Όχι άλλο αυτομαστίγωμα που "οι Έλληνες δεν αντιστάθηκαν στη Χούντα"

Η διαφορετική άποψη

Η αντίσταση εναντίον του στρατιωτικού πραξικοπήματος είχε τεράστιο κόστος -βασανιστήρια, εξορίες, ενίοτε και θάνατο. Παρ' όλα αυτά αρκετοί, Αριστεροί, το τόλμησαν - και είναι πραγματικοί ήρωες. Οι υπόλοιποι;

 

Γενικά συμφωνώ με τον Βασίλη Ραφαηλίδη (Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας) και μακάρι να είχε υπάρξει σοβαρότερη αντίσταση. 

 

Όμως τα τελευταία χρόνια περάσαμε στην πλήρη απαξίωση της όποιας αντίστασης έγινε, και στο αυτομαστίγωμα που ο κόσμος δεν ανέτρεψε τη χούντα. (Καλομάθαμε ίσως και με το πρόσφατο πραξικόπημα-παρωδία της Τουρκίας κι ας ήταν μόνο ένα κομματάκι του στρατού ήταν υπέρ του.)

 

Η αντίσταση εναντίον του στρατιωτικού πραξικοπήματος είχε τεράστιο κόστος για όποιον την τολμούσε. Απολύσεις, συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες, τρομοκράτηση της οικογένειάς του, ενίοτε και θάνατο. Παρ' όλα αυτά αρκετοί, Αριστεροί, το τόλμησαν, και ως αποτέλεσμα υπέστησαν όλα τα παραπάνω (και τους τιμούμε γι' αυτό ασχέτως της μετέπειτα πορείας τους - είναι οι πραγματικοί σύγχρονοι ήρωες). 

 

Είναι τόσο μεγάλη έκπληξη ή ντροπή για την ελληνική φυλή το ότι δεν πήγαν περισσότεροι άνθρωποι μπροστά απ' τα όπλα και τα τανκ των χουντικών; Ήταν καθαρά ελληνικό φαινόμενο δειλίας;

 

Mπορούμε όμως στ' αλήθεια να κατηγορήσουμε το 90% των Ελλήνων που φοβήθηκαν, συμβιβάστηκαν με τη ζωή που τους προσφερόταν και δε θέλησαν να συλληφθούν, βασανιστούν εξοριστούν, να χάσουν τις οικογένειές τους ή και τη ζωή τους ακόμα; Πιθανότατα μπορούμε. Μακάρι να μην το είχαν κάνει, και μακάρι σε αντίστοιχη περίπτωση όσοι εκ των υστέρων τους επικρίνουν να φέρονταν διαφορετικά. 

 

Όμως είναι τόσο μεγάλη έκπληξη ή ντροπή για την ελληνική φυλή το ότι δεν πήγαν περισσότεροι άνθρωποι μπροστά απ' τα όπλα και τα τανκ των χουντικών; Ήταν καθαρά ελληνικό φαινόμενο δειλίας;

 

Στο άρθρο με το παλιό κείμενο του Ραφαηλίδη διάβασα ένα σχόλιο του Έπαρχου που έχει ενδιαφέρον.

  

  

Το μεταφέρω ολόκληρο:

 

Πάντα μου έκανε εντύπωση η - αυτονόητη - διαπίστωση, που λειτουργεί και σαν παράπονο ότι ο ελληνικός λαός δεν αντιστάθηκε.

 

Δεν πρόκειται ξέρετε για κάποια εξαίρεση. Γενικά οι λαοί διστάζουν να αντιπαρατεθούν με ένοπλες δυνάμεις και μηχανισμούς βίαιης επιβολής αυταρχικών καθεστώτων, μια αναμέτρηση που πάντα τελειώνει με αίμα.

 

Οι Ισπανοί και οι Πορτογάλοι ανέχθηκαν χωρίς αντίσταση τέτοια καθεστώτα για δεκαετίες. [Η Ισπανία είχε χούντα απ' το 1939 ως το 1975, η Πορτογαλία απ' το 1926 ως το 1974!] Στις πιο άμεσα συγκρίσιμες με την ελληνική περίπτωση χούντες της Λατινικής Αμερικής συνέβη το ίδιο. Επίσης σε όλο το πρώην ανατολικό μπλοκ μόνο η Βουδαπέστη του '56 και η Πράγα του '68 αποτέλεσαν εξαιρέσης ανοικτής αντίστασης, που τελικά κατεστάλη αιματηρά.

 

Σε γενικές γραμμές αυτά τα καθεστώτα πάντα κατέρρεαν μόνα τους και υπό το βάρος των αδιεξόδων που τα ίδια δημιουργούσαν και η ελληνική χούντα δεν αποτέλεσε εξαίρεση.

 

Μπορώ να ασκήσω κριτική στον ελληνικό λαό για πάρα πολλά πράγματα, η ανοχή του στην χούντα είναι όμως μάλλον το τελευταίο.

 

Mικροπράγματα
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η σύντομη και απλή ιστορία της υπέροχης Ειρήνης που ζει μόνη στην Κίναρο

Mικροπράγματα Η σύντομη και απλή ιστορία της υπέροχης Ειρήνης που ζει μόνη στην Κίναρο

2.1.2020
11 τρίβια απ' το πρώτο (πρώτο!) τεύχος της LifO

Mικροπράγματα 11 τρίβια απ' το πρώτο (πρώτο!) τεύχος της LifO

23.11.2019
Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

Mικροπράγματα Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

17.11.2019
Τα 13 πιο συνηθισμένα προβλήματα μεταξύ φίλων

Mικροπράγματα Τα 13 πιο συνηθισμένα προβλήματα μεταξύ φίλων

28.10.2019
6 ξεχωριστοί Δημήτρηδες της Ελλάδας

Mικροπράγματα 6 ξεχωριστοί Δημήτρηδες της Ελλάδας

26.10.2019
Το τέλος του θρυλικού φωτογραφικού Studio Νικολέρη της Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η ιστορία του.

Mικροπράγματα Το τέλος του θρυλικού φωτογραφικού Studio Νικολέρη της Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η ιστορία του.

14.10.2019
Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου: 20 λόγοι που αγαπάμε τους σκύλους

Mικροπράγματα Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου: 20 λόγοι που αγαπάμε τους σκύλους

27.8.2019
ΚΟΥΙΖ: Το είπε η Βίβλος ή το Κοράνι;

Mικροπράγματα ΚΟΥΙΖ: Το είπε η Βίβλος ή το Κοράνι;

20.8.2019
«Ξινός, ευαίσθητος, αμυντικός, κλειστός, περίεργος» | O Αντίνοος Αλμπάνης απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ

Mικροπράγματα «Ξινός, ευαίσθητος, αμυντικός, κλειστός, περίεργος» | O Αντίνοος Αλμπάνης απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ

12.7.2019
20 απ' τις πιο παράξενες, ρετροφουτουριστικές στάσεις λεωφορείων της Σοβιετικής Ένωσης

Mικροπράγματα 20 απ' τις πιο παράξενες, ρετροφουτουριστικές στάσεις λεωφορείων της Σοβιετικής Ένωσης

10.7.2019
26 Σχόλια
avatar
Ανώνυμος/η 17.11.2016 | 13:28
Πόσοι ήταν οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι στρατιωτικοί, οι δικαστικοί λειτουργοί που απολύθηκαν ή εξαναγκάστηκαν σε παραίτηση γιατί αρνήθηκαν να ακολουθήσουν εντολές των χουντικών και φυτοζωούσαν χρόνια μέχρι να επαναπροσληφθούν με την μεταπολίτευση ... άνθρωποι που αντιστάθηκαν και υπέφεραν, έστω και χωρίς να θέσουν σε άμεσο κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα...
avatar
Ανώνυμος/η 17.11.2016 | 13:47
Και να προσθέσω (πραγματικά ΤΙΜΩΝΤΑΣ όσους αντιστάθηκαν κ βασανίστηκαν ή απλώς διώχθηκαν): Οι δικτατορίες δεν πέφτουν από εξεγέρσεις. Η δίκη μας δεν έπεσε από το Πολυτεχνείο, αλλά γιατί τρωγοντουσαν μεταξύ τους κ γιατί προκάλεσαν την τραγωδία στην Κύπρο.
Ashton Heston III 18.11.2016 | 02:09
Φίλε 8bf88a17, η διαπίστωση πως "οι δικτατορίες δεν πέφτουν από εξεγέρσεις" δεν ισχύει, γιατί κάποια από τα καθεστώτα του Ανατολικού Μπλοκ (π.χ. Ρουμανία) έπεσαν από εξεγέρσεις που μετετράπησαν σε επαναστάσεις.

Επιπλέον, ακόμα και αν ίσχυε, αυτό δεν μειώνει την αξία της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, ο συμβολισμός της οποίας ήταν πως ένα μεγάλο κομμάτι της νεολαίας ήταν εναντίον της χούντας. Και πως η χούντα ήταν όντως χούντα, και όχι "Βασιλευομένη Δημοκρατία" ("Προεδρική Δημοκρατία" από 1/6/1973), όπως διατεινόταν--και πολλοί στο εξωτερικό υποκριτικά αποδέχονταν. Τελικά μίλησαν τα τανκς, και απέδειξαν πως ήταν όντως χούντα.

Θα προτιμούσαμε, δηλαδή, να μην έχει γίνει η εξέγερση του Πολυτεχνείου; (Ρητορική η ερώτηση).

Ακριβώς επειδή (σχεδόν) κανείς άλλος δεν αντιστεκόταν για αυτό και εξεγέρθηκαν οι φοιτητές. και κάλεσαν τους υπόλοιπους νέους και τους μεγαλύτερους να βγουν στους δρόμους και να εξεγερθούν και αυτοί. Άσχετο αν η εξέγερση απέτυχε να μετατραπεί σε επανάσταση. Γι αυτό φταίει ο υπόλοιπος λαός, όχι οι φοιτητές.

Γι αυτό και ο υπόλοιπος λαός ντεπόταν μετά, και έφτιαξε τά παραμύθια πως ήταν και αυτοί εκεί.

Για την καπηλεία και το καπέλωμα της εξέγερσης αργότερα δεν φταίνε αυτοί που την έκαναν (εκτός από κάποιους οπορτουνιστές).
Ashton Heston III 18.11.2016 | 03:29
Σόρυ για το κήρυγμα 8bf88a17, δεν σε αφορά--αυτά που γράφω μετά την πρώτη παράγραφο είναι γενικές παρατηρήσεις και άσχετα με αυτό που έγραψες.
Vernedead 18.11.2016 | 11:35
Αυτό το "επί 7 χρόνια δεν κουνιόταν φύλλο" πρέπει να σταματήσει.Και αυτό το λέω σε όλους σας.Το Πολυτεχνείο δεν ήταν μια εξέγερση που ξεπήδησε από το μηδέν.Ήταν η κορύφωση των χρόνων δράσης των φοιτητών και των εργαζομένων.Δεν υπάρχει παρθενογένεση στην φύση.Έτσι δεν γίνονται και από το τίποτα εξεγέρσεις. Μιλάνε τα ίδια τα γεγονότα με εξορίες,φυλακές,ξυλοφορτώματα,απολύσεις,δολοφονίες και πόσα άλλα. Όλα αυτά δεν γινόντουσαν επειδή έτσι τους κάπνιζε,αλλά επειδή υπήρχε δράση εναντίον της Χούντας. Δεν ξεσηκωθήκανε όλοι λέτε;Ναι δεν ξεσηκώθηκαν όλοι.Ξεσηκώνονται πάντα τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια μιας κοινωνίας. Και δεν ήταν όλος ο Ελληνικός πληθυσμός αυτοί που ανέλαβαν δράση.Αλλά δεν ήταν και λίγοι,και δεν ήταν μόνο κάποιοι φοιτητές μέσα στο ΕΜΠ.
Ashton Heston III 18.11.2016 | 13:45
Φίλε Vernedead, αυτό το "Ξεσηκώνονται πάντα τα πιο πρωτοπόρα κομμάτια μιας κοινωνίας" είναι μάλλον εξιδανίκευση. Οι φοιτητές το 1901 σκοτώνονταν για να μην μεταγλωττιστεί το Ευαγγέλιο στην Δημοτική--δεν τους λες και πρωτοπορία. Μήπως ήταν πρωτοπορία οι οπαδοί του Χομεϊνί; Φοιτητές δε, πολλοί από αυτούς. Όχι τίποτε άλλο αλλά επειδή μίλησες γενικά ("μιας κοινωνίας").

Δεν είπα πουθενά πως "επί 7 χρόνια δεν κουνιόταν φύλλο".
avatar
Ανώνυμος/η 18.11.2016 | 13:51
Δε διαφωνώ ιδιαίτερα, απλώς τα κομμουνιστικά καθεστώτα, στα οποία αναφέρεσαι, δεν ήταν επισήμως χούντες (άλλο αν ουσιαστικά ήταν όντως δικτατορίες). Αφετέρου πέσανε 50 χρόνια μετά την εγκαθίδρυση τους. Δεν πρόκειται για ευθέως συγκρίσιμες καταστάσεις με τη δίκη μας. Τέλος κανείς δεν είπε, πως δεν έπρεπε να αντισταθεί ο λαός. Για το οποίο αποτέλεσμα ωστόσο (μιας τέτοιας αντίστασης) μπορούμε να συζητάμε επ´ άπειρον. Η ουσία είναι ότι άμαχος απέναντι σε (αποφασισμένα) τανκς και ημιαυτόματα δεν έχεις ελπίδες, παρά μόνο ενδεχομένως αν το χουντικό Κράτος ήδη παραπαίει.
avatar
Ανώνυμος/η 18.11.2016 | 17:15
και ποια η κατασταση μετα την τρομερη ''εξεγερση'' απο τις 17 νοεμβ μεχρι την πτωση της χουντας; . χαχαχα οι Ελληνες ειχαν φοβηθει. Διαβαστε ποιηση Φαιδωνα Μπαρλα.
Vernedead 18.11.2016 | 17:42
Δεκτον,στο κάτω κάτω της γραφής και τον Βαλέσα(αφού επιμενετε να αναφέρεστε στο ανατολικό μπλοκ) δεν τον λες και πολύ πρωτοπόρο. Περισσότερο σε ξεπουλημένο τομαρι φέρνει. Ας το συγκεκριμενοποιησω λοιπόν και ας πω το πιο πρωτοπόρο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας της τότε περιόδου,γιατί αλλιώς θα πρέπει να ξεκινήσουμε τίποτα βαρύγδουπες αναλύσεις -σεντόνια για το πώς ορίζεται ή πρωτοπορία και ο ριζοσπαστισμός κλπ κλπ..
Ashton Heston III 19.11.2016 | 01:57
Σύμφωνοι Vernedead, στα σίξτις κάποια τμήματα της Αριστεράς ήταν πρωτοπορία. Σε όλη σχεδόν την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και τις Ελλάδας, καθώς και στην Αμερική.
avatar
Έπαρχος Μασπηρεκαιμασήκωσους 17.11.2016 | 14:05
Αγαπητέ Άρη, όπως σου έγραψα και στο FB, σε ευχαριστώ που ανέδειξες το σχόλιό μου.
Ashton Heston III 18.11.2016 | 01:32
Εγώ λυπάμαι αλλά θα διαφωνήσω με το σχόλιό σου Έπαρχε διότι η Πορτογαλία είναι το μόνο παράδειγμα χούντας (από αυτά που παραθέτεις) που μπορεί να συγκριθεί με την δίκη μας, από πλευράς τόσο της σχετικής ηπιότητας του καθεστώτος όσο και της ελλείψεως σοβαρής αντίστασης.

Όλα τα άλλα παραδείγματα ήταν στυγνότατα καθεστώτα, στα οποία ο φόβος ήταν φυσικό να αποτελέσει αποτρεπετικό παράγοντα στον τομέα της αντίστασης:

Η χούντα του Φράνκο επιβληθηκε μετα την νίκη των φαλαγγιτών στον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο, έναν αιματηροτατο κανονικό πόλεμο στον οποίο ενεπλάκησαν κανονικοί στρατοί από την ναζιστικη Γερμανία/ φασιστική Ιταλια με αεροπορικούς βομβαρδισμούς αμάχων (Γκουέρνικα). Ο πόλεμος, και η λευκή τρομοκρατία των φασιστών στην συνέχεια, άφησαν 200.000 νεκρούς (από το 1937 μέχρι το 1945--άλλοι λένε 400.000), ενώ η κόκκινη τρομοκρατία κατά τη διάρκεια του εμφυλίου είχε 40.000 νεκρούς (άλλοι λένε 70.000). Και οι δυο πλευρές ησαν εξαντλημένες μετά από τέτοια σφαγή.

Από αυτήν την άποψη υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ Ισπανίας και Ελλάδας, οπου η εμπειρία των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου ήταν νωπή (όπως έγραψε και ο Johhny Walker) και οι περισσότεροι Έλληνες δεν ήθελαν να διακινδυνεύσουν την ασφάλειά τους προς όφελος των κομμουνιστών, οι οποίοι ήταν και διχασμένοι συν τοις αλλοις (ΚΚΕεσ./εξ.), και κάποιοι εκ των οποίων είχαν συνεργαστεί με παραδοσιακούς μας εχθρούς που τώρα ανήκαν στο Ανατολικό Μπλόκ. Διχασμένοι ήσαν βέβαια και οι ψηφοφόροι και οι εκπρόσωποι των δυο αστικών κομμάτων, από τον Εμφύλιο αλλά και ακόμα πιο πριν--από τον Διχασμό (του...1916) και τα διάφορα κινήματα του Μεσοπολέμου (Βενιζελικών, αντι-Βενιζελικών, Βασιλοφρόνων κλπ).

Στην Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακια έχουμε Σοβιετική εμπλοκή/κατοχή, οπότε η (αποτυχημένη) αντίσταση του λαού--που σε κάποιες πόλεις βγήκε μαζικά στους δρόμους--είχε και εθνικοαπελευθερωτικό χαρακτήρα, που δεν υπάρχει στην περίπτωση της Ελλάδας. Στην συνέχεια η καταστολή από τους Σοβιετικούς και τους συνεργάτες τους υπήρξε σκληρότατη. Όπως και στα άλλα καθεστώτα του ανατολικού μπλοκ, όπου ας μην ξεχνούμε είχε προηγηθεί σκληρότατη σοβιετική καταστολή κατά τη διάρκεια του ΒΠΠ (π.χ. Κατύν). Δεν μπορεί να γίνει σύγκριση με την Ελλάδα.

Στην Νότια Αμερική έχουμε τρομερή καταστολή, με την συνεργασία της CIA. Στην Αργεντινή τουλάχιστον 30.000 νεκρούς, με χαρακτηριστικά γενοκτονίας των απογόνων των αυτοχθόνων κατοίκων σε κάποιες περιπτώσεις. Στην δε Χιλή έχουνε "μόνο" 3.000 νεκρούς και εξαφανισμένους, αλλά όλοι οι θάνατοι συνέβησαν τις πρώτες ημέρες/εβδομάδες μετα το πραξικόπημα (στο οποίο να μην ξεχνάμε δολοφονήθηκε ο δημοκρατικά εκλεγμένος Αλιέντε) και ο λαός δεν ήξερε αν έπεται συνέχεια ανά πάσα στιγμή.

Στην Αργεντινή η χούντα έπεσε λόγω του αποτυχημένου πολέμου των Φώκλαντ, όπως στην Ελλάδα η χούντα έπεσε λόγω Κύπρου. Όμως στην Αργεντινή οι αριστεροί guerrilla σκοτώσανε περί τους 6.000 στρατιωτικούς, αστυνομικούς--αλλά και πολίτες κατα τη διάρκεια της χούντας. Στην Ελλάδα βέβαια η 17Ν σκότωσε 2-3 βασανιστές της χούντας και άλλους 20 περίπου πολίτες κατόπιν εορτής...Άρα και πάλι δεν υπάρχει ουδεμία σύγκριση με την Λατινική Αμερική--ούτε στο θέμα της αντίστασης ούτε της καταστολής.

Με άλλα λόγια, στις περισσότερες περιπτώσεις υπήρξε σκληρή καταστολή. Στην Ελλάδα η χούντα αποδείχθηκε πιο λάιτ, αλλά όπως λένε "hindsight is 20/20". Δύσκολα επαναστατείς αν θεωρείς πως δεν σε αφορά η κατάσταση (όπως "αφορούσε" άμεσα τους κομμουνιστές). Οι περισσότεροι είτε ήταν αντικομμουνιστές (και στην Μεταπολίτευση πήγαν όπου φύσηξε ο άνεμος), είτε απορροφήθηκαν από την καθημερινότητα. Και έμειναν μόνο οι αριστεροί (που ούτως η άλλως διώκονταν) και οι νέοι φοιτητές--στις τάξεις των οποίων υπήρχε ένα παγκόσμιο εξεγερσιακό πνεύμα--για να αντισταθούν στην χούντα, όπως τέλος πάντων αντιστάθηκαν.

Εμείς οι νεώτεροι που ζήσαμε και ζούμε σε χρόνια Δημοκρατίας δύσκολα μπορούμε να κατηγορήσουμε τους μεγαλύτερους για ανοχή στην Επταετία (εκτός αν είμαστε ανώριμοι, φαντασιόπληκτοι, ή ανεγκέφαλοι θιασώτες της βίας). Γι αυτόν τον λόγο και θα πρέπει να σεβόμαστε όσους πραγματικά αντιστάθηκαν. Μεγάλο όνειδος όμως (όπως έγραψαν και άλλοι σχολιαστές), είναι τα ψέματα περί αντίστασης που ακολούθησαν.
Still_in_love_with_Athens 18.11.2016 | 09:24
Ashton Heston III Πολύ σωστή ανάλυση.
avatar
Έπαρχος Μασπηρεκαιμασήκωσους 18.11.2016 | 17:23
Αγαπητέ Ashton Heston, εκτενής η απάντησή σου, ξεκνάω απαντώντας σου ότι πραγματικά σέβομαι όσους πράγματι αντιστάθηκαν, πολλοί από τους οποίους δεν ήταν αυτοί που θα περιμέναμε. Για παράδειγμα ο Σημίτης τοποθετούσε βόμβες, ενώ το ΚΚΕ προτίμησε να αδρανήσει, ίσως σωστά, γιατί το πραξικόπημα έγινε εν ονόματι του κομμουνιστικού κινδύνου και μάλλον θα ήταν λάθος να ξεκινήσει αντίσταση που το δικαίωνε και δεν θα είχε και κανένα αποτέλεσμα.

Κατά τα λοιπά, να σου απαντήσω ότι με την Ισπανία υπάρχουν κάποιες έμμεσες αναλογίες, κυρίως το ότι η χούντα δεν μπορεί να ιδωθεί αποκομμένη από τον Εμφύλιο και τη μετεμφυλιακή κατάσταση. Ειδικά από τη στιγμή που επιβλήθηκε από την πιο σκληροπυρηνική μερίδα των νικητών του εμφυλίου και είχε ως στόχο τους ηττημένους του.

Όσον αφορά το ότι η ελληνική χούντα ήταν light, αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να απαντήσουμε με βεβαιότητα. Άλλωστε η ένταση της αντίστασης περισσότερο εξαρτάται από την πιθανότητα να πιαστείς, παρά από την ένταση των αντιποίνων. Και στη χούντα, όπου ο χαφιές μπορεί να ήταν δίπλα σου και ο χωροφύλακας της γειτονιάς γνώριζε τους πάντες και τα πάντα η πιθανότητα να πιαστείς ήταν αρκετά μεγάλη. Αυτό εξηγεί και εν μέρει γιατί η αντίσταση στους Γερμανούς ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερη, αν και τα γερμανικά αντίποινα ήταν θηριώδη.

Η σύγκριση που έκανα με τις λατινοαμερικάνικες χούντες περισσότερο αφορούσε κριτήρια πολιτικής επιστήμης, παρά τη σκληρότητα της καταστολής. Δηλαδή και η ελληνική και οι λατινοαμερικάνκες χούντες είναι μεσοπρόθεσμες στρατιωτικές δικτατορίες και όχι φασιστικά καθεστώτα με σαφή ιδεολογία και λαικη υποστήριξη. Αναφέρεις τους αργεντίνους guerillas, δηλαδή αντάρτικο, κάτι που με στρατιωτικούς όρους, ήταν αδύνατο να υπάρξει στην Ελλάδα της επταετίας (που θα έβρισκαν όπλα, που θα δρούσαν, τι πιθανότητες επιβίωσης θα είχαν;). Σε γεινκές γραμμές νομίζω ότι η παθητική στάση των Ελλήνων δεν είναι πολύ διαφορετική από τις αντίστοιχες ξένες περιπτώσεις.

Ashton Heston III 19.11.2016 | 23:05
Αγαπητέ Έπαρχε: Το ΚΚΕ αδράνησε για λόγους που σχετίζονται με τον Ψυχρό Πόλεμο--η Μόσχα ξεκάθαρα δεν ήθελε να συγκρουστεί με την Δύση άμεσα σε μια χώρα του ΝΑΤΟ. Το ΚΚΕ έκανε ό,τι του έλεγε η ΕΣΣΔ. Γι αυτό δεν μπορούσε να γίνει και "τρίτο" (ή "δεύτερο"--δεν θα κολλήσουμε σε αυτό) αντάρτικο, όπως γράφεις κι εσύ.

Όπως γράφω κι εγώ υπάρχουν κάποιες ομοιότητες με την Ισπανία, οπου είναι κοινό στοιχείο η εξάντληση που έφεραν οι δυο εμφύλιοι (άσχετο αν ο δικός μας ήταν συγκριτικά λιγότερο καταστροφικός--δεν ήταν η Κατοχή όμως που προηγήθηκε). Από μια άποψη το Σχέδιο Μάρσαλ καθυστέρησε στην δίκη μας περίπτωση την επιβολή δικτατορίας από τους νικητές αμέσως μετα το πέρας του εμφυλίου (όπως έγινε στην Ισπανία) δημιουργώντας μια "ντεμί" κατάσταση με τα αυταρχικά καθεστώτα της Δεξιάς.

Η ένταση της αντίστασης εξαρτάται κυρίως από το αν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού έχουν λόγο να ξεσηκωθούν. Τέτοιοι λόγοι υπήρχαν επί Κατοχής. Το 1967 δεν υπήρχαν τέτοιοι λόγοι. Σε αυτό το θέμα συμφωνώ απόλυτα με το περιεκτικό και ουσιώδες σχόλιο του Lord Vader στο τέλος.
Ashton Heston III 19.11.2016 | 23:34
Τέλος, συμφωνώ πως οι Λατινοαμερικανικές δικτατορίες δεν ήταν σαν τις (φασιστικές) δικτατορίες του Μεσοπολέμου, όμως η δίκη μας είχε και τέτοια στοιχεία (π.χ. Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός με φιέστες) καθότι η εθνική μας ιδεολογία ήταν (και σε μεγάλο βαθμό παραμένει) εθνοκεντρική και σωβινιστική.
Double Helix 17.11.2016 | 14:08
Ομολογώ ότι συμφωνώ απολύτως με τον έπαρχο. Η λογική που έχει αναπτυχθεί σήμερα, πλέον εκ του ασφαλούς φυσικά, ότι ο κόσμος ήταν δειλός είναι μάλλον άστοχη. Ο κόσμος προσπαθεί πάντα και σε κάποια εποχή να επιβιώσει, όπως μπορεί με τις υπάρχουσες συνθήκες και πολλοί δεν έχουν την "πολυτέλεια" (να το πούμε κάπως έτσι) να επαναστατήσουν. Ακόμα και πολλοί που αντιστέκονται θεωρούνται αρκετές φορές ως άμυαλοι που δεν κατανοούν τις επιπτώσεις των πράξεων τους, αρκετοί από αυτούς (η "παρέα του Παρισιού") βρίσκεται πλέον και στην εξουσία αποδεικνύοντας ότι οι επαναστατικές ιδέες ήταν απλά μια μεταεφηβική αντίδραση.

Σαφέστατα χειρότεροι είναι όσοι κρατούσαν το στόμα τους κλειστό για να το παίξουν ήρωες αργότερα (ΚΚΕ κ.α.)....
Vernedead 17.11.2016 | 16:57
Δεν ντρεπεσαι λίγο για την κατακλείδα σου; Τόσος αντικομμουνισμος που φτάνεις να αντιστρέψεις και μία αντικειμενική πραγματικότητα; Ή Γυαρος ,το Ιτζεδιν , ή Λέρος κλπ διαφωνούν μαζί σου. Απλά ντροπή σου.
avatar
Ανώνυμος/η 17.11.2016 | 14:21
βασικά ο Ραφαηλίδης δε λέει αυτό ή αν προτιμάτε δε λέει μόνο αυτό. Το αναφέρει συμπερασματικά ως γενική εντύπωση ( δεν υπήρξε ας πούμε επι χούντας οργάνωση με τα μαζικά χαρακτηριστικά του ΕΑΜ στην κατοχή). λέει επίσης για το βράδυ του πραξικοπήματος "δέκα χιλιάδες κόσμο συνέλαβε εκείνη τη νύχτα ο επιφορτισμένος με καθήκοντα δημόσιας ασφάλειας μικρονοικός συνταγματάρχης. Ανάμεσα τους και οι πολιτικοί αρχηγοί Γ. Παπανδρέου, Π Κανελόπουλος και Η Ηλιού ". Το αναφέρω γιατί το θεωρώ στοχευμένο.Η χούντα έδρασε έτσι ασφαλώς για να μη μπορεί να οργανωθεί αντίσταση καθολική. ¨ολοι πίστευαν πως είναι ζήτημα χρόνου να πέσει η χούντα. Παρόλα αυτά, υπήρξαν πολλά παραδείγματα γνωστών ή λιγότερο γνωστών ανθρώπων που οφείλουμε να θυμόμαστε. Τον ηρωικό Αλέκο Παναγούλη, το φοιτητή Κώστα Γεωργακη, τον καθηγητή Σάκη Καράγιωργα,τον ακαδημαικό Θεόφιλο Φραγκούλη. Και στο χώρο της τέχνης υπήρχαν φωνές αντίστασης (πάλι όχι οργανωμένα). Ο θίασος του Ληναίου με τη Φωτίου, η επίστολή του Χορν το '71 για τις απολύσεις στο εθνικό και μαζί και η παραίτηση της Λαμπέτη για τον ίδιο λόγο, τα νούμερα στην επιθεώρηση του Παράβα που τον στείλαν εξορία είναι αυτά που μου έρχονται τώρα. Ας μην ξεχνάμε οτι ο απόηχος του εμφυλίου ήταν κοντά ιστορικά και να μην κάνουμε αφελείς συγκρίσεις με το σήμερα που η πληροφορία τρέχει. Μπορεί οι Έλληνες να μην πήραν τα όπλα αλλά δεν κάθησαν κι όλοι στα σπίτια τους να δουν τον άγνωστο πόλεμο. Μην τα ισοπεδώνουμε όλα.
avatar
Harlan 17.11.2016 | 14:45
Να μην ξεχνάμε την ανταρσία του Α/Τ Βέλος που ρεζίλεψε την χούντα στο εξωτερικό.

Δεν είναι ντροπή να μην βγαίνεις στους δρόμους να πολεμήσεις. Οπως σωστά γράφτηκε, έτσι κάνει η πλειοψηφία παντού.

Εκείνο που είναι ρεζίλι και ντροπή για την ελληνική κοινωνία είναι η καπήλευση της "αντίστασης στην χούντα" που έγινε μετά. Αυτό ΔΕΝ το κάνουν οι άλλοι λαοί και γι' αυτό χρειαζόμαστε ένα (μεγάλο) αυτομαστίγωμα.

Όλες αυτές οι συντάξεις - μαϊμού των δήθεν αντιστασιακών της χούντας, έχτισαν σπίτια και έκαναν περιουσίες. Όλοι αυτοί που πήραν τα αξιώματα και τις θέσεις στο δημόσιο, σήμερα ροκανίζουν (ακόμα) συντάξεις αντιστασιακού. Η έστω συντάξεις του δημοσίου, που ποτέ δεν έπρεπε να πάρουν.

Ζουν ανάμεσα μας και είναι - σε μεγάλο βαθμό - υπεύθυνοι για την κατάντια μας. Και αν δεν μπορούμε να τους πιάσουμε έναν-έναν (μετά από 30 χρόνια, πιασ' τ' αυγό και κούρευτο), μια γενναία αυτοκριτική σαν κοινωνία θα μας βοηθούσε να μην ξανακάνουμε τα ίδια λάθη στην πρώτη ευκαιρία.
avatar
Ανώνυμος/η 18.11.2016 | 17:18
ρεζιλεψε; μαλλον ρεζιλευτηκε το Ναυτικο αγαπητε μου
avatar
Johhny Walker 17.11.2016 | 19:11
Θα πρέπει κανείς να τα βλέπει τα πράγματα στο ιστορικό τους πλαίσιο, όχι με τα σημερινά δεδομένα. Όταν έγινε η χούντα το 1967, ο εμφύλιος και η κατοχή που προηγήθηκε δεν ήταν ούτε 20 χρόνια πίσω. Οι περισσότεροι τα είχανε ζήσει ή είχαν δει με τα μάτια τους τις συνέπειες στα μεταπολεμικά χρόνια. Μιλάμε για μια περίοδο που η Ελλάδα κυριολεκτικά διαλύθηκε, χάνοντας πάνω από το 10% του πληθυσμού της και τις υποδομές της - μια πάμφτωχη, αιματοκυλισμένη χώρα, περίπου όπως η Συρία σήμερα. Στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν, έγινε κάτι που πολλοί το ξεχνάνε σήμερα: είχαμε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, με αποτέλεσμα να εμπεδωθεί ο καταναλωτισμός και ο δυτικός τρόπος ζωής, τη στιγμή που το κράτος διατηρούσε τα αυταρχικά του χαρακτηριστικά. Ο Ψαθάς τα αποδίδει πολύ καλά όλα αυτά στο Ξύπνα Βασίλη. Συνεπώς η μαζική πλειοψηφία του Ελληνικού λαού ούτε μπορούσε, ούτε ήθελε να ξεκινήσει ένα νέο εμφύλιο, χωρίς αυτό να σημαίνει οτι το καθεστώς είχε το λαό μαζί του. Και ευτυχώς, γιατί σήμερα δεν θα μιλούσαμε μόνο για το Πολυτεχνείο, αλλά για δεκάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς.
avatar
Ανώνυμος/η 17.11.2016 | 19:59
Νομίζω το πιο προφανές ως λόγος μη αντίστασης ενός λαού είναι ότι δεν είναι εκπαιδευμένος για να επαναστατεί. Και το λέω περισσότερο ως αφορμή για την σημερινή παθητικότητα παρά την τότε που ίσως ήταν και πιο λογικό να μην αντισταθεί (π.χ. το μορφωτικό επίπεδο θεωρείται πως ήταν χαμηλότερο στον πληθυσμό και έτσι η πλειοψηφία εναγκαλιζόταν πιο εύκολα βίαια συστήματα). Αν αναλογιστούμε ότι ο πληθυσμός κατά πλειοψηφία μαθαίνει ήδη από το σχολείο να ζει ανταγωνιστικά με τον διπλανό του και εν συνεχεία σε κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης ή κοινωνικής οργάνωσης, όπως η εργασία και ο στρατός, το λογικό επόμενο είναι μπροστά σε προβλήματα που αφορούν όλους να μην επιδυκνύει αλληλεγγύη αλλά να προσπαθεί να ανταπεξέλθει της δυσκολίας μέσω ατομικών λύσεων που σιγά σιγά τον οδηγούν σε εναγκαλισμό με οποιαδήποτε εξουσία που ουσιαστικά είναι η πηγή του προβλήματος. Έτσι και στην χούντα, έτσι και σήμερα που ο κόσμος παρά την επίθεση που δέχεται μαζικά ακόμα και στα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα του από τις κυβερνήσεις του μνημονίου, μαζικά στέλνει τα παιδιά του να γίνουν αστυνομικοί, δημόσιοι υπάλληλοι και στρατιωτικοί γιατί αυτό θα φέρει την πολυπόθητη λύση στο ζήτημα της επιβίωσης και όχι σε κάποια οργάνωση που πιθανότητα θα προτείνει ως λύση τακτικές αλληλεγγύης που χρειάζονται χρόνια για να ευοδώσουν ακόμα και επανάσταση. Και δεν είναι μόνο η εκπαίδευση του σε αυτήν την κατεύθυνση ή για την ακρίβεια η μη-εκπαίδευση του από τα πριν αλλά και η φύση του συστήματος. Όσο η επιβίωση είναι ζήτημα διαφιλονικούμενο στον επονομαζόμενο πολιτισμό τόσο και οι λαοί θα δρουν και θα αντιδρούν στα πλαίσια που τους επιβάλει η προβληματική αυτή και κάποιοι "τρελοί" θα λειτουργούν βλέποντας την λύση σε εκτός του συστήματος στρατηγικές. Τιμή και δόξα στους σημερινούς "τρελούς", λοιπόν που ένα νηφάλιο πνεύμα θα τους χαρακτήριζε ίσως και του μόνους "λογικούς" σε ένα κόσμο που ρέπει πολύ εύκολα στην παραφροσύνη των ολοκληρωτικών καθεστώτων ή των κιτς ηγετών τύπου Ερντογάν ή Τραμπ. Καμιά φορά είναι απλώς θέμα αισθητικής η απόκλιση από τέτοια υβρίδια ανθρώπων... Έτερος λόγος είναι η συνήθεια να λατρεύουμε ανθρώπους, να ζούμε υπό την ηγεσία και να τους περιμένουμε ως σωτήρες. Άρα είναι λογικό σε ένα καπιταλιστικό κόσμο που εξασφαλίζει σε μονάδες την άτυπη ηγεσία σε όλους του κοινωνικούς χώρους και την τυπική στους ουσιαστικούς τομείς διοίκησης να μη γίνει ποτέ σοβαρή αντίσταση σε τέτοια σχήματα στα οποία είναι εθισμένος ο μέσος πολίτης (θυμίζω απλώς την δημοκρατία εξ αντιπροσώπευσης) και τα θεωρεί αυτονόητα για την όποια οργάνωση του ενώ είναι ακριβώς τα σχήματα αυτό που γεννούν την όποια χούντα και τα παρελκόμενα τους. Έτσι μόνο αυθόρμητες εκδηλώσεις όπως αυτές του πολυτεχνείου μπορούν να υπενθυμίσουν πως ο ένας λαός μπορεί να επαναστατήσει αρκεί να μάθει να ζει "εξωθεσμικά". Αλλιώς και δεκαπέντε μνημόνια να περάσει θα περιμένει από τους άλλους να τον "οργανώσουν"...
Ashton Heston III 18.11.2016 | 01:37
[Παρακαλώ βάλετε το σχόλιό μου στο τέλος και όχι κάτω από του Επάρχου, διότι απ'ό,τι βλέπω μέχρι να τελειώσω την πραγματεία μου σχολίασαν και πολλοί άλλοι. Αλλιώς θα μοιάζει σαν να τους καπελώνω. Ευχαριστώ].
Master Kenobi 18.11.2016 | 13:38
Εν τέλει οι μόνες σοβαρές αντιστασιακές ενέργειες προέρχονταν απ'αυτούς που έτσι κι αλλιώς απειλούνταν από το καθεστώς, δηλαδή αριστερούς και βασιλόφρονες δεξιούς. Οι δεύτεροι ειδικά που είχαν επιρροή σε Ναυτικό και Αεροπορία διέθεταν τα μέσα ακόμη και να ανατρέψουν τη δικτατορία, αλλά όσες φορές προσπάθησαν απέτυχαν (κινήματα 13ης Δεκεμβρίου 1967 και 23ης Μαϊου 1973)
Ashton Heston III 19.11.2016 | 23:02
Πολύ σωστό σχόλιο, συμφωνώ απολύτως.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια