Ο David Bowie μόλις έβγαλε έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του

Ο David Bowie μόλις έβγαλε έναν από τους καλύτερους δίσκους της καριέρας του

1000 λέξεις για το Blackstar (μεγάλη η χάρη του).

 

«Μια Κυριακή βράδυ, την άνοιξη του 2014, ο David Bowie επισκέφτηκε το 55 Bar, ένα τζαζ μαγαζί σε έναν ήσυχο δρόμο του West Village της Νέας Υόρκης» γράφει ο Άντι Γκριν σε ένα πολύ ωραίο χρονικό στο Rolling Stone για τη διαδικασία δημιουργίας του Blackstar. «Μια φίλη του τού είχε προτείνει να τσεκάρει το συγκρότημα που έπαιζε τελευταίο εκείνο το βράδυ, το κουαρτέτο του σαξοφωνίστα Donny McCaslin. Ο Bowie κάθισε σε ένα τραπέζι δίπλα στην σκηνή, είδε όλη την εμφάνισή τους και έφυγε χωρίς να μιλήσει στο συγκρότημα. Δέκα μέρες αργότερα ο McCaslin έλαβε ένα e-mail: Ο Bowie ήθελε αυτόν και τον ντράμερ του τον Mark Guiliana να τον συνοδέψουν στο στούντιο. Το αποτέλεσμα ήταν το κομμάτι Sue (Or in a Season of Crime) το οποίο κυκλοφόρησε το 2014 στη συλλογή του Bowie Nothing Has Changed. Έπειτα, τον περασμένο Ιανουάριο ο Bowie κάλεσε ολόκληρο το συγκρότημα του McCaslin να μπουν μαζί στο στούντιο Magic Shop για να δουλέψουν μαζί για το 25 του άλμπουμ ★ (προφέρεται Blackstar) το οποίο θα κυκλοφορούσε στα 69ά του γενέθλια.

 

Το ★ είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει φτιάξει ο Bowie εδώ και πολλά χρόνια. Μπορεί να μην φαίνεται από την αρχή, αλλά αν τον βάλεις στο repeat σε «αρπάζει» και σου κολλάει εμμονικά, όπως όλοι οι καλοί δίσκοι που χρειάζονται τον χρόνο τους.

 

Η ιδέα για το ★ είχε ξεκινήσει στα μέσα του 2014, όταν ο Bowie είχε συναντηθεί με τον παραγωγό του εδώ και πολλά χρόνια, τον Tony Visconti και τον ντράμερ Zack Alford για να ετοιμάσουν μερικά ντέμο στο Magic Shop. Μετά ο Bowie εξαφανίστηκε για πέντε μήνες για να δουλέψει το νέο υλικό στο σπίτι του και δεν είχε καμία επικοινωνία μαζί τους μέχρι το Δεκέμβριο. ‘Τότε μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι ήταν έτοιμος να ηχογραφήσει το άλμπουμ’ λέει ο Visconti. Ήθελε να είναι μια διαφορετική δουλειά από το προηγούμενό του και μάλλον παραδοσιακά ροκ The Next Day. Για το ★ είχε αποφασίσει να κάνει κάτι πολύ διαφορετικό. ‘Ακούγαμε πολύ τον Kendrick Lamar. Δεν θα κάναμε κάτι παρόμοιο, αλλά μας άρεσε που ήταν τόσο ανοιχτόμυαλος και δεν έκανε έναν ξεκάθαρα χιπ χοπ δίσκο. Έβαλε τα πάντα εκεί μέσα και αυτό ακριβώς θέλαμε να κάνουμε κι εμείς. Ο στόχος μας ήταν να αποφύγουμε κατά οποιονδήποτε τρόπο το ροκ εν ρολ’.  

 

Ο McCaslin και οι μουσικοί που τον συνοδεύουν μπορούσαν να χειριστούν ό,τι και αν τους ζητούσε ο Bowie, από Krautrock μέχρι hip hop και τζαζ, δημιουργώντας έναν ποικίλο ήχο που δεν μπορούσε να κολλήσει σε κάποιο είδος.

 

Το άλμπουμ ξεκινάει με το 10λεπτο ομώνυμο κομμάτι, ένα σουρεαλιστικό, βασανιστικό τραγούδι που ξεκίνησε σαν δύο διαφορετικά κομμάτια πριν ο Bowie και ο Visconti το συνθέσουν στο μακρόσυρτο Blackstar. Η αρχική εκτέλεση ήταν πάνω από 11 λεπτά αλλά το έκοψαν στο 9.57 γιατί το iTunes δεν επιτρέπει να ανεβάσεις μεμονωμένα κομμάτια για πώληση που είναι πάνω από 10 λεπτά. ‘Είναι μαλακία’ λέει ο Visconti, ‘αλλά ο Bowie ήθελε οπωσδήποτε να βγει σε single και δεν ήθελε και να είναι σε διαφορετική έκδοση στο άλμπουμ, έτσι κόπηκε’.

 

Ο Bowie δεν έχει τραγουδήσει τίποτα δημόσια από τότε που είπε το Changes με την Alicia Keys στην φιλανθρωπική εκδήλωση του 2006 και δεν έχει δώσει καμία συνέντευξη για πάνω από δέκα χρόνια. ’Αυτό δημιούργησε φήμες ότι είναι άρρωστος –είχε προηγηθεί η εγχείρηση στην καρδιά στη Γερμανία για να του ξεμπλοκάρουν τις αρτηρίες- αλλά όλοι όσοι ασχοληθήκαμε με το ★ ξέρουμε ότι αυτό δεν ισχύει. Είναι μια χαρά στην υγεία του και μόλις έφτιαξε ένα πολύ απαιτητικό δίσκο’. Οι ηχογραφήσεις για το ★ συχνά διαρκούσαν εφτά συνεχόμενες ώρες, ο Bowie τραγουδούσε με όλη του την ένταση ολόκληρη την ημέρα και η φωνή του ήταν σε εκπληκτική φόρμα. Στο μεταξύ δούλευε και για ένα Off-Broadway μιούζικαλ, το Lazarus, όπου ασχολήθηκε με κάθε τρόπο, από την παραγωγή μέχρι και την επιλογή των ηθοποιών.

 

 

Η περιπετειώδης αίσθηση του δίσκου επεκτείνεται και στους στίχους. Το ‘Tis a Pity She Was a Whore που χτίζεται πάνω σε ένα χιπ χοπ ρυθμό και αυτοσχεδιασμούς με το σαξόφωνο πήρε τον τίτλο του από ένα θεατρικό του 17ου αιώνα γραμμένο από τον Άγγλο θεατρικό συγγραφέα Τζον Φορντ και οι στίχοι στο Girl Love Me προέρχονται από την polari, μια μορφή αγγλικής αργκό που χρησιμοποιούσαν οι gay άντρες στο Λονδίνο στα μέσα του 20ού αιώνα. ‘Πήρε μερικούς στίχους ακόμα και από το Κουρδιστό Πορτοκάλι’ λέει ο Visconti. ‘Φαίνονται αλλόκοτοι, αλλά οι Βρετανοί, και κυρίως οι Λονδρέζοι, θα καταλάβουν κάθε λέξη τους’. Στο κομμάτι Blackstar επαναλαμβάνει τη φράση ‘solitary candle’. ‘Μου είπε ότι αναφέρεται στην ISIS’ λέει ο McCaslin. ‘Και είναι ένα απίστευτο κομμάτι’.

 

‘Μια μέρα έπιασε μέσα στο στούντιο την κιθάρα και είπε ένα κομμάτι. Δεν είχαμε ιδέα τι έπαιζε, το μάθαμε εκείνη τη στιγμή και προσπαθήσαμε να τον συνοδέψουμε. Το έγραψε κατευθείαν μέσα στο στούντιο. Δεν το θυμόμουν καν όταν έμαθα ότι είναι στο άλμπουμ’ λέει ο McCaslin. Είναι το κομμάτι Dollar Days. Ίσως το πιο όμορφο στο άλμπουμ.

 

Ο δίσκος κλείνει με το Ι Can’t Give Everything Away, με την εκπληκτική κιθάρα του Ben Monder. ‘Δεν ξέρω πού αναφέρεται’, λέει ο Visconti ‘αυτό που αποκαλύπτει όμως είναι ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του. Νομίζω ότι πολλοί συγγραφείς και ποιητές αισθάνονται το ίδιο, δηλαδή αν θέλεις να με γνωρίσεις, μελέτησε απλά τους στίχους μου. Για αυτό δεν δίνει πια συνεντεύξεις. Έχει αποκαλύψει πάρα πολλά σε παλιές συνεντεύξεις του και νομίζω ότι η ζωή του είναι πλέον αφοσιωμένη στην τέχνη. Είναι αυτό ακριβώς που κάνει τώρα’.  

 

Ο James Murphy, ο ιδρυτής των LCD Soundsystem, παίζει κρουστά σε δύο κομμάτια, παρόλο που ο ρόλος του στο δίσκο στα αρχικά σχέδια ήταν πολύ πιο σημαντικός. Τελικά έφερε τα synth και τα κρουστά του και μπόλικες ιδέες και έπαιξε σε δυο κομμάτια. Κι όταν τελείωσαν την ηχογράφηση του 42λεπτου άλμπουμ, δούλεψαν τα φωνητικά από την αρχή για να τους δώσουν μια απόκοσμη χροιά».

 

 

Το ★ είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει φτιάξει ο Bowie εδώ και πολλά χρόνια. Μπορεί να μην φαίνεται από την αρχή, αλλά αν τον βάλεις στο repeat σε «αρπάζει» και σου κολλάει εμμονικά, όπως όλοι οι καλοί δίσκοι που χρειάζονται τον χρόνο τους. Και αξίζει κάθε λέξη που γράφεται για αυτόν. Είναι οι 26ος δίσκος του Bowie, ένας συναρπαστικός δίσκος από μια δισκογραφία και μια καριέρα που είναι αδύνατο να παρακολουθήσει κανείς, ειδικά αν τώρα ξεκινάει να μαθαίνει τον Bowie. Αν τον ξέρεις και είσαι φαν αυτός είναι ένας από τους πέντε καλύτερους δίσκους που έχει φτιάξει. Αν δεν τον ξέρεις, είναι μια καλή ευκαιρία να τον μάθεις. Σε μια πραγματικά σπουδαία στιγμή του. Κι ας πλησιάζει τα 70.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ
12 Σχόλια
βλαχάκι (το) 8.1.2016 | 13:38
M.Hulot, δημοσιογράφος

«Ακούγεται λες και προσπαθεί να γίνει Scott Walker στα 70 του. Σε σχέση με όσα έχει κάνει τα τελευταία 20 χρόνια, είναι ένα μάλλον καλό κομμάτι, αλλά αν το ακούς και δεν το βλέπεις, μέχρι να μπουν τα φωνητικά στο 4.30, έχεις βαρεθεί. Μετά, βαριέσαι ακόμα πιο πολύ. Ο γερασμένος Ziggy έχει ακόμα κάποια ψήγματα γοητείας που προκαλούν συγκίνηση στους φαν, αλλά το “Blackstar” δεν μου δημιουργεί καμία όρεξη να ακούσω το νέο άλμπουμ του και δεν έχει και τίποτα που να δικαιολογεί αυτόν το χαμό».


χαίρομαι που οι απόψεις αλλάζουν

avatar
M. HULOT 8.1.2016 | 17:29
η αληθεια ειναι οτι το blackstar το βρισκω το καλυτερο τραγουδι του δισκου μετα απο τοσες φορες που τον ακουσα (καμια 15αρια μεχρι να αρχισω να γραφω)
RF_junkie 9.1.2016 | 10:07
Ενα παντελώς ανοαρό κι αδιάφορο άλμπουμ τού οποίου το "καλύτερο" κομμάτι δοκιμάζει τα όρια τής αντοχής του μέχρι να φτάσεις στο "καλό" του σημείο κι ακόμα και τότε δεν είναι τίποτα το αξιοσημείωτο.
Αν είχε φτιάξει αυτόν τον δίσκο κάποιος πού δεν έχει το όνομα τού Μπόουι θα είχε περάσει (δικαιότατα) πλήρως απαρατήρητος.
Βεβαια αυτό το ξεκαρδιστικά υπερβολικό χάιπ συμβαίνει με κάθε καινούργιο άλμπουμ τού Μπόουι εδώ και χρόνια ενώ ο τελευταίος μισο-αξιόλογος δίσκος του είναι πίσω στο...1979.
βλαχάκι (το) 9.1.2016 | 21:34
...το lodger είναι μισο-αξιόλογο κατά την δική σου ταπεινή άποψη, εδώ κουτζάμ robert christgau του έχει δόκει Α minus, ορίστε μας.
Albert Pierrepoint 11.1.2016 | 09:44
Μετά το σημερινό θλιβερό μαντάτο, πιστεύω ότι θα δεις πιο καθαρά την εικόνα τώρα;
RF_junkie 11.1.2016 | 16:53
Εννοείς να γουστάρω έναν κακό δίσκο επειδή ο (όντως πολύ σπουδαίος κατά τα άλλα) δημιουργός του πέθανε?
Οχι ρε φίλε, για συναισθηματικούς εκβιασμούς χτυπάς λάθος πόρτα.
βλαχάκι (το) 11.1.2016 | 20:08
Άσχετα με το blackstar, κι ενώ αντιλαμβάνομαι -πλήρως- το "δεν μ' αρέσει/ μού πάει" στην μουσική, εντούτοις δεν αντιλαμβάνομαι εύκολα το "δεν μ' αρέσει - άρα είναι κακό".

Κι εμένα "δεν μ' αρέσει/ μού πάει καθόλου" το 91% του ziggy stardust ...αυτό πάει να πει ότι η γνώμη μου αποτελεί πανανθρώπινη αξία κι ότι το άλμπουμ είναι "κακό"; Προφανώς όχι.
Albert Pierrepoint 13.1.2016 | 08:15
Εννοώ θα καταλάβεις τι ένιωθε όταν το έγραφε και σε τι κατάσταση ψυχολογική και σωματική βρίσκονταν.
RF_junkie 11.1.2016 | 21:25
Προς "@βλαχάκι (το)":
-μα ποιός μίλησε για "πανανθρώπινη αξία" και πού?
Οποιαδήποτε στιγμή κάποιος λέει την γνώμη του για έναν δίσκο (ταινία, βιβλίο, κλπ) κάνει ακριβώς αυτό: απλώς εκφράζει τον εαυτό του.
Οπως δεν ισχύει το "50.000.000 Presley fans can't be wrong" έτσι δεν ισχύει και το ότι μιά γνώμη η οι λιγότερες γνώμες είναι λάθος.
Ολα ειναι σχετικά αν σε βοηθάει αυτό.
βλαχάκι (το) 11.1.2016 | 22:27
"Ενα παντελώς ανιαρό κι αδιάφορο άλμπουμ τού οποίου το "καλύτερο" κομμάτι δοκιμάζει τα όρια τής αντοχής του μέχρι να φτάσεις στο "καλό" του σημείο κι ακόμα και τότε δεν είναι τίποτα το αξιοσημείωτο."

"-μα ποιός μίλησε για "πανανθρώπινη αξία" και πού?"

Μάλλον η απουσία της προσωπικής αντωνυμίας οπουδήποτε, καθώς και έλλειψη βοηθητικών λέξεων τύπου: νομίζω/έχω την αίσθησή/ κατά την άποψή μου κ.λπ. κάτι είναι καλό/κακό. Αυτός ο τρόπος μού «δίδει την αίσθηση» ότι μιλάει κανείς «αξιωματικά».

Anyway, no sweat :-)
RF_junkie 11.1.2016 | 23:34
Λες δηλαδή ότι για να δηλώσει κάποιος ότι ΔΕΝ μιλάει αξιωματικά για έναν δίσκο πρέπει να βάζει μέσα όλες αυτές τίς φρασούλες.
Οκέι.
Ashton Heston III 13.1.2016 | 08:19
Μοιάζει σαν να ξαναπιάνει το νήμα εκεί που το είχε αφήσει με το ομότιτλο κομμάτι του Aladdin Sane, όπου είχε ανακατέψει με εκπληκτικό κατά τη γνώμη μου τρόπο riffs με jazz--ακόμα και λίγη free jazz στο ιδιοφυές σόλο πιάνο του Mike Garson και τις ατονικότητες στο τελικό freak out του.

Αλλά τώρα το πάει πολύ πολύ πιο πέρα, δένει διάφορα στυλ τζαζ με ένα σωρό άλλα είδη ποπ /ηλεκτρονικής και όχι μόνο μουσικής--χώρια τα απόκοσμα φωνητικά του ομότιτλου κομματιού (που κάποια στιγμή γίνεται soul/gospel!).

Ο Μπόουι λάτρευε την jazz όλη του την ζωή (το πρώτο όργανο που μελέτησε ήταν alto σαξόφωνο) και μοιάζει κάπως ταιριαστό ο τελευταίος του δίσκος να έχει τόση εξαιρετική jazz. Πραγματική jazz, όχι απλώς ένα jazzy feel. Βέβαια μπορεί να είναι τυχαίο και να ευθύνεται κυρίως η επιρροή του Kendrick Lamar.

Σπουδαίο ρόλο θα πρέπει να έπαιξε και η ενορχηστρωτής Maria Schneider. Ο δε (τζαζ) κιθαρίστας Ben Monder είναι απίθανος, αξίζει να ψάξετε τους προσωπικούς του δίσκους.(π.χ. Hydra, Oceana). Γουστάρω και την εισαγωγή του στο Lazarus σε στυλ Robert Smith των Cure!

Θαύμα δίσκος. (Αλλά αν δεν σας αρέσει η τζαζ, μάλλον δεν θα σας αρέσει το Bkackstar).
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια