Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Το καλοκαίρι του '20

Θα πάμε πάλι στο νησί.

Δεν θα ζητήσω το πιστοποιητικό υγείας σου

Θα σκύψω απροειοδοποίητα και θα σε φιλήσω στο πλοίο της γραμμής

Οι γύρω θα σκανδαλιστούν

Άς τους να λενε

Το καλοκαίρι του '20

Θα βρούμε ένα τραπέζι πάνω στο κύμα. Θα ακούμε λαϊκά όταν με μπερδεμένα λόγια, παραδεχτείς, πως ναι, κάτι παίζει ανάμεσά μας

Όταν άδειασαν όλα

Κείμενο: Δημήτρης Πολιτάκης & Στάθης Τσαγκαρουσιάνος

Σε τι κατάσταση θα μας βρει άραγε αυτό το καλοκαίρι; Θα προσαρμοστούμε άμεσα και αντανακλαστικά στις οικείες συνήθειες και τελετουργίες ή θα περάσει λίγος καιρός πρώτα μέχρι να φύγει από πάνω μας (κι από μέσα μας) το – σωματικό και ψυχικό – μούδιασμα; Πώς θα το πιάσουμε; Από πού; Με γάντια ή χωρίς; Και από ποια απόσταση; Πλάκα θα έχει αυτό το αμήχανο μεσοδιάστημα μεταξύ εγκλεισμού και απελευθέρωσης. Μάσκα με μαγιό; Θα το δούμε κι αυτό ίσως;
Το βέβαιο είναι ότι το καλοκαίρι θα φτάσει αυτή τη φορά πιο ξαφνικά από ποτέ, σα να μπαίνουμε στην κορύφωση της πλοκής μιας σειράς χωρίς να έχουμε δει τα προηγούμενα επεισόδια.
Ψηλαφιστά θα το πάμε στην αρχή, δειλά και τοίχο-τοίχο, μέχρι να βρούμε τα πατήματα, τα αγγίγματα και τις συνδέσεις. Μέχρι να ξεχαστούμε. (Θα γίνει κι αυτό – εδώ ξεχνιόμαστε τώρα καμιά φορά μέσα στην κλεισούρα και κάνουμε σχέδια στο μυαλό μας για αύριο, μέχρι να μας επαναφέρει η πραγματικότητα στην τάξη και στην εσωστρέφεια).
Εκεί άλλωστε θα είναι όλα – αν δεν συμβεί καμιά άλλη συντέλεια στο μεταξύ – και θα μας περιμένουν. Ο ήλιος, η θάλασσα, η άμμος, τα βράχια, οι παραλίες, τα λιμάνια, τα σώματα, η αρμύρα, η κάψα, η ανεμελιά, η αναβολή, η γιορτή, το ξενύχτι, το ξημέρωμα, το δειλινό, τα τραπέζια δίπλα στο κύμα, οι μπύρες, τα κοκτέιλ, οι ρακές, οι προσδοκίες (που σπανίως εκπληρώνονται αλλά δεν πειράζει), τα γέλια στον αέρα της νύχτας, το φεγγάρι, τα αστέρια, τα μικρά θαύματα, οι μεγάλες συγκινήσεις.
Περιμένουμε με λαχτάρα το πιο περίεργο και σίγουρα το πιο έντονο καλοκαίρι ever, φορτισμένο καθώς είναι ήδη από τις προσμονές και τους πόθους μας.
Θα τον βρούμε τον τρόπο διαχείρισης πάντως, το' χουμε άλλωστε υποτίθεται. Είμαστε του Νότου, του θέρους, του «υπαίθριου βίου», ασχέτως αν ξαφνικά βρεθήκαμε εσώκλειστοι λόγω ανωτέρας, υπερφυσικής σχεδόν, βίας. Δεν πειράζει, η απομόνωση είναι απαραίτητη εκ των συνθηκών και εξάλλου έχει και τα καλά της, όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς από το περιεχόμενο των άπειρων ημερολόγιων καραντίνας που εμφανίζονται καθημερινά στις οθόνες μας.
Είχαμε μάλλον όλοι λίγο – πολύ μια ενδόμυχη αλλά ισχυρή ανάγκη να φρενάρουμε και να δούμε τη ζωή από μέσα προς τα έξω. Μεγαλύτερη όμως είναι σίγουρα η οργανική μας ανάγκη να ζήσουμε εκεί έξω την ζωή παρέα με ανθρώπους στο πιο ιδανικό σκηνικό που γνωρίζουμε, αυτό των καλοκαιρινών διακοπών, όσο σύντομες κι αν είναι, όσο κι αν μας αγχώνουν, όσο κι αν αγαπάμε να μισούμε την πολυκοσμία και τον συνωστισμό της θερινής σεζόν όταν αγγίζει την αυγουστιάτική της κορύφωση.
Φέτος η πολυκοσμία θα είναι καλοδεχούμενη (της πανδημίας επιτρέποντος φυσικά και των μέτρων περιορισμού) ακόμα κι από τους πιο αγοραφοβικούς παραθεριστές.
Φέτος, ίσως περισσότερο από ποτέ, θα έρθει να μας πλημμυρίσει εκείνη η «οικεία πεποίθηση», για την οποία κάνει λόγο και ο αφηγητής στον 'Μεγάλο Γκάτσμπι': «ότι η ζωή ξεκινά και πάλι από την αρχή με το καλοκαίρι».

― Δ.Π.

Το καλοκαίρι του '20

Οι φίλοι θα μάς περιμένουν στο λιμάνι. Δεν θα πουν κάτι, αλλά θα σημειώσουν την μεταξύ μας οικειότητα.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα μας δώσουν το καλό δωμάτιο.

Αυτό με τις καλαμιές. Το καλό είναι ότι θα έχουμε privacy. Ορισμένες νύχτες θα τραβάμε έξω το στρώμα και θα κοιμόμαστε στο φως του φεγγαριού.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Η θέα θα μας κόψει την ανάσα.

Μετά από τόσες μέρες στην κλεισούρα, η ανοιχτή, γαλάζια θάλασσα θα είναι η εικόνα μιας νέας, διστακτικής ελευθερίας.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Η Ανατολική πλευρά θα κοιτάει στην εκκλησιά.

Τη μέρα, κάτω απ΄τον ήλιο παιδιά θα παίζουν. Το βράδυ θα έρχονται τα ζευγαράκια. 

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα γίνουμε επισήμως ζευγαράκι και εμείς

Θα έρθουμε πολύ κοντά, σε πείσμα κάθε social distancing

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Oρισμένοι θα το παρακάνουν

Θα ψάχνουν τα σπασμένα της καραντίνας, που τους απόκοψε από το δώρο της κοινωνικότητας.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα ορμήσουν απερίσκεπτα

Στα θαλασσινά μπαράκια, στα υπαίθρια κλαμπ, όπου ανασαίνει άλλος άνθρωπος...

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Εμείς θα ψάχνουμε αφορμή να ξεμοναχιαστούμε

Θα πεις, γελώντας, ότι ο έρωτας είναι η υπέρτατη καραντίνα.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Και θα προσθέσω

Ότι έτσι κάνεις και συμφερτικό μπάτζετινγκ: Τρέφεσαι με φιλιά και μπύρες. 

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Και το πρωί στο καφενείο της χώρας

Καταβροχθίζεις νεσκαφέδες και αυγά μάτια

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Οι ντόπιοι θα μας βλέπουν με συμπάθεια

Δεν έζησαν την καραντίνα με τη δική μας αυστηρότητα. Αλλά τα χρειάστηκαν κι αυτοί.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Αν και στα ξεχασμένα χωριά

Ο τρόπος της ζωής τους είναι απαράλλαχτος, αιώνες τώρα. Ζούνε στην καραντίνα του θεού, ούτως ή άλλως.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Το μόνο που τους πείραξε

Ότι δεν μπόρεσαν να ακούσουν φέτος την ιστορία του Χριστού που πέθανε και αναστήθηκε

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Δεν είναι τόσο απλό όσο νομίζεις

Με την Ανάσταση του Άδωνη, οι απλοί άνθρωποι μετράνε από τα αρχαία χρόνια τον κύκλο της φύσης

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Και τον κύκλο

Της ζωής τους

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Είναι ο κύκλος που θα χορέψεις στο πανηγύρι του Αυγούστου

Θα τραγουδάς και θα είσαι λίγο ανάστατη, γιατί τελειώνουν οι μέρες στο νησί

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα αναρρωτιέσαι:

Πώς φεύγει κανείς απ΄τον παράδεισο;

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Κι ακόμα:

Τι φέρνει το φθινόπωρο μετά (;) την πανδημία;

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Κυρίως όμως θα σκέφτεσαι:

Τι θα απογίνει με αυτή τη νέα αγάπη; Ήταν αληθινή, ή ένα συμφραζόμενο του θέρους;

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Η τελευταία μέρα

Θα είναι λίγο αμήχανη. Θα αρχίσουμε να συμμαζεύουμε, πριν βγουμε

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα λές «μισό λεπτό» και θα εξαφανίζεσαι

Για να μη κλάψεις μπροστά μου

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα δούμε μια τελευταία φορά 

Τα παιδάκια να παίζουν στις αρχαίες πέτρες

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Και το χάραμα

Μετά τα ξύδια στο κλαμπάκι της στροφής

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Στην άμμο

Οι νεογέννητες χελώνες θα έχουν βρει το δρόμο προς τη θάλασσα. Μόνο δυο τρεις χάνουν κάθε φορά το δρόμο τους και πεθαίνουν.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Οι πολλοί

Έχουν το ένστικτο και επιζούν. Επιστρέφουν στο στοιχείο τους.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

Θα επιστρέψουμε κι εμείς. Eκεί που ανήκουμε.

Στην αγάπη μας.

Πάρις Ταβιτιάν/ LIFO

 

Ελλάδα
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια