Το να φροντίζουμε για την καλή υγεία και ζωή των κατοικιδίων μας είναι όχι μόνο ζωτικής σημασίας για εμάς αλλά και ένα στοιχείο πολιτισμού. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Living

«Δεν είναι pets· είναι όντα του ίδιου σύμπαντος»: Ένας ομοιοπαθητικός κτηνίατρος αναλύει τη βαθιά μας σχέση με τα ζωα

Ο ομοιοπαθητικός κτηνίατρος Νίκος Γκόλφης ακολουθεί εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας βοηθώντας τα κατοικίδια να ξαναβρούν την σωματική και ψυχική τους υγεία και φιλοσοφεί πάνω στη σχέση ανθρώπων και ζώων

Την μέρα που πήγα να συναντήσω τον ομοιοπαθητικό κτηνίατρο Νίκο Γκόλφη στο ιατρείο του στο Κολωνάκι τον βρήκα να ψιθυρίζει με ήρεμη φωνή γλυκόλογα στο αυτάκι ενός μαυρόασπρου (tuxedo cat) γατούλη. Ακριβώς δίπλα του στεκόταν η κηδεμόνας του ζώου που το είχε φέρει για να του χορηγηθεί ένας ορός ενυδάτωσης καθώς τις τελευταίες μέρες είχε σταματήσει να τρώει και να πίνει νερό.

 

Ο γάτος δεχόταν με απίστευτη στωικότητα τις φροντίδες του γιατρού και δεν κουνήθηκε ρούπι ακόμα κι όταν έφθασε η στιγμή να του βάλει την βελόνα του ορού κάτω από το δέρμα. «Αυτό δεν είναι τίποτα. Το εντυπωσιακό είναι όταν, τις φορές που έχει χρειαστεί να του πάρει αίμα, δίνει οικειοθελώς στον γιατρό ακόμα και το ποδαράκι του» μου λέει η κηδεμόνας του θέλοντας να τονίσει το πόσο σημαντικό είναι να καταφέρει ο κτηνίατρος να κερδίσει την εμπιστοσύνη του ζώου.

 

Ο Μασούντ (σ.σ. έτσι λέγεται ο γάτος) έπασχε από λοιμώδη περιτονίτιδα, ένα πολύ σοβαρό λοιμώδες νόσημα που προσβάλλει τις γάτες και μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο. Εμφάνιζε προβλήματα με τον σπλήνα, είχε εμετούς και διάρροιες. Όταν τον ανέλαβε ο κ. Γκόλφης ήταν ήδη 12 ετών. Σήμερα είναι 19, που σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει τα 100, σε ανθρώπινα χρόνια, και τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά με την ομοιοπαθητική αγωγή που ακολουθεί. «Μάλιστα ο συνάδελφος που του κάνει τους υπέρηχους έχει εντυπωσιαστεί διότι δεν βλέπει καμία μεγάλη μεταβολή εκφυλιστικού τύπου στα όργανά του. Κάποια στιγμή βέβαια θα συμβεί κι αυτό διότι δεν υπάρχει η αθανασία, ούτε στις γάτες, αλλά το αναφέρω διότι είναι εντυπωσιακό» λέει ο κ. Γκόλφης ο οποίος αφού τελείωσε την κτηνιατρική σχολή της Θεσσαλονίκης έκανε σεμινάρια ομοιοπαθητικής στην Ελληνική Εταιρία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής στην Αθήνα οπότε και έχει την διπλή ιδιότητα του κλασσικού αλλά και του ομοιοπαθητικού κτηνιάτρου.

 

Πιστεύω ακράδαντα ότι η πιο αληθινή σχέση που έχουμε πλέον είναι αυτή με τα κατοικίδιά μας, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Διότι αν ήταν πιο χαλαρές και αληθινές οι διαπροσωπικές μας σχέσεις δεν θα υπήρχε και η μεταφορά διαφόρων καταστάσεων πάνω στα ζώα μας. Είμαι πεπεισμένος ότι την αλήθεια μας στην ουσία την συγκοινωνούμε μόνο με τα κατοικίδιά μας.

 

Αν και η ομοιοπαθητική αποκτά ολοένα και περισσότερους ακόλουθους στις μέρες μας πολλοί εξακολουθούν να δυσπιστούν σχετικά με τα αποτελέσματα αυτής της εναλλακτικής μεθόδου της ιατρικής. Πολλοί μάλιστα πιστεύουν ότι η ομοιοπαθητική δρα μέσω του placebo, δηλαδή της αυθυποβολής. «Όμως στα ζώα δεν υπάρχει η έννοια της αυθυποβολής» λέει ο κ. Γκόλφης ο οποίος εξασκεί την ομοιοπαθητική για ζώα εδώ και 25 χρόνια έχοντας διαπιστώσει, όπως λέει ο ίδιος, την μεγάλη αποτελεσματικότητα της.

 

«Όταν ξεκίνησα το '94 να εξασκώ την ομοιοπαθητική στα ζώα θεωρούμουν κάτι "εξωτικό". Όμως δεν είχα καλή σχέση με τον τρόπο που αντιμετωπίζει ανθρώπους και ζώα η κλασσική ιατρική και μέσα από μια διεργασία ψαξίματος βρήκα ότι η ομοιοπαθητική ταίριαζε καλύτερα στην δική μου ιδιοσυγκρασία. Εφόσον μάλιστα διαπίστωσα ότι έχει και αποτελεσματικότητα στα ζώα εξασκώ το επάγγελμα του ομοιοπαθητικού κτηνιάτρου με μεγάλη ευχαρίστηση» συμπληρώνει.

 

Όταν ο κ. Γκόλφης ανέλαβε τον Μασούντ ήταν ήδη 12 ετών. Σήμερα είναι 19, που σημαίνει ότι έχει ξεπεράσει τα 100, σε ανθρώπινα χρόνια, και τα πηγαίνει εξαιρετικά καλά με την ομοιοπαθητική αγωγή που ακολουθεί. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO

 

Η ομοιοπαθητική για κατοικίδια βασίζεται στις ίδιες αρχές με αυτές της ομοιοπαθητικής για ανθρώπους. Ο πυρήνας της δε βασίζεται πάνω στην αρχή του Ιπποκράτη, του γνωστού ιατρού της αρχαιότητας, που έλεγε ότι τα «Όμοια ομοίων ιάματα εισί», δηλαδή ότι τα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια. Ή αλλιώς ότι αυτό που σου προκαλεί το πρόβλημα μπορεί και να σε γιατρέψει. «Για να σας το εξηγήσω πρακτικά στην ομοιοπαθητική υπάρχει για παράδειγμα το arsenicum album- η αρχική ουσία δεν είναι ανιχνεύσιμη και τελικά αυτό που χορηγείται στον θεραπευόμενο είναι το ενεργειακό της αποτύπωμα» λέει ο κ. Γκόλφης.

 

Όπως συνεχίζει να μου εξηγεί η ομοιοπαθητική είναι η προσπάθεια να επιλυθούν εναλλακτικά τα προβλήματα χωρίς επιθετικές παρεμβάσεις με κορτιζόνες, αντιβιοτικά κλπ. Εκτός από τις περιπτώσεις που χρήζουν χειρουργείου. Νεφρικές και ηπατικές ανεπάρκειες, καρκίνους κ.λπ.

 

Σχετικά με τον καρκίνο που εμφανίζεται πλέον και σε πολλά κατοικίδια- γάτες και σκύλους- ο κ. Γκόλφης μου επισημαίνει ότι στα πρώτα χρόνια της πορείας του τα περιστατικά με καρκίνο ήταν σπάνιο φαινόμενο. «Τώρα είναι κάτι το συνηθισμένο. Είναι εντυπωσιακό το πόσο έχουν αυξηθεί τα κρούσματα και στα κατοικίδιά μας- υπάρχει ανάλογη αύξηση με αυτήν που παρατηρείται και στον άνθρωπο. Και σε όλες τις ηλικίες. Είναι τρομακτικό.

 

Όμως συμβαίνει και κάτι άλλο που το λέω καμιά φορά χάριν αστεϊσμού αλλά ισχύει: επειδή στους καιρούς μας, όλους μας κάτι μας τρώει, τα ζωάκια μας ξύνονται. Πριν την κρίση μπορεί να είχα 2-3 ζωάκια το τρίμηνο με κνησμό, τώρα πια πρέπει να σας πω ότι έχω 8-10 την εβδομάδα. Και πέρα από τις περιπτώσεις που έχουν ψύλλους, τσιμπούρια ή αλλεργίες, σε πολλά από αυτά υπάρχει ψυχογενές υπόστρωμα. Είναι σαφές ότι υπάρχει μια κατάσταση έντασης και εσωτερίκευσης του άγχους των ανθρώπων. Τα ζώα ναι μεν δεν έχουν ενοχές αλλά εσωτερικεύουν τον κραδασμό από τις δικές μας ενοχές.

 

Τα κατοικίδια στις μέρες μας εμφανίζουν πολύ συχνά και στρες, ειδικά όταν δεν υπάρχει μια κανονικότητα μέσα στο σπίτι, αλλά και όταν ο άνθρωπός τους είναι στρεσαρισμένος εμφανίζουν κι αυτά «στρες εξ αγχιστείας». Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Μια κυρία που με επισκέφθηκε πρόσφατα τελευταία απέκτησε εγγονάκι, διανύει μια περίοδο τρομερής έντασης- επειδή έχει αναλάβει ένα σωρό ευθύνες- και το σκυλάκι της έχει ξεκινήσει να ξύνεται μανιωδώς. Μια άλλη περίπτωση ήταν όταν ένας κύριος μου έφερε το σκυλάκι του που είχε πολύ έντονη διάθεση να τρώει την ουρά του. Στο ιστορικό που πήρα μου ανέφερε ότι είχε χάσει κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο οπότε είχε έντονη στεναχώρια και εσωτερική «φαγούρα». Η επιλογή του ομοιοπαθητικού σκευάσματος που αποφάσισα να δώσω στο ζώο έγινε βάσει της εσωτερίκευσης της στεναχώριας. Το ζωάκι σταμάτησε να ξύνεται μέσα σε 3-4 μέρες και δεν ξανασχολήθηκε από τότε με την ουρά του.»


«Ένα σύμπτωμα της στεναχώριας είναι οι αναστεναγμοί και τα ξεφυσήγματα» λέει ο κ. Γκόλφης, ο οποίος όχι μόνο φαίνεται να τρέφει αληθινή συμπάθεια, αγάπη και σεβασμό για τα ζώα που κουράρει αλλά έχει φιλοσοφήσει αρκετά και τη σχέση του ανθρώπου με τα ζώα συντροφιάς.


«Στην ουσία μόνο με τα ζώα έχουμε εκπομπή του όλου της ταυτότητάς μας και μάλιστα με αμεσότητα διότι η σχέση μας με αυτά δεν υφίσταται το περίκλειστο του «εγώ» και του «λόγου», οπότε αναγκαστικά μεταφέρουμε σε αυτά διάφορα πράγματα από το μέσα μας. Δεν κάνουμε δημόσιες σχέσεις με τα κατοικίδιά μας.


Έχω δει πολλές περιπτώσεις που ο άνθρωπος έχει κολίτιδα και έπειτα από λίγο εμφανίζει και το ζώο του κολίτιδα. Ή περιπτώσεις ανθρώπων με διαβήτη που αποκτά και το ζώο τους διαβήτη. Συμβαίνει αρκετά συχνά αυτό. Γι' αυτό και είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε την συγγένεια των κραδασμών. Αυτό δεν σημαίνει κατ' ανάγκη ότι εμείς προκαλούμε στο ζωάκι μας αυτές τις ασθένειες αλλά είναι σαν να δημιουργείται μια ολότητα η οποία συγγενεύει πολύ σε όλα τα επίπεδα, συμπεριφορικά και σωματικά. Κι αν σκεφτούμε ότι στα περισσότερα σωματικά προβλήματα υπάρχει ένα ψυχικό υπόβαθρο τα ζωάκια, στο βαθμό που συγγενεύουν ψυχικά με μας, υπάρχει κατ' αντιστοιχία η πιθανότητα να εμφανίσουν τα ίδια σωματικά προβλήματα με μας.

 

Είναι ένας οδηγός τα ζωάκια μας και μπορούν να θέσουν ερωτήματα σε σχέση με το τι είμαστε. Κάποια στιγμή είχα μια πολύ ακραία περίπτωση. Ήταν μια κυρία που είχε μια γατούλα που επί δύο χρόνια την ξυπνούσε κάθε βράδυ στις 4 και δεν την άφηνε να κοιμηθεί. Η έλλειψη ύπνου την είχε διαλύσει σωματικά και ψυχικά. Όταν μου έφερε το ζώο περιέγραψα αμέσως στοιχεία συμπεριφοράς του και την ακούω να μονολογεί: «Συνεδρία νούμερο 41». Αυτό λοιπόν που φάνηκε στην 41η συνεδρία με την ψυχολόγο της μου το έδειξε η γατούλα στα πρώτα πέντε λεπτά. Τα κατοικίδια στις μέρες μας εμφανίζουν πολύ συχνά και στρες, ειδικά όταν δεν υπάρχει μια κανονικότητα μέσα στο σπίτι, αλλά και όταν ο άνθρωπός τους είναι στρεσαρισμένος εμφανίζουν κι αυτά «στρες εξ αγχιστείας».


Έχει ενδιαφέρον διότι είναι αδρές οι γραμμές στα ζωάκια. Δεν καμώνονται, δεν κρύβονται και δεν εκλογικεύουν. Σε εμάς η σχέση μυαλού, συναισθήματος και πραγματικότητας είναι μεταφραστική κι αν λάβουμε υπόψη και τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, που θέτουν και τα «τι πρέπει», εκεί ξεχνάμε εντελώς το τι θέλουμε.


Το ζώο αν ζηλέψει θα σου κατουρήσει τον καναπέ. Αγχώνεται που το αφήνεις μόνο του; Θα σου καταστρέψει τα έπιπλα και θα ουρλιάζει. Εμείς δεν τα κάνουμε αυτά. Πόσες φορές θέλουμε να κλάψουμε και δεν κλαίμε διότι πρέπει να κρατήσουμε το image; Είναι τραγικό. Τα ζώα από την άλλη μας δείχνουν το πρωτογενές συναίσθημα κάτι που στον άνθρωπο τείνει να εκλείψει.


Πιστεύω ακράδαντα ότι η πιο αληθινή σχέση που έχουμε πλέον είναι αυτή με τα κατοικίδιά μας, με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό. Διότι αν ήταν πιο χαλαρές και αληθινές οι διαπροσωπικές μας σχέσεις δεν θα υπήρχε και η μεταφορά διαφόρων καταστάσεων πάνω στα ζώα μας. Είμαι πεπεισμένος ότι την αλήθεια μας στην ουσία την συγκοινωνούμε μόνο με τα κατοικίδιά μας».

 

Ο πολιτισμός μας μπορεί να είναι παράγωγο της τρομερής θανατοφοβίας του ανθρώπου και της ανάγκης να ελέγξει. Τα ζώα δεν ελέγχουν, ούτε αναρωτιούνται. Είναι απλώς μέλη του σύμπαντος. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Στο ιατρείο του ο κ. Γκόλφης δέχεται κυρίως δύο κατηγορίες πελατών: αυτούς που είναι και οι ίδιοι δέκτες της ομοιοπαθητικής κι εκείνους που δεν είχαν ποτέ καμία σχέση με την ομοιοπαθητική αλλά την βλέπουν ως μια έσχατη λύση για το ζωάκι τους έχοντας κλείσει τον κύκλο της κλασσικής ιατρικής παρέμβασης. «Οι δεύτεροι σαφώς έρχονται πιο επιφυλακτικοί αλλά στην συνέχεια αφού βοηθηθούν αλλάζουν στάση. Μάλιστα υπάρχουν περιπτώσεις ανθρώπων που ξεκίνησαν και οι ίδιοι ομοιοπαθητική όταν είδαν την θετική έκβαση της πορείας της υγείας και της ζωής του ζώου τους» λέει.


Ένα άλλο εντυπωσιακό που έχει παρατηρήσει ο κ. Γκόλφης είναι ότι αν ο ιδιοκτήτης του ζώου ακολουθεί κάποια ομοιοπαθητική θεραπεία, συνήθως η ίδια ουσία που παίρνει εκείνος θα χρειαστεί να δοθεί και στο ζώο. «Το πιο απίθανο είναι πως αν αλλάξω ουσία στο ζώο, συνήθως μου λένε ότι και ο ομοιοπαθητικός τους τους άλλαξε το φάρμακό τους χορηγώντας τους το ίδιο με το κατοικίδιό τους. Έχει ενδιαφέρον αυτό και έρχεται και κολλάει με την συγγένεια των κραδασμών που λέγαμε νωρίτερα».

 

«Τα ζωάκια δεν χρειάζονται συχνές επισκέψεις στον ομοιοπαθητικό όπως ενδεχομένως να χρειάζεται ο άνθρωπος κι αυτό γιατί έχουν μια ωραία κανονικότητα που αν την είχαμε κι εμείς θα ήταν πιο καλή η ζωή μας» λέει ο κ. Γκόλφης και συνεχίζει:

 

«Δηλαδή η γάτα που έχουμε στο σπίτι θα κάνει συγκεκριμένα πράγματα κάθε μέρα, ο σκύλος μας θα πάει συγκεκριμένες ώρες για βόλτα. Αυτό από το οποίο πάσχουμε εμείς οι άνθρωποι είναι η γενικευμένη μη κανονικότητα. Συνοψίζοντας, τα ζώα που ακολουθούν κάποια ομοιοπαθητική αγωγή πηγαίνουν εξαιρετικά καλά χωρίς να χρειάζεται να κάνουν επαναληπτικές επισκέψεις στον ομοιοπαθητικό όπως θα πήγαινε πιθανότατα ένας άνθρωπος. Κι αυτό γιατί μπαίνουν σε μια υγιή ροή και επειδή δεν έχει απρόβλεπτα η ζωή τους μπαίνουν σε μια συχνότητα υγείας χωρίς να έχουν υποτροπές».

 

Η διάγνωση γίνεται ρωτώντας και παρατηρώντας. «Είναι σχετικά εύκολο διότι και τα ζώα δεν κρύβονται και δείχνουν αυτό που βιώνουν. Όμως και οι πληροφορίες που δίνουν οι άνθρωποι για τα ζώα τους, επειδή δεν έχουν αντίλογο και «καρυκεύματα», είναι συνήθως to the point» επισημαίνει ο ίδιος.

 

«Είναι κωμικό να λένε οι γκουρού ότι πρέπει να ζεις το παρόν. Αυτό τα ζώα το έχουν a priori. To ανώτερον ον λοιπόν αφού έχει κάνει διαδρομές σκέψης για το τι είναι καλό καταλήγει σε αυτό που τα ζώα δεν αμφισβήτησαν ποτέ. Επίσης, τα ζώα δεν είναι θανατοφοβικά. Αυτά είναι δύο βασικές προσεγγίσεις που δείχνουν σοβαρή υστέρηση του όντος άνθρωπος σε σχέση με τα ζώα.

 

Έχω συντροφεύσει κι εγώ ζώα που κάποια στιγμή έφυγαν από τη ζωή. Αυτό που παρατήρησα μεταξύ άλλων είναι η στωικότητά τους σε σχέση με το «φεύγειν». Θυμάμαι τη ρήση του Bataille που έλεγε ότι «τα ζώα δεν φοβούνται τον θάνατο διότι ζουν κατά φύση και ο θάνατος είναι μια φυσική κατάσταση».

 

Ο πολιτισμός μας μπορεί να είναι παράγωγο της τρομερής θανατοφοβίας του ανθρώπου και της ανάγκης να ελέγξει. Τα ζώα δεν ελέγχουν, ούτε αναρωτιούνται. Είναι απλώς μέλη του σύμπαντος.

 

Τα ζώα μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να επικοινωνήσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας. Δεν είναι απλά «pets». Χρειάζεται να τους αναγνωρίσουμε ότι είναι όντα του ίδιου σύμπαντος δίχως ιεραρχήσεις». Φωτο: Γιώργος Αδάμος/LIFO

 

Οι σχέσεις που αναπτύσσουμε με τα ζώα μας μας βοηθούν να έχουμε αναρωτήσεις για εμάς. Δηλαδή εκεί που περνάς μέσα από μια πλατεία με πεντακόσιες σκέψεις στο κεφάλι βλέπεις τους αδέσποτους σκύλους να κάθονται και να λιάζονται. Εμείς πότε λιαζόμαστε; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είπαμε «τώρα θα καθίσω να χαρώ τον ήλιο»; Πότε κοιτάξαμε τελευταία φορά τον ουρανό; Είμαστε εγκλωβισμένοι σε ένα δίκτυο σκέψεων και πληροφοριών και απέχουμε από την ζωή. Αυτά, τα ζώα τα χαίρονται και τα έχουν χωρίς την βοήθεια των «ειδικών». Δεν έχουν κάποιον να τους λέει «Χαλάρωσε τώρα». Το κάνουν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να κάνουν γιόγκα για να πάρουν βαθιές αναπνοές.

 

Το άλλο πολύ σημαντικό που παρατηρώ είναι τα παιδάκια που μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον απτικής αμυντικότητας, «Μην αγγίζεις εκεί, έχει μικρόβια» ακούω συχνά να τα διατάσσουν. Τα ζώα στο σπίτι λοιπόν μπορούν να τα βοηθήσουν να αναπτύξουν μια σχέση αφής. Ειδικά με τις γάτες που θα χουρχουρίσουν μόνο όταν είσαι απόλυτα συγκεντρωμένος εκεί. Η επικοινωνία μέσω της αφής είναι κάτι που δεν υπάρχει πια στις ανθρώπινες σχέσεις. Τις περισσότερες φορές ακόμα και την ώρα που εκδηλωνόμαστε με χάδια και αγκαλιές έχουμε ένα σωρό σκέψεις στο μυαλό μας. Ενώ με τα ζώα μπορείς να «ταξιδέψεις» μέσω της αφής. Το ταξίδι της αφής, κάτι που έχουμε απωλέσει, μπορούμε να το ξαναβρούμε μέσα από τη σχέση μας με τα ζώα» λέει ο κ. Γκόλφης σε έναν απίστευτα χειμαρρώδη μονόλογο.

 

«Όταν διαλύομαι, απλά κοιτάζω μια ή περισσότερες απο τις γάτες μου. Έχω 9. Απλά κοιτάζω κάποια να κοιμάται ή να μισοκοιμάται κι ηρεμώ» έγραφε ο Τσαρλς Μπουκόφσκι σε ένα κείμενό του περί των γατιών, των ζώων που αγαπούσε πολύ ο ίδιος. Τελικά τα κατοικίδιά μας τα έχουμε ανάγκη. Για κάποιον ίσως η μοναδική χαρά που βιώνει μέσα στη μέρα του είναι η στιγμή που βλέπει τον σκύλο του να του κουνάει τη ουρά όταν επιστρέφει στο σπίτι από τη δουλειά. «Τολμώ να πω ότι ακόμα και με τα παιδιά μας δεν αισθανόμαστε την ίδια χαρά, διότι κάποια στιγμή μεγαλώνουν, υπάρχει ο λόγος κι ο αντίλογος.. Με τα ζώα δεν υπάρχει αντίλογος μονάχα μια κανονικότητα χαράς.

 

Το να φροντίζουμε για την καλή υγεία και ζωή των κατοικιδίων μας είναι όχι μόνο ζωτικής σημασίας για εμάς αλλά και ένα στοιχείο πολιτισμού. Όταν βοηθάμε τα ζώα μας να ζουν καλύτερα μας βοηθούν κι εκείνα με τον τρόπο τους, ξαναφέρνοντάς μας σε επαφή με τον αρχέγονο μίτο. Είναι σημαντικό μέσα στην ανθρώπινη εξέλιξη να θυμόμαστε και ποιες είναι οι ρίζες μας. Γιατί οι ρίζες μας είναι η ανάγκη του «τρώγειν», του «χαϊδεύεσθαι», του «φροντίζειν» κλπ. Είναι πρωταρχικά πράγματα αυτά τα οποία συχνά ξεχνάμε. Ακόμα και το παιχνίδι που θα παίξουμε με το ζωάκι μας δημιουργεί μια ψυχική ανάταση. Έχουμε κι εμείς ανάγκη του «παίζειν», γι αυτό και στους ανθρώπους αρέσει πολύ να παρακολουθούν παντός είδους παιχνίδια. Μέσα στην καθημερινότητά μας όμως δεν μας επιτρέπεται να παίξουμε, μη και χάσουμε τη σοβαρότητά μας. Ωστόσο μέσα από το παιχνίδι με το ζωάκι μας ξεδίνουμε κι εμείς.

 

Τα ζώα μας βοηθούν να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και να επικοινωνήσουμε καλύτερα με τον εαυτό μας. Δεν είναι απλά «pets». Χρειάζεται να τους αναγνωρίσουμε ότι είναι όντα του ίδιου σύμπαντος δίχως ιεραρχήσεις».

 

Info:

Τα ιατρεία του ομοιπαθητικού κτηνιάτρου κ. Νίκου Γκόλφη βρίσκονται στις οδούς Ξενοκράτους 48, Κολωνάκι (2107290544) και Λ. Μεσογείων 256, Χολαργός (210 6511784)

 

 

Living
8 Σχόλια
avatar
Dr. Frantz K. 24.12.2019 | 12:28
"Το Διοικητικό Συμβούλιο του Ιατρικού Συλλόγου Πατρών γνωστοποιεί την υπ'αριθμόν 2 (22/02/2018) απόφαση της 266ης συνεδρίασης της ολομέλειας του ΚΕΣΥ, σχετικά με την άσκηση της ομοιοπαθητικής:

" Η ομοιοπαθητική δε συνιστά ιατρικά ούτε φαρμακευτικά θεραπευτική επιστημονική μεθοδολογία και πρακτική, δεν είναι ισότιμη ούτε συμπληρωματική της ιατρικής επιστήμης, δε συνιστά καν "εναλλακτική ιατρική".

Καθώς δεν υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα που να αποδεικνύουν ότι η ομοιοπαθητική είναι αποτελεσματική μέθοδος θεραπείας, πολλά κράτη της Ευρώπης έχουν απορρίψει την ομοιοπαθητική από την ιατρική επιστήμη."
Cogito ergo sum 24.12.2019 | 13:17
Η ομοιοπαθητική ΔΕΝ είναι επιστήμη. Μπορεί να είναι μια πολύ επικερδής επιχείρηση, αλλά ιατρική δεν είναι. Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους οποίους θεωρείται «εναλλακτική» ιατρική και δεν έχει ενσωματωθεί στο κύριο κορμό της, παρόλο που υπάρχει για πάνω από 200 χρόνια. Δεν υπάρχουν αξιόπιστες μελέτες που να αποδεικνύουν ότι τα ομοιοπαθητικά φάρμακα είναι αποτελεσματικά -το αντίθετο μάλιστα- δεν προτείνεται κανένας σοβαρός μηχανισμός που να εξηγεί με ποιο τρόπο δουλεύει και εν ολίγοις τα σκευάσματα αυτά δεν περνάνε ούτε κατά διάνοια από τα ίδια αυστηρά εργαστηριακά πρωτόκολλα στα οποία υποβάλλονται όλα τα φυσιολογικά φάρμακα πριν βγουν στην αγορά.
avatar
Harlan 24.12.2019 | 19:45
ΟΚ, να συμφωνήσουμε ότι η ομοιοπαθητική δεν είναι επιστήμη. [ * ]
Από μεριάς μου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα να συμφωνήσω σ' αυτό.

Τώρα που καθαρίσαμε με το θέμα της ομοιοπαθητικής, μήπως να βλέπαμε και τι ακριβώς λέει αυτός ο άνθρωπος; Ο οποίος - έτσι ενημερωτικά - δεν κάθισε πουθενά να ασχοληθεί με το αν η ομοιοπαθητική είναι επιστήμη ή όχι. Οπότε δεν έχει νόημα να αντικρούει κάποιος φράσεις που δεν ειπώθηκαν καν.

Στο κάτω κάτω, δεν τα παίρνει από την τσέπη σας. Προς τι λοιπόν τόσο ιερό μένος για να τον βγάλετε μη-επιστήμονα; [ * ]

Ο άνθρωπος αυτός λέει μερικά πολύ σωστά πράγματα για την σχέση των ανθρώπων με τα κατοικίδια τους.
Μιλάει επίσης για αρρώστιες που περισσότερο συνδέονται με το στρες και με τον τρόπο του να βλέπει κανείς (άνθρωπος ή ζώο) τον κόσμο.

Πιστεύω ότι αυτές του οι θέσεις είναι άξιες να συζητηθούν. Ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας, ο τρόπος που φερόμαστε στα ζώα είναι ΠΟΛΥ πιο ενδιαφέρουσα συζήτηση από το ανιαρό κλισεδάκι γύρω από το αν η ομοιοπαθητική αποτελεί "πούρα επιστήμη" ή όχι.

Π.χ. το ότι μια καλή, χωρίς προκαταλήψεις παρατήρηση των ζώων θα ωφελούσε τις δικές μας ζωές είναι μια από τις πιο αξιόλογες προτάσεις του άρθρου.

- - - -
[ * ] Το κατά πόσο τα πτυχία των διεθνώς αναγνωρισμένων πανεπιστημίων αποτελούν επιστήμη, είναι μια πολύ βαριά κουβέντα.
Χωρίς φράγκα από τις εταιρείες δεν μπορείτε να τυλίξετε ούτε σουβλάκι.

Επιστήμη θα ήταν αν κάποιος επιστήμονας δημοσίευε έρευνα που να _έβλαπτε_ τις μεγάλες εταιρείες.
Οσο οι έρευνες σας και οι δημοσιεύσεις σας _ωφελούν_ τις εταιρείες, δεν έχετε κανένα δικαίωμα να μιλάτε για το τι είναι επιστήμη και τι όχι. Πληρωμένες καταχωρήσεις κάνετε.
Cogito ergo sum 25.12.2019 | 12:19
Συμφωνώ απολύτως για όσα λες για τα οφέλη που μπορούμε να αποκομίσουμε σαν άνθρωποι παρατηρώντας και ακόμα καλύτερα φροντίζοντας τα ζώα. Το ιερό μένος πηγάζει ακριβώς από το ενδιαφέρον μου για τα αυτά. Δεν είναι λεπτομέρεια να δίνεις σκέτο ζαχαρόνερο στο αγαπημένο σου κατοικίδιο ελπίζοντας να το γιατρέψεις από κάποια ασθένεια. Δεν είναι λεπτομέρεια να πουλάς ψεύτικες ελπίδες και ανυπόστατες θεραπείες. Όσο σε ενοχλεί το θαυματουργό νερό του Καματερού, άλλο τόσο πρέπει να σε ενοχλεί και η ομοιοπαθητική.

Τα σχετικά με τις μεγάλες εταιρείες και τις πληρωμένες απαντήσεις δεν τα σχολιάζω, σαν θεωρίες συνωμοσίας μου μοιάζουν.
avatar
Harlan 25.12.2019 | 23:49
Ευχαριστώ για το σχόλιο.

Εννοείται ότι ούτε εγώ αναγνωρίζω την ομοιοπαθητική σαν επιστήμη με την κλασσική έννοια. Την αναγνωρίζω όμως σαν "όχημα" για να επιτευχθεί ένας τελικός στόχος που λέγεται ευζωϊα (ανθρώπων και ζώων).

Οσο και αν μισείς την ομοιοπαθητική, οφείλεις να αναγνωρίσεις ότι η κλασσική ιατρική - μέσα στο άκρατο κυνήγι του κέρδους - έχει χάσει (μερικώς) τον στόχο.

Η κλασσική ιατρική λέει "πονάει στομάχι, πάρε φάρμακο για το στομάχι. Πονάει συκώτι, πάρε φάρμακο για το συκώτι. 50 ευρώ, ο επόμενος".
Σε πολλές περιπτώσεις, ο στόχος - που δεν είναι άλλος από την υγεία - πετυχαίνεται έτσι, σε πολλές άλλες όχι.

Εκεί ακριβώς έρχεται ο ομοιοπαθητικός (μην κολλάς στην λέξη) που σου λέει "δεν πως κινείται το ζώο. Δες πως φέρεται. Μήπως ΕΣΥ έχεις στρες και το μεταφορτώνεις στο ζώο; κ.ο.κ.".

Ούτε ο ομοιοπαθητικός μπορεί να θεραπεύσει τα πάντα. Αλλά μπορεί - με λίγο ζαχαρωμένο νεράκι - να φέρει καλά αποτελέσματα εκεί που ο κλασσικός γιατρός θα πει "πάρε ένα παυσίπονο, πλήρωσε με, να περάσει ο επόμενος".
Οχι επειδή το ζαχαρωμένο νεράκι θεραπεύει τον ασθενή. Αλλά η παρατήρηση, η ενάργεια, το να "βλέπεις" συμπεριφορές για τις οποίες ο κλασσικός γιατρός δεν δίνει δεκάρα, αυτά ΟΝΤΩΣ μπορούν να θεραπεύσουν τον ασθενή.

Στην τελική, στα παλιά μου τα παπούτσια αν η ομοιοπαθητική είναι επιστήμη ή όχι. Αν το αποτέλεσμα είναι θετικό, τότε δεν έχω πρόβλημα.
Το τελικό αποτέλεσμα μετράει.

Υ.Γ. Λυπάμαι πολύ που δεν καταδέχεσαι να απαντήσεις σε αυτά που θεωρείς σαν "θεωρίες συνομωσίας" εκ μέρους μου.
Πιστεύω ότι θα είχαμε πολλά δημιουργικά να πούμε πάνω στο θέμα.

Μερικές φρασούλες, εντελώς σκόρπιες.
Πάρτες σαν τροφή για σκέψη, αν θέλεις.

- Επιστήμονες έλεγαν μέχρι το 1960 ότι το τσιγάρο κάνει ΚΑΛΟ στον οργανισμό. Οι διαφημίσεις έδειχναν 10χρονα να καπνίζουν.
Το φρικιαστικό δεν ήταν ότι αυτή η άποψη ήταν λάθος, όπως όλοι ξέρουμε σήμερα. Λάθη στην επιστήμη είναι φυσιολογικά και αναμενόμενα.
Το φρικιαστικό είναι ότι αυτοί οι επιστήμονες ΗΞΕΡΑΝ ότι έλεγαν ψέματα και ότι έστελναν παιδάκια στον θάνατο με τις "τεκμηριώμενες" επιστημονικές έρευνες τους.
Το ότι έλεγαν έν γνώσει τους ψέματα έχει αποδειχτεί ήδη στα δικαστήρια.

- Επιστήμονες έλεγαν ΕΝ ΓΝΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ψέματα (τα επιστημονικά λάθη δεν τα μετράμε) για τις διοξίνες.
Μέχρι που έγινε το ατύχημα στην Ινδία, πέθαναν 50.000 άνθρωποι και τότε όλοι αυτοί οι "έγκυροι" επιστήμονες αναγκάστηκαν να φάνε τα λόγια τους.

Αλλά μόνο αφού πέθαναν τόσοι άνθρωποι. Χωρίς το ατύχημα, ακόμα θα τρώγαμε τις διοξίνες με το φτυάρι. Και "έγκυροι, σοβαροί" επιστήμονες θα μας διαβεβαίωναν ότι όλα πάνε καλά.

- Θαλιδομίδη, αμίαντος, DDT, εξασθενές χρώμιο, γλυφοσάτη, BSE.
Ολες αυτές είναι επριπτώσεις στις οποίες οι έγκυροι επιστήμονες έσκιζαν τα καλσόν τους ότι "δεν διατρέχει απολύτως κανένας κίνδυνος".

Και ΜΟΝΟ αφού πέθαναν άνθρωποι αναγκάστηκαν να παραδεχτούν την αλήθεια - αλλιώς ακόμα τα ίδια θα έλεγαν.

Σε απλά ελληνικά: Οι έγκυροι και σοβαροί επιστήμονες πιάνονται κάθε 3-5 χρόνια με την γίδα στην πλάτη. Δηλαδή λένε ηθελημένα ψέματα, επειδή κάποιος τους πληρώνει.

Σκέψου τώρα ότι μαθαίνουμε μόνο εκείνες τις περιπτώσεις που _αναγκάζονται_ να παραδεχτούν ότι είπαν ψέματα.

Με Ν δικηγόρους και $$$$$ ξέρεις και μόνος σου πόσο δύσκολο είναι να αποδειχτεί ότι μια μεγάλη εταιρεία σκοτώνει τον κοσμάκη. Φαντάσου λοιπόν τις περιπτώσεις στις οποίες τα αποδεικτικά στοιχεία καταστρέφονται και δεν τα μαθαίνουμε ποτέ.

Λοιπόν;
Πιστεύεις ακόμα ότι διαδίδω θεωρίες συνομωσίας, ανάξιες να συζητηθούν;

Εγώ αντίθετα πιστεύω ότι το ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ σκέλος αυτού που ονομάζουμε "επιστήμη" πρέπει να ερευνηθεί πολύ προσεχτικά.

Καλές γιορτές να έχεις.
Cogito ergo sum 26.12.2019 | 09:30
Θέτεις μερικά κρίσιμα ερωτήματα και θα είχε ενδιαφέρον να συνεχίζαμε τη συζήτηση. Αλλού συμφωνώ, αλλού πάλι όχι. Δυστυχώς ο χώρος του Internet δεν επιτρέπει μακροσκελείς ανταλλαγές απόψεων.

Τέσπα, χρόνια πολλά και καλές γιορτές!
Living_in_a_material_world 26.12.2019 | 18:32
Πολλές αλήθειες για την σχέση που αναπτύσει ο άνθρωπος με τα κατοικιδιά του στο πολύ ενδιαφέρον αυτό κείμενο.
Επίσης εξαιρετικός ο επίλογος "Χρειάζεται να τους αναγνωρίσουμε ότι είναι όντα του ίδιου σύμπαντος δίχως ιεραρχήσεις».
Θα τολμούσα να προσθέσω,πως θα ήταν άκρως ωφέλιμο να αναγνωρίζαμε και τους εαυτούς μας ως είδος πλέον, ως κομμάτι ενός Ολου ενός Συμπαντικού γίγνεσθαι και όχι κάτι έξω από αυτό.
Τέλος πάντων μεγάλη κουβέντα. Την χάρηκα την συνεντευξη.
avatar
Πηνελόπη Κ 12.1.2020 | 20:39
Δεν μπορώ να σχολιάσω την ομοιοπαθητική απο ιατρική πλευρά. Οι άνθρωποι του σπιτιού μας δεν έχουν δοκιμάσει την ομοιοπαθητική. Αρκετοί γνωστοί ωστόσο έχουν ωφεληθεί από την ομοιοπαθητική, σε περιπτώσεις που η ιατρική δεν έδινε λύση.
Αυτό που αισθάνομαι υποχρεωμένη να μοιραστώ είναι ότι ο αγαπημένος μας γάτος Jiro, το 2011 κατέρρευσε από νεφρική ανεπάρκεια και δυο κτηνίατροι που επισκεφτήκαμε συνέστησαν ευθανασία. Ο κος Γκόλφης πρότεινε να έχουμε λίγη υπομονή και εφόσον το ζώο δεν δεχόταν καν τους ορούς, να δοκιμάσουμε την ομοιοπαθητική. Σήμερα ο Jiro είναι 18 χρονών. Από τότε έζησε 9 υπέροχα χρόνια. Και μάλιστα με τη βοήθεια του γιατρού φαίνεται πως ξεπέρασε μια δεύτερη μεγάλη κρίση. Δεν μπορώ να μιλήσω για τη θεωρία, μπορώ όμως να μιλήσω για το αποτέλεσμα, τουλάχιστον στη δική μας περίπτωση. Σε ευχαριστούμε γιατρέ!