζαντζόγλου και Πατέλη έφτασε στον Λαγό από το κινητό του οποίου στάλθηκε – εν γνώση, βεβαίως, του Μιχαλολιάκου – το ομαδικό sms που καλούσε το τάγμα εφόδου της ΤΟ Νίκαιας να «δράσει».

 

Ο Άγγος υποστήριξε ότι ήταν «απλός υποστηρικτής» της ΧΑ, ότι το μοιραίο βράδυ είχε πάει από νωρίς στα γραφεία της ΤΟ για να μοιράσουν φυλλάδια κι ότι την ώρα εκείνη βρίσκονταν εκεί ο Πατέλης, η σύζυγός του και ο Τσακανίκας. Ότι κατά τις 8.30 μμ τα γραφεία έκλεισαν κι εκείνος πήγε στο σπίτι του μπατζανάκη του Λέοντα Τσαλίκη που βρισκόταν πολύ κοντά στην καφετέρια Κοράλι. Ότι αποφάσισαν να πάνε μαζί εκεί να δουν στην τηλεόραση τον αγώνα Ολυμπιακού-Παρί Σεν Ζερμέν κι ότι ο ίδιος για λόγους που δεν διευκρίνισε αποφάσισε να φορέσει μια μπλούζα Pitbull (γνωστό ακροδεξιό brand) ανάποδα ώστε να μη διακρίνεται η στάμπα, δήθεν ότι ένιωθε κάποια απειλή. Ότι καθώς έβλεπαν το ματς «παρενοχλήθηκαν» από την παρέα του Παύλου που καθόταν λίγο πιο πίσω με φράσεις όπως «το Κερατσίνι είναι δικό μας», «θα σας σφάξουμε με τα κονσερβοκούτια», «θα σας πετάξουμε στην πηγάδα του Μελιγαλά» κ.λπ., δίχως όμως να θυμάται ποιος ακριβώς τα έλεγε αυτά. Οι δύο Χρυσαυγίτες δεν απάντησαν, λέει, στις «προκλήσεις», διαμαρτυρήθηκαν ωστόσο σε κάποια σερβιτόρα.

 

Στο ημίχρονο κι ενώ κάνανε να φύγουν γιατί ο αγώνας «ήταν μάπα», κατέφθασαν λέει δέκα νοματαίοι της παρέας του Φύσσα στην καφετέρια που πλέον αριθμούσε 15 άτομα. Μυστήριο πού βρήκαν να κάτσουν όλοι αυτοί αν έτσι συνέβη αφού η καφετέρια ήταν καθώς έλεγε ήδη γεμάτη, είπε ωστόσο ότι δεν τους ενόχλησαν κι ότι ο ίδιος με τον μπατζανάκη του βγήκαν τελικά κατά τις 23.15 από το μαγαζί αφού πριν «κλώτσησε κατά λάθος» κάποιον της εν λόγω παρέας που στεκόταν μπροστά στην πόρτα. Επέστρεψαν σπίτι όπου μετά από λίγο άκουσαν φωνές και ουρλιαχτά – κάτι είχε γίνει στη διασταύρωση Κεφαλληνίας και Παύλου Μελά. Κατέβηκε λέει να μάθει, είδε αστυνομία και ΔΙΑΣ, ρώτησε κάποιον ένστολο τι συνέβη κι εκείνος του απάντησε ότι «σφάξανε ένα παλικάρι και πιάσανε κάποιον Ρουπακιά».

 

Η πρόεδρος Μαρία Λεπενιώτη δεν έχασε στιγμή τον έλεγχο της κατάστασης. Φωτο: Eurokinissi


Επιστρέφοντας σπίτι τηλεφώνησε λέει του Πατέλη να μάθει τι συνέβη με τον Ρουπακιά – που υποστήριζε πως δεν γνώριζε πριν προσωπικά – και ότι ούτε εκείνος ήξερε. Χρειάστηκαν αρκετές ερωτήσεις της έδρας οσότου τελικά ο κατηγορούμενος παραδεχτεί ότι όσο βρισκόταν στο «Κοράλι» τηλεφώνησε στον συγκατηγορούμενο του Ιωάννη Καζαντζόγλου, στέλεχος της ΤΟ Νίκαιας λέγοντας πως «είναι κάποιοι που μας ενοχλούν» - μια παραδοχή κρίσιμη καθώς το τηλεφώνημα αυτό ήταν που κινητοποίησε το μοιραίο Τάγμα Εφόδου, σύμφωνα με τη δικογραφία. Είπε επίσης ότι κάποια τηλέφωνα που έκανε ενώ βρισκόταν στην καφετέρια σε άτομα όπως ο Τάσος Μιχαλάρος με τα οποία θέλανε λέει να στήσουνε χρυσαυγίτικο ναυτεργατικό σωματείο ήταν επίσης «τυχαία» κι ότι στις 22.45 έλαβε μήνυμα να ξαναπάει στα γραφεία της οργάνωσης για διανομή φυλλαδίων, το αγνόησε όμως ένεκα ο («αδιάφορος», ωστόσο) αγώνας. Ότι παρά τη φασαρία μέσα στη γεμάτη καφετέρια μπορούσε άνετα να συνομιλεί στο κινητό χωρίς να χρειαστεί να βγει έξω. Ότι ο ανακριτής Σπύρος Γεωργουλέας τον είχε πιέσει μετά τις πρώτες συλλήψεις για τη δολοφονία του Παύλου να πει κάποια πράγματα με έναν συγκεκριμένο τρόπο «αν θέλει να μην πάει φυλακή και να ξαναδεί σύντομα τη γυναίκα και το παιδί του», γι΄αυτό πιθανό να πέφτει σε αντιφάσεις – κάτι που άλλωστε έκανε επανειλημμένα και χτες.


Γύρω στις 15.00 η κατάθεση ολοκληρώθηκε και το δικαστήριο διέκοψε για την επομένη που θα διεξαχθεί στον Κορυδαλλό. Θα πάρει καιρό να τελειώσουν οι απολογίες όλων των «συμμοριτών», σίγουρα θα πάει φθινόπωρο αν όχι χειμώνας – η ετυμηγορία δεν αναμένεται πριν από την άνοιξη του '20, όλα όμως δείχνουν ότι θα είναι «καταπέλτης». Η πρώτη αυτή μέρα των απολογιών ήταν, τροπον τινά, «δείκτης» της γενικής εικόνας που αναμένεται να επικρατήσει: Αντιφάσεις, υπεκφυγές, ψεύδη, αλληλοκατηγορίες, αποποίηση και μετάθεση ευθυνών, άτακτη εγκατάλειψη του βυθιζόμενου σκάφους, κάτι σαν παιχνίδι του ποντικιού με τη γάτα που όλοι φανταζόμαστε την κατάληξη, όσα «τσαλιμάκια» κι αν κάνει το τρωκτικό. Εξίσου αδιέξοδη φαντάζει η ομολογουμένως «φιλότιμη» προσπάθεια της υπεράσπισης να «βαφτίζει» διαρκώς το κρέας, ψάρι.


Το σίγουρο είναι ότι τα ψέματα τελειώνουν, ότι βρισκόμαστε πια για τα καλά στην τελική ευθεία και την αισιόδοξη εικόνα συμπληρώνουν τα χαμηλά ποσοστά που κατέγραψε η ΧΑ σε Ευρωεκλογές και δημοτικές (γύρω στο 4.5%), ποσοστά που πολύ δύσκολα θα βελτιώσει στις ερχόμενες βουλευτικές. Όχι ότι ξεμπερδέψαμε με την ακροδεξιά σε αυτή τη χώρα, τουλάχιστον όμως δείχνει να αφοπλίζεται το πιο θρασύ, το πιο ακραίο κι εγκληματικό κομμάτι της. Και όσο περισσότεροι-ες καταφέρνουμε να δίνουμε αλληλέγγυο παρών στα δικαστήρια και τις λοιπές αντιφασιστικές κινητοποιήσεις σε αυτή την τελευταία «στροφή» πριν από το φινάλε, τόσο το καλύτερο για την ατομική και συλλογική μας συνείδηση καταρχήν.

 

Ελλάδα
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
10 Σχόλια
avatar
Γράφων 21.6.2019 | 12:11
Πάει η -ενίοτε- μεροπληπτική δικαιοσύνη. Έφυγε από το παράθυρο...
Ήρθε η άσπιλος και αμόλυντος.

Τώρα που η, ενίοτε, μεροληπτική δικαιοσύνη θα απελευθερωθεί από τη δουλειά με την ΧΑ, ίσως μπορέσει να βρει, να συλλάβει και να δικάσει και τους δολοφόνους των:
Βασιλάκη Γεώργιου, Νεκτάριου Σάββα, Γεώργιου Φουντούλη, Μάνου Καπελώνη, Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, Παρασκευής Ζούλια, Επαμεινώνδα Τσάκαλη, Χαμπίμπι και του ανώνυμου 15χρονου Αφγανού που δολοφονήθηκε στα Κάτω Πατήσια από βόμβα ως "παράπλευρη απώλεια".

Απάντων θυμάτων τυφλής ακροαριστερής βίας και εκδικητικότητας. Η ΧΑ δεν είναι η μόνη τοξική μ@λ@κία που γέννησε η μεταπολίτευση. Η ακροαριστερά έχει πολύ περισσότερο αίμα στα χέρια της στη χώρα μας.
Θοδωρής Αντωνόπουλος 21.6.2019 | 16:50
Το κομμάτι αυτό αναφέρεται συγκεκριμένα στη δίκη της ΧΑ. Δεν αναφέρεται γενικά κι αόριστα ούτε στην άκρα δεξιά, ούτε στην άκρα αριστερά, ούτε στο ακραίο κέντρο, ούτε σε τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα από άτομα ή ομάδες που πάντως δεν έγιναν ποτέ κράτος εν κράτει, ούτε μπήκανε στη βουλή. Αν έχετε να σχολιάσετε κάτι για την υπόθεση ή για το ρεπορτάζ, ευπρόσδεκτο. Διαφορετικά φοβάμαι ότι πρώτο σας μέλημα είναι να προωθείτε ατζέντα, ανεξαρτήτως περιεχομένου δημοσιευμάτων.
avatar
Ramon Ramone 21.6.2019 | 19:26
Είμαι πολύ συχνά σφόδρα αντίθετος με τον κ. Αντωνόπουλο. Σε πολλά άρθρα του. Και πολύ συχνά συμφωνώ είτε εν μέρει, είτε εν συνόλω με άλλους επικριτές του. Μιλώντας όμως για δικαιοσύνη, και ακόμα και αν οι (άκαιρες ομολογουμένως) επικρίσεις στο εδώ άρθρο έχουν μια κάποια βάση, το βρίσκω εξαιρετικά υποκριτικό να μιλάμε για την "αντίφαση τη μία να εκθειάζουμε την δικαιοσύνη όταν οι αποφάσεις της τυχαίνει να συμφωνούν με την ιδεολογία μας και την άλλη να την χαρακτηρίζουμε "μεροληπτική" όταν διαφωνούμε ιδεολογικά", ενώ υποπίπτουμε εμείς οι ίδιοι σε αυτό το σφάλμα μεγαλοπρεπώς. Να λέμε δηλαδή από την μία ότι οι δικαστικές αποφάσεις οφείλουν να είναι σεβαστές, να υποστηρίζουμε την δικαιοσύνη της αστικής δημοκρατίας "όσο ελλειμματική κι αν είναι", και από την άλλη να σχολιάζουμε καταφανώς δυσαρεστημένοι, αν όχι αγανακτισμένοι με την απόφαση για την Ηριάννα, ότι "βγαίνουν έξω "κοινωνικοί αγωνιστές" των οποίων DNA βρέθηκε σε γεμιστήρα καλάσνικοφ, έστω και αν το δείγμα ήταν λίγο". Δείχνοντας έτσι εμείς οι ίδιοι ξεκάθαρη ασέβεια στην απόφαση των δικαστών και αμφισβητώντας την όχι εμμέσως πλην σαφώς, αλλά εμπράκτως και ενσυνειδήτως. Και για κερασάκι στην "αντικειμενική" μας τούρτα, να λέμε έμπλεοι ιεράς οργής και κατακεραυνώνοντας αυτούς που κατά την "αντικειμενική" μας γνώμη δεν σέβονται την δικαιοσύνη ότι… "φτάνει το δούλεμα"! Εξαιρετικά υποκριτικό. Έτσι νομίζω.

https://www.lifo.gr/articles/casus_belli/198643/ti-prepei-na-didaxtoyme-apo-tin-peripeteia-tis-iriannas-kai-toy-perikli
avatar
Γράφων 22.6.2019 | 07:07
Δεν είναι υποκρισία, είναι απλά ψέμα (που δεν είναι καθόλου πρωτότυπο για όσους δεν έχουν δικές τους θέσεις αλλά μονιμα ετεροπροσδιοριζονται), να λες τη μια τα μεν την άλλη τα δε. Για το ίδιο θέμα.

Αλλά έτσι είναι όσοι δεν έχουν πρόβλημα με την πεζοδρομιακη βία ή δεν θεωρούν τις μολότοφ "πολύ οπλο".

Να αλλάζεις απόψεις ανάλογα που είναι όχι τα πραγματικά περιστατικά αλλά τα συμφέροντα σου.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα. Οι προσωπικές ατζέντες και οι εμπάθειες να προχωράνε.

Όταν πάνω από τους θεσμούς μπαίνουν οι προσωπικές εμπάθειες ο Πολακης είναι ό,τι καλύτερο μπορούμε να έχουμε. Όταν αδυνατούμε να σεβαστούμε τους θεσμούς και βάζουμε "την ιδεολογία" μας μόνιμα πιο πάνω απο αυτούς τότε ο Λάμπρου είναι μούρη (λες και δεν ξέρουμε ότι έχουμε και στη Βουλή υπερασπιστές δολοφόνων, ο νόμος Παρασκευόπουλου από ποιους φτιαχτηκε;).

Ο Πολακης κι ο Λάμπρου από το ένα άκρο... Μαντεψτε ποιο αλλο ακρο ζει και αναπνεει με καθε Λαμπρου και καθε Πολακη.

Ας ειρωνευτουμε τους "αντικειμενικους", ας πούμε ό,τι ψέμα μας περνάει από το μυαλό. Έτσι φτιάχναμε μια ζωή βιλαέτια σε τούτη τη βαλκανική γωνιά.
avatar
Ramon Ramone 22.6.2019 | 13:36
Είναι όντως ψέμα να λέμε τη μια τα μεν την άλλη τα δε. Ψέμα που φανερώνει υποκρισία. Να αλλάζουμε δηλαδή απόψεις ανάλογα με το που είναι τα συμφέροντα μας και όχι τα πραγματικά περιστατικά. Αναλόγως που εστιάζει η προσωπική μας ατζέντα.

Να καταγγέλλουμε πχ την αριστερά ως την "μεγαλύτερη μηχανή παραγωγής προπαγάνδας παγκοσμίως", να μιλάμε για την "Νέα Ομιλία" που μας απειλεί, να λέμε πως "όλα καθίστανται ένας υποκειμενικός πολτός δίχως να υπάρχει μετρήσιμη αντικειμενικότητα", πως ο κίνδυνος βρίσκεται "σε αυτούς που ψεύδονται και αλλοιώνουν τις έννοιες και την γλώσσα για να νιώσουν καλύτερα" και να κινδυνολογούμε ακατάπαυστα, ηρωικά μαχόμενοι στις φανταστικές μας επάλξεις ως άλλοι Δον Κιχώτες υπέρ των εννοιών και των νοημάτων που κινδυνεύουν από την ισοπέδωση και την αλλοίωση των "άλλων" που, φυσικά, μπορούν όταν χρειάζεται να είναι και οι εκάστοτε "κακοί" συνομιλητές / ανεμόμυλοι. Και από την άλλη να ισοπεδώνουμε και να ξεχειλώνουμε τις έννοιες και τα νοήματα καταπώς μας βολεύει, εξωραΐζοντας και κανονικοποιώντας παραδείγματος χάριν τον ρατσισμό ως αποτέλεσμα "εμπειρίας" (!), ή παρομοιάζοντας εκείνους που διαμαρτύρονται για το καταρρέον περιβάλλον και την καταστροφική μόλυνση που προκαλείται από τον ανθρώπινο παράγοντα με τους ανθενωτικούς της καταρρέουσας Κωνσταντινουπόλεως (!) προκειμένου αφενός να περάσουμε την κατήχηση μας ως "άποψη" και αφετέρου να καταφέρουμε να επιβληθούμε σε έναν διάλογο εξουδετερώνοντας τον αντίλογο και απαξιώνοντας εκείνον με τον οποίον συνδιαλεγόμαστε. Πράγμα που άλλωστε μοιάζει συχνά να είναι το πραγματικό ζητούμενο – και όχι αυτός καθαυτός ο διάλογος (that is hardly ever the case) τον οποίον παρ’ όλα αυτά μπορούμε να διαφημίζουμε υπερηφάνως ότι επιδιώκουμε και υπερασπιζόμαστε ως κόρην οφθαλμού και ως πυρήνα της δημοκρατίας.

Να κάνουμε πχ από την μία μαθήματα δημοκρατίας, να υπεραμυνόμαστε με ιερά οργή της ελευθερίας του λόγου και της έκφρασης ως αυτόκλητοι θεματοφύλακες των ιερών και οσίων, να επισημαίνουμε πως η διχαστική λογική επιτρέπει τα πάντα και πως "όταν θεωρείς ότι κατέχεις την απόλυτη αλήθεια δεν υπάρχει ιερό και όσιο να σεβαστείς", και από την άλλη να λέμε ως άλλοι Κουτσόγιωργες ότι οι τάδε δεν έχουν δικαίωμα να μιλούν για αυτό ή εκείνο (πχ οι "αριστερούληδες" για τον Κατσίφα), ή για όποιον και ότι άλλο τέλος πάντων θεωρούμε εμείς ότι είναι υπεράνω κριτικής, σύμφωνα πάντα με τα δικά μας "αξιοκρατικά" και "αντικειμενικά" κριτήρια. Ή να λέμε επίσης ως πεφωτισμένοι δεσπότες ότι "κανείς δεν δικαιούται να μιλάει άνευ γνώσης", την οποία εννοείται φυσικά ότι κατέχουμε εμείς, οι "αυθεντίες", ενώ ταυτόχρονα κατηγορούμε εκείνους με τους οποίους διαφωνούμε για αμετροέπεια (…) και πεφωτισμένη δεσποτεία. Αποδεικνύοντας έτσι εν τη πράξει ποια είναι η "δημοκρατική" μας προσήλωση, ποιο είναι το υποτιθέμενο ενωτικό μας πνεύμα (που μπορεί κάλλιστα να βρίθει διχαστικών μανιχαϊσμών), αλλά και πόσο ολοκληρωτικά αντιστρεπτική δύναται να είναι η διαστρέβλωση της πραγματικότητας που απροκάλυπτα επιχειρούμε.

Να διαμαρτυρόμαστε πχ για το ότι "ενώ ο ίδιος ο φεμινισμός χαρακτηρίζει τους πάντες με αχαρακτήριστους τρόπους απαγορεύεται να χαρακτηρίσεις τον φεμινισμό" και για το ότι "υπάρχουν κάποιοι που θα προσβληθούν και η προσβολή τους αυτή θα εισακουστεί αρμοδίως". Να λέμε ότι "υπάρχει μια κουλτούρα υπερευαισθησίας η οποία ευθέως μεταφράζεται σε πάθος για λογοκρισία" και ότι "αυτοί που μέχρι πρότινος διαδήλωναν υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης, της πολυφωνίας κοκ είναι αυτοί που ακολουθούν zero tolerance policy στη διαφωνία". Να υποστηρίζουμε φανατικά (και ορθώς) το δικαίωμα στην προσβολή ως προϋπόθεση της ελευθερίας της σκέψης, να λέμε ότι "δεν πρέπει να χρησιμοποιείται η επικείμενη προσβολή ως άλλοθι λογοκρισίας", και από την άλλη να μην ανεχόμαστε εν τοις πράγμασι να το χρησιμοποιούν και άλλοι, να το θεωρούμε τρόπον τινά αποκλειστικότητα, δικό μας προνόμιο. Και να διαμαρτυρόμαστε ως προσβεβλημένες παρθένες άλλων εποχών όταν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει την "παρθενία" μας και την "αγνότητα" που υποτίθεται ότι χαρακτηρίζει τις "αγαθές" μας προθέσεις. Ή, ακόμα περισσότερο, αν τολμήσει να αποδείξει ευθέως, με καταφανή και χειροπιαστά επιχειρήματα, ότι το "σεντόνι" μας δεν είναι ούτε κατ’ ελάχιστον "ματωμένο". Αν αποδείξει ότι στην πραγματικότητα δεν αντέχουμε τον αντίλογο όταν ο αντίλογος αποδυναμώνει τις θέσεις μας. Και ότι η ανοχή μας στην διαφορετική άποψη εξαφανίζεται όταν κάποιος επισημάνει αυτό το ευδιάκριτο συμπέρασμα. Και όχι μόνο να διαμαρτυρόμαστε ως προσβεβλημένες παρθένες αμέμπτου ηθικής, αλλά να ζητάμε επιπλέον από αυτούς που μας παρέχουν το βήμα στον δημόσιο διάλογο να "επιληφθούν της περιπτώσεως" και να επιβάλλουν την λογοκρισία που δεν μπορούμε να επιβάλλουμε εμείς σε εκείνους που επισημαίνουν το προφανές, λόγω της υποτιθέμενης ευθιξίας μας απέναντι στην εξίσου υποτιθέμενη απρέπεια ("ποιός είσαι εσύ που θα απαγορεύσεις σε οποιονδήποτε να κρίνει οτιδήποτε; Πως την έχεις δει;"), χαρακτηρίζοντας τους μάλιστα ως τραμπούκους και περιμένοντας η "προσβολή" μας αυτή να "εισακουστεί αρμοδίως" για να γλιτώσουμε (ει δυνατόν άπαξ και δια παντός) από τους ενοχλητικούς. Από τον αντίλογο στον οποίον δεν μπορούμε να επιβληθούμε, λες και αυτό να είναι το ζήτημα. Και, παράλληλα, να ζητούμε να μην επιβάλλεται "ουδεμία κύρωση ποτέ σε κανένα social media" και να διαμαρτυρόμαστε για την φίμωση της ετερότητας και την λογοκρισία που μας επέβαλλαν οι φεμινίστριες της "Α, μπα", λέγοντας μάλιστα πως "λογοκρισία ασκεί αυτός που εκνευρίζεται με τις αντιπολιτευόμενες φωνές" και πως "ο φεμινισμός, ως γνήσιο αναρχοαριστερό κίνημα, δεν αντέχει ούτε καν την απλή κριτική επειδή δεν έχει δημοκρατικές ευαισθησίες"… Παράλογο; Μπαααα…

Υποκρισία (για την ακρίβεια, ο απόλυτος ορισμός της λέξης) είναι από την μία να απαξιώνουμε τον συνομιλητή με τον οποίον ανταλλάσουμε σχόλια λέγοντας πως οι ευαισθησίες του "δεν είναι αυθεντικές επειδή είναι μονομερείς", να τον επιπλήττουμε λέγοντας "Μάθε να σέβεσαι τη διαφωνία χωρίς να γίνεσαι παρενοχλητικός" και από την άλλη – ακόμα και αν υποθέσει κανείς ότι η δυσαρέσκεια μας είναι όντως βάσιμη – όταν κάποιος άλλος επισημαίνει ότι η προσέγγιση των θεμάτων εκ μέρους μας είναι επίσης και μονίμως μονομερής, να απαντούμε με πρόδηλο κυνισμό και θράσος λέγοντας πως "θα παρενοχλώ με τα σχόλιά μου ανθρώπους σαν κι εσάς […] μέχρι να γίνει κοινό κτήμα ότι…", αδυνατώντας σαφώς να συνειδητοποιήσουμε τόσο τον παραλογισμό, όσο και το βάρος των λόγων μας και την αποκρουστική αλήθεια που αυτά αποκαλύπτουν για εμάς οικεία θελήσει.

Να κοπτόμεθα πχ από την μία για την ευπρέπεια στον δημόσιο λόγο, να λέμε ότι η όποια συζήτηση πρέπει να γίνεται χωρίς λοιδορίες, χωρίς χαρακτηρισμούς, "χωρίς κριτική στο τι είναι αυτός που το λέει αλλά στο τι λέει και μόνο". Και από την άλλη να υποπίπτουμε εμείς σε αυτό το ατόπημα όταν θέλουμε να απαξιώσουμε κάποιον ή όταν η "ευπρέπεια" μας δεν περνάει πλέον ως δόλωμα. Με αποτέλεσμα να χάνουμε την ψυχραιμία μας και να σκορπάμε ειρωνείες και χαρακτηρισμούς υιοθετώντας ρητορική που θυμίζει Χίο και Πολάκη, απευθυνόμενοι στους συνομιλητές με τους οποίους δεν συμφωνούμε (ή άλλως το "φάσμα της αριστεροχαράς"), επειδή δεν μπορούμε πλέον να αντιπαρατεθούμε με σοβαρά επιχειρήματα μαζί τους. Όχι απαραίτητα επειδή δεν έχουν εκείνοι σοβαρά επιχειρήματα, αλλά επειδή ενίοτε κάνουν φανερή την δική μας ένδεια και προκατάληψη.

Να ελέγχουμε πχ ως ηθικολογούντες Αμβρόσιοι και ως καθεστωτικοί ανακριτές του Χόνεκερ τις ζωές των άλλων, το πώς περνούν τον χρόνο τους, το πώς θα έπρεπε να περνούν τον χρόνο τους με βάση την ηλικία τους (!) και σύμφωνα με τα δικά μας κριτήρια, το που και πως διασκεδάζουν, το πως επιλέγουν να ξοδεύουν τα λεφτά τους, το αν προτιμούν να μείνουν άτεκνοι από το να κάνουν οικογένεια, λες και μας πέφτει λόγος, λες και μας οφείλει εξηγήσεις για το πώς επιλέγει και αποφασίζει να ζήσει κανείς τη ζωή του. Και να κρίνουμε τις δικές μας επιλογές ζωής ως "ανώτερες" και πιο "ευγενείς" από αυτές εκείνων τους οποίους κρίνουμε με αδιανόητη θρασύτητα ως έχοντες "ταπεινά ελατήρια", εμείς, ως αγορεύοντες εισαγγελείς, ως υπέρτατοι δικαστές, ως το κατιναριό της γειτονιάς που στάζει χολή για κάθε διαφορετικότητα, απλώς και μόνον επειδή οι δικές τους προτεραιότητες και ανάγκες δεν συμβαδίζουν με τις δικές μας ή με αυτές που θεωρούμε εμείς ότι θα έπρεπε να είναι κοινές για όλους ανεξαιρέτως. Γιατί; Γιατί έτσι. Αποδεικνύοντας έτσι μόνοι μας μέχρι που φτάνει η υποτιθέμενη (και μέσα σε πολλά, πολλά εισαγωγικά) ανεκτικότητα μας. Και ταυτόχρονα, στο ίδιο μάλιστα σχόλιο (γιατί για τέτοια εξωπραγματικά επίπεδα σουρεαλισμού μιλάμε) να λέμε εμείς, οι κατά συρροήν ινστρούχτορες και γουαναμπί influencers του διαδικτυακού σχολιασμού, σαν να μην έχουμε ίχνος αυτογνωσίας, πως "κάθε γυναίκα είναι αυτεξούσια" και πως "δεν χρειάζεται κατ’ επάγγελμα ινστρούχτορες να της λένε τι πρέπει να θέλει, ιδίως όταν οι ινστρούχτορες το ‘χουν επάγγελμα να λένε στους άλλους πως να λειτουργούν και πως όχι". Και, φυσικά, από την άλλη να βαυκαλιζόμαστε αυτάρεσκα επιπλέοντας ως φελλοί μέσα σε illusions de grandeur και να αυτοδιαφημιζόμαστε ως φιλελεύθεροι, προοδευτικοί, δημοκράτες, ανοιχτόμυαλοι, αντικειμενικοί, ακριβοδίκαιοι, ως έχοντες ενσυναίσθηση και δεν συμμαζεύεται. Όλα αυτά σε αντίθεση φυσικά με τους κρινόμενους εξ ημών που εννοείται πως δεν έχουν τέτοιες ευαισθησίες και δεν νοιάζονται παρά μόνο για την πάρτη τους και την καλοπέραση τους, αντί να προσφέρουν όπως εμείς, οι "καλοί" πολίτες, στην κοινωνία και (φυσικά) στο Έθνος και την μαμά Πατρίδα.

Να αναλύουμε διεξοδικά από την μία το πώς αποδεικνύεται πως οι συνομιλητές μας (ή όποιοι κατά περίσταση κατακρίνουμε) ζυγίζουν κατά την "αντικειμενική" μας κρίση τα πράγματα με δύο μέτρα και δύο σταθμά, να τους καταγγέλλουμε σε βαθμό εμμονής για αυτήν τους την (υποτιθέμενη εξ ημών ή όντως υπαρκτή) μεροληψία χρησιμοποιώντας ειρωνείες και μονίμως επιθετικό αλλά πάντα "ευπρεπή" λόγο, ευτελίζοντας συχνά το δικαίωμα στην προσβολή σε αυτοσκοπό και αυτοϊκανοποίηση. Να τους πατρονάρουμε συνεχώς και αδιαλείπτως κουνώντας το δάχτυλο ως ηθικοί ταγοί και αδέκαστοι – υποτίθεται – κριτές. Και, από την άλλη, όταν βρεθούν κάποιοι που δεν "ψαρώνουν" με όλη αυτή την εικόνα που πλασάρουμε για τον εαυτό μας (το "δόλωμα" που λέγαμε πριν) και καταδείξουν – ενίοτε χρησιμοποιώντας απλώς τα ίδια μας τα λόγια – με προφανή και αυταπόδεικτα επιχειρήματα την συνεχή, εμμονική προκλητικότητα, την ηλίου φαεινότερη μεροληψία και την κυριολεκτικά μεγαλειώδη υποκρισία μας, να αποφεύγουμε συστηματικά και κατά πάγια τακτική να απαντήσουμε επί της ουσίας. Και να καταφεύγουμε πολύ βολικά είτε σε αφορισμούς, είτε σε συγκαταβατικό πατρονάρισμα υποτιμώντας είτε ευθέως, είτε εμμέσως πλην σαφώς (αλλά πάντα "ευπρεπώς") την νοημοσύνη των άλλων, είτε σε "ευγενικές" προσβολές σε στυλ "μου θυμίζεις τον εαυτό μου στην εφηβεία" που προφανή στόχο έχουν να μειώσουν τον συνομιλητή μας και να εξυψώσουν την δική μας κρίση (που, εννοείται, είναι ορθότερη από αυτήν ενός "αιώνιου" εφήβου), είτε σε ευθείς απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς (πχ stalkers, κήνσορες, αριστερούληδες, άσχετοι, ακέφαλα σώματα, Δημητράδες, προπαγανδιστές, ανιστόρητοι, ψυχωσικοί, παρατράγουδα, ψυχάκια, αερολόγοι, τραμπούκοι κλπ), είτε στην δικαιολογία της έκπτωσης του διαλόγου σε επίπεδο "ξεμαλλιάσματος" για το οποίο εννοείται φυσικά πως δεν ευθυνόμαστε και δεν αρμόζει (αλίμονο) στην υποτιθέμενη κοσμιότητα και στον εξίσου υποτιθέμενο καθωσπρεπισμό μας, είτε σε θυματοποίηση μέσω της υποτιθέμενης "προσωπικής επίθεσης" που (φυσικά) αδίκως υφιστάμεθα, είτε σε οποιουσδήποτε άλλους αντιπερισπασμούς, αποπροσανατολισμούς και υπεκφυγές, για να την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια λόγω (και καλά) ευθιξίας που, εν προκειμένω, χρησιμεύει ως δικαιολογία για να αποφύγουμε αντιπαραθέσεις που δεν μπορούμε να "κερδίσουμε", λες και πρέπει να μετράμε μεγέθη ως ανώριμοι νεανίες. Μεταφέροντας έτσι εντέχνως την ευθύνη για την εκ μέρους μας διακοπή του διαλόγου στους "κακούς" (εξυπακούεται) συνομιλητές μας, χρεώνοντας τους αν χρειαστεί "αγάπη στην προσωπική διένεξη, ανικανότητα επιχειρηματολογικής συζήτησης" και (oh, the irony!) "έλλειψη αυτοκριτικής", ούτως ώστε να μην βγούμε απλώς από το στρίμωγμα και την δύσκολη θέση, αλλά να το κάνουμε διατηρώντας το αβαντάζ της (υποτιθέμενης) ηθικής δικαίωσης. Το δικό μας "ηθικό πλεονέκτημα". Έστω κι αν αυτό δεν είναι παρά μια καθησυχαστική για εμάς ψευδαίσθηση που μας επιτρέπει να μπορούμε να συνεχίσουμε ευτυχείς και απερίσπαστοι από ενοχλητικές διαφωνίες να κουνάμε το δάχτυλο στην μούρη των άλλων. Αποδεικνύοντας έτσι, με αυτές τις πρακτικές, ποιός είναι ο πραγματικός τραμπούκος.

Όλα αυτά είναι – τουλάχιστον – λυπηρά. Το πιο λυπηρό απ’ όλα όμως, είναι να μην συνειδητοποιούμε καν όλα τα παραπάνω όταν αυτά αφορούν τον εαυτό μας και ταυτόχρονα να πατρονάρουμε τους άλλους λέγοντας πως "το θέμα είναι να αποδέχεται κανείς αυτό που είναι" και πως "μόνο τότε μπορεί να το βελτιώσει, αν χρήζει βελτίωσης". Να μην έχουμε δηλαδή την αυτογνωσία και την αντίληψη που χρειάζεται, αφενός για να τα συνειδητοποιήσουμε, να κατανοήσουμε τα ίδια μας τα λόγια και να κάνουμε το projection στον εαυτό μας, και αφετέρου για να αποδεχθούμε αυτή την διαπίστωση ούτως ώστε να προσπαθήσουμε να βελτιωθούμε, πράγμα που αποδίδει ομολογουμένως το ελαφρυντικό του ακαταλόγιστου στον case study Δονκιχωτισμό μας.

Απείρως χειρότερο είναι να φτάνουμε αφενός σε αυτή την συνειδητοποίηση και, παρ’ όλα αυτά, να εξακολουθούμε το ίδιο τροπάριο, με την ίδια ή και ακόμη μεγαλύτερη ένταση και επιμονή, χάνοντας έτσι μόνοι μας το όποιο δίκιο και όποιο ελαφρυντικό έχουμε – αν έχουμε. Γιατί αυτό καταργεί αυτομάτως την όποια καλή προαίρεση υ π ο τ ί θ ε τ α ι ότι μας χαρακτηρίζει, την οποία ανερυθρίαστα φυσικά μπορούμε να ζητάμε από τους συνομιλητές μας. Αυτούς τους οποίους κατακρίνουμε με θράσος ως κακοπροαίρετους και ψυχωσικούς.

Αν όλα αυτά λοιπόν δεν είναι σαφή παραδείγματα τήρησης δύο μέτρων και δύο σταθμών και μεγαλοπρεπούς, ουρανομήκους υποκρισίας, αναρωτιέμαι ειλικρινά, τι είναι; Γιατί, όντως δηλαδή, φτάνει το δούλεμα…
βλαχάκι (το) 22.6.2019 | 14:27
http://www.kathimerini.gr/956751/interactive/epikairothta/ereynes/h-aprosekth-mafia-twn-e3arxeiwn
+
https://tomov.gr/2019/03/22/εξάρχεια-καμία-ανοχή-στους-βιασμούς-γ/
+
https://www.google.com/amp/s/www.vice.com/amp/gr/article/kbq3am/dolofonies-narkotika-parakratos-eksarxeia
+
https://m.huffingtonpost.gr/2016/07/11/politofylakes-exarxheiwn-habibi-koinwnia_n_10923544.html
+
http://www.enikos.gr/society/240046/epithesi-me-sfaires-sto-vox
+
https://www.inexarchia.gr/story/local/dolofoniki-epithesi-sto-kvox-sta-exarheia
+
Και στα "πέριξ" όμως:
https://www.google.com/amp/s/www.tovima.gr/2013/05/16/society/oi-ypogeies-epafes-aksiwmatikwn-kai-mafias-tis-patras/amp/

Τοις πταίει γιαχαμπίμπι γιαλελέλι;
avatar
Γράφων 23.6.2019 | 08:38
Τις πταίει για Χαμπιμπι διάβασε την προκήρυξη αυτών που τον σκότωσαν.

Πέραν του Χαμπίμπεος ανέφερα και κάμποσους άλλους.

Θα διασκέδαζα, αν δεν ήταν τρομακτικό, το πόση υποκρισία υπάρχει. Πόσο ψέμα. Πόση κοινωνική νομιμοποίηση της μιας ή της άλλης μορφής βίας.

Η ακροδεξιά, δια της ΧΑ, ευθύνεται για τον θάνατο του Φύσσα και του Λουκμαν. Και δικαίως περνά από δική.

Φέρνω παράδειγμα καμία 10αρια ονόματα νεκρών από την ακροαριστερά και αλλά λόγια να αγαπιόμαστε.

Νεκροι για τους οποίους όχι μόνο δεν υπάρχει καταδικασθείς αλλά οι δημοσιογράφοι τους αγνοούν επιδεικτικά λες και ο θάνατος από χέρι ακροαριστερού είναι κάτι αναμενόμενο.

Αλλά υπάρχει η δολοφονία και η δολοφονία χαρακτήρα.

Δεν πρέπει να υπάρχει δομημένος αντίλογος κατά της ακροαριστερής προπαγάνδας.
βλαχάκι (το) 24.6.2019 | 11:23
Δομημένος αντίλογος κατά του κοιτάω (επιλεκτικά) την κορυφή του παγόβουνου πρέπει να υπάρχει επίσης.
π.χ.
Πόσοι, ποιοι και γιατί αφήνουν την κατάσταση της μαφίας και του ναρκεμπορίου, έτσι, στα Εξάρχεια (ή και άλλες πόλεις); Ποιος ήταν και τι έκανε ο Χαμπίμπης, πριν να τον φάνε λάχανο; Την είχαν ή δεν την είχαν πέσει με δολοφονικές προθέσεις στο βοξ? Πόσοι και ποιοι επωφελούνται από αυτήν την κατάσταση; Τα έχουν κάνει κάποιοι πλακάκια ή δεν τα έχουν κάνει; Πόσοι και ποιοι θα επωφεληθούν από την προοδευτική εξαθλίωση των Εξαρχείων; κ.λπ.
βλαχάκι (το) 24.6.2019 | 11:49

"Νεκροι για τους οποίους όχι μόνο δεν υπάρχει καταδικασθείς"

δηλαδή δεν βρίσκουν τους δολοφόνους, ακόμη για θύματα εντός του αστυνομικού σώματος, επειδή οι δολοφόνοι έχουν "κοινωνική νομιμοποίηση" κι όχι -ας πούμε- για άλλους λόγους.
avatar
Γράφων 24.6.2019 | 13:36
@ βλαχάκι

Κορυφή του παγόβουνου δεν είναι 10 νεκροί και άγνωστο πόσοι τραυματίες.

Κατά τα λοιπά ιδού η Ρόδος ιδού και το πήδημα, ω Βλαχάκι.

Τόσα χρόνια ακούγαμε ότι στη 17Ν ήταν μέχρι ο Ανδρέας Παπανδρέου. Συλλαμβάνονται και μαθαίνουμε ότι ήταν 2 σόγια και άλλοι 5 φίλοι.

Μετά η ΧΑ ήταν κολλητοί της αστυνομίας κτλ κτλ μέχρι που επί "ακροδεξιού" Σαμαρά συνελλήφθησαν και παραδόθηκαν στη δικαιοσύνη.

Αναμένω από τους δαιμόνιους ρεπόρτερς (που δεν βρήκαν ποτέ τις μίζες του Άκη, τις διασυνδέσεις της ΧΑ με ιδιοκτήτες ΠΑΕ κτλ κτλ) να φέρουν στοιχεία για αυτά που ψελλίζουν σαράντα χρόνια τώρα.

Εγώ δεν αποκλείω τίποτα. Και εγώ σέβομαι όποια απόφαση της δικαιοσύνης. Αλλά με εικασίες και μισόλογα δεν γίνεται να έχουμε βεβαιότητες.

Και επ'αυτής της βεβαιότητας "πολιτικό ακτιβισμό".

Κάπου λίγο πρέπει να αρχίσουμε να τηρούμε την αναλογικότητα που επιβάλλουν οι τάξεις μεγεθών και να μην λέμε ό,τι νάναι.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια