Ο Λουκάς οικοδομεί μια οικογενειακότητα αρκετά λειτουργική. Ναι μεν εικονίζεται να κάνει τις δουλειές του σπιτιού αλλά είναι η συγκολλητική ουσία του σπιτιού. Κρατάει τα μυστικά, θρηνεί στις θλίψεις, τον συνεπαίρνουν οι χαρές, στηρίζει και στηρίζεται.
Lgbtqi+

«Ένας πούστ*ς με πατάτες»

Ήταν ο gay χαρακτήρας της «Ευτυχίας» μια γραφική, αξιοχλεύαστη καρικατούρα; Ή δεν είναι έτσι ακριβώς;

TOY ΘΕΟΔΟΣΗ ΓΚΕΛΤΗ

Ο τίτλος είναι ειλημμένος από μια ατάκα του Λουκά, του κοντινότερου και σταθερότερου φίλου της Ευτυχίας Παπαγιανοπούλου, η ζωή της οποίας αφηγηματοποιήθηκε κινηματογραφικά σε μια ελληνική παραγωγή που συζητήθηκε αρκετά τις τελευταίες μέρες. Η φράση ίσως είναι δημιουργική επαναδιατύπωση του «πούστης» που στη στρατιωτική αργκώ σημαίνει κοτόπουλο. Κοτόπουλο με πατάτες λοιπόν. Μήπως όμως σερβιρισμένο με ισχυρές δόσεις χοντροκομμένης ομοφοβίας; Η θέση μου είναι πως είναι προβληματικό να δούμε την ταινία με τα γυαλιά της ομοφοβίας ως αναλυτικό εργαλείο, γιατί μια τέτοια θέαση θα ήταν φοβικότερη και ελιτίστικη.


Τις τελευταίες μέρες πάντως διαβάζω διάφορα παράπονα και κριτικές για την κινηματογραφική αναπαράσταση του φίλου της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, όπως αυτή αποτυπώνεται στην ταινία Ευτυχία (σκηνοθεσία Άγγελος Φραντζής, σενάριο Κατερίνα Μπέη).


Η κριτική συνοψίζεται στην αναπαράσταση του ομοφυλόφιλου χαρακτήρα με όρους καρικατούρας. Αξιοχλεύαστος, υπερσεξουαλικοποιημένος, γραφικός, να ακκίζεται και να ασχολείται με τις εργασίες του σπιτιού. «Γλίτσα», που «έχει ξεδιψάσει όλη τη χωροφυλακή». Οπισθοχώρηση σε προηγούμενες δεκαετίας και εύκολες σκηνοθετικές και σεναριακές φόρμες ως προς την απεικόνιση της ομοερωτικής επιθυμίας.

 

Ομοφοβία είναι να μας σοκάρει η φράση «ένας πούστης με πατάτες» όταν προβάλλεται αυτοπροσδιοριστικά, να μας προκαλεί πανικό το καλιαρντό ξεκατίνιασμα δύο φίλων και να ζητάμε ακτιβιστικά εχέγγυα από ένα φτωχοδιάβολο της προμεταπολιτευτικής κοινωνίας.


Κατανοώ τη κριτική, κυρίως λαμβάνοντας υπόψη τη βία των αναπαραστάσεων που δεκαετίες πέφτει στα κεφάλια των ΛΟΑΤΚΙ ανθρώπων. Η ενστικτώδης αντίθεση στην ταινία εκπηγάζει από αυτές τις συλλογικές μνήμες: οι κωμωδίες με τον Παράβα, ο καλλιτέχνης/μόδιστρος ομοφυλόφιλος, ο γκέι ως μια χαίνουσα πηγή δυστυχίας. Είναι αξιοσημείωτο βέβαια πως η οδύνη της μνήμης συνέχει με μια λεπτή ειρωνεία και τους queer ανθρώπους, αλλά και την ηρωίδα της αφήγησης της οποίας η πρώτη φράση είναι «δεν ήθελα να θυμάμαι».

 

Η γνωριμία του Λουκά (Θάνος Τοκάκης), περί ου ο λόγος, με την πρωταγωνίστρια γίνεται στην αυλή του σπιτιού που έχει μετακομίσει αυτή (Κάτια Γκουλιώνη, Καρυφυλλιά Καραμπέτη) με τη μητέρα της και με τη μία της κόρη μετά τον χωρισμό της. Αναθέτοντάς του ως θέλημα να αγοράσει τσιγάρα, προκαλεί την έκπληξη του νεαρού Λουκά για το ποσό που του δίνει. «Όλο το εργοστάσιο θα πάρω, μωρή κυρά;» Η Ευτυχία αμέσως μετά ορθά κοφτά απορρίπτει τον χαρακτηρισμό της μητέρας «δεντρογαλιά» και τον αντικαθιστά με ένα στέρεο «πούστης είναι». Χωρίς οργή, απαξία, έκπληξη, βδελυγμία και ταραχή.

 

Τι άλλο θα μπορούσε να είναι ο Λουκάς άλλωστε; Είμαστε στις αρχές του ελληνικού Μεσοπολέμου, και δεν υπάρχουν άλλοι διαθέσιμοι ρητορικοί πόροι, για να αντλήσει κανείς στη νοηματοδότηση του σεξουαλικού εαυτού. Η ομοφυλοφιλία per se αφαιρείται από τον ποινικό κώδικα το 1951. Ο Λουκάς δε θα είναι «ομοφυλόφιλος» και πολλώ δε μάλλον δυτικού τύπου «γκέι». Δε θα είναι όμως και «κίναιδος» όπως σπεύδουν να τον χαρακτηρίσουν κάποιοι συνάδελφοι της Ευτυχίας. Θα είναι πούστης και την ίδια στιγμή περισσότερο «άντρας» από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες, όπως λέει η ηρωίδα σε μια έκρηξη αγανάκτησης όταν μαθαίνει ότι άνθρωποι από το καλλιτεχνικό συνάφι παραπονιούνται για τη διαρκή παρουσία του Λουκά στις συναντήσεις τους με την Ευτυχία. Η απάντηση στην ομοφοβία γίνεται φυσικά με ουσιοκρατικές αναφορές, την ταύτιση δηλαδή του άντρα με την εντιμότητα, τη ντομπροσύνη και την ευθύτητα.


Αλλά δεν ξέρω σε τελική ανάλυση τι κερδίζουμε αν φορέσουμε την Judith Butler στον ελληνικό μεσοπόλεμο.

 

Η γνωριμία του Λουκά (Θάνος Τοκάκης), περί ου ο λόγος, με την πρωταγωνίστρια γίνεται στην αυλή του σπιτιού που έχει μετακομίσει αυτή (Κάτια Γκουλιώνη, Καρυοφυλλιά Καραμπέτη) με τη μητέρα της και με τη μία της κόρη μετά τον χωρισμό της.


Η γενέθλια στιγμή της φιλίας της Ευτυχίας και του Λουκά είναι όταν τον υπερασπίζεται από τα αγόρια της γειτονιάς που του κλέβουν τα ρέστα θυμίζοντάς μας το ομώνυμο διήγημα του Κώστα Ταχτσή. Ο συγγραφέας αντλεί από μια κομβική αφήγηση της queer ελληνικής λογοτεχνίας.

 

Το να χαρακτηρίσουμε ομοφοβική την ταινία είναι μια πράξη που ξεριζώνει τους τρόπους ζωής, τους κώδικες και την κουλτούρα μιας ολόκληρης γενιάς «κουίρ» ανθρώπων. Είναι μια ταφόπλακα στους ευφάνταστους τρόπους, στους μηχανισμούς άμυνας, στο χιούμορ και στην ανθεκτικότητα ανθρώπων που αντιπάλευαν κάθε μέρα την ομοφοβική κοινωνία. Είναι σα να θέλουμε να σιγήσουν τα καλιαρντά τους αστεία, η σεξουαλική τους τόλμη, οι οικογένειες που συγκρότησαν, οι συμμαχίες που συνήψαν. Γιατί ο Λουκάς οικοδομεί μια οικογενειακότητα αρκετά λειτουργική. Ναι μεν εικονίζεται να κάνει τις δουλειές του σπιτιού, όπως πολλοί γνωστοί μου επισήμαναν, αλλά είναι η συγκολλητική ουσία του σπιτιού. Κρατάει τα μυστικά, θρηνεί στις θλίψεις, τον συνεπαίρνουν οι χαρές, στηρίζει και στηρίζεται. Με τη συντροφιά ενός μπάφου παρηγορείται από την Ευτυχία για τον πρόσφατο χωρισμό του και ο δεύτερος συντροφός της – αστυνομικός στο επάγγελμα – του απευθύνεται με έγνοια, «μη στενοχωριέσαι, βρε Λουκά».

 

Ομοφοβία είναι να μας σοκάρει η φράση «ένας πούστης με πατάτες» όταν προβάλλεται αυτοπροσδιοριστικά, να μας προκαλεί πανικό το καλιαρντό ξεκατίνιασμα δύο φίλων και να ζητάμε ακτιβιστικά εχέγγυα από ένα φτωχοδιάβολο της προμεταπολιτευτικής κοινωνίας. Το «παλουκούσου κάτω, μωρή κουρούνα» που απευθύνει ο Λουκάς στην Ευτυχία είναι μια υφολογική γενεαολογία των καλιαρντών, ντυμένο με τόση αγάπη και οικειότητα που κάνει τη μομφή για ομοφοβία αστεία.

 

 

 

Lgbtqi+

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

The Queer Archive Festival: Η Αθήνα για ένα τετραήμερο στα χρώματα του ουράνιου τόξου

Lgbtqi+ The Queer Archive Festival: Η Αθήνα για ένα τετραήμερο στα χρώματα του ουράνιου τόξου

11.2.2020
11528 - ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ: Μια γραμμή ψυχολογικής στήριξης για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και τις οικογένειές τους

Lgbtqi+ 11528 - ΔΙΠΛΑ ΣΟΥ: Μια γραμμή ψυχολογικής στήριξης για τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα και τις οικογένειές τους

6.2.2020
Τα συγκλονιστικά γράμματα ενός γκέι απ' τον Ασπρόπυργο και ο βιασμός του από μια παρέα «παιδιών καλών οικογενειών»

Lgbtqi+ Τα συγκλονιστικά γράμματα ενός γκέι απ' τον Ασπρόπυργο και ο βιασμός του από μια παρέα «παιδιών καλών οικογενειών»

31.1.2020
Το ομοφοβικό κήρυγμα ενός Ελληνόρθοδοξου παπά στην Αστόρια που ενέπνευσε γκέι Ελληνοαμερικανό συγγραφέα

Lgbtqi+ Το ομοφοβικό κήρυγμα ενός Ελληνόρθοδοξου παπά στην Αστόρια που ενέπνευσε γκέι Ελληνοαμερικανό συγγραφέα

29.1.2020
Yπέγραψαν σύμφωνο συμβίωσης μέσα στις φυλακές της Λευκωσίας. Μιλούν στο LIFO.gr

Lgbtqi+ Yπέγραψαν σύμφωνο συμβίωσης μέσα στις φυλακές της Λευκωσίας. Μιλούν στο LIFO.gr

28.1.2020
50 περιοχές της Πολωνίας δηλώνουν «LGBT-free» κι ένας φωτογράφος τις ξεμπροστιάζει φανταστικά

Lgbtqi+ 50 περιοχές της Πολωνίας δηλώνουν «LGBT-free» κι ένας φωτογράφος τις ξεμπροστιάζει φανταστικά

23.1.2020
Η επιδημία της γκέι μοναξιάς

Lgbtqi+ Η επιδημία της γκέι μοναξιάς

14.1.2020
Παρακολουθώντας το πρώτο μάθημα για ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα σε τμήμα Ψυχολογίας στην Ελλάδα

Lgbtqi+ Παρακολουθώντας το πρώτο μάθημα για ΛΟΑΤΚΙ+ ζητήματα σε τμήμα Ψυχολογίας στην Ελλάδα

12.1.2020
Queer ήρωες στα αθηναϊκά θέατρα: Όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα ήταν κάποτε απαγορευμένα

Lgbtqi+ Queer ήρωες στα αθηναϊκά θέατρα: Όσα σήμερα θεωρούνται δεδομένα ήταν κάποτε απαγορευμένα

28.11.2019
Η Ελλάδα του λευκού, straight, αρτιμελούς αρσενικού

Lgbtqi+ Η Ελλάδα του λευκού, straight, αρτιμελούς αρσενικού

27.11.2019
15 Σχόλια
avatar
ΦΩΤΕΙΝΗ 8.1.2020 | 11:31
Συμφωνώ ότι για να αποτυπωθεί πιστά μια κοινωνία (στην συγκεκριμένη περίπτωση, η Ελλάδα περασμένων δεκαετιών) πρέπει να αποτυπωθούν πιστά όχι μόνο τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματα της (στην συγκεκριμένη περίπτωση, η ομοφοβία). Όμως, ακριβώς εδώ είναι το θέμα: αν θες να αποτυπώσεις πιστά την Ελλάδα των περασμένων δεκαετιών, πρέπει να αποτυπώσεις και άλλα πράγματα: πχ. ότι ο ίδιος άντρας που αποκαλούσε τον φανερό ομοφυλόφιλο με κοροϊδευτικά χαρακτηριστικά μπορεί να ήταν και ο ίδιος ομοφυλόφιλος, αλλά κρυφός ομοφυλόφιλος, και για να το κρύψει είχε παντρευτεί, αρνιόταν να κάνει δουλειές του σπιτιού, και κορόιδευε τον φανερό ομοφυλόφιλο.
Takis Papas 8.1.2020 | 13:54
Πολύ σωστά. Η χωροφυλακή που "ξεδιψάστηκε" ήταν επίσης γκέι.
Μόνο που τότε θεωρούσαν γκέι μόνο τους θηλυπρεπείς. Μάλλον σωστά λοιπόν απεικονίζονται στην ταινία.
Οι αντιδράσεις στη χώρα μας προκαλούνται επειδή ακόμα και σε σύγχρονες παραγωγές έχουμε μείνει σ αυτή την απεικόνιση. Η μία καρικατούρα στις δέκα πραγματικές συμπεριληπτικές απεικονίσεις, όπως στο εξωτερικό, δε θα προκαλούσε αντιδράσεις.
Να θυμίσω ότι εχουμε να δούμε ζευγάρι αντρών μη καρικατούρα, σε ελληνική παραγωγή, απ το 2003 στη σειρά του Παπακαλιάτη. 17 χρόνια!!! Αυτό λέει πολλά.
Hannele 8.1.2020 | 14:19
Συμφωνώ απόλυτα!
Να προσθέσω καιτου Καπουτζίδη στην "Εθνική Ελλάδος".
Takis Papas 11.1.2020 | 15:21
Hannele
Όντως πολύ σημαντική και η τελευταία δουλειά του Καπουτζίδη, όπου όμως οι δυο γκέι χαρακτήρες δε φιλήθηκαν ποτέ ως ζευγάρι.
Δυστυχώς παραμένει δηλαδή το 2003 (χωρίς "εκπτώσεις")
avatar
Dimimor28 8.1.2020 | 16:23
Είναι σαν να δεχόμαστε ως δεδομένο δηλαδή ότι το 80% τον ομοφυλόφιλων της εποχής εκείνης συμπεριφερόταν οπως ο ήρωας της ταινίας!! Μας δουλεύετε?
Όι περισσότεροι ομοφυλόφιλοι εκείνης της εποχής για να κρυφτούν από την κοινωνία είχαν υιοθέτησή τα αποδεκτά από την κοινωνία πρότυπα, έπνιγαν την σεξουαλικότητα τους και έκαναν οικογένειά ενω παράλληλα πήγαιναν τις νύχτες στα πάρκα για να βρουν ανακούφιση!!!
avatar
acantholimon 8.1.2020 | 19:25
Την έχουν δει την ταινία;Προστάτευσε έναν άνθρωπο,που τον είχαν στην καζούρα και στη σφαλιάρα,γιατί ήταν θηλυπρεπής ομοφυλόφιλος.Τον έβαλε σε ένα σπίτι με τέσσερις γυναίκες σε μια εποχή,που ήξερε,ότι θα μπει στα στόματα του κόσμου.Έγινε μέλος της οικογένειας και κατά κάποιο τρόπο συνεργάτης.Στην ουσία τον έβγαλε από το περιθώριο.Το οποίο μάλλον θα ήταν βέβαιο για έναν άνθρωπο,που δεν είχε χρήματα,μόρφωση,κάποια καλλιτεχνική υπόσταση έστω,ώστε να τον αποδέχονται ως,ας πούμε,εκκεντρικό ή χαριτωμένα διαφορετικό.Τι ομοφοβικό έχει να δίνεις αξιοπρέπεια σε κάποιον,που οι άλλοι αντιμετώπιζαν σαν σκουπίδι;Αν μείνουμε σε κάποιες εκφράσεις και στο αν καθάριζε σε μια σκηνή φασολάκια,ξέρω 'γω (που δεν ξέρω και τι κακό έχει),χάνουμε την ουσία,αλλά και την επαφή με την εποχή,με τα ήθη,τον κόσμο μέσα στον οποίο έζησαν αυτοί οι άνθρωποι.Στο κάτω κάτω είναι η αφήγηση μιας ιστορίας.Οι χαρακτήρες δεν οφείλουν να είναι κάπως ή να προμοτάρονται συγκεκριμένα μηνύματα.Προσωπικά δε βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στις αγιογραφίες και σε ιδανικές εικόνες σαν χαρούμενες διαφημίσεις με οικογενειακά πρωινά ξεκομμένες από την πραγματική ζωή και τους πραγματικούς ανθρώπους.Και η Ευτυχία σίγουρα δεν ήταν αυτό.
Μαρλένο Νίκα 9.1.2020 | 01:35
To πρόβλημα με την σκοπιά της ταινίας (και του άρθρου) είναι ότι τα άτομα της μειονότητας αυτής περιγράφονται με όρους που προέρχονται από την οπτική των ατόμων που δεν ανήκουν στη μειονότητα αυτή και αντιθέτως ανήκουν στην ομάδα που ασκεί την καταπίεση. Η ταινία δεν θα κατηγορηθεί γιατί η ιστορία της λαμβάνει χώρα τον προηγούμενο αιώνα, αλλά επειδή ο συγκεκριμένος χαρακτήρας είναι μια καρικατούρα των αντιλήψεων που είχαν για αυτόν οι άλλοι από τον προηγούμενο αιώνα έως και σήμερα. Ο χαρακτήρας του όλος δομείται συλλήβδην πάνω στη σεξουαλικότητά του και μόνο και αυτό είναι το ομοφοβικό.
avatar
Έπαρχος Μασπηρεκαιμασήκωσους 9.1.2020 | 09:54
Βασικό λάθος τόσο των επικριτών της ταινίας όσο και του αρθρογράφου είναι ότι το ζητούμενο δεν είναι πως αντιμετωπίζει η ταινία γενικά τους ομοφυλόφιλους. Το ζητούμενο είναι πως αντιμετωπίζει η ταινία τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, ο οποίος υπήρξε και αληθινό πρόσωπο και τύχαινε να είναι και ομοφυλόφιλος. Αλλά αυτή είναι η παράνοια του group identity, που έχει αναχθεί σε σημαντικότερη αξία από την ατομικότητα: θεωρεί τους ομοφυλόφιλους, τους στρέιτ, τις γυναίκες, τους άντρες κλπ. απλούς εκπροσώπους της "φυλής" τους.
Takis Papas 11.1.2020 | 15:30
Σωστά. Όμως σε μια χώρα που η απεικόνιση ή η "εκπροσώπηση" των ομοφυλόφιλων είναι ελάχιστη και συνήθως μονόπλευρη (σε αντίθεση με άντρες, γυναίκες, στρέιτ κλπ), είναι φυσικό να εκφράζονται αντιδράσεις.
avatar
Kim-Il-Sung 10.1.2020 | 08:46
Γράφει ο συντάκτης:
"Αξιοχλεύαστος, υπερσεξουαλικοποιημένος, γραφικός"

Διαβάζοντας πολλές φορές το τρίπτυχο αυτό, που καταγράφεται σαν οι όροι να συνδέονται μεταξύ τους, ας συνειδητοποιήσουν οι διοργανωτές στα γκέι παρέιντ τις τραγικές εικόνες μερικών από τους συμμετέχοντες, με εμφανίσεις πρωταγωνιστών πορνοταινίας, που υποβιβάζουν με τον τρόπο αυτό τους γκέι σε καθαρά σεξουαλική υποκατηγορία, δίνοντας άλλοθι σε κάθε ακραία μονοδιάστατη εικόνα του ομοφυλόφιλου από το παρελθόν.

Αν δεν γνωρίζει κάποιος σε ποιον κόσμο ζει, πώς θα περάσει το μήνυμα του; Ποιος άνθρωπος μπορεί να απευθυνθεί σοβαρά σε οποιοδήποτε κοινό για τα αιτήματα του φορώντας π.χ. στολή κλόουν; Δεν θα πρέπει να έχει μια στοιχειώδη αντίληψη του περιβάλλοντος; Κατ΄αντιστοιχία, ποιος θα αντιμετωπίσει σοβαρά αιτήματα ανθρώπων που είναι ντυμένοι με πέτσινες λωρίδες που μετατρέπουν τον ομοφυλόφιλο σε "υπερσεξουαλικοποιημένη" καρικατούρα, και άρα "γραφικό" όπως κάθε καρικατούρα;

Μπας και καμιά φορά ξυπνήσουν οι κοινότητες που αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικότητες και καταλάβουν ότι οι άνθρωποι αυτοί θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν να παρουσιάσουν τον εαυτό τους με πλήρη αντίληψη των στοιχείων εκείνων που κάνουν την παρουσία ενός ανθρώπου να επιβάλλεται ως ουσιαστικός και υπεύθυνος συνομιλητής, Ως κάποιος που αντιπροσωπεύει μια πραγματική, πολυδιάστατη ανθρώπινη προσωπικότητα και όχι σαν να υποβιβάζει τα ίδια του τα αιτήματα.
Takis Papas 11.1.2020 | 15:37
Μόνο που την άποψή σου αυτή, την έχει ξεπεράσει ήδη η πραγματικότητα. Σε όλο το δυτικό κόσμο που η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας είναι τεράστια, τα pride ζουν και βασιλεύουν και μάλιστα βοήθησαν πολύ στην αποδοχή αυτή.
Κρίνεις τη μέρα μιας γιορτής/διαδήλωσης για να καταθέσεις στην ουσία ένα ψευδοδίλημμα.
Ή πράιντ ή "σοβαρότητα".
Και τα δυο βεβαίως δεν είναι αλληλοαποκλειόμενα.
Υπάρχουν όλων των ειδών οι τύποι ανθρώπων. Και η ανοχή και ισότητα δεν εξαρτώνται απ αυτό.
Εξάλλου το πράιντ είναι μάλλον η μόνη περίπτωση που εσύ ακούς για γκέι, επειδή αυτό διαλέγουν τα μέσα. Φαντάζομαι δε γνωρίζεις τους συλλόγους, τις δράσεις τους, τις εκδόσεις τους, τις συναντήσεις με δημόσιους φορείς και υπουργεία, τις προσφυγές σε δικαστήρια κλπ
avatar
Kim-Il-Sung 13.1.2020 | 07:50
Η απάντηση αυτή νομίζω βοηθά τη συζήτηση διότι εφόσον αναφέρεις δράσεις σε "δημόσιους φορείς και υπουργεία, προσφυγές σε δικαστήρια", αυτονόητα έρχεται η σκέψη: όταν γίνονται οι δράσεις αυτές, δεν υπάρχουν "όλων των ειδών οι τύποι ανθρώπων"; Ασφαλώς υπάρχουν, αλλά στις δράσεις αυτές δεν συμμετέχουν οι άνθρωποι με τις δερμάτινες λωρίδες και στολές.
Άρα, νομίζω γίνεται κατανοητό το θέμα.

Μια παρέλαση διεκδίκησης με πανό, χορό και τραγούδι, είναι απολύτως σοβαρή, αλλά εφόσον πρόκειται για δράση δικαιωμάτων που σκοπό έχει να "βοηθήσει στην αποδοχή", εννοώντας από τους μή γκέι, υπάρχει μια σοβαρή λογική στο να ακολουθηθεί η στάση που τηρείται και στις άλλες διεκδικήσεις. Υπάρχουν μεν όλων των ειδών οι τύποι, αλλά ανάλογα με το περιβάλλον που ζει κάποιος κατανοεί τι βοηθά και τι όχι.
Άλλωστε γνωρίζουμε δηλώσεις ανθρώπων που είναι γκέι και έχουν επιφυλάξεις για τους ίδιους λόγους. Βεβαίως, σε ένα πράιντ είναι αδύνατον να τεθούν διαχωρισμοί ακόμα κι αν κάποιοι ενοχλούν, διότι ένα πράιντ πρέπει να είναι ενωτικό χωρίς δημοσιοποίηση εσωτερικών συγκρούσεων.

Να προσθέσω πάντως ότι αν στον δυτικό κόσμο υπήρχε η αποδοχή που αναφέρεις, τότε οι στατιστικές δεν θα έδειχναν ότι στις μεγάλες πόλεις συγκεντρώνονται πολύ μεγαλύτερα ποσοστά γκέι ανθρώπων από ότι είναι ο συνολικός μέσος όρος.

Πιθανόν δηλ. να μπερδεύουμε την αδιαφορία της ανώνυμης μεγαλούπολης με την αποδοχή.
Άλλωστε, δεν νομίζω ότι τίθεται ζήτημα αποδοχής ή πλήρους κατανόησης. Υπάρχει μόνο ζήτημα κατανόησης των δικαιωμάτων ισονομίας. Για να πω ένα ακραίο παράδειγμα, ένας σταλινικός και ένας χουντικός, είναι αδιάφορο αν θα συμφωνήσουν σε ένα πρότυπο ιδεολογίας ή κοινωνικής συμπεριφοράς. Αυτό που είναι σημαντικό είναι να κατανοούν ότι έχουν δικαιώματα ισονομίας. Εκεί είναι η όλη προσπάθεια.

Διαφορετικά, είναι μια δύσκολη εξίσωση, αφού ακόμα και σε πολύ καλές συνθήκες αποδοχής, επειδή η δημόσια γκέι συμπεριφορά αφορά έναν μικρό αριθμό ανθρώπων, πάντα θα συνοδεύεται από την ενοχλητική παρατήρηση των γύρω (ακόμα κι αν δεν υπάρχει ομοφοβία), όπως γίνεται με κάθε ιδιαίτερη συμπεριφορά σε ένα μικρό μέρος. Πιθανόν αυτό να οδηγεί πάντα σε μια ζωή στις μεγαλύτερες πόλεις.

Προσωπικά πιστεύω ότι αν βοήθησε κάτι πολύ, δεν είναι τα πράιντ, αλλά η δύσκολη απόφαση μεμονωμένων ανθρώπων που αποδέχτηκαν δημόσια την διαφορετικότητα τους, με αντίτιμο βεβαίως τις κοινωνικές δυσκολίες που συνεπάγεται αυτό, κυρίως παλαιότερα, αλλά και τώρα. Φυσικά δεν μπορούν να το κάνουν όλοι και είναι θεμιτό, αλλά όσοι το έκαναν πρόσφεραν πολλά.
avatar
bcool 10.1.2020 | 18:57
Μια απορία έχω... Η ταινία του Almodovar "Ι'm so excited" πρέπει να θεωρείται ομοφοβική ή όχι και γιατί; Αιτιολογήστε την απάντησή σας παρακαλώ.
Takis Papas 11.1.2020 | 15:45
Όπως είπα και πιο πάνω, στην Ισπανία θα ληφθεί ως χιουμοριστική και όχι ως ομοφοβική. Στη χώρα αυτοί υπαρχουν πολλές εκπομπές στην τηλεόραση, ταινίες κλπ που δεν αφορούν καρικατούρες. Πολλοί γκέι ζουν ανοιχτά, ακόμα και δημόσια πρόσωπα και η αποδοχή είναι μεγάλη. Το pride της Μαδρίτης είναι η μεγαλύτερη γιορτή που υπαρχει σ αυτή τη χώρα με μαζική συμμετοχή όλων.
Πχ τα απογεύματα παίζει εκπομπή ραντεβού στα τυφλά που περιλαμβάνει και γκέι κλπ
Ο κόσμος έχεις περισσοτερες και διαφορετικές προσλαμβάνουσες.
Αυτός είναι νομίζω και ο λόγος που η μεταφορά του σίριαλ Vicious του Μπέζου δεν έπιασε εδώ.
avatar
bcool 11.1.2020 | 16:22
Δηλαδή ο χαρακτήρας του θηλυπρεπούς gay είναι αποδεκτός αρκεί να βρισκόμαστε σε χιουμοριστικό πλαίσιο μόνο; Ας μιλήσυμε για την Ελλάδα, ελληνική ταινία συζητάμε.