Παίχτηκε πάλι η περίφημη αντίθεση «αρχαίων» και «μοντέρνων» στη νιοστή εκδοχή. Και όση κωμική υπερβολή και άγρια επιπολαιότητα και αν κουβαλούν οι μάχες του πληκτρολογίου, έχουν τη σημασία τους. Γιατί ξαναβγάζουν στην επιφάνεια πάθη που σημάδεψαν την πορεία μας μέσα στον χρόνο, τις αντιφάσεις της νεωτερικής μας εξέλιξης. Φωτο: Menelaos Myrillas / SOOC
Απόψεις

H Gucci και τα ιερά και όσια. Από τον Νικόλα Σεβαστάκη

Όσοι συμφωνούν με την αρνητική γνώμη του ΚΑΣ, το κάνουν λόγω του εφήμερου που εκπροσωπεί ο οίκος μόδας και ο κόσμος του, όμως υπάρχει κάτι καθόλου πειστικό σ' αυτή τη χοντροκομμένη ταξινόμηση

Για άλλη μια φορά, η αρχαιολογία και τα μνημεία μας έγιναν αφορμή διχοστασίας στις εύφορες κοιλάδες των σόσιαλ μίντια. Γύρω από τα Gucci φορέματα και την απόφαση του ΚΑΣ (Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο) αναμετρήθηκαν όσοι είδαν τον κίνδυνο βεβήλωσης του Παρθενώνα με τους ρεαλιστές της εξωστρέφειας. Από τη μια πλευρά όσοι έσπευσαν αμέσως να προβάλουν στη συγκεκριμένη ιστορία φόβους και αντιπάθειες που πάνε πολύ μακρύτερα από ένα ντεφιλέ μόδας και τα φώτα του. Κι από την άλλη όχθη, όσοι αντιμετώπισαν το γεγονός της απορριπτικής κρίσης του ΚΑΣ ως έναν αφόρητο ιδεολογικό αναχρονισμό που φανερώνει την αποκοπή μιας συγκεκριμένης συντεχνίας, αλλά και μιας ολόκληρης νοοτροπίας από τις ανάγκες της σύγχρονης πραγματικότητας.


Με μια έννοια, παίχτηκε πάλι η περίφημη αντίθεση «αρχαίων» και «μοντέρνων» στη νιοστή εκδοχή. Και όση κωμική υπερβολή και άγρια επιπολαιότητα και αν κουβαλούν οι μάχες του πληκτρολογίου, έχουν τη σημασία τους. Γιατί ξαναβγάζουν στην επιφάνεια πάθη που σημάδεψαν την πορεία μας μέσα στον χρόνο, τις αντιφάσεις της νεωτερικής μας εξέλιξης.


Για παράδειγμα, είναι πια ολοφάνερο πως μεγάλο μέρος όσων συμφωνούν με την αρνητική γνώμη του ΚΑΣ το κάνουν γιατί ήδη βλέπουν με μισό μάτι αυτά που εκπροσωπεί η Gucci και ο κόσμος της: τη λογική του εφήμερου και του επιφανειακού που, σε συνδυασμό με το χρήμα και το εμπόριο, εμφανίζονται ως κίνδυνοι για τα φυσικά τοπία και τα συλλογικά ήθη. Πίσω από την αρχαιολογική ευαισθησία ορισμένων κρύβεται έτσι η απέχθειά τους για πλευρές της σύγχρονης ζωής και γι' αυτό που λογαριάζουν ως «παρακμιακή κουλτούρα». Οι ίδιοι οι μεγάλοι οίκοι μόδας και οι αντίστοιχοι χώροι του εφήμερου αντιμετωπίζονται ως χτυπητά παραδείγματα πολιτιστικής έκπτωσης και αλλοτρίωσης των ψυχών. Σύμφωνα, ας πούμε, με μια ορισμένη Αριστερά, όλα αυτά είναι βήματα που προωθούν την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών, ακόμα και των ιερών τόπων. Ενώ για ανθρώπους με συντηρητικές και κλασικιστικές αναφορές, η ανάμειξη της ποπ κουλτούρας σημαίνει σχεδόν πάντα την καταστροφή κάθε ιερότητας και αυθεντικότητας.

 

Με ενοχλεί η τάση πολλών στην Αριστερά αλλά και στην ελληνοκεντρική διανόηση (εδώ συγκλίνουν) να περιφρονούν τη μόδα, την ελαφρότητα, τον χώρο του εφήμερου. Το ότι ταυτίζουν την κριτική στάση με μια θρησκευτική καταγγελία των παρεκτροπών. Και μαζί η εχθρότητά προς οτιδήποτε έχει σχέση με οικονομική εξωστρέφεια και εμπόριο.


Σε αυτά τα σχήματα επιβιώνει πάντα η έριδα ανάμεσα στο εμπόριο και στην αρετή, στην πολυτέλεια και στον λιτό βίο, στην υλιστική Δύση και στη «μυστική» Ανατολή. Επιζούν τα παλιά υλικά της ιδεολογίας και της ελληνικής πολιτισμικής αμφιθυμίας, στοιχειώνοντας σημερινές καχυποψίες και αλληλοκατηγορίες.


Θα ρωτήσει κανείς «ωραία, ποιο είναι το θέμα λοιπόν;». Αν είσαι φιλελεύθερος, είσαι ασφαλώς με την Gucci και όλα τα συναφή, αν είσαι αριστερός, είσαι «ενάντια» (η πιο γλυκιά λέξη στον χώρο) και αν είσαι ένας συντηρητικός που ανησυχείς μονίμως για τη γλώσσα και την παιδεία μας, θα είσαι πάλι κατά. Οπότε, κι αυτή η υπόθεση δεν φαίνεται να παρουσιάζει κανένα μυστήριο και οι τοποθετήσεις ορκίζονται στους διαφορετικούς θεούς της πολιτείας. Πολυθεϊσμό των αξιών το ονόμαζε ο Μαξ Βέμπερ.

 
Να, όμως, που κάτι δεν είναι πειστικό για μένα σε αυτήν τη χοντροκομμένη ταξινόμηση. Ίσως αυτό: με ενοχλεί η τάση πολλών στην Αριστερά, αλλά και στην ελληνοκεντρική διανόηση (εδώ συγκλίνουν) να περιφρονούν τη μόδα, την ελαφρότητα, τον χώρο του εφήμερου. Το ότι ταυτίζουν την κριτική στάση με μια θρησκευτική καταγγελία των παρεκτροπών. Και μαζί η εχθρότητά προς οτιδήποτε έχει σχέση με οικονομική εξωστρέφεια και εμπόριο. Από την άλλη, όμως, βλέπω κι έναν κίνδυνο στην ορατή αδυναμία που έχουν ορισμένοι να διακρίνουν ανάμεσα στα συμβολικά αγαθά και στους απλούς οικονομικούς πόρους. Στην απροθυμία τους να αντιληφθούν πως υπάρχουν πνευματικές αξίες αυτόνομες, πέρα από τις αποδόσεις που μπορεί να έχουν (και καλώς) για την εθνική οικονομία ή τη συμβολή τους στη διαφήμιση της χώρας.


Άνθρωποι που βλέπουν την οικονομία φοβικά και υστερικά. Και άλλοι που αρπάζονται από όλα τα trends της πολιτιστικής οικονομίας της αγοράς, δίχως ενδοιασμούς και επιφυλάξεις, χωρίς κριτική στάση. Θα πει κανείς, έτσι παίζεται το παιχνίδι των ταυτίσεων στο πραγματικό πεδίο. Όπως όταν πατάς like δεν διαθέτεις τη δυνατότητα να πεις συγχρόνως «επιφυλάσσομαι, όμως».


Γι' αυτό ακριβώς πρέπει να υπάρχουν αξιοσέβαστοι και πραγματικά ανεξάρτητοι θεσμοί. Για να κρίνουν όσο το δυνατόν ανεπηρέαστα και να αποφασίζουν. Αφήνοντας εμάς τους υπόλοιπους να μιλάμε για τα ιερά και τα βέβηλα, για τη Nelly, τον Dior ή την Gucci − και στην πραγματικότητα για την κυβέρνηση, τον Κυριάκο, τον νεοφιλελευθερισμό και πάει λέγοντας. Γιατί πάλι γύρω από το ίδιο δράμα στριφογυρίζουμε, ακόμα και αν μιλάμε για αγάλματα. Ιδίως όταν μιλάμε για τα τιμαλφή, προσπαθώντας, κάποτε, να κόψουμε δρόμο ανάμεσα στα εχθρικά πυρά όσων πυροβολούν, πριν καν ακούσουν τον άλλον.

 

Απόψεις
8 Σχόλια
avatar
Theofanis 16.2.2017 | 19:05
ειμαι απολυτως συμφωνος στο να υπαρχουν θεσμοι που να ασχολονται με ειδικα θεματα, αλλα το ζητημα είναι ότι συχνα στους θεσμούς συμετεχουν μονο ατομα που εχουν καποια ειδικη γνωση. Ισως σημερα χρειαζεται να ξαναδουμε αυτο το σχημα, μια multistakeholders προσσεγγιση να ηταν πιο καταλληλη. Προσωπικα μπορει κα να συμφωνω με το “όχι” αλλα με αφηνει αφωνο ο τροπος αντιμετωπισης. Μια ζωη σε αυτη την χωρα αντιμετωπιζουμε τα ζητήματα με ατακες. Κατ αρχην πιστευω ότι δεν πιασαμε την ουσια του αιτηματος. Θα μεινω μονο στο θεμα της visibility, μα φυσικα ο παρθενωνας δεν εχει αναγκη τη κάθε Guzzi για να δαφημισθει, ακριβως το αντιθετο γιαυτο και μας το ζητησαν. Εαν με αυτη την αφορμή προσπαθούσαμε να δημιουργήσουμε μια διαφορετικη, win win προοπτικη που θα βασιζονταν στον συμβολισμο και στις αξιες του παρθενωνα ισως και η ελλαδα και η ανθρωποτητα να εβγαιναν κερδισμενες. Υπογραμμίζω ας εξεταζαν το ζητημα όχι μονο αρχαιολογοι, αλλα και σημειωλογοι, ανθρωπολογοι, επικοινωνιολογοι, και ας αποφασιζαν οχι, δεν είναι εκει το ζητημα, είναι ότι παλι αποδεικνυουμε ότι δεν ξερουμε να σκεπτόμαστε το αντιθετο δηλαδή από ότι προσπαθουμε να δειξουμε.
avatar
xristosd 16.2.2017 | 22:03
λιγα ελληνικά και όχι τόσο προφανής έρως με την ορολογία προώθησης προϊόντων δεν θα έβλαπτε...
άκου multistakeholders...(θα μας δώσεις την χαρά να μας εξηγήσεις την έννοια;)
visibility = ορατότητα
win win = αμοιβαίο κέρδος
14:17 16.2.2017 | 20:46
Αν θελετε να μιλησουμε με ταμπελες και λιγα λογια, στην ουσια η υποθεση αυτη κατεδειξε το συντηρητισμο των αριστερων και τους οδηγησε να συναντηθουν με τους ιδεολογικους αντιπαλους τους.
avatar
xristosd 16.2.2017 | 21:55
Πάλι από τη μια άκρη στην άλλη.
Αριστερά και δεξιά χέρι χέρι.
Το θέμα δεν είναι τόσο απλό, ίσως. Η σχέση των αξιών με το εφήμερο είναι μια μεγάλη συζήτηση που και ο γραφέας του άρθρου δεν έχει καθαρή άποψη. Δεν λέει ποιά είναι η γνώμη του για τη μόδα, όχι θεωρητικά αλλά στη ζωή του και στο ρόλο που διαδραματίζει. Την δέχεται και αν ναι πώς αυτό εφαρμόζεται στη καθημερίνότητά του. Είναι σκεπτικιστής απέναντί της; Αν ναι τι γράφει ενάντιά της;

Επίσης η ισοπέδωση όλων των κατα καιρούς συμβάντων κάτω από το ουσιαστικό 'μοδα' κρύβει μια απλοϊκή άποψη που εμένει στην επιφανεια. Δηλαδή άλλο η μόδα πριν από 40 χρόνια και άλλο σήμερα με τα μέσα και το ρόλο που διαδραματίζει. Μια ισοπεδωτική αναφορά σε ιστορικά γεγονότα συσκοτίζει και δεν παρέχει καμία πραγματική γνώση.

Τέλος καμία αναφορά στις καθολα σεβαστές απόψεις που λένε πως 'να εδώ είναι η ευκαιρία'...Μήπως και αυτές οι απόψεις είναι προβληματικές γιατί απλοϊκά δέχονται το ρόλο της προβολής ως την αρχή και το τέλος που θα καθοδηγεί κάθε απόφαση; Και σε αυτούς να αντιτάξει κάποιος ποιο το πραγματικό όφελος;
Τελικά μήπως το θέμα πιο καλά το έθεσε ένας άλλος στη Lifo που έγραψε για την ανάγκη να είναι ζωντανά τα νεκρά μνημεία;
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 16.2.2017 | 23:50
Μεταμοντερνα προσεγγιση δεν ταυτιζεται απαραιτητα με ανοιχτο μυαλο και πολιτισμικη εξωστρεφεια. Δεν ειναι ΟΛΑ πολιτικα, Νικολα. Ουτε απαραιτητα θεμα ηθικης. Υπαρχει και ζητημα ποιοτητας και η στοιχειωδης σταση αξιοπρεπειας να κρατησεις τα προσχηματα σ αυτην.

Ειχε αναφερθει στο "η ανοδος της ασημαντοτητας" ο Καστοριαδης στην παιδεια που συντελειται παντου και παντα. Στην εκπαιδευση και "παρεκπαιδευση" για να προσθεσει : " Συγκρινετε την παιδεια που δεχονταν πολιτες ( και οι γυναικες, και οι δουλοι ) της Αθηνας οταν παρακολουθουσαν τις παραστασεις τραγωδιας και την παιδεια που δεχεται ο σημερινος τηλεθεατης οταν βλεπει τη Δυναστεια και τη Λαμψη. ( Απαντηση στην 9η ερωτηση συνεντευξης του περιοδικου Εσπριτ τον Δεκ του 81 που τυπωθηκε σε βιβλιο στην Ελλαδα το 2000 σε μεταφραση Κ. Κουρεμενου ).

Προσωπικα δεν εχω κανενα προβλημα να πω οτι - ποιοτικα - δε μπορει να συνδυαστει αυτο που βγαζει ο Gucci με τον Παρθενωνα 'η το ερεχθειο. Μαζι μου ειμαι σιγουρος συμφωνουν εκατομμυρια κοσμος στο εξωτερικο, οχι μονο ελληνες αλλα "ελληνες¨ διαφορων εθνοτητων. Αρα δεν ειναι εθνικιστικο επιχειρημα να αναγνωρισεις την ασυναγωνιστη ομορφια και τον συμβολισμο ενος τετοιου "οικουμενικου κτιριου" ( για να χρησιμοποιησω τα λογια του περιβοητου Νιλ Μακ Γκρεγκορ διευθυντη στο ΒΜ ).

Το ιδιο ισχυει κι οταν τσεπωναμε τα 100+ δις δωρακια απο τους αμερικανους το 51 με την φωτογραφιση του Κριστιαν Ντιορ.
Ηταν λαθος και ευχομαι να μη ξαναγινει.

Τιμα το Gucci και τους ιταλους το οτι το ΚΑΣ και οι αλλοι ελληνες αρχαιολογοι εδωσαν εξηγηση. Κανονικα δε θα πρεπε γιατι βρισκω εξευτελιστικο το οτι μας παραθεσανε ως επιχειρημα κονδυλι 2 εκατομμυρια. ( Μα καλα ποιοι νομιζουν οτι ειναι στο τμημα ΔΣ του εν λογω οικου αυτοι οι ανθρωποι ) ;;;




avatar
Ανώνυμος/η 17.2.2017 | 10:35
Ανεξάρτητα με τις επιμέρους μάχες υπάρχουν και οι συμβολισμοι, η φυσική παρουσία της πασαρελας δεν είναι επικίνδυνη...τι είναι ομως το επικίνδυνο; Καλώς ή κακώς υπήρξε μια περίοδος στην Ευρωπαική Ιστορία όπου μια πληθώρα πολιτισμων έθεσαν τα θεμέλια των συγχρονων συμβόλων και αυτή η περίοδος έχει το δικό της συμβολο την Ακρόπολη. Συμβολα όπως το αλφάδι των αναρχικών, το σφυροδρέπανο των κουμουνιστών, το δολάριο και το ευρώ των καπιταλιστών, ο κυκλος με τον σταυρο των φεμινιστριών, το ουράνιο τόξο των ομοφυλόφιλων/τρανς κτλ είναι συμβολα παιδια του συμβολου γονέα.

Η πασαρελα και κάθε τι το εφήμερο δεν είναι νομοτελειακά κατι το υποδεέστερο αλλά έκαστος στο είδος του και ο λουμίδης στον καφε, θα φέρω ένα παράδειγμα...το στιρπτίζ είναι κάτι εφήμερο αλλά επισης είναι μια τεχνη στο κόσμο του έρωτα...όταν όμως το βάλεις στην Αγ.Σοφια είναι εντάξει; όχι δεν είναι γιατί εκει η αναμειξη είναι αυτονόητα κακή; επειδή δεχόμαστε ότι οι εκλησίες είναι τόπος λατρειας όχι μοδας, το ίδιο ισχύει και με τα μνημεία του πλανητη (όχι μόνο της Ελλαδας). Κάθε ανθρώπινη πτυχή έχει τον χρόνο και τον τόπο του όπου μπορεί να μεγαλουργήσει και αυτό ισχύει και για διαχρονικες πτυχες και για εφημερες.

Είμαι ενάντια στην λογική τα μνημεία να μην αξιοποιουνται αλλά από το αξιοποιουνται μεχρι να ευτελίζονται έχει μια καποια αποσταση, ο ευτελισμος έρχεται όχι από την "κατωτερότητα" του εφήμερου αλλά από την αξιοποίηση ενος διαχρονικου συμβόλου για εφήμερη "δοξα", την ίδια απαξίωση δεν κάναν και οι πατακοι με τις εφήμερες κιτς "ενδοξες" εκδηλώσεις τους;
Πως αξιοποιήται; μα με την ακαδημαική κοινότητα. Εκδηλώσεις και γιορτές, ναι γιορτές, μαθηματικων, φυσικών, λογοτεχνών, ποιητών, ζωγράφων και γενικά των πιο λαμπρών μυαλών που ζουν και αναπνέουν αυτή την στιγμή στον πλανήτη, ανεκαρτήτου εθνους, χρωματος, σκέλια κτλ. Δεν είναι ότι όλοι αυτοι είναι "ανώτεροι" από τα μοντέλα, τις Παολες, και τα ποκεμον αλλά είναι διαφορετικοι...δεν είναι θέμα αξιολογισης αλλά αναγνώρησης σε ποιο τόπο και χρόνο μεγαλουργει ο καθένας, η Πάολα δεν μεγαλουργεί σε εκλησία πρωινιάτικα, αλλά σε πίστα μεσάνυχτα και αυτό που προσφέρει στον δικό της τοπο και χρόνο δεν μπορεί το μουσείο της Ακρόπολης να το προσφέρει.

Ανοιξατε μια κουβέντα περι "κατηγοριόποίησης", δηλαδή αξιολογισης, που είναι μια πολύ μεγάλη κουβέντα. Οι γνησιοι απογονοι των καθαρευουσιάνων έχουν επιβάλει μια αξιολογική κλιμακα τεχνες > εφημερων και όχι τεχνες & εφημερα =διαφορετικές ισότιμες πτυχες, οι απογονοι αυτοι δεν είναι οι γραφικοί συντηρητικοι αλλα οι προοδευτικοι,οπως υποτιμουσαν τους λαϊκους για την μορφωσή τους οι καθαρευουσιάνοι ετσι οι προοδευτικοι περιφέρουν την μορφωση τους υποτιμόντας τους λαϊκους για την ελλειπη μορφωσή τους...λειτουργουν ως ελιτιστες. Αυτοι επιβάλαν μεσα στην απέραντη σοφία τους την αξιολογική κλιμακα...

Τώρα ερχομαι στο πρακτικό, εαν δώσει το ελευθερο στην βασίλισα του εφήμερου (μόδα) να λειτουργήσει σστις πλάτες του συμβόλου, που μπαίνει το νέο όριο αφου το όριο της συνάφειας θα έχει πρακτικα καταργηθεί; σε όλους εφερα ένα "κατωτερο" εφήμερου του "ανωτερου" εφημερου...τα ποκεμον, 10 εκ. για να βάλει αυλα, ψηφικα τερατάκια προς κυνήγι...είναι επιτρεπτό; σχεδόν όλοι οι υπερμαχοι της πασαρέλας απαντησαν "οχι βεβαια!"...όχι..βεβαια...γίατί όμως τόση βεβαιότητα όμως; λεφτά δινουν, προβολή θα κάνει, γιατί εδω ενοχλουνται; διότι με βάση της δικής τους αξιολογικής κλιμακας τα ποκεμον είναι κατώτερα της ανωτερης μοδας. Δηλαδή και οι "άνετοι" δεν είναι τόσο ανετοι, υπάρχει μια υποκρισία σε αυτό.

Το ποιο ασφαλές όριο είναι η συνάφεια, όχι ποια ανθρώπινη ασχολία είναι σε δυσμένια ή προβολη και αυτό το λέω επειδή όταν λέμε ανεξάρτητες αρχες δεν εννουμε ότι θα αποφασίζουν ότι θέλουν αλλά θα αποφασίζουν με βάσει κάποιες οδηγίες που τους έχουμε ως κοινωνία δώσει, ανεξαρτητες από τρίτους ανθρώπους αλλά εξαρτημένους από ένα πλαίσιο, κατ'εμε αυτό το πλαίσιο είναι η συνάφεια και όχι η δημοφιλία, ναι να δωθεί και στους πιο αγνωστους μη επιτυχημενους ποιητες, μαθηματικους κτλ. αλλά όχι στους πιο επιτυχημένους πτυχών που δεν συνάδουν με το συμβολισμο του μνημειου.

Υ.Γ. Τι πιο σπουδαία χρηση του συμβόλου από το να απαντήσεις στο καλό που έκανε κάποτε ο Αραβικος πολιτισμος στο συμβολο από το να καλέσεις τα λαμπροτερα και καταπιεσμένα μυαλά του συγχρονου Αραβικου πολιτισμου να συναθροιστουν στην Ακρόπολη; Άραβες, Ασιάτες, Αφρικανοι μαθηματικοι, ποιητες, ζωγράφοι είναι πνευματικά αστεγοι και εμεις θέλουμε να δώσουμε την συγκεκριμένη στέγη σε ανθρώπους που έχουν ήδη φτιάξει την δικιά τους στέγη (βιομηχανία μόδας, mmo's, γηπεδα κτλ) για φραγκοδίφραγκα, έχετε δικιο σε αυτή την μάχη υπάρχουν περισσότερες από τις δύο κυριάρχες αντιπαλες πλευρες των συντηριτικών και των προοδευτικων.
avatar
Ανώνυμος/η 17.2.2017 | 12:46
In December 2014, a Gucci subcontractor in Italy told Investigative Journalists that Gucci was aware it irregularly employed Chinese workers who worked as long as 14 hours a day.

Gucci is famous for producing controversial advertisements that many believe sexualizes and objectifies women. Erving Goffman conducted research on advertisements and how they are consistently reinforcing common stereotypes of women. He outlined different characteristics commonly found in media that tend to favor men over women. These stereotypes, which can all be found in Gucci’s advertisements, include relative size, ritualization of subordination, feminine touch, and function ranking.

Almost all of Gucci’s advertisements include a woman who is being dismembered to show off a certain part of her body, positioned in a way, that some would consider, sexualizes her body, or made much smaller in size to appear submissive to the counterpart (usually a male) in the ad. Jean Kilbourne describes how often advertisements are working to undermine women and place women in positions of passivity. Many people find these advertisements offensive and in turn many organizations have publicly criticized Gucci. The Fashion Law, a fashion legal and business website, argues that the infamous line “sex sells” is proven through Gucci’s continual use of scandalous advertisements and correlating sales.

In early 2003 Gucci produced a highly popular advertisement which pictured a super model with her pants pulled down and her pubic hair shaved into a “G”. The Advertising Standards Authority (United Kingdom) received countless complaints from people and organizations, including the director of mediawatchuk demanding the ad be banned due to his belief it was “harmful to society”. Many believed that the outcry regarding the ad just fed the idea that Gucci was using sex to successfully sell their products. Although this was a point of contention between Gucci and the Advertising Standards Authority, scholars have shown that Gucci continues to walk the thin line between offensive and acceptable advertisements.

Despite the fact that Gucci’s “Pubic Enemy” ad was banned worldwide instantly, the Italian luxury brand still continues to publish controversial ads. In order to promote their Spring/Summer 2016 collection, Gucci used a short film and images with reference to a cult film about drug addiction.The campaign advertisement depicted women dealing with drugs and prostitution. The film the Gucci ad is inspired by is based on a 14-year-old heroin addict and sex workers’s true story. A scene in the Gucci campaign takes place in a subway/railway station usually connected with prostitution and drug trade; in the film, the main character and her boyfriend sell their bodies at that same place called the Bahnhof Zoo. This advertisement received a lot of backlash primarily because one of their young models was unhealthily thin according to the Advertising Standards Authority. This advertisement may sound shocking to some, but to the advertisement industry it is a prime example of what they are supposed to do. William O'Barr argues that advertisements' main priority is to break through and draw the consumer's attention, regardless of what is deemed appropriate in society's eyes.

https://www.amazon.com/House-Gucci-Sensational-Madness-Glamour/dp/0060937750
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 17.2.2017 | 23:58
Αντι λοιπον να μπο'ι'κοταρουμε τους Ιταλους που εχουν και το θρασος να βαζουνε τιμη στον Παρθενωνα οπως βαζουν στα σιντριβανια τους και στα κλεμμενα απ την Κορινθο, καθομαστε και τους παιρνουμε στα σοβαρα μη τυχον και μας πουνε κολλημενους, μιζερους και κομπλεξικους.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια