Φωτ.: Από το προσωπικό της αρχείο για τη LIFO
Ελλάδα

Λένα Πλάτωνος: «Πώς έζησα τη νύχτα της μεταπολίτευσης»

Η Λένα Πλάτωνος θυμάται τη Νύχτα της Μεταπολίτευσης ― σαν σαλόνι από λαμπρικέν ξεφτισμένο

Την πρώτη βραδιά της Μεταπολίτευσης ήμασταν με τη μάνα μου και τη Ντόρα Μπακοπούλου μέσα στ' αυτοκίνητο του συχωρεμένου Βασίλη Διαμαντόπουλου, του ηθοποιού.

 

Με ένα κασετοφωνάκι ηχογραφούσα τα τεκταινόμενα στον δρόμο, τα οποία ήταν πολλά και διάφορα. Θυμάμαι μία γυναίκα μόνη της με μία σημαία να κατηφορίζει στη λεωφόρο Αλεξάνδρας και να φωνάζει: Δημοκρατία!

 

Σε κάποια φάση πετυχαίνω μέσα στο πλήθος τον φίλο μου Νίκο Λογοθέτη, μουσικό από το συγκρότημα των Πελόμα Μποκιού. Συζητούσαμε για τις εφημερίδες που επρόκειτο να ξανανοίξουν και μας φαινόταν σαν θέατρο του Παραλόγου!

 

Ο Διαμαντόπουλος τραγουδούσε μαζί μου Τη Ρωμιοσύνη μην την κλαις του Θεοδωράκη και του Ρίτσου - ακόμα υπάρχει η κασέτα αυτή με τις φωνές μας ηχογραφημένες.

 

Ξέρεις τι μου θυμίζουν οι σημερινές επέτειοι του Πολυτεχνείου, όποτε γυρίζω νοερά σε εκείνη τη βραδιά; Ένα σαλόνι από λαμπρικέν ξεφτισμένο...Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια - κυριολεκτικά - επανάληψης...

 

Από την Ιπποκράτους κατεβήκαμε στο Σύνταγμα. Εκεί, όσο κι αν ακούγεται τρελό, αφήσαμε τ' αμάξι, βγήκαμε έξω και ενωθήκαμε με τον κόσμο του ΚΚΕ. Πανζουρλισμός και παντού κόκκινα λάβαρα, ένα πανηγύρι που κράτησε μέρες ολόκληρες. Μία μεγάλη παρέα από την μια άκρη της Σταδίου ως την άλλη κρατιόταν χέρι-χέρι τραγουδώντας Βασιλικός θα γίνω, αποσκοπώντας βέβαια στη γελοιοποίηση του βασιλιά.

 

Δεν έλειψαν και τα μπουλούκια των καραμανλικών που φώναζαν ρυθμικά Καραμανλής-Καραμανλής, πηγαίνοντας με τα πόδια στο αεροδρόμιο να τον υποδεχτούν. Χαρά στο κουράγιο τους!

 

Εγώ έπαιρνα συνεντεύξεις απ' τον κόσμο μ' ένα μικροφωνάκι. Ρωτούσα: Τι νιώθετε τώραΈπεσαν οι καταραμένοι, απαντούσαν όλοι με μανία! Η Αθήνα κατακλυζόταν σταδιακά από ανθρώπους με ελληνικές σημαίες στα χέρια σε κατάσταση εκτός εαυτού.

 

Σίγουρα εμείς εκείνες τις ώρες νιώθαμε μεγαλύτερη ένταση απ' ότι οι Παριζιάνοι στον Μάη του ΄68. Είχαμε απαλλαγεί πια από τη χούντα και η ελευθερία παρουσιαζόταν μπροστά μας ολοζώντανη και εύκολη στη διαχείριση της απ' όλους μας. Ήταν σαν μία πολυπόθητη ερωμένη η ελευθερία, σαν ένα δώρο.

 

Πανηγυρισμοί για την επάνοδο του Καραμανλή. Φωτ.: Ίδρυμα Καραμανλή

 

Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα, όχι μόνο απ' τον ενθουσιασμό κι απ' το θόρυβο της πόλης, αλλά κι απ' τη μάνα μου, που ήταν καραμανλική και είχε την τηλεόραση στη διαπασών περιμένοντας την επάνοδο του Καραμανλή από το Παρίσι. Ο δε πατέρας μου, που ήταν κεντρώος, επειδή φοβόταν την πολυκοσμία, δεν είχε έρθει και παρακολουθούσε απ' την τηλεόραση κι εκείνος. Όλοι είχαμε χαρεί τρομερά.

 

Ξέρεις τι μου θυμίζουν οι σημερινές επέτειοι του Πολυτεχνείου, όποτε γυρίζω νοερά σε εκείνη τη βραδιά; Ένα σαλόνι από λαμπρικέν ξεφτισμένο...Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια - κυριολεκτικά - επανάληψης...

Ελλάδα
9 Σχόλια
avatar
Γράφων 24.7.2019 | 10:00
Η επανάληψη της εξέγερσης γερνάει. Η επανάληψη της εξέγρσης δείχνει μια εμμονή με την ανάμνηση των νεανικών χρόνων τονών εξ ημών. Η όμως δημοκρατία οφείλει να ανανεώνεται. Πως το είπε ο Δοξιάδης;

"Παρατηρώ σήμερα πως οι σύντροφοί μου εκείνης της εποχής χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, αυτούς που πένθησαν πετυχημένα και αυτούς που δεν ολοκλήρωσαν το πένθος τους, δηλαδή δεν βρήκαν ποτέ κάτι αντίστοιχο σε ψυχική ένταση με το να φύγει η Χούντα. Οι πρώτοι κατάφεραν, άλλος λίγο και άλλος πολύ, να συναντηθούν με την πραγματική ζωή, με τα καλά της και τα στραβά της. Οι δεύτεροι, αντίθετα, αρρώστησαν, από το ύπουλο μικρόβιο που κρύβουν οι δύσκολες εποχές, το να σε κάνουν να πιστέψεις ότι το επίκεντρο της ζωής είναι στην πολιτική, και μάλιστα ενός ειδικού τύπου, κατά βάθος μανιχαϊκού. Πολλοί από αυτούς έμειναν καθηλωμένοι σε μια μόνιμη, πολύ προβληματική πολιτισμική εφηβεία. Η εφηβεία είναι υπέροχη κατάσταση - για τους εφήβους. Για τους μεγαλύτερους που παραμένουν σε αυτήν, όχι στο κέφι και τη ζωντάνια της, αλλά στις εμμονές και τις ψευδαισθήσεις της, είναι σύμπτωμα κοινωνικής παθολογίας."

Α. Δοξιάδης, Από Ως Που Όλοι οι Αγώνες Είναι Δίκαιοι

Για να μην τα βάζουμε τσάμπα με τη Μιχαηλίδου δηλαδή.
Ο Νοών... νοείτω 25.7.2019 | 14:56
Να που συναντιόμαστε κι εδώ για κάτι που και τους δύο μας ενδιαφέρει, από διαφορετική σκοπιά όμως...

Δεν έχω διαβάσει το βιβλίο και δεν μπορώ να έχω άποψη για αυτό.

Το απόσπασμα που παρέθεσες, ξανά, ποιός το είπε, ποιός το έγραψε; Ο κ. Α. Δοξιάδης ή ο κ. Σταύρος Τσαρυκάκης ο οποίος είναι και ο συγγραφέας του βιβλίου (και όπως έγινε, η κ. Μιχαηλίδου επανέλαβε στην παρουσίαση του βιβλίου);
Έχει τη σημασία του αυτό που ρωτάω.

Απαντώντας στον ερωτηματικό τίτλο του βιβλίου, " Από πού κι ως πού όλοι οι αγώνες είναι δίκαιοι;" (χωρίς, επαναλαμβάνω, να το έχω διαβάσει), το οποίο βιβλίο αναφέρεται στον αντιδικτατορικό αγώνα και την μετέπειτα κοινωνική μας εξέλιξη:

(..αν αναφερόταν σε ποδοσφαιρικούς αγώνες, τότε δεν θα παρουσίαζα την ένστασή μου ως προς το περίεργο, σχεδόν συκοφαντικό τίτλο, εστιάζοντας στο ερωτηματικό του..., το οποίο θα μπορούσε και να λείπει).

Επειδή η κάθε δικτατορία η οποία, όχι απλώς μοιάζει, αλλά είναι ένας τεράστιος «δαίμονας», ένα «τέρας», με ό,τι εκπροσωπεί και από όποιους τρελούς εφαρμόζεται (οι οποίοι, εκείνοι, πράγματι και αν παρουσιάζουν συμπτώματα ψυχοπαθολογίας με εμμονές και ψευδαισθήσεις...!), είναι πολύ φυσιολογικό η όποια πετυχημένη και αποτελεσματική αντίδραση και αντίσταση τους αποκαθηλώνει, κυριολεκτικά με αίμα και θύματα υπέρ της ελευθερίας, με το πέρας των χρόνων να μυθοποιείται, όχι ως κάτι ιδεατό, αλλά ως μια κατάσταση ρεαλιστική, αυτονοήτως και ενστικτωδώς πραττόμενη, αποτελώντας μια έμπνευση αντίστασης για ό,τι μπορεί και ενδέχεται να επαναληφθεί.

Υ.Γ.: Το γεγονός ότι, σε μεγάλο ποσοστό, σχεδόν ξεχάσαμε την ορθή εφαρμογή της δημοκρατίας μας, μετατρέποντας την ελευθερία σε ελευθεριότητα και ασυδοσία, με ένα αρρωστημένο, γενικευμένο, οικονομικό (καπιταλιστικό) σύστημα, στο βωμό του οποίου «θυσιάσαμε» (και συνεχίζουμε...), πολλά δικαιώματα γιατί οι αριθμοί πρέπει να βγαίνουν σωστοί..., «χάνοντας τη μπάλα από τα πόδια μας», αυτό δεν σημαίνει ότι θα δαιμονοποιήσουμε τον κάθε αντιστασιακό αγώνα και δράσεις που κάποτε -και ευτυχώς- συνέβησαν και στις γενιές που τις έπραξαν θα προσάψουμε κάθε τι αρνητικό, χωρίς να σημαίνει πως μετέπειτα δεν έκαναν τα λάθη τους, καθώς και οι νεότερες γενιές τα δικά τους (κολεγιόπαιδα-χαρτογιακάδες, αναθρεμμένα και ανδρωμένα σε ασφαλείς, σχεδόν «αποστειρωμένες» συνθήκες, που έλαβαν θέσεις εξουσίας, καθώς ήρθε η δική τους σειρά, των οποίων όμως, ξεκάθαρα, λείπει η ενσυναίσθηση που αποτελεί το κύριο χαρακτηριστικό της δίκαιης και σωστής εξουσίας, με έμφαση στον ορθολογικό κυνισμό, μόνο (όπως, τόσο σκοπίμως διδάχτηκαν...).
Το θέμα δεν είναι η ανανέωση της δημοκρατίας, η οποία «ανανέωση» παραπέμπει σε περίεργα νοήματα και βλέψεις, αλλά η εφαρμογή της βασιζόμενη σε συγκεκριμένα, αυτονόητα, ηθικά, νομοτελειακά, ανθρωπιστικά και όχι μονό, δικαιώματα και κανόνες.
Αν είναι δυνατόν!...

Υ.Γ.2: Θα διαβάσω το βιβλίο και θα επανέλθω με ολοκληρωμένη εικόνα.
avatar
Γράφων 25.7.2019 | 15:49
https://www.politeianet.gr/books/9786180314632-tsakurakis-stauros-metaichmio-apo-pou-ki-os-pou-oloi-oi-agones-einai-dikaioi-280435

Κάποιες απαντήσεις είναι απλές.

Όχι. Δεν είναι όλοι οι αγώνες δίκαιοι. Από το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά" στο "κι εγώ κάλυπτα τον Κατσουράνη" κάποιοι αγώνες είναι απλά άδικοι.

Όσοι παρατεταμένα ζουν στον ιδεολογικό μύθο του αντιδικτατορικού αγώνα έχουν χάσει 45 χρόνια εξέλιξης μιας δημοκρατίας.

Με απλά λόγια, ζουν στον κόσμο τους. Χωρίς επαφή με την πραγματικότητα. Ήτοι, νοσούν.
avatar
Psineas 12.8.2019 | 18:05
Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Μόνο ένας πραγματικά ελεύθερος και ακομπλεξάριστος άνθρωπος θα μπορούσε να το γράψει.
Ο Νοών... νοείτω 26.7.2019 | 11:50
@Γράφων 25.7.2019 | 15:49

Τα έχεις μπερδέψει... ..και μάλιστα πολύ.

Το ζήτημα δεν είναι ο ιδεολογικός μύθος του αντιδικτατορικού αγώνα, γιατί ΔΕΝ είναι μύθος. Πραγματικά υπήρξαν άνθρωποι, καθημερινοί άνθρωποι, της διπλανής πόρτας, που αντιτάχτηκαν και έδωσαν μάχες από τι δικό τους μετερίζι εκείνη την περίοδο και είναι πολλοί. Δεν το διαφήμισαν ποτέ, δεν κόμπασαν ποτέ γι΄αυτό. Συνέχισαν τις ζωές τους, μέχρι και σήμερα, συμμετέχοντας στα 45 χρόνια της εξέλιξης μιας δημοκρατικής κοινωνίας, με τις διακυμάνσεις της, χωρίς ιδεολογικούς ή άλλους μύθους στο κεφάλι τους. Ας προσέξουμε λίγο περισσότερο οι νεότεροι, οι οποίοι αναλαμβάνουμε τα ινία και τις ευθύνες από εδώ και στο εξής.

Ο Σταύρος Τσακυράκης, ο συγγραφέας του βιβλίου, «ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΟΙ;», δεν ζει πια. Πέθανε πριν ένα χρόνο ακριβώς.
Να σημειωθεί ότι δραστηριοποιήθηκε κατά της χούντας και διετέλεσε γραμματέας της ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος και μέλος της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης του Πολυτεχνείου. Για την αντιδικτατορική του δράση συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε στα κρατητήρια ΕΑΤ-ΕΣΑ.

Διάβασε το βιβλίο γιατί, νομίζω, πως τα συμπεράσματα του είναι αντίθετα με τον... περιπαικτικό τίτλο του, χωρίς να κρίνεις από μια αποσπασματική φράση, μόνο, ενδεχομένως ατυχή.
avatar
Γράφων 26.7.2019 | 12:23
Πάμε ξανά...

Ο Τσακυράκης κάνει μια κουβέντα με τον Δοξιάδη. Απομαγνητοφώνηση αυτής της κουβέντας είναι το βιβλίο αυτό.
Ο Δοξιάδης λέει copy-paste, εντός εισαγωγικών, ό,τι ανέφερα.

Δεν τίθεται θέμα αυθαίρετων συμπερασμάτων όταν έχω αντιγράψει τα λόγια του ίδιου του Δοξιάδη.

Δεν κρίνω όλο το βιβλίο, τον αντιδικτατορικό αγώνα, τον Τσακυράκη ή τους περσικούς πολέμους.

Κρίνω τη συγκεκριμένη ατάκα του Δοξιάδη προς τον Τσακυράκη.

Μην το κουράσουμε άλλο.
Ο Νοών... νοείτω 26.7.2019 | 19:37
@Γράφων 26.7.2019 | 12:23

Α όοοχι, συγχωρείς αλλά δεν είναι έτσι. Σαφέστατα τίθεται θέμα αυθαιρέτων συμπερασμάτων γιατί από μια και μόνο φράση δεν κρίνεται το βιβλίο αυτό (όπως ακριβώς δημιουργήθηκε μια εσφαλμένη εντύπωση για την κ. Δόμνα Μιχαηλίδου - η οποία μάλιστα είχε, σύμφωνα με τις δηλώσεις της, στενούς συγγενείς οι οποίοι βασανίστηκαν διώχτηκαν και εξορίστηκαν στη Μακρόνησο κατά τη περίοδο της δικτατορίας), άρα της συζητήσεως αυτής, τα συμπεράσματα της οποίας δεν τα έχουμε μάθει, δεν τα γνωρίζουμε.
Διάβασε λοιπόν το βιβλίο και τότε μπορείς να έχεις άποψη. Τώρα όχι. (Όπως κι εγώ άλλωστε, επί του συγκεκριμένου).

Τον κ. Δοξιάδη δεν τον έχω σε εκτίμηση εν αντιθέσει με τον αείμνηστο Σταύρο Τσακυράκη του οποίου, πολύ συχνά, διάβαζα διάφορα τα άρθρα του.
(Προφανώς γι΄αυτό το διάλογο που αποτυπώθηκε στο βιβλίο, ο Σταύρος Τσαρυκάκης ήθελε απέναντί του έναν παράλογο αντίλογο «περίεργων» επιχειρημάτων [που επικρατούν μεταπολιτευτικά], και έτσι επέλεξε τον κ. Δοξιάδη ως αντικρουόμενο του [«τον δικηγόρο του διαβόλου» κατά κάποια έννοια]. Έξυπνο εκ μέρους του).

Σήμερα αγόρασα το βιβλίο για να το διαβάσω και επιφυλάσσομαι (θετικά) ως προς το νόημα του (και τα συμπεράσματα του), υποψιασμένος πως ο περιεχτικός τίτλος του δεν είναι κυριολεκτικός ή αμφισβητητικός, ειδικά όταν προέρχεται από έναν άνθρωπο που αγωνίστηκε και βασανίστηκε για την επανεδραίωση της δημοκρατίας στη χώρα μας και ειδικότερα όταν ο ίδιος ήταν καθηγητής συνταγματικού δικαίου με ολοκληρωμένη και εμπεριστατωμένη άποψη των θεμάτων και των καταστάσεων βιωματικά και θεωρητικά. Κυρίως βιωματικά.

Όσο αφορά τον αείμνηστο Σταύρος Τσακυράκη:

https://www.lifo.gr/now/greece/201304/pethane-o-kathigitis-syntagmatikoy-dikaioy-stayros-tsakyrakis

Θα επανέλθω για το θέμα όταν ολοκληρώσω το βιβλίο. Σύντομα.
avatar
Ανώνυμος/η 27.7.2019 | 11:59
Προσπαθώ να διατηρήσω την αστική μου αβρότητα αλλά με δυσκολεύεις.

Είναι απλή κατανόηση ελληνικών, όχι σουαχίλι ή ιαπετικής.

Αφού συμφωνείς με αυτό που λέει ο Δοξιάδης και αφού αυτό που λέει είναι σαφές. Τι άλλο θες να δεις;

Μπορείς πάντα να διαβάσεις αυτό το βιβλίο, ένα άλλο και δύο συνταγές για μουσακά. Δεν αλλάζει το εντός εισαγωγικών κείμενο του Δοξιάδη.
avatar
Γράφων 27.7.2019 | 15:29
Ο Γράφων ειμαι και βγήκε ως ανώνυμο.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια