Σκηνή από την παράσταση “Giselle” του Άκραμ Καν από το Αγγλικό Εθνικό  Μπαλέτο, που φιλοξενείται στην πλατφόρμα streaming Marquee TV.
Media

Marquee TV: Το μέλλον των παραστατικών τεχνών είναι ψηφιακό

Oι θεσμοί και οι ομάδες που θέλουν να επιβιώσουν, θα πρέπει αργά ή γρήγορα να εστιάσουν στην παρουσίαση του έργου τους online.



ΦΑΝΕΡΩΝΟΝΤΑΣ ΜΙΑ ΑΠΟΚΟΣΜΗ σχεδόν αίσθηση του σωστού timing, η πλατφόρμα streaming Marquee TV, που το πρόγραμμά της αποτελείται από μια επιλογή μερικών από τις πιο εκλεκτές και υψηλού κύρους σύγχρονες παραστάσεις χορού, θεάτρου και όπερας, έκανε το ντεμπούτο της στις ΗΠΑ τον Φεβρουάριο. Προφανώς, κανένα από τα υψηλόβαθμα στελέχη της δεν μπορούσε να προβλέψει την παγκόσμια κρίση που θα ακολουθούσε, η αλήθεια είναι όμως ότι ξαφνικά οι συνθήκες έγιναν απολύτως ιδανικές για ένα μέσο που προσφέρει στους συνδρομητές τη δυνατότητα να παρακολουθήσουν από το σπίτι τους την σύγχρονη αφρόκρεμα των παραστατικών τεχνών.

 

«Δεδομένου του lockdown και της υποχρεωτικής παραμονής των ανθρώπων στο σπίτι, η πανδημία του κορωνοϊού σίγουρα άλλαξε το παιχνίδι», παραδέχεται μιλώντας στην Ουάσιγκτον Ποστ, ένας εκ των ιδρυτών και επικεφαλής παραγωγής και καινοτομιών της πλατφόρμας, Μαρκ Κίσνερ, ο οποίος είδε τους συνδρομητές του Marquee TV παγκοσμίως να πολλαπλασιάζονται ραγδαία τους τελευταίους μήνες.

 

Όπως σημειώνει πάντως, το lockdown απλά επιβεβαίωσε κάτι για το οποίο ο ίδιος και η ομάδα του ήταν σίγουροι από πριν: ότι το μέλλον των παραστατικών τεχνών είναι ψηφιακό και ότι οι καλλιτεχνικοί θεσμοί και οι καλλιτεχνικές ομάδες που θέλουν να επιβιώσουν πέρα από την κρίση του κορωνοϊού, θα πρέπει αργά ή γρήγορα να εστιάσουν στην παρουσίαση του έργου τους online με όσο υψηλότερες προδιαγραφές γίνεται.

 

Οι υπεύθυνοι του Marquee TV περιγράφουν τις παραγωγές της πλατφόρμας ως «υψηλής ποιότητας (συλ)λήψεις» με πολλαπλές κάμερες και πίσω από αυτές σκηνοθέτες με σημαντική εμπειρία στην μεταφορά παραστάσεων από τη σκηνή στην οθόνη.

 

«Η μετάβαση σε ψηφιακή πλατφόρμα δεν είναι μια πρόχειρη, προσωρινή λύση», λέει με τη σειρά της η συνιδρύτρια και επικεφαλής περιεχομένου της πλατφόρμας, Καθλία Αφαναντόρ. «Αποτελεί πλέον βασικό συστατικό και προτεραιότητα της συνολικής λειτουργίας ενός καλλιτεχνικού ιδρύματος».

 

Το Marquee TV ξεκίνησε την λειτουργία του από το Ηνωμένο Βασίλειο το 2018, προσφέροντας καλογυρισμένες παραστάσεις από διάσημες αίθουσες όπως το Royal Opera House του Λονδίνου, το Θέατρο Μπολσόι της Μόσχας και η Όπερα του Παρισιού. Ως συνδρομητική πλατφόρμα λειτουργεί όπως ένας λογαριασμός στο Netflix, διαθέτοντας στους συνδρομητές του ένα ευρύ φάσμα παραστάσεων και ντοκιμαντέρ (υπάρχει δυνατότητα δοκιμαστικής σύνδεσης ενώ οι συνδρομές κοστίζουν 8.99 δολάρια τον μήνα).

 

"Coppelia" από τα Μπαλέτα Μπολσόι.

 

Ο Κίρσνερ απέφυγε να δώσει στη δημοσιότητα έναν ακριβή αριθμό συνδρομητών, δήλωσε πάντως ότι είναι δεκάδες χιλιάδες και βρίσκονται κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Βρετανία (η πλατφόρμα επεκτείνεται διαρκώς και αυτή τη στιγμή είναι διαθέσιμη σε περίπου 20 χώρες).


Ανάμεσα στις προσφορές του Marquee συμπεριλαμβάνονται κλασικά έργα μεγάλης κλίμακας όπως η "Coppelia" και η «Λίμνη των κύκνων» από τα Μπαλέτα Μπολσόι, και η πρόσφατη μοντέρνα εκδοχή του «Άμλετ» από την Royal Shakespeare Company, αλλά και πιο πειραματικές δουλειές όπως το "Adam's Passion" του Ρόμπερτ Γουίλσον.

 

Οι υπεύθυνοι του Marquee TV περιγράφουν τις παραγωγές της πλατφόρμας ως «υψηλής ποιότητας (συλ)λήψεις» με πολλαπλές κάμερες και πίσω από αυτές σκηνοθέτες με σημαντική εμπειρία στην μεταφορά παραστάσεων από τη σκηνή στην οθόνη. Ως επί το πλείστον, η πλατφόρμα επιδιώκει να εξασφαλίζει τα δικαιώματα σε ήδη υπάρχοντα φιλμ, σχεδιάζει όμως να αυξήσει κατά πολύ τις δικές της παραγωγές.

 

«Δεν πρόκειται απλά για προβολές φιλμ αρχείου ή για ζωντανές παραστάσεις – πρόκειται για μια πολύ εκλεπτυσμένη επιχείρηση», σύμφωνα με τον Γκρέγκορι Ντόραν, καλλιτεχνικό διευθυντή της Royal Shakespeare Company, κινηματογραφημένες θεατρικές παραστάσεις της οποίας παρουσιάζονται συχνά στο Marquee. «Η πρόκληση για μας ήταν να δημιουργήσουμε μια διαφορετική οπτικοακουστική γλώσσα για κάθε παραγωγή. Όχι απλά να στήσουμε τις κάμερες στη σκηνή και να ρυθμίσουμε το ηχητικό σύστημα, αλλά να στέκονται ως έργα τέχνης στην ψηφιακή τους εκδοχή».

 

 

Με στοιχεία από Washington Post

 

 

 

Media
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια