Το Παιδί Τραύμα εμφανίστηκε ξαφνικά λίγο πριν από το τέλος της χρονιάς με ένα άλμπουμ «μικρό» που έγινε talk of the town, χωρίς να έχει κανέναν να τον προωθήσει, χωρίς να έχει προϊστορία, χωρίς να είναι μέλος καμίας παρέας, μόνο και μόνο επειδή το ποπ άλμπουμ που έφτιαξε είναι εξαιρετικό. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO
Μουσική

Παιδί Τραύμα: o μυστηριώδης μουσικός του πιο όμορφου πρόσφατου άλμπουμ ελληνικής ποπ

O ταλαντούχος μουσικός αποκαλύπτει τις «Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις» του

«Θα σ' το πω ψιθυριστά, όταν σ' έχω αγκαλιά/ πως η αγάπη προτιμά όσους σκέφτονται απλά/ Η σειρά σου είναι, λοιπόν, να πετάξεις τα ντεπόν/ και να δεις πια καθαρά πως κανείς δε σ' αγαπά» γράφει το Παιδί Τραύμα στο «Σαν Ιχθύς», ένα πολύ όμορφο κομμάτι (με τη φωνή της Κίκας) που είναι πολύ πιθανό να έχεις πετύχει στο ραδιόφωνο.


Τραγουδάει για όσα έχει ζήσει και μόνο γι' αυτά. «Δυστυχώς, είναι εντελώς αυτοβιογραφικά όσα γράφω» λέει απολογητικά. «Δεν μπορώ να γράψω για κάτι που δεν μου έχει συμβεί, γι' αυτό δεν μπορώ να γράψω κομμάτια κατά παραγγελία. Είναι λίγο αυτοαναφορικό αυτό, αλλά είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να λειτουργήσω».


Το Παιδί Τραύμα εμφανίστηκε ξαφνικά λίγο πριν από το τέλος της χρονιάς με ένα άλμπουμ «μικρό», που κυκλοφόρησε μόνος του με τη βοήθεια του Κτίρια τη Νύχτα, έγινε talk of the town, χωρίς να έχει κανέναν να τον προωθήσει, χωρίς να έχει προϊστορία, χωρίς να είναι μέλος καμίας παρέας, μόνο και μόνο επειδή το ποπ άλμπουμ που έφτιαξε είναι εξαιρετικό.

 

Η μουσική είναι σαν να υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Μου κατέβαιναν μελωδίες, λες και κάποιος μου τις ψιθύριζε. Αργότερα θυμάμαι να φτιάχνω ρυθμούς με τα πάντα: τον θόρυβο των αυτοκινήτων, τις καμπάνες της εκκλησίας και τον χτύπο της καρδιάς μου. Μάλλον η μουσική είναι απ' τις λίγες υγιείς πλευρές του εγκεφάλου μου.


Δεν είναι εύκολο να φτιάξεις ένα άλμπουμ που να αρέσει σε όλους και τα εννιά κομμάτια που συνθέτουν τις «Μυστικές Χορευτικές Κινήσεις» δέχονται μόνο καλά, έως διθυραμβικά, σχόλια.

 

«Είναι περίεργο αυτό», λέει, «γιατί αφενός αισθάνομαι ότι είναι εγωιστικό, αλλά, από την άλλη, σκέφτομαι ότι καλά έκανα και το κυνήγησα και δεν το άφησα. Τα τελευταία τρία χρόνια ήμουν σε μια θυελλώδη φάση της ζωής μου. Η δουλειά μου δεν έχει καμία σχέση με τη μουσική και αναρωτιόμουν "τι κάνω"! Ήμουν σε αδιέξοδο, προσωπικό και συναισθηματικό, έτσι άρχισα να γράφω τραγούδια σε ψηφιακά ντέμο, μόνος μου, και να τα ανεβάζω στο YouTube για να τα βλέπουν οι φίλοι μου. Ψιλοπόπ, με περίεργο στίχο, όπως πάντα. Με τη μουσική ασχολούμαι από μικρός. Μου άρεσε να γράφω τραγούδια στην κιθάρα, αλλά, λόγω οικογενειακών υποχρεώσεων, δεν ασχολήθηκα ποτέ σοβαρά».

 

Δεν θέλει να δείξει το πρόσωπό του στις φωτογραφίες, προτιμάει να είναι μυστηριώδης και ανώνυμος, να ασχολούνται όλοι με τη μουσική του και όχι τον ίδιο. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


Είναι κοκκινομάλλης (όπως στο σχέδιο στο εξώφυλλο του δίσκου), μιλάει γρήγορα και με ενθουσιασμό και απαντάει στις ερωτήσεις σχεδόν με ποιητικό τρόπο, ακριβώς όπως όταν γράφει στίχους. Σχολιάζουμε την πολύ προσεγμένη και όμορφη έκδοση του άλμπουμ του πάνω σε σχέδια της Άννας Καρατζά με τις «μυστικές χορευτικές κινήσεις», μια χορογραφία που ισχυρίζεται ότι, αν εκτελεστεί σωστά, σου χαρίζει υπερφυσικές δυνάμεις. «Είναι μικρές, περίεργες κινήσεις που έκανα ως παιδί. Έτσι χόρευα και, βέβαια, οι υπερφυσικές δυνάμεις είναι κάτι συμβολικό.


Στο ένθετο με τους στίχους έχω γράψει τις σκέψεις μου ‒ όσα γράφω ισχύουν, είναι αυτά που έκανα όταν έγραφα το τραγούδι. Τη "Νεραντζιά" την έγραψα μια μέρα που περπάταγα στη Ζωοδόχου Πηγής και είχα πιει ρούμι. Ξαφνικά, μου έρχεται αυτός ο στίχος, "έξω έχουν βάλει φωτιά δυο εραστές που, πρώτα πέθαναν και ύστερα έκαναν παιδιά./ Έξω ο χρόνος είναι εχθρός, βράδυ γεννιέσαι, πρωί πηδιέσαι, το μεσημέρι είσαι νεκρός". Περπάταγα μαζί με μια κοπέλα, τη ρώτησα "τι είναι αυτό που μυρίζει" και μου είπε "η άνοιξη, η νεραντζιά". Τότε μου ήρθε ο στίχος και ήταν σαν να μου τον απήγγειλε κάποιος μέσα στο κεφάλι μου.

 

 

Παιδί Τραύμα - Νεραντζιά


Η μουσική είναι σαν να υπήρχε πάντα στη ζωή μου. Μου κατέβαιναν μελωδίες, λες και κάποιος μου τις ψιθύριζε. Αργότερα θυμάμαι να φτιάχνω ρυθμούς με τα πάντα: τον θόρυβο των αυτοκινήτων, τις καμπάνες της εκκλησίας και τον χτύπο της καρδιάς μου. Μάλλον η μουσική είναι απ' τις λίγες υγιείς πλευρές του εγκεφάλου μου.

 

Εν τέλει, μέσω της μουσικής ικανοποιώ τον εγωισμό μου, μιλώντας γι' αυτό που πραγματικά μου συμβαίνει. Και με έχει αλλάξει, ευτυχώς, αρκετά. Είναι φορές που παίρνει από μπροστά μου οποιαδήποτε άλλη σκέψη και με κάνει χαρούμενο, σαν να αποσυμπιέζεται κάτι μέσα μου. Παράλληλα, με έχει κάνει και πολύ πιο προσγειωμένο, γιατί, αλληλεπιδρώντας με άλλους σπουδαίους μουσικούς, έμαθα να "φωνάζω" λιγότερο, να ακούω πραγματικά τη γνώμη των άλλων και να μη θεωρώ τον εαυτό μου τόσο ιδιαίτερο».

 

«Γιατί είσαι παιδί τραύμα;» «Ένας φίλος μου λέει ότι οι γονείς πρέπει να πεθαίνουν στη γέννα. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι έχει δίκιο, κάποιες άλλες ότι αυτό είναι ένα τέλειο άλλοθι για να αποποιηθούμε την ευθύνη και να μην κουβαλήσουμε τα βάρη μας. Μάλλον προσπαθώ να ισορροπώ ανάμεσα στα δύο: όταν κοιτάω το παρελθόν γίνομαι παιδί κι όταν κοιτάω το μέλλον γίνομαι τραύμα. Ίσως και το αντίστροφο».


«Γράφεις στις σημειώσεις του "Τόσο απλά" ότι μπορείς να πεις χίλια ψέματα χωρίς να πληγωθεί κανείς. Γίνεται αυτό;» «Όχι, δεν γίνεται, γι' αυτό και στο artwork του δίσκου χαρακτηρίζω αυτή την ιδιότητα υπερφυσική δύναμη. Μπορείς να προσπαθήσεις να πεις ψέματα για να μην πληγώσεις κάποιον, αλλά ακόμα κι αν αυτός δεν καταλάβει ποτέ ότι του είπες ψέματα, στην πραγματικότητα τον έχεις πληγώσει περισσότερο απ' ό,τι φαντάζεσαι, γιατί έχεις βάλει μια μικρή μάσκα στην επαφή. Και οι άνθρωποι υπάρχουν απ' την επαφή. Η αλήθεια είναι λυτρωτική και απελευθερωτική, αλλά φοβάμαι ότι πολλές φορές διστάζω να τη χρησιμοποιήσω στην πραγματική ζωή και διαλέγω τη συμβολική ελευθερία των στίχων. Εκεί λέω πάντα την αλήθεια».

 

Η αλήθεια είναι λυτρωτική και απελευθερωτική, αλλά φοβάμαι ότι πολλές φορές διστάζω να τη χρησιμοποιήσω στην πραγματική ζωή και διαλέγω τη συμβολική ελευθερία των στίχων. Εκεί λέω πάντα την αλήθεια. Φωτο: Πάρις Ταβιτιάν/LIFO


«Πόσο δύσκολο είναι ζεις απλά;» «Είναι θέμα επιλογών, όσο κλισέ κι αν ακούγεται. Με άλλα λόγια, κάποιος που θέλει πραγματικά να ζήσει απλά δεν θα μπει καν στο δίλημμα. Δεν θα τον απασχολήσει καθόλου το ερώτημα. Θα ζήσει, θα χαρεί και θα αντλήσει ηδονή από την απλή καθημερινότητα και θα πεθάνει ξέγνοιαστος. Κάποιος όμως, που, καλή ώρα, θα αντλήσει ηδονή από τη ματαίωση της ηδονής ‒αυτός που γουστάρει να βασανίζεται δηλαδή, για να μην το παίζω πολύ ιντελεκτουέλ‒ θα αναγάγει σε μεγάλο διακύβευμα την απλότητα. Στην πραγματικότητα, όμως, απλώς επέλεξε να είναι μια drama queen».


«Η αγάπη προτιμά όσους σκέφτονται απλά;» «Αυτό το ερώτημα είναι αλληλένδετο με το προηγούμενο. Καμιά φορά ανάγουμε την αγάπη σε υπέρτατη φιλοσοφία. Άλλος τη λέει εκπλήρωση, άλλος καύλα κι γι' άλλον είναι το "να γεράσουμε μαζί". Στην πραγματικότητα, η αγάπη θα έπρεπε να είναι το πιο απλό πράγμα του κόσμου, να βλέπεις τους άλλους και να μη σκέφτεσαι τι είναι, απλώς να τους ζεις».


Τον ρωτάω πώς ορίζει την επιτυχία, ποια θα ήταν μια ιδανική συνέχεια για κάποιον που ξεκινάει την καριέρα του μετά τα 35. «Είναι κοινωνικά κατασκευασμένη έννοια» λέει. «Λίγο απόλυτο και βαρύγδουπο, το ξέρω, αλλά για μένα υπάρχει μόνο πάθος για να κάνεις τα πράγματα που σε γεμίζουν. Όταν πας να μετρήσεις το πάθος αυτό με οποιοδήποτε σύστημα για να το βαφτίσεις επιτυχημένο ή αποτυχημένο, τότε υπάρχει μια πιθανότητα να το αλλοιώσεις.

 

Το πρωτογενές όφελος σε ό,τι κι αν κάνουμε είναι πάντα η τροφή του εγώ μας. Οι καλλιτέχνες γυρεύουν συνήθως την αναγνώριση. Αλλά θα επιμείνω στην προσγείωση και στη συνειδητοποίηση που μου πρόσφερε η όλη φάση. Είναι άνθρωποι που με πλησιάζουν και μου λένε ότι παθιάζονται και ταυτίζονται με τα τραγούδια του δίσκου. Κι ενώ, λογικά, θα έπρεπε να την ψωνίσω, σκέφτομαι ότι θέλω να τους κάνω φίλους. Σαν να λέω στον εαυτό μου: "Άραξε, υπάρχουν κι άλλοι σαν εσένα, δεν είσαι και τίποτα ξεχωριστό"».

 

 

Παιδί Τραύμα - Γραμμικό


Δεν θέλει να δείξει το πρόσωπό του στις φωτογραφίες, προτιμάει να είναι μυστηριώδης και ανώνυμος, να ασχολούνται όλοι με τη μουσική του και όχι τον ίδιο.

 

«Μου αρέσει πολύ να περπατάω για ώρες μόνος το βράδυ στο κέντρο της Αθήνας, φορώντας ακουστικά. Να τρώω κουλουράκια το πρωί στο αμάξι, γεμίζοντάς το με άπειρο σουσάμι. Να κοιτάω το κινητό μου και να τρώω φέτες τυράκια από το ψυγείο. Μου αρέσει πολύ να χαζεύω τη θάλασσα τον χειμώνα και να πίνω ρούμι μετά τις 21:15. Μου αρέσει να κοιτάω κάθε βράδυ πότε θα πάει 21:15, γιατί είναι σαν να αλλάζει κάτι τότε. Μου αρέσει να φοράω μαύρα ρούχα και να καλύπτω ασυναίσθητα με την παλάμη τα μάτια μου. Μου αρέσει να γράφω λέξεις και μουσική γι' αυτά που νιώθω». Πιστεύει ότι δεν χρειάζεται να ξέρει περισσότερα κάποιος γι' αυτόν.

 

«Τι σε ενοχλεί πιο πολύ γύρω σου;» «Ο φασισμός. Επίσης, το ότι κάποιοι άνθρωποι κρίνουν τους άλλους όχι με βάση τις πράξεις τους αλλά με βάση το χρώμα τους, το πού γεννήθηκαν, τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους και το πόσα βγάζουν. Σίγουρα με ενοχλεί αφάνταστα και η τηλεόραση, σε σημείο που μου προκαλεί έναν μικρό πανικό αν τύχει να δω».


«Όλοι ψάχνουμε τα ίδια πράγματα, μικρές στιγμές ευτυχίας. Εσύ πού μπορείς να τη βρεις;» «Καμιά φορά είναι μέσα σου. Κάπου που δεν σκέφτηκες να κοιτάξεις ποτέ, γιατί δεν σ' άρεσε αυτό που έβλεπες εκεί. Κάποιος μου είπε πρόσφατα ότι η ευτυχία είναι η ασυνείδητη αναζήτηση της δυστυχίας...».


«Τα τραγούδια σου είναι πολύ ερωτικά. Ποια είναι η σχέση σου με τον έρωτα;» «Καταστροφική. Δεν έχω καταλάβει ακόμα ακριβώς τον μηχανισμό που επεξεργάζεται μέσα μου τον έρωτα, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Μ' αρέσει να με κυριεύει κι ύστερα να τον πολεμάω και να με εμπνέει και να με διαλύει και να με κατακλύζει. Σαν μια διαρκής επιστροφή. Είναι μια πολύ περίεργη φάση ο έρωτας και δεν μπορώ να τον αντιμετωπίσω και τόσο ψύχραιμα. Αν μπορούσα, δεν θα ήταν έρωτας μάλλον...».

 

Παιδί Τραύμα (ft. Κίκα) - Σαν ιχθύς

 

Info

https://paiditrauma.bandcamp.com/releases

http://paiditrauma.gr/

Μουσική

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Δείτε πρώτοι το βίντεο με το κομμάτι από την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» του Γιάννη Οικονομίδη

Μουσική Δείτε πρώτοι το βίντεο με το κομμάτι από την «Μπαλάντα της Τρύπιας Καρδιάς» του Γιάννη Οικονομίδη

18.11.2019
Τι είναι η «Panorila»; O Γιάννης Ιασωνίδης της δισκογραφικής Orila παρουσιάζει την επετειακή διοργάνωση

Μουσική Τι είναι η «Panorila»; O Γιάννης Ιασωνίδης της δισκογραφικής Orila παρουσιάζει την επετειακή διοργάνωση

17.11.2019
Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;

Μουσική Τι συνέβαινε στην Ελλάδα, στις τέχνες και τα γράμματα, τον ταραγμένο Νοέμβρη του 1973;

17.11.2019
Ο Alex Kostel κάνει βίντεο τις ραπ επιτυχίες

Μουσική Ο Alex Kostel κάνει βίντεο τις ραπ επιτυχίες

16.11.2019
Μία εκπομπή με τον Saske να σχολιάζει ολόκληρο το άλμπουμ του Saskepticism Volume 1

Μουσική Μία εκπομπή με τον Saske να σχολιάζει ολόκληρο το άλμπουμ του Saskepticism Volume 1

16.11.2019
O Κίμων Φραγκάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου

Μουσική O Κίμων Φραγκάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου

16.11.2019
Ο Γιάννης Νιάρρος σε ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικό, μουσικό stand-up comedy show

Μουσική Ο Γιάννης Νιάρρος σε ένα πρωτότυπο, χιουμοριστικό, μουσικό stand-up comedy show

13.11.2019
Φίλιππος Τσαλαχούρης: «Γράφω τη μουσική που θέλω να ακούω»

Μουσική Φίλιππος Τσαλαχούρης: «Γράφω τη μουσική που θέλω να ακούω»

13.11.2019
Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»

Μουσική Snik: «Δεν έχω πει σε κανέναν ούτε "πάρε ναρκωτικά" ούτε "πάρε ένα όπλο στο χέρι"»

13.11.2019
10+1 σημαντικοί ελληνικοί ροκ δίσκοι από την ανεξάρτητη B-Other Side Records

Μουσική 10+1 σημαντικοί ελληνικοί ροκ δίσκοι από την ανεξάρτητη B-Other Side Records

13.11.2019