Όταν έρχεται στον ύπνο σου ένα αγαπημένο σου πρόσωπο που έχει πεθάνει

Όταν έρχεται στον ύπνο σου ένα αγαπημένο σου πρόσωπο που έχει πεθάνει

Καθώς βλέπω και ξαναβλέπω τη μαμά μου σε όνειρα, αναρωτιέμαι: Αυτό μας γαληνεύει ή μας ταράζει;

Μαζί, στις αρχές της δεκαετίας του '80

 

Όταν πέθανε η γιαγιά μου η Έλλη, η μητέρα μου (και κόρη της) το πήρε εξαιρετικά βαριά. Φορούσε μαύρα για χρόνια, συχνά πυκνά της μιλούσε και συγκινούνταν με ό,τι της τη θύμιζε.

 

Λίγο μετά το πρώτο σοκ, μου είπε πως ένα πράγμα τη στεναχωρούσε περισσότερο: Από την κηδεία και μετά, δεν την είχε δει ποτέ στον ύπνο της. Έβλεπε ένα σωρό άσχετα όνειρα, με πρωταγωνιστές τους πάντες, αλλά η μαμά της δεν την επισκεπτόταν ποτέ. Παρότι ήταν άθεη και ορθολογίστρια, θεωρούσα πως προσέδιδε μια μεταφυσική χροιά σ' αυτήν την απόρριψη, συνδυασμένη μ' ένα παιδικό παράπονο: «Γιατί δεν έρχεται σε μένα;». Λες και της κρατούσε μούτρα. 

 

Ένα βράδυ την είδα εγώ τη γιαγιά: Ήταν σ' ένα κωμικά μικρό αυτοκινητάκι, και οδηγούσε, αυτή που ίσως να μην είχε πιάσει ποτέ τιμόνι στη ζωή της. Η μαμά μου καταβρόχθιζε με πάθος κάθε λέξη της αφήγησης το επόμενο πρωί, σαν να μας είχε σταλεί ένα μήνυμα απ' το υπερπέραν. Η ζήλια στα μάτια της ήταν τεράστια που η γιαγιά Έλλη είχε έρθει στον ύπνο μου κι όχι στο δικό της...

 

Τα θυμόμουν αυτά όταν, πριν αρκετά χρόνια, η μητέρα μου έφυγε πρόωρα απ' τη ζωή, κι απ' το πρώτο βράδυ αναρωτιόμουν: θα τη δω σε όνειρο; Δε χρειάστηκε να περιμένω πολύ για να το διαπιστώσω.

 

Την βλέπω συνέχεια. Συνέχεια όμως. Είμαστε στο μαγαζί της, στο σπίτι, σε αεροδρόμια, στο χωριό, στο Λονδίνο. Σε κανένα όνειρο δεν ξεχνιέμαι, δε θεωρώ ότι όλα είναι καλά. Σε όλα είναι άρρωστη, αδύναμη, στα τελευταία της. Ακόμα και το υποσυνείδητό μου, όταν υποτίθεται ότι αφήνομαι τελείως, δεν μου την επιστρέφει υγιή, - σαν να μη θέλει να μου δώσει ψεύτικες ελπίδες ούτε καν σε όνειρο. Σε όλα όμως μου κάνει ένα μεγάλο δώρο: έχει αναστηθεί για λίγο κι έχουμε κερδίσει πολύτιμο χρόνο. Όταν ξυπνάω νιώθω ωραία, αν και τον πρώτο καιρό απογοητευόμουν που ήταν απλώς όνειρο. 

 

Πριν λίγο καιρό, την είδα στον καναπέ να βλέπει το I Love Lucy, αδύναμη πολύ, όπως τις τελευταίες μέρες της ασθένειας. Την πήρα αγκαλιά για να τη βοηθήσω να σηκωθεί. «Το Σάββατο να πάμε σινεμά;» της είπα, αλλά δεν απάντησε - ήξερε πως δεν θα ζούσε ως τότε. Εκείνη η αγκαλιά κράτησε για ώρες. Και για πρώτη φορά ένιωσα πως δεν έβλεπα απλώς το όνειρο, αλλά το αισθανόμουν. Αισθάνθηκα ακριβώς πώς ήταν η αγκαλιά της, κι ήταν όπως ακριβώς τη θυμόμουν. Όταν ξύπνησα είδα πως, μέσα στον ύπνο μου, είχα γυρίσει κάθετα το μαξιλάρι και το αγκάλιαζα σφιχτά...

 

 

Χτες βράδυ όμως συνέβη κάτι διαφορετικό. Ήταν υγιής, και δεν επρόκειτο να φύγει σύντομα. Ήμασταν στην Τσιμισκή και κοιτούσαμε έκπληκτοι μια βιτρίνα με ρούχα που κόστιζαν 45.000 ευρώ παρότι οι μάρκες ήταν πανάγνωστες. Ξαφνικά ήμουν μέσα στο μαγαζί και μάλιστα σκαρφαλωμένος σ' ένα ψηλό ράφι.

 

Η φοβία ότι είμαι κάπου ψηλά και δεν μπορώ να κατέβω είναι επαναλαμβανόμενο μοτίβο στα όνειρά μου, όμως αυτή τη φορά η μαμά μου με ενθάρρυνε από κάτω να πηδήξω για να με πιάσει. Την εμπιστεύτηκα, και όντως με έπιασε με πρωτόγνωρη επιδεξιότητα. Δεν ήταν αδύναμη και σκελετωμένη πια. Για πρώτη φορά, έξι χρόνια μετά το θάνατό της, την είδα στον ύπνο μου όχι απλά υγιή, αλλά γερή σαν σούπερ ηρωίδα.  

 

Καταλαβαίνω τώρα τη στεναχώρια της που δεν ονειρευόταν τη νεκρή μητέρα της, που δε ζούσε την κοντινότερη, αληθοφανέστερη εμπειρία στο να έχεις ξανά τον άνθρωπό σου. Κατά βάθος δεν το έβλεπε μεταφυσικά, ούτε ένιωθε απόρριψη. Λυπόταν βαθιά και γνήσια, γιατί ήξερε καλά τι έχανε. 

Mικροπράγματα
ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

Mικροπράγματα Πώς κατάφερε η RuPaul να γίνει μία απ' τις πιο επιδραστικές σούπερ-σταρ της δεκαετίας του '10

17.11.2019
Τα 13 πιο συνηθισμένα προβλήματα μεταξύ φίλων

Mικροπράγματα Τα 13 πιο συνηθισμένα προβλήματα μεταξύ φίλων

28.10.2019
6 ξεχωριστοί Δημήτρηδες της Ελλάδας

Mικροπράγματα 6 ξεχωριστοί Δημήτρηδες της Ελλάδας

26.10.2019
Το τέλος του θρυλικού φωτογραφικού Studio Νικολέρη της Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η ιστορία του.

Mικροπράγματα Το τέλος του θρυλικού φωτογραφικού Studio Νικολέρη της Θεσσαλονίκης. Αυτή ήταν η ιστορία του.

14.10.2019
Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου: 20 λόγοι που αγαπάμε τους σκύλους

Mικροπράγματα Παγκόσμια Ημέρα Σκύλου: 20 λόγοι που αγαπάμε τους σκύλους

27.8.2019
ΚΟΥΙΖ: Το είπε η Βίβλος ή το Κοράνι;

Mικροπράγματα ΚΟΥΙΖ: Το είπε η Βίβλος ή το Κοράνι;

20.8.2019
Η σύντομη και απλή ιστορία της υπέροχης Ειρήνης που ζει μόνη στην Κίναρο

Mικροπράγματα Η σύντομη και απλή ιστορία της υπέροχης Ειρήνης που ζει μόνη στην Κίναρο

30.7.2019
«Ξινός, ευαίσθητος, αμυντικός, κλειστός, περίεργος» | O Αντίνοος Αλμπάνης απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ

Mικροπράγματα «Ξινός, ευαίσθητος, αμυντικός, κλειστός, περίεργος» | O Αντίνοος Αλμπάνης απαντά στο Ερωτηματολόγιο του Προυστ

12.7.2019
20 απ' τις πιο παράξενες, ρετροφουτουριστικές στάσεις λεωφορείων της Σοβιετικής Ένωσης

Mικροπράγματα 20 απ' τις πιο παράξενες, ρετροφουτουριστικές στάσεις λεωφορείων της Σοβιετικής Ένωσης

10.7.2019
"Κλιματισμός Ώρα Μηδέν", και άλλες 15 #καύσωνας_movies!

Mικροπράγματα "Κλιματισμός Ώρα Μηδέν", και άλλες 15 #καύσωνας_movies!

28.6.2019
12 Σχόλια
12
avatar
Michelangelo 12.3.2017 | 17:04
Ax!!!!!! Αυτη η ΜΑΝΑ ΜΗΤΕΡΑ ΜΑΜΑ!!!!!!
avatar
Ανώνυμος/η 12.3.2017 | 18:08
Eκλαψα. Οπως και να τη δεις ή να μην τη δεις στον υπνο σου, ειναι σιγουρα κομματι της ψυχης σου, της προσωπικοτητας σου, τους ηθους σου, του τροπου σκεψης και συμπεριφορας σου.
Θα ζει μεσα σου, οσο ζεις. Οταν εισαι και νιωθεις καλα, της ικανοποιεις την πιο μεγαλη της επιθυμια. Ακομα και εν τη απουσια της.
Οι αθεοι φευγοντας ξερουν οτι καταληγουν στην ανυπαρξια. Θελουν ομως τα παιδια τους να ζησουν πολλα και καλα χρονια μετα από αυτους.
avatar
Ανώνυμος/η 13.3.2017 | 16:21
Κανεις δεν ξερει που θα καταληξει φευγοντας. Ουτε οι αθεοι, ούτε οσοι πιστεύουν σε θεό. Μόνο εικασίες κάνουμε. Όποιος ισχυρίζεται πως ξέρει τι συμβαίνει, ή δεν συμβαίνει μετά τον θάνατο, λέει ανοησίες.
avatar
Ponious 12.3.2017 | 18:23
μας γαμ....!εχω λυσσαξει στο κλαμα.ποσο μου λειπει
avatar
Σοκοφρέτα 12.3.2017 | 19:39
Εδώ και χρόνια μου αρέσει ό,τι και να γράφεις! Αλλά όταν μιλάς και για πιο προσωπικά σου μου θυμίζεις το enteka, με συγκινείς και σ'αγαπάω!
Emily1 12.3.2017 | 20:04
Με άγγιξε πολύ αυτό το κείμενο..είναι πράγματι μεγάλη παρηγοριά να βλέπεις και να αγγίζεις τους αγαπημένους, που έχεις χάσει, στα όνειρα σου.
Μπορεί όταν άνοιγουν τα μάτια και επαναφερόμαστε στην πραγματικότητα να νιώθουμε μία μικρή θλίψη και νοσταλγία, αλλά είναι αυτά τα δευτερόλεπτα που ξυπνάς και νιώθεις ασφάλεια και χαρά, σαν να μην πέθανε ποτέ κανείς..

Ίσως αυτή η επαναλαμβανόμενη φοβία στα όνειρα σας να καταπολεμήθηκε επιτέλους. Το εύχομαι, γιατί ήτανε πολύ όμορφο όνειρο.
avatar
diladi? 12.3.2017 | 22:00
Συγκινητικό κείμενο και με άγγιξε πολύ καθώς πριν τρία χρόνια βίωσα κι εγώ την απώλεια του πατέρα μου.
Τον έχω δει μόνο μία φορά στον ύπνο μου, χωρίς να είναι κάτι έντονο ή και κάτι που να αποζητω.
Ωρες ώρες δεν το πιστεύω οτι έχει φύγει. Μου έχει μείνει έντονη η εικόνα του τις τελευταίες ώρες στο νοσοκομείο. Προσπαθώ να την διώχνω φέρνοντας στο νου άλλες, σαν την δική σας φωτογραφία.
Δεν ξέρω τι γίνεται όταν κάποιος πεθαίνει. Εύχομαι όμως οι αγαπημένοι του που συνεχίζουν σε αυτή τη ζωή να τους θυμούνται στις χαρές τους και να αντλούν δύναμη από όσες στιγμές πέρασαν μαζί.
πόντια international 13.3.2017 | 13:48
Αυτό μας γαληνεύει ή μας ταράζει;

Πριν διαβάσω παρακάτω είπα με πίκρα πως όχι δεν με ταράζει, κι ας είδα το γιαβρί μου σε κακό όνειρο, σε μια κακοτελεσμένη κηδεία να του λέω "αμάν βρε παιδάκι μου κι εσύ, τι θες εδώ;". Πάντα ήθελα να προστατεύω τους άλλους από τον πόνο.
Γύρισε και με κοίταξε μ'ένα βλέμμα που έλεγε "ούτε εγώ ήθελα αλλά τώρα είναι αργά".
Πέρασα μια βδομάδα σχεδόν απόλυτης σιωπής, από τη χαρά που τον είδα κι από τη λύπη του πώς τον είδα.

Όμως τον είδα.

Τα όνειρα είναι μια ελπίδα που με κρατάει μπροστά στην απελπισία που προκαλεί η σκέψη ότι δε θα τους ξαναδώ ποτέ ξανά.

https://www.youtube.com/watch?v=ZacQMMUWQZA
(Κάποτε αυτό το ποιημάτακι μ'έκανε να κλαίω για έναν εφηβικό έρωτα. Τώρα μεγάλωσα.)
avatar
Ανώνυμος/η 13.3.2017 | 20:31
https://youtu.be/JO_mwrT8kTE

Αφιερωμένο το τραγούδι για το οποίο στέλνω το παραπάνω link. Νιώθω ακριβώς τα ίδια και παθαίνω ακριβώς τα ίδια με τα όνειρα. Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει απ' όταν έφυγε η μαμά μου. Εξαιρετικό κείμενο.
βλαχάκι (το) 13.3.2017 | 21:05
"Ακόμα και το υποσυνείδητό μου, όταν υποτίθεται ότι αφήνομαι τελείως, δεν μου την επιστρέφει υγιή, - σαν να μη θέλει να μου δώσει ψεύτικες ελπίδες ούτε καν σε όνειρο".

Ι can definitely relate to that, και ...πολύ σωστά το έθεσες: *υποτίθεται*

Eν αντιθέσει με σένα, όμως, δεν νομίζω ότι προτιμώ τις στιγμιαίες "αναστάσεις", σε άρρωστο mode (ακόμη κι αν αυτή η φάση είναι, συνήθως, αρκετά βήματα πριν των χειρότερων εικόνων που έχω συλλέξει στο μυαλό μου, αναφορικά) thanks but no thanks, anyway.

Κάποια στιγμή την είδα καλά και ήταν μία τόσο ωραία fulfilling αίσθηση, πράγματι, αλλά δεν ήταν ένα "turnpoint", δυστυχώς, οπότε το «άρρωστο» επανέρχεται, μία στο τόσο.

Δεν γνωρίζω γιατί, αλλά το μυαλό φαίνεται να "κολλάει" σε κάποια πράγματα. Θυμάμαι που μας έλεγε, παλιότερα, ότι εμάς μας έβλεπε σχεδόν μονίμως στην παιδική μας ηλικία κι όχι μεγαλύτερους, ενήλικες κλπ.
Παναγιώτης Μποζέλος 14.3.2017 | 14:18
Συγκινητικό άρθρο, πράγματι τα όνειρα κάποιες φορές μοιάζουν τόσο αληθοφανή που σοκάρεσαι όταν ξυπνάς και δεν είναι πραγματικότητα. Να προσθέσω ότι ισχύει και το αντίστροφο. Άτομα που προσπαθείς να ξεπεράσεις, να τα βλέπεις ξανά και ξανά στον ύπνο σου. Βασανιστικό.
12