«Δεν θέλω να καταντήσει και η Ελλάδα ταλιμπανοχώρα επειδή υπάρχει αυτή η τάση παγκοσμίως» λέει ο Σάκης Τόλης, ο frontman των RC. Η  συναυλία των Rotting Christ, τελικά, θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο στην Πάτρα...  Φωτό: Μάνος Χρυσοβέργης/LIFO
Μουσική

Το πρόβλημα με το ελληνικό heavy metal

Ένα από τα πιο εξωστρεφή μουσικά είδη, εξακολουθεί να παραμένει εξοστρακισμένο στη συνείδηση μεγάλης μερίδας του ελληνικού κοινού.

Τo heavy metal ήταν πάντοτε από τα πιο παρεξηγημένα μουσικά είδη στην Ελλάδα. Βέβαια, σήμερα αυτό δεν το βλέπεις σε τόσο μεγάλο βαθμό όπως παλιότερα.

 

Τα πρόσφατα γεγονότα στην Πάτρα, όμως, με τη θρησκευτική υστερία που δημιουργήθηκε στα social media από την ακύρωση της συναυλίας των Rotting Christ, έδειξαν πως δεν έχει ξεμπερδέψει εντελώς με την καχυποψία που το συνοδεύει, ότι δηλαδή υπάρχει κάτι απειλητικό και ζοφερό στο βάθος του.

 

Θες από τα εξώφυλλα των δίσκων του με τον έντονο συμβολισμό, θες από τη μαύρη αισθητική του, θα μπορούσες να το πεις αμφιλεγόμενο ακόμη και πολιτικά (ασχέτως του αν στην πλειοψηφία του είναι απολιτικό).

 

Η σκηνή του metal γεννήθηκε στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια της χούντας. Αναμενόμενο, επομένως, να αντιμετωπίζεται σαν κάτι εξωγήινο και αντιδραστικό από τα εγχώρια χρηστά ήθη. Άντε να εξηγήσεις σε κάποιον αμύητο εκείνη την εποχή την αισθητική του ότι χωράει πολλές και διαφορετικές αντιλήψεις ενώ απαρτίζεται από άπειρα παρακλάδια. 


Ήταν πιο εύκολο να έχεις στην μπούκα όποιον προτιμούσε να φοράει μαύρα ρούχα, κολλητά παντελόνια και μπλούζες συγκροτημάτων και να αφήνει τα μαλλιά του μακριά (οι άνδρες κυρίως, για τις γυναίκες ας μη μιλήσουμε καλύτερα).

 

Ο χεβιμεταλάς ενοχλούσε και προκαλούσε με το στυλ του και μόνο. Δεν χρειαζόταν να πάει παραπέρα στο θέμα της μουσικής ή της φιλοσοφίας.

 

Στην Ελλάδα συνεχίζουν να εμφανίζονται διάφορα φαινόμενα που στοχοποιούν το heavy metal. Παρά την επιτυχία και την αναγνώριση ελληνικών συγκροτημάτων στο εξωτερικό, εδώ, σε ορισμένες περιπτώσεις,   θεωρείται ακόμα και σήμερα περιθώριο.


Την πρώτη φορά που θεωρήθηκε πραγματικά επικίνδυνο ήταν τη δεκαετία του '80, όταν έγινε συνώνυμο της βίας στα γήπεδα και του χουλιγκανισμού. 

 

«Το μέταλ συνδέθηκε με πολλά πράγματα, αλλά από συγκεκριμένους ανθρώπους και με συγκεκριμένους ανθρώπους» μου λέει ο διευθυντής του τμήματος Χειρουργικής Ογκολογίας και Ενδοκρινών Αδένων στο Ιατρικό Παλαιού Φαλήρου, Μανώλης Τσίγκος, που παράλληλα είναι κιθαρίστας στην power metal μπάντα InnerWish.


Διαβάζουμε χαρακτηριστικά στο βιβλίο του Άγγελου Γεωργιόπουλου «665 ημέρες και μια ζωή μέταλ» ότι εκείνα τα χρόνια «αποτέλεσαν την κορύφωση του κοινωνικού φοβικού συνδρόμου απέναντι στο μέταλ.

 

Ο μεταλάς, ανεξαρτήτως φύλου, ήταν περιθωριακός, ναρκομανής, αλήτης, σατανιστής – λόγω προφίλ και μακριών μαλλιών. Χουλιγκάνος, βαβουρατζής των γηπέδων και των χώρων νεανικής συνεύρεσης.

 

Έτρωγε σχεδόν πάντα πόρτα από τα μοδάτα κλαμπ της εποχής. Ενώ σε όσα γινόταν αποδεκτός, συνήθως μόνο τις πρώτες πρωινές ώρες, ήταν δακτυλοδεικτούμενος. Βίωνε ένα ιδιόμορφο bullying (εκφοβισμό) για την ενδυματολογική του άποψη περισσότερο, παρά ως νοήμων παρουσία».


Τέτοιου είδους στερεότυπα, όμως, το δαιμονοποίησαν και στη συνέχεια. Το ίδιο επιβεβαιώνει και ο Κώστας Χρονόπουλος, διευθυντής του «Metal Hammer», του μακροβιότερου μουσικού περιοδικού στη χώρα μας.

 

«Αν περνούσαν 100 άνθρωποι μπροστά από ένα περιπολικό, τον χεβιμεταλά θα σταματούσαν για εξακρίβωση στοιχείων. Το ήξερα επειδή συνέβαινε σ' εμένα, συνέβαινε και σε όλους όσοι ακούγαμε αυτήν τη μουσική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα το αντιμετώπιζαν με αδιαφορία.

 

Κάπου στην πορεία φάνηκε ότι δεν υπάρχει και τόσο μεγάλο πρόβλημα με τους χεβιματαλάδες, απλώς στην ουσία δεν μας αποδέχτηκαν ποτέ. Δεν μας αντιμετώπιζαν ποτέ ως παιδιά που έχουν μια εναλλακτική έκφραση και μια αισθητική που αξίζει τον κόπο».


Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '90, στο εξωτερικό ο σκληρός ήχος άρχισε να θεμελιώνεται στη γενικότερη κουλτούρα που τον γέννησε. Το ίδιο άρχισε να συμβαίνει δειλά και εδώ.

 

Το ανταγωνιστικό role-playing των ιδρυτικών μελών του συγκροτήματος. Mayhem και του στενού κύκλου τους αντί να τους κάνει να φαίνονται περισσότερο μοχθηροί, τους μετέτρεψε σε εγκληματίες ή βρήκαν βίαιο θάνατο. Φωτο: Courtesy of Ecstatic Peace Library


Δυστυχώς, στις αρχές των '90s γράφτηκε και μία από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία του παγκοσμίως. Τα όρια μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας κάπου χάθηκαν στη νορβηγική black metal σκηνή. Όσα συνέβησαν είναι πάνω-κάτω γνωστά και καθόλου ωραία. Ο μπαξές είχε απ' όλα: αυτοκτονίες, δολοφονίες, εμπρησμούς σε εκκλησίες, σατανιστικές τελετές που έκρυβαν περισσότερο μια εξωτερίκευση τοξικής αρρενωπότητας και φασιστικής, μισανθρωπικής άποψης για τα πράγματα.

 

Το ανταγωνιστικό role-play των ιδρυτικών μελών του συγκροτήματος Mayhem και του στενού τους κύκλου, αντί να τους κάνει να φαίνονται περισσότερο μοχθηροί, τους μετέτρεψε σε εγκληματίες – ή βρήκαν βίαιο θάνατο.

 

Έγιναν και ταινία πρόσφατα με τίτλο «Lords of Chaos», ένα φιλμ που προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις για τον ειρωνικό και ωμό τρόπο που απεικόνιζε το γκρουπ και τη βία που το περιτριγύριζε.


Για την ιστορία, πάντως, η νορβηγική κοινωνία δεν κατηγόρησε ποτέ τη συγκεκριμένη μουσική, αντίθετα την αγκάλιασε και τη θεώρησε αναπόσπαστο μέρος της γενικότερης πολιτιστικής κουλτούρας του λαού της. Οι Mayhem υπάρχουν ακόμη ως συγκρότημα με όσα μέλη κατάφεραν να ξεφύγουν νωρίς από τον κύκλο του αίματος.


Τουναντίον, στην Ελλάδα συνεχίζουν να εμφανίζονται διάφορα φαινόμενα που το στοχοποιούν. Παρά την επιτυχία και την αναγνώριση ελληνικών συγκροτημάτων στο εξωτερικό, εδώ, σε ορισμένες περιπτώσεις, θεωρείται ακόμη και σήμερα περιθώριο.

 

Αδικαιολόγητα, κάπως, επειδή το ελληνικό black metal ή το Hellenic Black Metal, όπως το αποκαλούν έξω, δεν είχε ποτέ καμία σχέση με τον φασισμό ή τον σατανισμό της νορβηγικής σκηνής.

 

Σύμφωνα με τον Brad Sanders: «Υπήρχε τεράστιο χάσμα ανάμεσα στις ελληνικές μπάντες και αυτούς τους τύπους που έκαιγαν εκκλησίες – όχι μόνο αισθητικά αλλά και ηχητικά και φιλοσοφικά.

 

Ο ελληνικός ήχος αγκάλιασε τα κλασικά μέταλ riffs, καθώς και στοιχεία από την ελληνική παραδοσιακή μουσική και έτρεφε μια λατρεία σε επικές ιστορίες που είχαν τις ρίζες του στην Ιστορία και στη μυθολογία της χώρας. Πρόκειται για μουσική που αναπτύχθηκε κάτω από τον ήλιο της Μεσογείου, αντί πάνω σε κάποιο παγωμένο φιόρδ».


Επίσης, είναι από τα πιο εξωστρεφή μουσικά είδη που υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στη χώρα. Οι εκπρόσωποί του είναι πάντοτε ανοιχτοί στον διάλογο και στα μίντια.


«Αν ήμασταν στη Νορβηγία τότε που έκαιγαν εκκλησίες, θα συζητούσαμε σε άλλη βάση. Στην Ελλάδα, όπου είναι απλώς μουσική, δεν υπάρχει κανένας λόγος να γιγαντώνεται έτσι ένα θέμα και τα παιδιά από τους Rotting Christ να καλούνται σε όλα τα κανάλια να αποδείξουν ότι δεν είναι ελέφαντες» αναφέρει ο Μανώλης Τσίγκος και συνεχίζει: «Να αποδείξουν, δηλαδή, τι; Ότι παίζουν τη μουσική που τους αρέσει και με την οποία μεγάλωσαν και τίποτε άλλο».

 

Από το 2010 και κάθε Μάιο ο Μανώλης Τσίγκος διοργανώνει μια φιλανθρωπική εκδήλωση για δύο ημέρες με μουσική του θρυλικού Dio. Τα έσοδα του Rock in Dio διατίθενται σε ιδρύματα για παιδιά με κακοήθειες και άλλα σοβαρά προβλήματα υγείας.


Πάντως, η γνωστότερη, και ίσως μοναδική, μέταλ περίπτωση που έχει καταγραφεί στη χώρα μας σε σχέση με την παραβατικότητα είναι του Γιώργου Γερμενή των Naer Mataron, από τους οποίους η υπόλοιπη σκηνή έχει διαχωρίσει τη θέση της και τους έχει κάνει πέρα (πότε ήταν, άραγε, η τελευταία φορά που το συγκεκριμένο συγκρότημα έκανε συναυλία επί ελληνικού εδάφους;).

 

Ο Γερμενής εκλέχθηκε στη Βουλή ως υποψήφιος της Χρυσής Αυγής, αυτήν τη στιγμή βρίσκεται σε περιορισμό και δικάζεται ως ένας από τους υπεύθυνους για τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

 

Για όσους κατηγορούν ακόμη το μέταλ ως ακροδεξιό ή σκοταδιστικό κ.ο.κ., είναι ενδιαφέρον να δούμε ποιοι ήταν απέναντι στους RC στην Πάτρα.

 

Σύμφωνα με διάφορες πηγές, εκτός από τους θρησκευτικούς κύκλους που αντέδρασαν, έγινε παρέμβαση στην εισαγγελία της Πάτρας και από τον Ανδρέα Νικολακόπουλο, υποψήφιο περιφερειάρχη Δυτικής Ελλάδας της Χρυσής Αυγής προκειμένου να μη γίνει η συναυλία. Κάπως οξύμωρο, έτσι;

 

Ευτυχώς, αν και μετά από μέρες, ο δήμος αναθεώρησε και οι Rotting Christ θα παίξουν τον Μάιο στον ίδιο χώρο. Αν τελικά ακυρώνονταν, θα ήταν η πρώτη φορά που θα συνέβαινε κάτι τέτοιο στη χώρα μας.

 

Όσο περισσότερο το σκέφτεσαι, τόσο ακούγεται σαν το θέατρο του παραλόγου. Ειδικά αν αναλογιστεί κανείς ότι οι Rotting Christ έχουν ταξιδέψει σε όλο τον πλανήτη και οι μόνες χώρες όπου είχαν πρόβλημα ήταν αυτές στις οποίες την εξουσία κατέχει ισλαμικό καθεστώς, π.χ. η Μαλαισία ή η Αίγυπτος.

 

«Δεν θέλω να καταντήσει και η Ελλάδα ταλιμπανοχώρα επειδή υπάρχει αυτή η τάση παγκοσμίως» λέει ο Σάκης Τόλης, ο frontman των RC.

 

«Eπειδή ταξιδεύω συχνά, βλέπω ότι ο κόσμος γενικά επιστρέφει στις αρχέγονες φοβίες του. Με θλίβει το γεγονός προσωπικά, επειδή πήγε να γίνει στον τόπο μου, εκεί όπου μεγάλωσα, έχω τους φίλους μου και την οικογένειά μου. Είναι μεγάλη υπόθεση να είσαι ο εαυτός σου, ειδικά σε εποχές παράξενες».


Από την άλλη, ο κ. Τσίγκος πιστεύει ότι το συγκεκριμένο γεγονός ήταν μια μεμονωμένη περίπτωση και δεν πρέπει να χαρακτηρίσει το πώς αντιμετωπίζουν οι Έλληνες τους χαρντροκάδες ή τους χεβιμεταλάδες.

 

«Είναι φρικτό το ότι τέθηκε ζήτημα ελευθερίας της καλλιτεχνικής έκφρασης μόνο και μόνο εξαιτίας ενός ονόματος που δεν έβλαψε ποτέ κανέναν» μονολογεί ο Kώστας Χρονόπουλος.


«Η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία με προκαταλήψεις. Έχει πράγματα τα οποία δεν έχει εξελίξει, τουλάχιστον ένα κομμάτι της. Δεν νομίζω ότι αυτό έχει να κάνει απαραίτητα με τη θρησκοληψία.

 

Τα τελευταία δέκα χρόνια είναι και πονεμένη εξαιτίας της οικονομικής καταπίεσης και της πολιτικής ανωμαλίας με την είσοδο στα μνημόνια και τις αλλαγές των κυβερνήσεων. Πάντοτε οι δύσκολες οικονομικά περίοδοι μιας χώρας οδηγούν σε ακρότητες. Μπορεί να σχετίζεται με αυτό.

 

Οι πραγματικά μορφωμένοι άνθρωποι δεν στέκονται στο φαίνεσθαι αλλά στο τι είναι ο άλλος. Άρα είτε ακούς Χατζιδάκι, είτε Loreena McKennitt, είτε Γιάννη Πάριο, είτε Rotting Christ, άμα είσαι καλός άνθρωπος, είσαι καλός άνθρωπος. Η μουσική δεν σε καθορίζει» αναφέρει.


Προσωπικά, δεν πίστευα ότι θα έφτανα στο σημείο να γράφω τα αυτονόητα. Το μόνο που μπορείς να προσάψεις στους Christ είναι ότι έχουν την ταμπέλα του black metal και ότι διάλεξαν το πιο προκλητικό όνομα που μπορούσαν να σκεφτούν στα 16 τους, όταν έπαιζαν μουσική στη Νέα Ιωνία. Αυτό, και ότι ασκούν κριτική σε κάθε οργανωμένη θρησκεία.

 

Αν αυτό τους κάνει αιρετικούς, το ίδιο αιρετικός ήταν και ο Καζαντζάκης. Πάντως, δεν τους εμπόδισε να διαπρέψουν αμφότεροι σε διεθνές επίπεδο. 


«Είναι φρικτό το ότι τέθηκε ζήτημα ελευθερίας της καλλιτεχνικής έκφρασης μόνο και μόνο εξαιτίας ενός ονόματος που δεν έβλαψε ποτέ κανέναν» μονολογεί ο Kώστας. 

Μουσική

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»

Μουσική Mad Clip: «Δεν προσπαθώ να γίνω είδωλο, ήρθα να πω τη δική μου ιστορία»

17.10.2019
Η playlist που απέρριψε ο Γιώργος Χρυσοστόμου στην παράσταση «Mute»

Μουσική Η playlist που απέρριψε ο Γιώργος Χρυσοστόμου στην παράσταση «Mute»

16.10.2019
«Νόμιζα ότι ήξερα τι θα πει απώλεια»: O Tricky μιλά για τον τραγικό θάνατο της κόρης του και για την αυτοβιογραφία του

Μουσική «Νόμιζα ότι ήξερα τι θα πει απώλεια»: O Tricky μιλά για τον τραγικό θάνατο της κόρης του και για την αυτοβιογραφία του

15.10.2019
Ο Χάρολντ Μπλουμ για το "βάρος" και το μεγαλείο των Band

Μουσική Ο Χάρολντ Μπλουμ για το "βάρος" και το μεγαλείο των Band

15.10.2019
Patari Records: Ένα νέο, ανεξάρτητο μουσικό label δραστηριοποιείται σε ένα πρώην εργοστάσιο παπουτσιών

Μουσική Patari Records: Ένα νέο, ανεξάρτητο μουσικό label δραστηριοποιείται σε ένα πρώην εργοστάσιο παπουτσιών

14.10.2019
Sturgill Simpson: ο «σωτήρας της κάντρι μουσικής» επέστρεψε με νέο άλμπουμ

Μουσική Sturgill Simpson: ο «σωτήρας της κάντρι μουσικής» επέστρεψε με νέο άλμπουμ

13.10.2019
O Γιάννης Καστανάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου

Μουσική O Γιάννης Καστανάκης και ο Pepper 96.6 επιλέγουν το soundtrack του Σαββατοκύριακου

13.10.2019
Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO

Μουσική Η Νάνα Μούσχουρη αφηγείται τη ζωή της στη LIFO

13.10.2019
DJ Koze: «Οι DJs έχουν γίνει μηχανές marketing και PR»

Μουσική DJ Koze: «Οι DJs έχουν γίνει μηχανές marketing και PR»

12.10.2019
Η «Υπνοβάτις»: μια όπερα με ψήγματα ψυχαναλυτικών προσεγγίσεων και μελωδίες ανείπωτης ευαισθησίας

Μουσική Η «Υπνοβάτις»: μια όπερα με ψήγματα ψυχαναλυτικών προσεγγίσεων και μελωδίες ανείπωτης ευαισθησίας

11.10.2019
24 Σχόλια
avatar
Slady 9.4.2019 | 10:50
Τα γεγονότα της νορβηγικής black metal σκηνής ήταν περισσότερο αποτέλεσμα της εξωτερίκευσης της τοξικής αρρενωπότητας, γράφει η συντάκτης του άρθρου σε κείμενο για το ελληνικό heavy metal όμως η συγκεκριμένη σκηνή η οποία είναι απλώς ένα παρακλάδι από τα δεκάδες του heavy metal.
Το 1993 έγινε η πρώτη ευρωπαική περιοδεία black metal συγκροτημάτων, τρεις μπάντες συμμετείχαν, οι Έλληνες Rotting Christ, οι Καναδοί Blasphemy και οι Νορβηγοί Immortal. Ο τίτλος της περιοδείας ήταν "Fuck Christ Tour" ή σε απλά ελληνικά "Γαμώ τον Χριστό Περιοδεία". Φυσικά κάτι τέτοια δεν γράφονται, όχι σε άρθρα μονάχα, αλλά ούτε και σε σχόλια κάτω απ' αυτά. Διότι η λογοκρισία απέναντι στους αλήτες, μαλλιάδες, χεβυμεταλλάδες είναι αποδεκτή. Άλλωστε η μουσική τους μάλλον είναι αποτέλεσμα εξωτερίκευσης της τοξικής αρρενωπότητας...
avatar
Γράφων 9.4.2019 | 14:17
Εξάλλου είναι γνωστό ότι όλοι οι τοξικοί σερνικοί είναι στη Σουηδία. Γιαυτό ο παγκόσμιος φεμινισμός από εκεί εκπορεύεται. Έχεις ακούσει ποτέ για metal στο Πακιστάν, εκεί που καίνε και βιάζουν γυναίκες; Όχι! Άρα εκεί δεν υπάρχει τοξική αρρενωπότητα. Εκεί είναι καλοί.

Τώρα συγκροτήματα όπως οι Inκubus Suκκubus, οι Angizia, οι St Catherine's Cathedral κτλ κτλ μάλλον δεν παίζαν ποτέ metal, αφού είχαν γυναίκες στα φωνητικά.

Έχει χαθεί η μπάλα...
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 12.4.2019 | 11:41
Πρωτα στα 80-90'ς η μεταλ μας εκανε κατα δεκαδες εκατομυρια σατανιστες, μετα τα βιντεο games μας κανανε κατα εκατομυρια δολοφονους τωρα εν ετη 2019 και τα δυο θα μας κανουν κατα εκατομυρια τοξικους σερνικους.

Ειλικρινα αυτο το αρθρο πρεπει να είναι εξωγηινο για τους νεους και τα βιωματα τους, όχι γιατί μιλαει για την μεταλ αλλα επειδη μιλαει για την κοινωνικη διωξη των νεων απο την ευπρεπη κοινωνία.

Καποτε κοιμομασταν σε παγκακια περιμενοντας να ανοιξει ο ηλεκτρικος το πρωι μετα απο συναυλιες να παμε σπιτια μας, να ξαποστενεις σε παγκακι στην πλατεια ολγας μες την βαθια νυχτα γιατι ο δρομος για το Τει που μενεις είναι μακρυς και εχεις ηδη κανεις μεθυσμενος τον δρομο απο το Αει και να σε περνει κουρσα αγνωστη μεταλου απο την συναυλια και να σε κοιταζουν σαν ξεπεσμενο, τωρα με πιστωτικες καρτες νοικιαζουν πατινια που για να σταματισουν να τους χρεωνουν πρεπει να τα βγαλουν φωτογραφια και νοιωθουν συγχρονοι συγκρουσιακοι με την κοινωνια, τι διαολε μουσικη μπορουν να δημιουργήσουν; Διασκευες είναι η απαντηση. Ακομα και οι μινιφορουσες της μεγαλης πιστας κανανε διαολε επανασταση, τρεχοντας σε τουαλετες καφετεριων υπο το βλεμα γλοιωδων μεσιλικων για να απαλλαχθουν απο τα ευπρεπη ρουχα και να ντυθουν ερωτικα και να ξεφαντωσουν σε πεισμα της ευπρεπους κοινωνιας του καλου και προκομενου κοριτσιου.

Πρασινα μαλλια ήταν δηλωση επαναστατικοτητας στα 70-80ς απο βρωμοφρικα (με ολη την σημασια της λεξης) πανκιδες/σες όχι απο μεσιλικες εργαζομενες μικροαστες του 2019 (μεσο προσδοκιμο 70-80, μεση ηλικια 35-40, είναι μαθηματικα όχι "νοιωθω νεα").


Καποτε ο τραγουδιστης των Αντιδραση πιανοταν στα χερια με φρικιο απο κατω απο την σκηνη σε συναυλια για την παλαιστηνη και εξω να ριχνει κυριολεκτικο χαλαζι και τωρα " εχει σεκιουριτι; είμαι ασφαλης; καλε καπνιζουν σε κλειστο χωρο, ίιιιιιι καλε σοκαριστικα με αυτα που λενε" ετσι μουσικες και πολιτισμικες επαναστασεις δεν κανεις, όχι ότι και εμεις ακουγοντας συγκροτηματα οπως Αρχιδια καταφεραμε τιποτα αλλα τουλαχιστον ήταν μια εντιμη προσπαθεια και απολαυσαμε Ωχρα σπειροχαιτη και Γενια του Χαους, υπηρχε Ζωή, τωρα δικαιωνεται " τι να τα κανω τα τραγουδια σας ποτε δεν λενε την αληθεια". Με την μεταλ προσπαθουσαμε να εκφρασουμε το εκωφαντικο μεσα μας όχι να κανουμε την κοινωνια γλυκαναλατη και ψευδοασφαλη. Καποτε περνουσες την ερωτικη απογοητευση κλεισμενος τρεις μερες σπιτι με ουισκι και τους Smiths στο repeat και μετα εβγαινες υπο το ακουσμα Pantera ετοιμος να κατακτησεις την ζωη και όχι με πενηνταευρα σε ψυχολογους. Ηξερες οτι καθε ενας βλαμμενος στην συναυλία είχε τα θεματα του οπως εσυ και δωστου head banging σαν αγνωστα αδελφια.

Οι πουριτανοι κερδισανε τα νιατα, πρασινα μαλλια εβλεπες σε Vice Squad τωρα....σε safe space μεσιλικες κομισαριους των νιατων.

Α ρε τι είχε τραβηξει ο μακαριτης ο πατερας μου που αφου ακουγε να ακουω απο Pink Floyd, Ramones, Horrified, Metalica, Disorder, Dead Kennedys κτλ με εβαζε να του μεταφραζω τους στιχους στο τραπεζι της κουζινας.

Σουρεαλ πραγματα, να παιζεις μπιριμπα υπο τους ηχους Dimmu Borgir και ο μιζερος γειτονας που μισει την οικογενεια του να βλαστημα την ωρα και στιγμη που ήρθαν στην γειτονια φοιτητες, τωρα; ερχονται , φευγουν και ουτε που τους περνεις χαμπαρι.

Δεν ηττηθηκαν τα νιατα κατα κρατος απο τους ελληννοχριστιανοταλιμπαν αλλα απο τον αμερικανικο πουριτανισμο.

"Βλεπω γυρω μου παντου μικρους ξεπεσμενους θεους δεν καταλαβαινω γιατι το εγω χλευαζει το θεο" τωρα μονο νια-νια διασκευες με κουπες που σπανε, αγαπητη, καλοφωνη και δροσερη Σαντι γερασες πριν απο την ωρα σου και είναι κριμα.

Η μεταλ με εμαθε να μην ανταλασσω την ατομικη μου ελευθερια για την κοινωνικη μου ασφαλεια χωρις καν να το παρω χαμπαρι, η μεταλ υπηρξε η ανασα που περνεις για δυναμη πριν ξεκινησεις τον Γολγοθα που λεγεται ενηλικιωση. Η πανκ με εμαθε ότι ο Ανθρωπος πεθαινει μονο όταν δεν κατατρεχεται απο τον δαιμονα που λεγεται Ψυχη και Τραυμα. Τα μαθηματα που πειραμε απο τους Αιρετικους δεν διδασκονται σημερα. Να εισαι αντρας και η μεταλ να σε βοηθα να κλαις την στεναχωρια σου, να γιορταζεις την χαρα σου και να ξεσπας το γαμωτο σου, πραγμα αναντικαταστατο. Ανθρωποι που κατοικοεδρευουν στην αγνοια κουνανε το δαχτυλο για τοξικα σερνικα. Την μονη κατανοηση, περα απο τον μακαριτη τον πατερα μου, ως αγορι που ενηλικιωνεται σε αντρα την βρηκα στις Αιρετικες μουσικες και δεν ημουν ο μονος, Αιρετικοι να μας μαθαινουν να μην παρακαλαμε απο την κοινωνια καποιο inclusion ή safe space αλλα να στεκωμαστε στα ποδαρια μας σε πεισμα της κοινωνιας υπο το καλεσμα της Beki. Είναι το υπαρξιακο χασμα τοσο μεγαλο που δεν μπορουν να καταλαβουν τι υπηρετησε το Metal στις ζωές μας.



βλαχάκι (το) 12.4.2019 | 18:33
Πού είσαι ρε Ποκοπίκιε χείμαρρε;
:-)
avatar
Γράφων 12.4.2019 | 17:08
@ ποκοπίκο

Εκεί με τους Ωχρά Σπειροχαίτη ένα δάκρυ κύλησε.

Είναι εδώ και μια βδομάδα που -δόξα τω youtube- κάνω αφιερώματα εκ νέου.

<3 Ωχρά Σπειροχαίτη, Panx Romana, Στρες, Αντί, Αρνάκια, Λώλαμα, Εκτός Ελέγχου.
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 12.4.2019 | 18:11
Panx Romana...το πρωτο βινυλιο που αγορασα ποτε, birdy τι ωραιο τραγουδι.

Εχεις καναλι στο youtube;
avatar
Γράφων 12.4.2019 | 23:26
Όχι.

Μονο εργατοώρες έχω στο youtube.

Panx Romana σε walkman...
avatar
Προσωρινώς ο Ποκοπίκος 13.4.2019 | 00:06
Για σου Βλαχακι φοβερο, τρομερο και ατρομητο!

Ειπα να εκμεταλευθω το ταμειο ανεργίας για περίοδο αναστοχασμου και αναστοχασμος και φλυαρία δεν πανε χερι χερι ;)
βλαχάκι (το) 13.4.2019 | 18:34
Ναι, ναι, Ατρόμητος Αθηνών :-Ρ
Αποτοξίνωση ε; Δεν είναι κακό.
Welcome back και καλή τύχη στα νέα πλάνα!
avatar
Γράφων 9.4.2019 | 11:30
Ένα λογικό άλμα...

Αν ακούς Γιάννη Πάριο ακούς τραγούδια αγάπης (όσο νερόβραστα κι αν ήθελε κριθούν). Αν ακούς τους Ιταλούς Necromass έχεις διαβάσει την συνέντευξή τους στο Metal Hammer που λέγανε ότι "όσο ηχογραφούσαμε τον δίσκο αποφεύγαμε να κοιμηθούμε, να φάμε, να πιούμε ακόμα και να πάμε τουαλέτα προκειμένου να βγει όσο πιο απάνθρωπος γίνεται".

Άλλο πράγμα το metal γενικά που κινείται στις παρυφές του ροκ κι άλλο το black και το death metal. Ο Dio μικρή σχέση είχε με τους Septic Flesh.
avatar
SerAzik 9.4.2019 | 13:47
Μα αυτή είναι και η ομορφιά του METAL ... ποτέ δεν θέλαμε να είμαστε με τις μάζες ... ούτε να μπαίνουμε σε γκλαμουράτα κλαμπάκια ... το να είσαι δακτυλοδεικτούμενος είναι τιμή και δόξα... το να ΜΗΝ περιμένεις στην ουρά για να μπεις σε στάβλο κάποιου σκυλάδικου δεν είναι περιθωριοποίηση αλλά ευχαρίστηση...
avatar
omorfo skouliki 10.4.2019 | 01:10
Καλά...
avatar
Anestis 9.4.2019 | 15:04
Το μεταλ αν και πολύ αξιόλογο μουσικό είδος, πάσχει δυστυχώς από πολύ κομπλεξισμό που εμποδίζει εν τέλει και τη μουσική δημιουργικότητα καθεαυτή. Δεν ισχύει ότι ο μεταλάς είναι δακτυλοδεικτούμενος και παρεξηγημένος, τα τελευταία 30 χρόνια τουλάχιστον. Στα 80s ok γίνονταν μεταλάδες πολλοί μόνο για την εκτόνωση και για την αμφίεση και σχετίζονταν και με χουλιγκανισμό. Αυτοί όταν το μέταλ έφυγε από τη μόδα έκοψαν τα μαλλιά και έγιναν μέχρι και σκυλάδες. Από το 90 και μετά δεν είναι καθόλου κατατρεγμένοι οι μεταλάδες. Αντιθέτως πολλά από τα κόμπλεξ του χώρου συνέχισαν αναλλοίωτα. Θυμίζω ότι στα 80s άμα μια μπάντα τολμούσε να βάλει keyboards τους έλεγαν ότι...φλώρεψαν! Και αργότερα όμως οι ...influencers του μέταλ στα περιοδικά και στις εκπομπές κατηγορούσαν διάφορα σχήματα ότι "δεν είναι αρκετά μέταλ", δεν είναι "true" και κάτι τέτοιες μπαρούφες. Πολλές φορές οι πιο αξιόλογες μουσικά μπάντες δέχονταν και την αυστηρότερη κριτική, εξαιτίας αυτών των κολλημάτων. Η φανατική προσήλωση τους δε στα "ιερά τέρατα" του χώρου που δεν τολμούσε κανείς να αγγίξει και να κρίνει αντικειμενικά, τους έκανε κάτι παραπάνω από γραφικούς. Και άλλα κολλήματα πιο ανώδυνα όπως ότι ο μεταλλάς που σέβεται τον εαυτό του ΠΡΕΠΕΙ να πίνει μπύρες (και όχι ρετσίνα φερ' ειπείν). Ή ότι πρέπει να ποζάρουν με αυτό το άγριο βλέμμα, που κάνει πολλούς μουσικούς που κατά βάθος δεν τους εκφράζει, να φαίνονται γελοίοι.
Όσον αφορά την πολιτική διάσταση, σωστά γράφετε ότι κυρίως είναι απολιτίκ. Δυστυχώς όμως όταν είναι πολιτικοποιημένοι, συνήθως υπάγονται στον εθνικισμό και την ακροδεξιά. Ας μην εθελοτυφλούμε. Πολλές φορές και ο αντιχριστιανισμός τους είναι σε φάση "όχι ιουδαιοχριστιανισμός αλλά η θρησκεία των προγόνων μας". Εκτός από τους Σκανδιναβούς, στο black σε χώρες της κεντρικής Ευρώπης και του πρώην ανατολικού μπλοκ υπάρχουν πολλές ναζιστικές μπάντες. Πολλοί δε από τους πιο εμπορικούς για λόγους διπλωματίας, αν και δεν είναι οι ίδιοι ακροδεξιοί, αρνούνται να αποκηρύξουν το φασισμό για να μην χάσουν εισιτήρια εθνικιστών από τις συναυλίες τους.
βλαχάκι (το) 9.4.2019 | 19:21
Late 60s and early 70s, anytime:
https://youtu.be/uvcovJCcAos
:-)
avatar
Esseker 9.4.2019 | 22:34
Πάντως από την Encyclopaedia Metallum διαβάζω ότι το Πακιστάν έχει 49 μέταλ μπάντες κάθε υποείδους,καμία σχέση βέβαια με εμάς που έχουμε 2006,ξεπερνάμε κατά λίγες μπάντες κ τη Νορβηγία!
avatar
omorfo skouliki 10.4.2019 | 00:49
Αγαπάμε το μέταλ, όχι τα κολλήματα των οπαδών του!
Θα σας πω ένα πολύ ανώδυνο περιστατικό: Όταν σε ένα μεταλλάδικο έκανα ''παραγελλιά'' το In-A-Gadda-Da-Vida (το γνωστό ψυχεδελικό τραγούδι) έπρεπε να το... διαπραγματευτώ λίγο! Ένας κυριούλης μεταλάς που χτυπιόταν με Black Sabbath μου κάνει: '' Μα το έχουν πει και οι Slayer!''. Ντάξει ρε μαν εγώ θέλω το ορίτζιναλ! Το παίξανε στη σύντομη εκδοχή του, δεν είχα θέμα!
mirager 13.4.2019 | 09:54
Μεταλλάς από το 1992.

Το πρόβλημα δεν είναι το ελληνικό μέταλ, το οποίο εκτιμάται τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας από την πρώτη μέρα. Το πρόβλημα ήταν και είναι ότι η ελληνική κοινωνία είναι ΒΑΘΙΑ συντηρητική, θρησκόληπτη και μισεί οτιδήποτε το διαφορετικό. Επίσης αν θυμάμαι καλά πριν μερικά χρόνια διάβασα μια έρευνα που έλεγε ότι το 70% των ελλήνων ακούει αποκλειστικά μουσική με ελληνικό στίχο.
avatar
Γράφων 13.4.2019 | 17:02
Γιατί οι Αμερικανοί τι ακουνε; Αζναβούρ και Πιαφ;
mirager 14.4.2019 | 21:40
Μάλλον το καίνε με Ζωρζ Μουστακί.

Δεν πίανω το σχόλιο, συγκρίνεις μια γλώσσα με μισό δις ανθρώπων που την έχουν για μητρική, και άλλο 1 δις για τους οποίους είναι δεύτερη γλώσσα, με τη δική μας που έχει άντε 15 εκατομμύρια;

Αυτό το 70% που ακούει αποκλειστικά ελληνικό στίχο δεν είναι οι παππούδες που ακούνε δημοτικά ή ρεμπέτικα, είναι αυτοί που ακούνε σκυλάδικα. Ακόμα και οι εντεχνάδες θα ακούσουν κάποια γλυκανάλατη πατάτα με αγγλικό στίχο που θα τους πασάρει ο σταθμός που ακούνε/ότι είναι στη μόδα αυτές τις μέρες.
avatar
Γράφων 15.4.2019 | 11:22
Ας είμεθα ειλικρινείς.

Αν οι Έλληνες ήταν τόσο συντηρητικοί όσο αρεσκόμεθα να λέμε θα ζούσαν ακόμα στα χωριά των και θα άκουγαν μόνον την Μαρία την Πενταγιώτισσα σταυροκοπούμενοι αδιαλείπτως.

Αντ'αυτού θυμάμαι όλες τις ελληνικές ταινίες το 60 και το 70 να μιλάνε για τουίστ, χάλι γκάλι, τσατσά κτλ. Το ότι άκουγαν και Ζαμπέτα δείχνει ότι είναι ανοιχτοί αλλά όχι δίχως ρίζες και ακούσματα.

Όσο κακή και αν είναι η Πάολα, δι' εμέ η φάλαγγα είναι προτιμοτέρα, είναι η (κακή) μετεξέλιξη μιας μακράς παράδοσης. Εξάλλου η Πάολα δεν έχει ενίοτε ως support hiphopάδες; Μην πούμε ότι και αυτό είναι ελληνικό παραδοσιακό άκουσμα...

Δεν βρίσκω τίποτα παράλογο στο ότι το 70% των Ελλήνων προτιμάει μουσική με ελληνικό στίχο. Εσύ σε τι γλώσσα ερωτεύεσαι; Ή θυμώνεις; Ή χαίρεσαι;
avatar
Γράφων 16.4.2019 | 06:19
Λαμπρε μου νεε στο λεκανοπέδιο κατοικεί το 1/2 της Ελλάδας. Τι εννοείς Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθηνα; Προφανώς. Αθήνα είναι η μισή Ελλάδα.

Η επαρχία έχει πήξει στις γαμοβαφτισεις και οι πολιτικοί γάμοι αυξάνονται γεωμετρικά.

Δεν ξέρω σε κάθε περίπτωση γιατί μετράμε την προοδευτικότητα με την απόσταση από τη θρησκεία.

Γιατί είναι προχώ η Madonna που έκανε καριέρα εμπαιζοντας τη θρησκεία και όχι να ακούς το "τη Υπερμαχω Στρατηγω τα Νικητήρια". Δεν έχω καταλάβει ποιο είναι πιο mainstream και ποιο πιο ψαγμένο. Σε ποιο από τα δύο θα περιθοριοποιηθεις από τους άλλους και θα σε κοιτάνε περίεργα.

Οι Έλληνες δεν είναι τόσο συντηρητικοί. Δυσανεξία στην άλλη άποψη έχουν. Είτε αυτή είναι του μεταλλά είτε του θρήσκου.

Live and let die, που λέγαν κι οι Roses.
βλαχάκι (το) 15.4.2019 | 18:33
..Το 70% του κόσμου ακούει αποκλειστικά ελληνικό στίχο και δη σκυλάδικα; Δεν νομίζω.
mirager 15.4.2019 | 23:16
Γράφων, ναι πιστεύω ότι οι Έλληνες ΕΙΝΑΙ τόσο συντηρητικοί, μια βόλτα στην επαρχία ή - ακόμα καλύτερα - θητεία στο στρατό αρκεί για να καταλάβεις κανείς την Ελλάδα. Για ορκίσου ως άθεος στον ΕΣ και να έχεις απέναντί σου 1500 ντόπιους να σε κοιτάνε με μίσος και βδελυγμία, ενώ τους τους 4-5 μουσουλμάνους φαντάρους τους κοιτούσαν με περιέργεια κυρίως. Για δες τα βλέματα όταν λες ότι έκανες πολιτικό γάμο - και σε ρωτάνε "πότε θα παντρευτείτε όμως;" - ή όταν σε ρωτάνε "η βάφτιση πότε είναι" και απαντάς "όταν και αν θέλουν τα παιδιά, ελπίζω ποτέ".

Η Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα, και οι Αθηναίοι πάνω κάτω μια γενιά απέχουν από τα χωριά τους, γι'αυτό είναι τόσο ωραία τον Αύγουστο που ξεκουμπίζονται όλοι και μπορείς να ζήσεις 2-3 βδομάδες σαν άνθρωπος.

Επίσης δεν έχω προκαταλύψεις με τη γλώσσα που ακούω, έχω όμως με το τι ακούω, όταν πατάω κάτι στην τύχη στο ραδιόφωνο και βγαίνει ο σκυλάς #315637019 να ξελαρυγκιάζεται για το πως τον αααααααααααααααφησε...ναι δε θα πάρω... Έβαλα τώρα λιγο Πάολα, πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Δεν ξέρω πως λέγεται αυτό το είδος, στο αυτί μου είναι κάποιου είδους σκυλολόι, μάλλον νεάς γενιάς γιατί ο στίχος είναι εντεχνοψαγμένος (=ασυνάρτητος/ακαταννόητος), χωρίς το παραμικρό νόημα ή λογική, που γρήγορα όμως γυρνάει στη φωλιά του ξελαρυγκιάσματος για τον πως την άφησε κλπ

Ο Ζαμπέτας και οι συναφείς του είναι πολύ καλοί, αλλά δε νομίζω ότι ακούγονται ιδιαίτερα. Αυτό που λέω είναι ότι η πιθανότητα είναι όποιος ακούει ΜΟΝΟ ελληνικά να ακούει σκουπίδια.

Βλαχάκι δε θυμάμαι που διάβασα την έρευνα που έλεγε ότι το 70% ακούει μόνο ελληνικό στίχο, αλλά όπως γράφω παραπάνω οι πιθανότητες να μην είναι κάποιου είδους σκυλολόι είναι μικρές γιατί απλούστατα αυτό παράγεται.

βλαχάκι (το) 16.4.2019 | 18:08
Οκ, δεν αμφισβητώ ότι υπάρχει έρευνα, αλλά θα με ενδιέφερε να δω μεθοδολογία και διάχυση πληθυσμιακού sample και, φυσικά, χρονιά. Ας μην ξεχνάμε ότι υπάρχει και μία -αν όχι αύξηση- τουλάχιστον βελτιστοποίηση (στην εκφορά) των αγγλόφωνων ελληνικών group, τα τελευταία χρόνια.

Από εκεί και πέρα η ένστασίς μου αφορά στο λεχθέν: 70% του πληθυσμού ακούει μόνον σκυλάδικα κι αυτό επειδή έχω την αίσθηση ότι ο άνθρωπος που ακούει αποκλειστικά και μόνον σκυλάδικα πρέπει, κάπως, να μειοψηφεί (wishful thinking?), τα λαϊκά, τα υβριδικά νεοδημοτικίζοντα, τα εντεχνοειδή είναι άλλες κατηγορίες και ουχι μικρές. Αρκετά δε άτομα (απ' αυτά που μπορεί να ακούνε από μέταλ μέχρι laurie anderson) ακούν ΚΑΙ σκυλάδικα, σε επιλεκτικές φάσεις, οπότε η αρχική διχοτόμιση των μεν και των δε μου φαίνεται ολίγον τι άτοπη... (Όσο κι αν προσωπικά κάθε φορά ξύνω την κεφάλα μου με απορία, αναφορικά με τους συνδυασμούς. Τελοσπάντων τις μουσικές αποστάσεις τους να κρατούν από τα αυτιά μου κι ας κάμνουν ό,τι θέλουν).

Πριν κάποιο καιρό είχα βρεθεί σε σουβλακερί της πανόρμου, οπου συνηθίζει να παίζει mad tv ή κάτι τέτοιο: σάββατο βράδυ το λοιπόν, όλη η οπτικοακουστική καμενιά υπό μορφή σκυλάδικου στα όρια του λούμπεν (ευτυχώς η ένταση χαμηλή). Δεν πιστεύω ότι αυτά αντιπροσωπεύουν, πια, τον μέσο όρο, γιατί διάολε θα ενοχλούμουν σε καθημερινή βάση.

Η κατάντια του ραδιοφώνου είναι, απλώς, λυπηρή. Τουλάχιστον για εμάς που μάθαμε πράγματα και από το ραδιόφωνο, με παραγωγούς που αντιλαμβανόσουν, πολύ καλά, ότι επιλέγουν και αγαπούν και ενθουσιάζονται με ότι βάζουν, κι όχι η σημερινή αηδία που έχουν 50κομμάτια στο playlist 24/7/365, και δώστου και μπήχτου επανάληψη στην επανάληψη. Αλλά αυτό το ραδιοφωνικό είναι έτερο πρόβλημα, μεγάλη κουβέντα.