Η αρχαιοελληνική τέχνη εισήγαγε μια αδύνατη να επιτευχθεί, ιδεατή εικόνα για το κάλλος σε όσους έγιναν κοινωνοί της
Ιδέες

Μήπως ευθύνονται οι αρχαίοι Έλληνες για τις ανασφάλειες γύρω από την εμφάνισή μας;

Τα εκπάγλου καλλονής αγάλματα της αρχαιοελληνικής τέχνης προώθησαν ένα απρόσιτο ιδανικό για το σώμα, ακριβώς όπως κάνουν τα μοντέλα και οι σταρ του κινηματογράφου σήμερα

Στη Βιγιαερμόζα του νότιου Μεξικού, σε ένα αρχαιολογικό πάρκο που παραδόξως βρίσκεται μαζί με έναν ζωολογικό κήπο, υπάρχει ένα κολοσσιαίο, ακρωτηριασμένο κεφάλι.

 

Πρόκειται για γλυπτό ύψους περίπου δύο μέτρων από βασάλτη και είναι ένα από τα 17 παρόμοια κεφάλια που είχαν δημιουργήσει πριν από 3.000 χρόνια τα μέλη του πρώτου γνωστού πολιτισμού της κεντρικής Αμερικής.

 

Σήμερα τους αποκαλούμε Ολμέκους, αλλά το όνομα αυτό τους αποδόθηκε από τους Αζτέκους που έζησαν στην ίδια περιοχή μία χιλιετία αργότερα. Το πώς αποκαλούσαν οι ίδιοι τους εαυτούς τους μας είναι παντελώς άγνωστο. 

 

Εξίσου άγνωστος παραμένει ο λόγος ύπαρξης αυτών των κεφαλών. Τι αντιπροσωπεύουν; Ανθρώπους ή θεούς; Είναι πορτρέτα ή κάτι άλλο;

 

Εκείνο που γνωρίζουμε είναι πως ο βασάλτης είχε έρθει από περιοχές που απέχουν χιλιόμετρα από τον τόπο όπου αρχικά είχαν τοποθετηθεί, καθώς και το γεγονός πως δημιουργήθηκαν με τη χρήση αποκλειστικά λίθινων εργαλείων.

 

Ποιος επένδυσε λοιπόν τόσους πόρους στη δημιουργία τους και για ποιον σκοπό; Τι εξέθετε ο πολιτισμός των Ολμέκων και γιατί; Και ποια ήταν η αντίδραση των ανθρώπων όταν τα πρωτοείδαν;

 

Όποιοι κι αν ήταν οι Ολμέκοι, δεν πρόκειται να μας βοηθήσουν να απαντήσουμε στα ερωτήματα αυτά καθώς δεν έχει σωθεί καμία γραπτή καταγραφή τους.

 

Όπως ακριβώς η αρχαιοελληνική τέχνη εισήγαγε μια αδύνατη να επιτευχθεί, ιδεατή εικόνα για το κάλλος σε όσους έγιναν κοινωνοί της -πρόκειται για τον συνδυασμού καλού και αγαθού, με την τότε έννοια των λέξεων-, έτσι κι εμείς στον σύγχρονο κόσμο παλεύουμε με τις εξιδανικευμένες εικόνες των διαφημίσεων και των ταινιών, με τα κινούμενα σχέδια και τα βιντεοκλίπ. Μας απασχολεί το τι σημαίνει «είμαι ωραίος».

 

Τα ερωτήματα αυτά είναι συναρπαστικά επειδή αυτά τα σκαλιστά κεφάλια των Ολμέκων διαφέρουν πάρα πολύ από εκείνο που εμείς στον σύγχρονο δυτικό πολιτισμό θεωρούμε «όμορφο» ή «φυσικό». Διαταράσσουν τη βεβαιότητά μας, υπενθυμίζοντάς μας πόσο στενή και περιοριστική είναι η οπτική μας.

 

Όταν πρόκειται για απεικονίσεις της ανθρώπινης μορφής, από τη μόδα ως τον κινηματογράφο, τη διαφήμιση και την πορνογραφία, έχουμε κληρονομήσει μία συγκεκριμένη εκδοχή του σώματος που εισήχθη και εδραιώθηκε περί τον 6ο και 5ο αιώνα π.Χ.

 

Τότε ήταν που τα άκαμπτα, σαν σανίδες γλυπτά της λεγόμενης αρχαϊκής περιόδου στην Ελλάδα έδωσαν τη θέση τους στην πλαστική, γεμάτη κίνηση απεικόνιση των σωμάτων με τα οποία είμαστε εξοικειωμένοι.

 

Η εκδοχή της πλαστικής, γεμάτης κίνηση απεικόνισης των σωμάτων με τα οποία είμαστε εξοικειωμένοι εδραιώθηκε τον 6ο αιώνα.

 

Οι μορφές αυτές κοσμούν τη ζωφόρο του Παρθενώνα και ενσαρκώθηκαν στο περίφημο χάλκινο άγαλμα του Ποσειδώνα που πετάει την τρίαινά του στα νερά της θάλασσας και φιλοξενείται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας. Στη ζωγραφική των αρχαιοελληνικών αγγείων, η εξέλιξη αυτή είχε επέλθει λίγο νωρίτερα. 

 

Τι οδήγησε στην αλλαγή αυτή είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της ιστορίας της τέχνης. Κάποιοι έχουν διατυπώσει τη θεωρία πως ευθύνονταν η άνοδος της δημοκρατίας και ο νεοκτηθείς σεβασμός για το άτομο, αλλά παρότι η σκέψη αυτή ήταν ενδιαφέρουσα, δυστυχώς δεν ισχύει. 

 

Η αθηναϊκή δημοκρατία ήρθε αργότερα και σε κάθε περίπτωση παρόμοιες καλλιτεχνικές εξελίξεις έκαναν την εμφάνιση τους και σε ελληνικές πόλεις που ποτέ δεν φλέρταραν με την δημοκρατία.

 

Ο σημαντικός ιστορικός της τέχνης Ερνστ Χανς Γκόμπριτς, στο κλασικό έργο του Τέχνη και Ψευδαίσθηση του 1960, προσπάθησε να τη συνδέσει με την παρόρμηση των Ελλήνων να αφηγούνται ιστορίες.

 

Όποια κι αν είναι η αιτία, στην πραγματικότητα έκτοτε είναι σχεδόν αδύνατον να ξεφύγουμε από την αισθητική τυραννία των σωμάτων αυτών. Από τον 18ο αιώνα θεωρούνται μάλιστα ως η ακμή, όχι μόνο της τέχνης, αλλά του ίδιου του «πολιτισμού».

 

Πρόκειται για μια μορφή καλλιτεχνικού νατουραλισμού που σφυρηλάτησε μια γενικότερη κυρίαρχη θεώρηση και έχει επηρεάσει τον τρόπο που κρίνουμε και αξιολογούμε καλλιτεχνικές παραδόσεις, πέραν της δικής μας.

 

Tα χάλκινα αγάλματα του 14ου αιώνα του Μπενίν έγιναν διάσημα και θαυμάστηκαν στη Δύση γιατί θυμίζουν τις κλασικές φόρμες της αρχαιοελληνικής τέχνης, διατηρώντας όμως μια δελεαστική υπόνοια ετερότητας.

 

Ας εξετάσουμε τα χάλκινα αγάλματα του 14ου αιώνα του Μπενίν: αν έγιναν διάσημα και θαυμάστηκαν στη Δύση, αυτό οφείλεται εν μέρει στο ότι θυμίζουν τις κλασικές φόρμες της αρχαιοελληνικής τέχνης, διατηρώντας όμως μια δελεαστική υπόνοια ετερότητας. Όσο μικρότερη είναι η παρουσία της κλασικής παράδοσης, τόσο πιο «πρωτόγονη» χαρακτηρίζεται η τέχνη.  

 

Έχει φθάσει ωστόσο ο καιρός να αναθεωρήσουμε τα ζητήματα αυτά και να αναρωτηθούμε τι ακριβώς εννοούμε όταν λέμε «πολιτισμένος».

 

Για τον Κένεθ Κλαρκ, που έγραψε και παρουσίασε την σειρά ντοκιμαντέρ Civilisation (Πολιτισμός), η οποία προβλήθηκε από το BBC και θεωρείται κορυφαία στο είδος της, η έννοια του πολιτισμού είχε τις ρίζες της στα ελληνικά ιδεώδη.

 

Αναζητώντας μάλιστα έναν ορισμό του πολιτισμού στο πρώτο επεισόδιο, με βεβαιότητα δήλωσε: «τον αναγνωρίζω όταν τον βλέπω». Μαζί με τους Σάιμον Σάμα και Ντέιβιντ Ολουσόγκα θεωρήσαμε πως οφείλουμε να απαντήσουμε στη θέση αυτή.

 

Η δική μας σειρά εκπομπών στο BBC λέγεται Civilisations (Πολιτισμοί), με έναν προκλητικό πληθυντικό: δεν μιλάμε για έναν πολιτισμό, αλλά για πολλούς. Κι εδώ τίθεται ένα μεγαλύτερο ερώτημα σχετικά με το τι θεωρούμε ότι πιθανά είναι ο πολιτισμός. Μήπως είμαστε εμείς;

 

Το πρώτο επεισόδιο της σειράς Civilisation του Κένεθ Κλάρκ

 

Στο δεύτερο επεισόδιο της σειράς με τίτλο «Η εμφάνισή μας», εστιάζουμε κυρίως στα σώματα, σε μια προσπάθεια να διευρύνουμε τις γνώσεις μας σχετικά με τις πρώιμες απεικονίσεις της ανθρώπινης μορφής, χαρτογραφώντας όχι μόνο τους τρόπους που αυτή η απεικόνιση εξελίχθηκε, αλλά και τον διαρκώς εξελισσόμενο τρόπο με τον οποίο κοιτάζουμε το σώμα.

 

Προσπαθήσαμε να αναπαραστήσουμε την έκπληξη, το «σοκ του καινούργιου», όπως το είχε θέσει ο Ρόμπερτ Χιουζ σε μία άλλη γνωστή (βρετανική) σειρά, που αυτές οι κλασικές πλέον εικόνες του σώματος πρέπει να προκάλεσαν.

 

Τι αίσθηση προκαλούσε για παράδειγμα τον 4ο αιώνα π.Χ. το πρώτο γυναικείο γυμνό της Δύσης που σκαλίστηκε σε πραγματικές διαστάσεις; 

 

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα αφορά ένα τεράστιο άγαλμα που αναπαριστούσε τον φαραώ Αμενχοτέπ Γ', που έζησε τον 14ο αιώνα π.Χ., και βρίσκεται κοντά στο σύγχρονο Λούξορ. 

 

Χίλια πεντακόσια περίπου χρόνια αφού είχε ολοκληρωθεί, το 130 μ.Χ., το επισκέφθηκε ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αδριανός. Το άγαλμα είχε υποστεί βλάβες στο παρελθόν, γεγονός που το έκανε να παράγει συριστικούς ήχους ή να «τραγουδάει» την αυγή.

 

Μεταξύ των συνοδών του Αδριανού βρισκόταν και μία κυρία που σηκώθηκε μιαν αυγή μαζί με την αυτοκρατορική συντροφιά για να δει αυτή την τουριστική ατραξιόν που εντυπωσίαζε τους Ρωμαίους.

 

Μυστηριωδώς, το άγαλμα δεν πραγματοποίησε την αναμενόμενη περφόρμανς, μόνο αρκετές ημέρες αργότερα, σε επόμενη επίσκεψή τους, ακούστηκε κάποιος ήχος.

 

Η Ιουλία κατέγραψε την εμπειρία της σε ένα ποίημα, ομολογουμένως μηδαμινής αξίας, και το σκάλισε στο πόδι του μνημείου: ιδού μία από τις πρώτες κριτικές τέχνης που κυριολεκτικά έμεινε στην ιστορία.

 

Άλλοι παρατηρητές ήταν πιο καχύποπτοι, ενώ αξίζει να σημειωθεί πως ο Έλληνας περιηγητής Παυσανίας θεωρούσε πως πίσω από το μνημείο του Αμενχοτέπ κρύβονταν κάποια αγόρια με ξεκούρδιστη λύρα. 

 

Οι περιβόητοι πολεμιστές από πηλό που ενταφιάστηκαν με τον πρώτο αυτοκράτορα της Κίνας τον 3ο π.Χ. αιώνα.

 

Οι επιγραφές αυτές είναι ενδιαφέρουσες όχι μόνο λόγω της ιστορίας, αλλά επειδή γεννούν γενικότερα ερωτήματα σχετικά με τη λειτουργία των πρώτων απεικονίσεων του σώματος. 

 

Πολύ συχνά αντιμετωπίζουμε την αρχαία τέχνη ως κάτι παθητικό αντί για ενεργητικό, κάτι που κοσμεί τους τοίχους και τις βιτρίνες των σύγχρονων μουσείων και πινακοθηκών που προσπερνάει κανείς χωρίς να κοιτάξει στ' αλήθεια. Όμως πολλά αρχαία έργα τέχνης ήταν κάτι πολύ παραπάνω από «διακοσμητικά».

 

Για παράδειγμα κάποια λειτουργούσαν ως αναμνηστικά των νεκρών. Πολλά εισήγαγαν στον σύγχρονο κόσμο την ζωντανή παρουσία πολιτισμών που έχουν χαθεί.

 

Οι περιβόητοι πολεμιστές από πηλό που ενταφιάστηκαν με τον πρώτο αυτοκράτορα της Κίνας τον 3ο π.Χ. αιώνα, ήταν κατά κάποιον τρόπο ένας πραγματικός στρατός, ετοιμοπόλεμος ώστε να προστατεύσει τον ηγέτη του στο υπόγειο βασίλειο του. Οι αρχαίες εικόνες δρούσαν. 

 

Γιατί είναι σημαντικό να τίθενται αυτά τα ερωτήματα; Διότι πιστεύω πως εξακολουθούμε να ζούμε με την κληρονομία τους.

 

Όπως ακριβώς η αρχαιοελληνική τέχνη εισήγαγε μια αδύνατη να επιτευχθεί, ιδεατή εικόνα για το κάλλος σε όσους έγιναν κοινωνοί της -πρόκειται για τον συνδυασμού καλού και αγαθού, με την τότε έννοια των λέξεων-, έτσι κι εμείς στον σύγχρονο κόσμο παλεύουμε με τις εξιδανικευμένες εικόνες των διαφημίσεων και των ταινιών, με τα κινούμενα σχέδια και τα βιντεοκλίπ. Μας απασχολεί το τι σημαίνει «είμαι ωραίος». 

 

Από πολλές απόψεις είναι λίγα εκείνα που συνδέουν τις εξιδανικευμένες εικόνες του ανθρώπινου σώματος στα αγάλματα της αρχαίας Ελλάδας και τις εικόνες που μας κατακλύζουν σήμερα.

 

Ένα από τα 17 παρόμοια γλυπτά των Ολμέκων του πρώτου γνωστού πολιτισμού της κεντρικής Αμερικής. Πρόκειται για γλυπτό ύψους περίπου δύο μέτρων από βασάλτη.

 

Όμως εδώ παρατηρεί κανείς με σαφήνεια την προέλευση του ορισμού της ομορφιάς του σώματος, όπως την αντιλαμβανόμαστε στην Δύση, και πρόκειται για κάτι που αφενός θαυμάζουμε και αφετέρου μας στοιχειώνει.

 

Εδώ βρίσκουμε και τα πρότυπα που έχουν αποκλείσει από το να θεωρηθούν ωραία τα σώματα άλλης εθνοτικής ομάδας, χρώματος, σχήματος και μεγέθους. Η δυτική τυραννία του body image ξεκίνησε έτσι.

 

Αυτός είναι και ο λόγος που θεωρώ ότι το τεράστιο και παράξενο κεφάλι των Ολμέκων δεν προξενεί μόνο ερωτήσεις και αποσταθεροποιεί τις εδραιωμένες πεποιθήσεις μας, αλλά γεννά και αισιοδοξία.

 

Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μπούμε στο πετσί των Ολμέκων ή να μάθουμε πώς έβλεπαν τα πράγματα. Ίσως όμως το να αντιμετωπίσουμε μια υπερήφανη παρέλαση εικόνων του σώματος τόσο διαφορετικών από εκείνες που έχουμε συνηθίσει να αποτελεί τον μόνο τρόπο για να σταθούμε απέναντι στο ερώτημα του πώς μοιάζουμε ή πως θα έπρεπε να μοιάζουμε. 

 

To άρθρο αποτελεί απόδοση στα ελληνικά του «How our western body image tyranny began with the ancient Greeks» της ακαδημαϊκού Mary Beard, όπως δημοσιεύτηκε στο Prospect Magazine

 

Ιδέες
12 Σχόλια
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 26.3.2018 | 11:31
Σας εχω νεα, στην αρχαια Κινα το καλος ήταν Κινεζικο όχι πολυπολιτισμικο, το ίδιο στην Αφρικη, την Ιαπωνία, την λατινικη αμερικη, την βορεια αμερικη κτλ. Για ποιο ακριβως λόγο οι αγροτες της αττικης να θαυμαζαν ενα καλος που δεν εχουν δει ποτε στην ζωή τους; οι αβορίγινες γιατί να θαυμαζαν ενα καλος ευρωπαικο; οι αφρικανοι το ίδιο, οι ατζεκοι το ίδιο....

Ενα όμως περιεργο πραγμα ολοι οι πολιτισμοι δοξαζουν το νεο-ευρωστο-αθλητικο σωμα στους αντρες και τα πιασιματα στις γυναίκες...π.χ. η πυλινη στρατια ΔΕΝ είναι multicultural, ουτε body-diversity και όχι μονο δεν είναι αλλα θα ήταν παραλογο να ήταν, ολα τα αγαλματα π.χ. γονιμότητας είναι με πιασιματα....σε όλους τους πολιτισμους.

Το γεγονος ότι πολλοι "ευαισθητοι" εχουν μπερδεψει την αναγνώριση του καλλους ως συννώνυμο με προσβολη καθε αλλου σωματότυπου δεν φταίνε ουτε ο δυτικος πολιτισμος ουτε οι υπολοιποι πολιτισμοι αλλα η ημιμαθεια τους.

Υπάρχει καλλος και είναι η απεικονιση του ανθρωπινου σώματος στην ιδεατα τελεια μορφη του και είναι διαχρονικα και διαπολιτισμικα το νεο, υγιες, αθλητικο σωμα λυπάμε το αδυνατο και το plus size δεν είναι καλλος, αυτο δεν σημαινει ότι πρεπει να ντρεπονται ή να κατακρίνονται.
avatar
Βεβαιως 22.4.2018 | 23:44
Ειναι σε ολους γνωστο οτι οι αρχαιοι ειναι η πηγη παντων, καλων και κακων. Και βεβαια φταινε, γι αυτους τρεχουμε στα γυμναστηρια και διαβαζουμε φιλοσοφια πινοντας καφε στη λιακαδα. Εμεις οι απογονοι ενδοξων προγονων!
avatar
Γράφων 11.2.2020 | 16:08
ο Ερνστ Φίσσερ είχε γράψει το "Η Αναγκαιότητα της Τέχνης". Χρόνια μετά ο Π. Μπούρας έγραψε το "Η Μη Αναγκαιότητα της Τέχνης".

Οι Ολμέκοι δεν έχουν τίποτα να μου πουν αναφορικά με το κάλλος διότι από πουθένα δεν συνάγεται ότι το κάλλος επεδίωκαν ή περιέγραφαν. Ο πήλινος στρατός της Κίνας αποτροπαϊκό χαρακτήρα είχε. Και πάλι δεν είχε σκοπό την αναζήτηση του κάλλους.

Μόνο ο αρχαιοελληνικός νους συνέδεσε την ευμορφία με την ηθική. Και έτσι το κάλλος είναι ομόρριζο με το καλός. "Καλός καγαθός"...

Αν οι αρχαίοι Έλληνες μας έμαθαν το κάλλος να λέμε κι ένα ευχαριστώ. Διότι έτσι η θρησκεία που κατασκεύασαν ήταν η πιο ανθρωποκεντρική. Η πιο χαλαρή. Ούτε τιμωρητική ούτε εκφοβιστική.

Γενικά, να λέμε κι ένα "ευχαριστώ" δεν βλάπτει.
Randy Marsh 11.2.2020 | 16:18
"Art And Human Consciousness", Gottfried Richter .
Αξίζει μια προσπάθεια.

Πολύ δύσκολο μέχρι να ξεκλειδώσει ο σημερινός τρόπος (έλλειψης) σκέψης. Αν όμως γίνει το κλικ ο τρόπος προσέγγισης είναι out of the box.
smooth_criminal 11.2.2020 | 18:29
"Όμως εδώ παρατηρεί κανείς με σαφήνεια την προέλευση του ορισμού της ομορφιάς του σώματος...και πρόκειται για κάτι που αφενός θαυμάζουμε και αφετέρου μας στοιχειώνει...Εδώ βρίσκουμε και τα πρότυπα που έχουν αποκλείσει από το να θεωρηθούν ωραία τα σώματα άλλης εθνοτικής ομάδας, χρώματος, σχήματος και μεγέθους. Η δυτική τυραννία του body image ξεκίνησε έτσι..."

Έχουμε φτάσει στο σημείο να θεωρούμε την ομορφιά "τυραννία" και "στοίχειωμα"; Εγώ πάλι την βλέπω ως μέσο που ομορφαίνει τη ζωή μας. Επίσης, πάντοτε οι κοινωνίες έθεταν ποιο είναι το ιδανικό και από κει πέρα όσο το φτάνει ο καθένας μας. Και επί τη ευκαιρία, έχω στο νου μου τουλάχιστον 3 ανθρώπους, αυτή τη στιγμή που γράφω, και που ανήκουν σε άλλη φυλή και που τους θεωρώ πρότυπα ομορφιάς.

Νέο level "προοδευτισμού": να μαλώνουμε τους αρχαίους Έλληνες, επειδή έφτιαξαν αριστουργηματικά αγάλματα και μας...καταδυναστεύουν. Αντί να αποδεχτούν το κάλος από τις πέτρινες κεφάλες του νησιού του Πάσχα, που δεν είχαν δει ποτέ στη ζωή τους (τυχαίο το παράδειγμα, δεν ξέρω πότε κατασκευάστηκαν).

Και επί τη ευκαιρία, όλοι οι δικαιωματιστές πρέπει να καταλάβουν πως όταν πω "μα πόσο πανέμορφη είναι η Σαρλίζ Θέρον", δεν σημαίνει ότι βλέπω ρατσιστικά όλους εμάς τους υπόλοιπους, που δεν είμαστε έτσι. Τώρα, αν κάποιος έχει τη μύγα, δικό του πρόβλημα. Θα μου επιτρέψει να θαυμάζω τους όμορφους ανθρώπους είτε στην Τέχνη είτε στη ζωή.
avatar
Γράφων 12.2.2020 | 09:37
Δεν κατάλαβες καλή μου.

Αν δεν βάλλουμε κατά των αρχαίων Ελλήνων, των ιδρυτών του δυτικού πολιτισμού, πως θα μπορέσουμε να βάλλουμε κατά του ίδιου του δυτικού πολιτισμού ώστε να απλωθεί παντού το παγκόσμιο χωριό;

Αλλά όσοι υμνούν το κατά Αζτέκους κάλλος να ξέρουν ότι στο Ανθρωπολογικό Μουσείο της Πόλης του Μεξικό υπάρχουν θυσιαστήρια τοτ 15ου αιμΧ όπου ακουμπούσαν τις καρδιές των θυσιασμένων εχθρών.

Τώρα που τελειώνει η εποχή του ουμανισμού που ξεκίνησε ο δυτικός πολιτισμός με το να κάνει τις αρχαιοελληνικές θεότητες ανθρωπόμορφες ας αντιμετωπίσουμε εκ νέου τον Ουιτσιλοπόστλι και τον Παζούζου.
smooth_criminal 12.2.2020 | 15:21
@Γράφων 12.2.2020 | 09:37

"ώστε να απλωθεί παντού το παγκόσμιο χωριό;..."

Θα απλωθεί ένα παγκόσμιο χωριό, στο οποίο οι αρχές και οι αξίες του δυτικού πολιτισμού θα είναι το κακό, ο δυνάστης, ο σφαγέας. Και θα επικρατούν διάφορες "αξίες", που έχουν προκύψει από τους δύο πιο απίθανους συμμάχους: Ισλάμ + Αριστερά. Τους έχει ενώσει το μίσος προς τον πολιτισμό μας και έτσι καθόμαστε στα σοβαρά και συζητάμε για την "καθαρτική και πολιτισμική υπεροχή του Ισλάμ" (φράση που την δανείζομαι από ένα ενδιαφέρον βιβλίο, που διαβάζω αυτόν τον καιρό και ο συγγραφές την χρησιμοποιεί, για να μας πει πώς παρουσιάζεται το Ισλάμ από μια θολή κουλτούρα) και το αρχαίος κάλλος που μας καταπιέζει!

Μη γένοιτο!
avatar
Γράφων 12.2.2020 | 16:23
"[Ο]λόκληρα τμήματα [κλασικών σπουδών] διαχέουν και διαστρέφουν την μελέτη των Ελλήνων μεταμορφώνοντάς την σε προγράμματα αρχαίων Μεσογειακών σπουδών. Αλλά οι Αιγύπτιοι, οι Σουμέριοι, οι Φοίνικες και οι Καρχηδόνιοι δεν ήταν Έλληνες. Η διαφορά ανάμεσα στους Έλληνες και στους υπόλοιπους πολιτισμούς είναι ολοσχερής: να υπάρχει Βουλή ή Φαραώ, δύο τάξεις ή τρεις [σ.σ. οι ουτοπίες για αταξικές κοινωνίες δεν ειπώθηκαν από τους αρχαίους ημών], Ηρόδοτος ή ένας αυλοκόλακας με μια γλυφίδα στο χέρι. Μπορείς να απελευθερώσεις τους πνευματικούς ανθρώπους ώστε να γράφουν ποίηση και να επιτίθενται στην ελίτ ή να τους κάνεις να χτίζουν τάφους, να κολακεύουν τον Έναν και να χαράσσουν στην πέτρα δουλοπρεπή ιερογλυφικά. Μπορεί κάποιος να είναι ιδιοκτήτης ενός κομματιού γης ή σκαφτιάς των κτημάτων του Μεγάλου Βασιλιά. Να αναγκάσεις τους πλούσιους να κάνουν παραγωγές θεατρικών έργων και να εξοπλίζουν το ναυτικό της πόλης ή να τους επιτρέψεις να κατατμήσουν και να μοιράσουν μεταξύ τους όλη την αρόσιμη γη. Να ακούσεις το "δεν είναι ο Δίας" [από τις Νεφέλες του Αριστοφάνη όπου ο συντηρητικός Αριστοφάνης αμφισβητεί την ύπαρξη του Δία στην ουράνια σκέπη*] ή να καρατομήσεις τους υπερόπτες που δεν προσκυνάνε τον Τουταγχαμών."

https://stanfordmag.org/contents/who-killed-homer
(Η μετάφραση δική μου)

Τι να εξηγείς. Και σε ποιον; Θέατρο σκιών παίζουμε...


* http://www.angelfire.com/ut2/athens5thcentury/NEFELES.htm Οι Νεφέλες από όπου η μετάφραση
avatar
Γράφων 13.2.2020 | 09:38
Εν των μεταξύ όποτε κάνω αντίστροφη αναζήτηση καταλαβαίνω γιατί ένα άρθρο με ενοχλεί, σχεδόν σαν κομματική μπροσούρα.

Ποια είναι η συγγραφέας του άρθρου;
"Beard has cited Germaine Greer's The Female Eunuch, Kate Millett's Sexual Politics, and Robert Munsch’s The Paper Bag Princess as influential on the development of her personal feminism."

https://en.wikipedia.org/wiki/Mary_Beard_(classicist)#Early_life

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη δεν είναι σύμπτωση. Ο στρατευμένος φεμινισμός στρέφεται κατά της καρδιάς του δυτικού πολιτισμού διότι αυτό είναι κομμάτι της ευρύτερης ατζέντας του.

Αν σκοτώσεις την κουλτούρα της αρχαιοελληνικού πολιτισμού που εδράζεται ο δυτικός πολιτισμός;

Αλλά αυτοί οι μπαγάσηδες είχαν Αχιλλέα και Αγαμέμνονα που τσακώνονταν για μια γυναίκα η οποία δεν έχει ανεξάρτητη φωνή στη λογοτεχνία. Δεν αξίζει η καθολοκληρίαν λοιδοοία του μεγαλύτερου πολισμικού επιτεύγματος του πλανήτη;
Του ανθρωποκεντρισμού; Του σεβασμού στο άτομο;

Το ότι δεν αναπτύχθηκε σε κανένα άλλον κραταιό πολιτισμό φεμινισμός διαφεύγει της προσοχής των φεμινιστών. Κανείς άλλος πολιτισμός δεν παρέχει τα διανοητικά εργαλεία για κριτική της άρχουσας τάξης ή των ελίτ.

Ρίξτε τον δυτικό πολιτισμό και ετοιμαστείτε για το αλάθητο του ΚΚ Κίνας ή να προσκυνήσετε τους μεγάλους θρησκευτικούς ηγέτες της Περσίας ή τους τοπάρχες του Μεξικό.
smooth_criminal 13.2.2020 | 19:49
"Γράφων
13.2.2020 | 09:38"

"Αλλά αυτοί οι μπαγάσηδες είχαν Αχιλλέα και Αγαμέμνονα που τσακώνονταν για μια γυναίκα η οποία δεν έχει ανεξάρτητη φωνή στη λογοτεχνία".

Αν πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν ανεξάρτητη φωνή στη λογοτεχνία, ουσιαστικά δική τους υπόσταση, τότε δεν έχουν διαβάσει ή έχουν διαβάσει μέσα από την ιδεολογία τους. Οι γυναίκες, ήδη στα ομηρικά έπη, με όλους τους κοινωνικούς περιορισμούς του φύλου τους, δρουν και αντιδρούν και οι πράξεις τους έχουν συνέπειες. Αυτά όσον αφορά την ελληνική, ευρωπαϊκή και εν γένει δυτική λογοτεχνία. Δεν γνωρίζω για την κινεζική κτλ.
avatar
Γράφων 14.2.2020 | 06:55
Ας μου πει η καθηγήτρια Beard σε ποιον άλλο αρχαίο πολιτισμό απαντάται επώνυμη ομοφυλοφιλική γυναικεία ποιηση η οποια να χαίρει σεβασμού στα σύγχρονά της χρόνια. Ή πόσες ποιήτριες-μαχήτριες σαν την Τελέσιλλα είχαν οι Ολμέκοι.

Στους Πέρσες, στους Αβοριγινες ή στην υποσαχάρια Αφρική;
avatar
cauk 12.2.2020 | 19:42
Αυτοί που κατηγορούν ως υπερευαίσθητους τους βίγκαν, τα λοάτκι και οποιονδήποτε δεν ταιριάζει στην κοσμοθεωρία τους, νιώθουν να απειλούνται από άρθρα σαν αυτό, μάλιστα μας λένε ότι το παραπάνω άρθρο ούτε λίγο ούτε πολύ αποτελεί προσπάθεια υπονόμευσης του δυτικού πολιτισμού προς υπεράσπιση του Ισλάμ και επιδιώκει την καταστροφή των δυτικών αξιών και του ουμανισμού!

Δεν ξέρω αν θα πρέπει ν'ανησυχήσω ή να κλάψω από τα γέλια.