Δεν είναι, όμως, η μοναδική φορά που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα ένας λόγος εμμέσως πλην σαφώς επιθετικός απέναντι στην τρίτη ηλικία.
Guest Editors

Ο ηλικιακός ρατσισμός

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που οι ηλικιωμένοι βρίσκονται στο στόχαστρο ή στο περιθώριο

«Δεν υπάρχει κομψός τρόπος να ειπωθεί αυτό, αλλά αυτοί οι άνθρωποι με φυσικό τρόπο θα φύγουν από το σύστημα. Είναι οι παλιοί συνταξιούχοι. Προσπαθώ να βρω έναν όμορφο τρόπο να το πω, αλλά βασικά θα βγουν από το σύστημα. Μέχρι το 2030-2040 δεν θα είναι εκεί. Άρα δεν υπάρχει αντίκτυπος στη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα του δημοσιονομικού συστήματος».


Το παραπάνω απόσπασμα από ομιλία του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου στο Λονδίνο έτυχε πολλών σχολίων και καυστικής κριτικής την περασμένη εβδομάδα. Αυτό που κυρίως καυτηριάστηκε είναι η περίεργη, για μια κυβέρνηση, ρητορική, που έστω και αμήχανα βρίσκει ως λύση για το μεγάλο πρόβλημα του ασφαλιστικού συστήματος τη φυσική πορεία των πραγμάτων, δηλαδή τον θάνατο των ηλικιωμένων που επιβαρύνουν τη δημοσιονομική πολιτική της χώρας.

 

Η προσπάθεια για ευγενικό ρεαλισμό που καταβάλλει ο υπουργός στο συγκεκριμένο απόσπασμα (το ίδιο περίπου είπε και ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ) δεν εμποδίζει την εύλογη πρόσληψη του ως ενός παραδείγματος ενός μακάβριου κυνισμού.

 

Ο ριζοσπαστικός οίστρος τότε πρότεινε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, το κλείδωμα των παππούδων σε σπίτια και ντουλάπες για να μην ασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα με βάση τα παλιά τους πολιτικά αντανακλαστικά (που δεν υποστήριζαν τα «νέα» κόμματα).


Δεν είναι, όμως, η μοναδική φορά που τα τελευταία χρόνια εμφανίζεται στη δημόσια σφαίρα ένας λόγος εμμέσως πλην σαφώς επιθετικός απέναντι στην τρίτη ηλικία. Δεν χρειάζεται να πάμε πολύ μακριά για να βρούμε πολλές εξυπνακίστικες ατάκες στον χώρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με τους ηλικιωμένους.

 

Στην εκλογική αναμέτρηση του 2015 είχε ειπωθεί πώς καλό θα ήταν να μην ψηφίσουν λόγω των συντηρητικών τους αντιλήψεων. Ο ριζοσπαστικός οίστρος τότε πρότεινε, μεταξύ αστείου και σοβαρού, το κλείδωμα των παππούδων σε σπίτια και ντουλάπες για να μην ασκήσουν τα εκλογικά τους δικαιώματα με βάση τα παλιά τους πολιτικά αντανακλαστικά (που δεν υποστήριζαν τα «νέα» κόμματα).

 

Είναι δύσκολο να υπολογίσει κανείς σε ποιον βαθμό η μεταβολή των επιλογών της τρίτης ηλικίας που σημειώθηκε στις εκλογές του 2015 οφείλεται στην ενδοοικογενειακή πίεση που ίσως δέχτηκαν από τα νεότερα μέλη. Πάντως, σίγουρα υπήρξε. Άλλωστε, την ίδια χρονιά ο «πανικός» που κατέλαβε μεγάλο αριθμό συνταξιούχων που στήθηκαν έξω από τις τράπεζες με την έλευση των capital controls επίσης θεωρήθηκε ένα παράδειγμα δραματοποίησης της επικαιρότητας από τα ΜΜΕ της διαπλοκής, μια fake είδηση που ήθελε να υποσκάψει τη θεωρία των παιγνίων που εφάρμοζε η κυβέρνηση στην υποτιθέμενα γενναία διαπραγματευτική τακτική της.

 

Είναι γνωστό ότι οι σύγχρονες κοινωνίες, από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και ύστερα, προσανατολίζονται στη νεότητα. Δημογραφικοί λόγοι, πολιτικά γεγονότα, κοινωνικά κινήματα καθώς και εμπορικές σκοπιμότητες έκαναν πρωταγωνιστές του δημόσιου λόγου τους νέους και τη νεότητα αξία αδιαπραγμάτευτη. Κατ' αυτή την έννοια, η βαρύτητα που δίνει η Ελλάδα στον κόσμο των νέων δεν είναι κάτι περίεργο.

 

Αυτό που ξενίζει όμως την περίοδο της κρίσης είναι ότι συχνά η τρίτη ηλικία ταυτίζεται με τον συντηρητισμό, το μεταπολιτευτικό παρελθόν, τον κακό δικομματισμό ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, τα αίτια της χρεοκοπίας. Αντίθετα, ανιχνεύεται μια εικονική εξιδανίκευση της νεότητας, αφού η υπερ-προστατευτικότητα της οικογένειας απέναντι στα παιδιά εκφράζεται από κυβερνητικά χείλη και υποτιθέμενες κρατικές πρόνοιες που ανησυχούν για το ατελέσφορο των ερωτικών σχέσεων των νέων, τη συχνότητα της διασκέδασής τους σε μπαρ και την ανάγκη να ξυπνάνε όλο και αργότερα το πρωί...


Με άλλα λόγια, εδώ και καιρό γίνεται μια προσπάθεια θεσμικής κατοχύρωσης ενός γενεακού χάσματος, το οποίο στο παρελθόν θα ήταν κάτι αδιανόητο, αφού οι πολιτικές πρακτικές έτειναν στην άμβλυνση και όχι στη μεγέθυνση αυτής της διαφοράς. Έτσι, το δύσκολο ζήτημα του ασφαλιστικού γίνεται πολιτικά αντιμετωπίσιμο όχι με προσέλκυση των νέων ανθρώπων που έχουν μεταναστεύσει στο εξωτερικό και την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών αλλά με την ελπίδα η φυσική πορεία των πραγμάτων να μας απαλλάξει από τα άλλοτε «τιμημένα γηρατειά». Αντί για brain drain μιλάμε πια body drain. Η τρίτη ηλικία, αν δεν στοχοποιείται, σίγουρα θεωρείται διαχειριστικά αναλώσιμη, όχι μέρος της ζωής αλλά του θανάτου.


Μια βόλτα από τα δημοτικά σχολεία της χώρας την ώρα που σχολάνε τα παιδιά θα έδινε σε πολλούς να καταλάβουν ότι το «νέο» δύσκολα θα υπήρχε χωρίς το «παλιό». Ο ρόλος που έχει αναλάβει η τρίτη ηλικία στη σημερινή συγκυρία είναι πολυσύνθετος, αφού ουσιαστικά έχει επωμιστεί μεγάλο μέρος της καθημερινής ανατροφής των παιδιών.

 

Ακόμη και όταν δεν συνδράμει οικονομικά τους νεότερους, προσφέρει ανεκτίμητες υπηρεσίες όχι μόνο στα παιδιά (φύλαξη, διατροφή) αλλά και στους ενήλικες, τόσο για να ασκήσουν τις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις όσο και για να κυνηγήσουν τους προσωπικούς τους στόχους. «Δεν υπάρχει κομψός τρόπος να ειπωθεί αυτό», όπως θα έλεγε και ο φλεγματικός υπουργός μας, αλλά η υποτίμηση, ο παραγκωνισμός και εν τέλει ο στιγματισμός της τρίτης ηλικίας στη σημερινή Ελλάδα είναι ο νέος θεσμικός ρατσισμός.

 

13 Σχόλια
avatar
Γράφων 26.9.2018 | 13:26
Για να βάλουμε λίγο τα πράγματα σε σωστές αναλογίες.

Ένας από τους βασικότερους λόγους που είμαστε εδώ που είμαστε είναι το ασφαλιστικό. Από την εποχή του Σπράου όλοι ξέραν ότι ήταν μια ωρολογιακή βόμβα. Και ξέραν και τον χρόνο που έμελλε να σκάσει.

Και έσκασε στον αναμενόμενο χρόνο. Το 2015 ο νυν πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αρνούμενος να μιλήσει για τις αιτίες των προβλημάτων της χώρας παρά μόνο για το αν οι προτεινόμενες λύσεις ήταν καλές ή όχι, προκήρυξε δημοψήφισμα.

Στο πριν το δημοψήφισμα χρονικό διάστημα έκανε μερικά εξαγγέλματα. Μόνο σε μια κοινωνική ομάδα απευθύνθηκε ονομαστικά. Τους συνταξιούχους. Τους ανθρώπους που έπαιρναν συντάξεις άνω των 1000 ευρώ (δεν λέω ότι ήταν πολλά) ενώ είχε ήδη νομοθετηθεί ότι τα παιδιά τους θα παίρναν σύνταξη 360 ευρώ κα μισθό 500... Ήταν οι ίδιοι που είχαν βγει στους δρόμους κατά της μεταρρύθμισης του Σπράου επί Γιαννίτση.

Δεν ξέρω για ποιον ριζοσπαστικό οίστρο μιλάμε όταν στην κυβέρνηση ή στα κόμματα που την απαρτίζουν είναι η Τζάκρη, ο Κουρουμπλής, ο Δραγασάκης, η Παπακώστα, η Άννα Βαγενά, ο Πάνος Καμμένος, ο Τέρενς Κουίκ και άλλες "ριζοσπαστικές" μορφές.

Η φλεγματικότητα, η υποτίμηση, ο παραγκωνισμός και εν τέλει ο στιγματισμός είναι γενικότερο φαινόμενο του πολιτικού κλίματος της εποχής μας. 500.000 μετανάστες και ανεργία 20% το λες όσο νάναι υποτίμηση, παραγκωνισμό και στιγματισμό. Μόνο με φλεγματικότητα αντιμετωπίζονται αυτά...

Αλλά ας είναι καλά οι συνταξιούχοι (και οι μέλλοντες συνάδελφοί τους) που χρόνια τώρα ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις.
avatar
Μαύρος Γάτος 26.9.2018 | 17:16
Ενας από τους κυριότερους λόγους που το ασφαλιστικό αποτελεί πραγματική βόμβα -και σχεδόν ποτέ δεν γίνεται λόγος γι' αυτόν- είναι και το γεγονός ότι για δεκαετίες κι μέχρι τη δεκαετία του 90 (τα μέσα της νομίζω) τα αποθεματικά των ταμείων ήταν ΑΤΟΚΑ κατατεθειμένα στην Τράπεζα της Ελλάδος (σε εποχές τεράστιου πληθωρισμού), βοηθώντας το κράτος να καλύπτει με ευκολία τις ανάγκες χρηματοδότησής του.
Να μην ξεχνάμε επίσης και την αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου για τα αποθεματικά τις παροτρύνσεις προς τους διοικητές των ταμείων να επενδύουν στο χρηματιστήριο την εποχή της μεγάλης φούσκας (αλλά και αργότερα)!
avatar
Γράφων 27.9.2018 | 07:10
Όχι.

Το βασικό πρόβλημα με το ασφαλιστικό είναι ότι ποτέ δεν γίναν αναλογιστικές μελέτες.

Από την σύνταξη σε 15ετίας στις γυναίκες (νόμος της χούντας) στις συντάξεις της εθνικής αντίστασης (ΠΑΣΟΚ) ποτέ κανείς δεν είχε μετρησει πόσα μπαίνουν πόσα βγαίνουν.

Όλα τα άλλα είναι πολύ μετά.
λukum (το) 26.9.2018 | 13:58
Οι νέοι έχουν το μεγάλο ατού να είναι εξαιρετικά χρήσιμοι... μη έχοντας πείρα και με την άγνοια του να νομίζουν πως τα ξέρουν όλα είναι η δημογραφική ομάδα που καθοδηγείται ευκολότερα από όλες.

Οι εταιρείες γνωρίζοντας το αυτό καλά έστρεψαν όλο το ενδιαφέρον σε αυτούς. Οι ηλικιακές ομάδες 17-25 είναι ικανές να καταναλώσουν οτιδήποτε καινούργιο τους σερβιριστεί από μουσική και νέα τεχνολογικά προϊόντα μέχρι ρούχα, ιδεολογίες,έντυπα και μεταπτυχιακά.

Καθόλου τυχαίο που το ηλικιακό όριο άσκησης εκλογικών δικαιωμάτων φθίνει διαρκώς.
Living_in_a_material_world 26.9.2018 | 14:15
Διάβασα με ενδιαφέρον το άρθρο σας.
Προσωπικά πάντως αυτό που εισπράττω από το Ελληνικό κράτος και τα ΜΜΕ είναι το αμέριστο ενδιαφέρον για τους συνταξιούχους και η απόλυτη αδιαφορία για την απελπιστική κατάσταση,την ανεργία κλπ των νέων.Λες και στην Ελλάδα ΔΕΝ κατοικούν πολίτες από 40 και κάτω.
Τι να πω...την προσωπική μου αίσθηση καταθέτω,χωρίς απολύτως καμμία διεκδίκηση αλάθητου βεβαίως.
avatar
το γελαστό νερό 26.9.2018 | 16:23
Ο παππούς και το εγγονάκι-Τολστόι:
Παλαιώνουν δυστυχώς οι νέοι κι η ξύλινη γαβάθα αργεί αλλά δεν λησμονεί...
avatar
Harlan 26.9.2018 | 16:31
Μπερδεύονται πολλά πράγματα στο άρθρο. Καλό θα ήταν να τα ξεχωρίσουμε.

Π.χ. ο ηλικιακός ρατσισμός είναι - καταδικαστέο - γεγονός. Οι μοντέρνες κοινωνίες (όχι μόνο στην Ελλάδα) δίνουν στις νέες γενιές μεγαλύτερη σημασία. Αυτή η άδικη αντιμετώπιση των ηλικιωμένων, μαζί με τις χαζές προκαταλήψεις περί "συντηρητισμού" είναι και ανόητες και αναληθείς. Ξέρω 60ρηδες πολύ πιο επαναστάτες από 20ρηδες.
Και μην ξεχνάμε ότι είναι οι 20ρηδες που στουμπώνουν σε ΑΠΕΛΠΙΣΤΙΚΑ ποσοστά ΚΑΘΕ χρόνο τις σχολές των στρατιωτικών και των αστυφυλάκων, προκειμένου να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι για την υπόλοιπη ζωή τους.

Αυτός ο ηλικιακός ρατσισμός και οι βλακείες περί δήθεν "συντηρητικών γέρων" είναι στραγαλάκια μπροστά στο απύθμενο θράσος της συριζοκυβέρνησης.

Το θράσος ΔΕΝ αφορά τους σημερινούς συνταξιούχους. Στο κάτω - κάτω, το να πεις σε έναν σημερινό 70ρη ότι στατιστικά του μένουν 7 χρόνια ζωής, είναι μεν άκομψο και αγενές, αλλά δεν αποτελεί θράσος. Αποτελεί (λυπηρό) στατιστικό γεγονός.

Το θράσος αφορά τους _αυριανούς_ συνταξιούχους. Η φράση "όσοι παίρνουν σύνταξη σήμερα, θα φύγουν με βιολογικό τρόπο", κρύβει μια πολύ χειρότερη συνέχιση πίσω της: Οι σημερινοί θα φύγουν για βιολογικούς λόγους ... ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ.

Αλλιώς, πως πιστεύετε ότι θα "λυθεί" το πρόβλημα του συνταξιοδοτικού;

Ναι, σαφώς και πεθαίνουν οι άνθρωποι. Δεν είναι ευγενικό να τους το υπενθυμίζεις, αλλά αποτελεί αναπόφευκτο γεγονός. Αλλά ποτέ κανένα ασφαλιστικό / συνταξιοδοτικό πρόβλημα δεν λύθηκε με το να πεθάνουν κάποιοι. Επειδή στην θέση τους έρχονται οι επόμενοι.

ΕΚΤΟΣ, αν επόμενοι δεν υπάρξουν....
Τότε όντως λύθηκε το συνταξιοδοτικό.

Η άθλια "λύση" της συριζοκυβέρνησης είναι ακριβώς αυτή. Θα πεθάνουν οι σημερινοί και στην θέση τους ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ.

Οι γέροι λοιπόν δεν θα κάνουν την επανάσταση, γιατί οι γέροι δεν έχουν κανέναν λόγο.

Οι ΝΕΟΙ θα έπρεπε να ξεσηκωθούν εναντίον αυτών των άθλιων δηλώσεων. Στους ΝΕΟΥΣ λέει η κυβέρνηση κατάμουτρα ότι θα πληρώνουν από δω και πέρα για την υπόλοιπη ζωή τους εισφορές, αλλά σύνταξη δεν πρόκειται να πάρουν.
Αλλά οι νέοι είναι αποχαυνωμένα ανδράποδα και το μόνο που ξέρουν είναι να βγάζουν σέλφι τον κώλο τους στις παραλίες.
avatar
Μαύρος Γάτος 26.9.2018 | 17:24
Harlan, οι δηλώσεις του Υπουργού αφορούσαν τους νυν συνταξιούχους οι οποίοι -χάρη στην προσωπική διαφορά- λαμβάνουν αισθητά υψηλότερες συντάξεις από εκείνες τις συμβολικές που θα παίρνουν στην καλύτερη περίπτωση όσοι συνταξιοδοτούνται σήμερα και στο μέλλον.
Το νόημα ήταν το εξής "η αυξημένη επιβαρυνση του συστήματος θα διαρκέσει όσο και οι γέροι που λαμβάνουν μεγαλύτερες συντάξεις. Μετά, με τις συντάξεις ψίχουλα που θα παίρνουν όλοι οι επόμενοι, το σύστημα θα είναι βιώσιμο" (δεν ξέρουμε βέβαια πόσο "βιώσιμο" θα είναι τότε το να είσαι συνταξιούχος, αλλά αυτό είναι μια άλλη υπόθεση).
avatar
Μαύρος Γάτος 26.9.2018 | 17:37
"Αλλά οι νέοι είναι αποχαυνωμένα ανδράποδα και το μόνο που ξέρουν είναι να βγάζουν σέλφι τον κώλο τους στις παραλίες."

Harlan, το ξέρεις πολύ καλά ότι οι δυναμικότεροι και πλέον προικισμένοι με μορφωτικά εφόδια την έχουν ήδη κάνει, ενώ πολλοί άλλοι ετοιμάζουν κι αυτοί τις βαλίτσες τους.
Οι υπόλοιποι βιώνουν απλά την ήττα της ελληνικής κοινωνίας, την απουσία πλέον ακόμα και της παραμικρής εφεδρείας στις πάσης φύσεως ελίτ της, την έλλειψη προοπτικών, το "no future". Μέσα σε παρόμοια εποχή τόσο εξαιρετικά μειωμένων προσδοκιών, ακόμα και το να μπορείς (για την ώρα) να λιαστείς στην παραλία είναι ήδη κάτι.
Καθώς με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η ιστορία, μου δημιουργούσε παλαιότερα πολλές απορίες το γεγονός ότι, σε εποχές έντονης παρακμής, το πάθος για διασκέδαση φούντωνε (από το καρναβάλι της Βενετίας που έφτασε στο απόγειό του όταν η Γαληνοτάτη βούλιαζε ως το Βερολίνο του Μεσοπολέμου). Τώρα, έχω καταλάβει (δυστυχώς) αρκετά πράγματα...
avatar
Harlan 26.9.2018 | 22:05
Αγαπητότατε Μαύρε Γάτε (αν είσαι ο Μαύρος Γάτος που υποπτεύομαι και όχι σύμπτωση ψευδωνύμων), τα ξέρω όλα όσα γράφεις. Και είναι σωστά φυσικά.

Το υποτιμιτικό ύφος μου για τους νέους της Ελλάδας - όσοι έχουν μείνει στην χώρα - πηγάζει από την μη αντίδραση τους.

Η αντιπολίτευση και τα "ευαίσθητα" μμε κριτικάρουν τις δηλώσεις των τσίπρα / τσακαλώτου σαν προσβολή προς τους ηλικιωμένους.
Κάτι στο στύλ "Πως τολμάς να λες σε έναν εβδομηντάρη ότι σε λίγα χρόνια θα πεθάνει; ".
Ναι, δεν λέω, όντως είναι προσβλητικό και θρασύ.

Αλλά το ζουμί είναι αλλού - και ακριβώς αυτό αναλύω στο σχόλιο μου. Λέω δλδ. ότι η φράση αυτή δεν θίγει τόσο τους ηλικιωμένους, όσο τους νέους.
Σ' αυτούς λέει κατάμουτρα ότι "θα πληρώνετε για συντάξεις αλλά δεν θα τις πάρετε - ή θα πάρετε συντάξεις πείνας".

Είναι λοιπόν οι νέοι αυτοί που πρέπει να ξεσηκωθούν, γιατί αυτούς αφορά το ζήτημα. Για να γίνω πιό ακριβής: Όλοι όσοι δεν είναι σήμερα συνταξιούχοι, θίγονται. Θα έπρεπε να θίγονται.

Και μην κρίνεις από το πόσοι έφυγαν στο εξωτερικό ή πόσοι ετοιμάζονται να φύγουν. Γιατί το 90% των όσων έφυγαν / θα φύγουν ονειρεύεται να γυρίσει σύντομα πίσω στην χώρα. Ετσι λένε οι στατιστικές.

Ακόμα δλδ κι αν έχει φύγει κάποιος σήμερα, όταν γυρίσει, θα φάει κατάμουτρα το φτύσιμο που του ρίχνει ο σερ τσακαλώτ. Δηλαδή να μην περιμένει σύνταξη.
Εκτός αν γυρίσει κάποιος πίσω στα 65 του και παίρνει σύνταξη από το εξωτερικό. Αλλά οι στατιστικές μιλάνε για επιθυμία _σύντομης_ επιστροφής. Αρα πριν τα 65, άρα θα μπουν στο ελληνικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

Αρα τους περιμένει - μαζί με όσους θα μείνουν εδώ - το Χρονικό Ενός Προαναγγελθέντος Θανάτου.
Μιας ήδη εξαγγελμένης (με θρασύτατο τρόπο) και προαποφασισμένης μη-σύνταξης.

Το να ακούνε οι νέοι τέτοιες δηλώσεις και να μην βγαίνουν μαζικά στους δρόμους, με ξεπερνάει.
Πως νομίζουν ότι θα ζήσουν; Έχουν τόσο σίγουρο ότι μέχρι τα 65 τους θα έχουν αποταμιεύσει αρκετά στα ιδιωτικά σεντούκια;
λukum (το) 26.9.2018 | 17:43
Οι νέοι ξεσηκώνονται, φεύγουν για άλλες πολιτείες...


Και φυσικά πως απαντάει το κράτος;
Τους αντικαθιστά.

Επίσης οι νέοι έχουν και το άλλο ατού, νομίζουν πως θα είναι για πάντα νέοι.
avatar
another world 26.9.2018 | 18:53
Θα έγραφα πάνω κάτω αυτά που έγραψε ο Harlan, αλλά αφού με κάλυψε δε χρειάζεται να τα επαναλαμβάνω. Το θράσος της κυβέρνησης είναι λιγότερο θράσος προς τους σημερινούς συνταξιούχους και αφορά πολύ περισσότερο τους μελλοντικούς εκπροσώπους της τρίτης ηλικίας (δεν τολμώ καν να γράψω τους "μελλοντικούς συνταξιούχους", γιατί δεν ξέρω αν αυτοί θα υφίστανται), που θα πρέπει να τα βγάλουν πέρα με μια σύνταξη των 300 ευρώ, αν τα πάρουν κι αυτά και όποτε τα πάρουν, στα 67, στα 70 ή και ποτέ. Στο μεταξύ πληρώνουν εισφορές όμως και για ασφάλιση (που ελάχιστα τους καλύπτει) και για σύνταξη (που ποτέ δε θα γίνει ανταποδοτική των κρατήσεών τους όπως δείχνουν τα πράγματα).
avatar
σαλιγκάρι 27.9.2018 | 08:16
κατά την γνώμη μου κάνετε γενικεύσεις και βγάζετε συμπεράσματα που στηρίζονται και δεν στηρίζονται στην πραγματικότητα
ένα παράδειγμα είναι αυτό που λέτε στο τέλος ότι δηλ οι μεγαλύτεροι σε ηλικία σήμερα έχουν αναλάβει πολλούς ρόλους, βοηθάνε τα νέα ζευγάρια οικονομικά, πηγαινοφέρνουν τα εγγόνια στα σχολεία, τα αναθρέφουν κλπ. οκ σωστό είναι αυτό. όμως ξεχνάτε να αναφέρετε ότι αυτοί είναι που το δημιούργησαν αυτό γιατί ποτέ δεν άφησαν τα παιδιά τους να φύγουν, γιατί τα υποχρέωσαν να είναι δεμένα μαζί τους και γιατί τα έμαθαν ότι αυτό γίνεται μέσω της ανταλλαγής δηλ κάθεσαι μαζί μου και σου δίνω αυτό και εκείνο όπως χρήματα, σου πλένω τα ρούχα, σου βρίσκω δουλειά. ως συνέπεια αυτού τα παιδιά τους έχουν γίνει άρχοντες και πλέον διατάζουν: ως ενήλικες απαιτούν από τους γονείς να τρέξουν για τα εγγόνια τους, ζητούν την οικονομική βοήθεια άρρητα αλλά επιτακτικά, θεωρούν ότι είναι δικαίωμά τους να τρέχουν για να τους εξυπηρετήσουν. και όλο αυτό δεν είναι και τόσο άδικο γιατί αφενός έτσι τους μεγάλωσαν οι γονείς (η σημερινή τρίτη ηλικία που λέτε ότι έχει αναλάβει πολλούς ρόλους) και αφετέρου με τον εκβιασμό τους θυσίασαν την ελευθερία τους (μου δίνεις τα πάντα και ναι δεν φεύγω).
η σημερινή τρίτη ηλικία έχει παίξει πολύ άσχημο ρόλο. αυτό που γίνεται σήμερα είναι μία μερική ανταπόδοση, ισχνή, του τί έχει κάνει. αλλά και πάλι παρουσιάζεται ως μεγαλείο διότι είναι μεγαλειώδες να βοηθάς τα παιδιά σου. δεν είναι όμως μεγαλείο, είναι η πληρωμή τους για το ότι απαίτησαν έμμεσα από τα παιδιά τους να μην φύγουν. είναι κρίμα να το παρουσιάζεται ως κάτι καλό.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια