Υπάρχει άλλο έθνος, όσο ωμό ή άγουρο κι αν είναι, που να επιτίθεται με τόση ηδονή και μανία στους επιφανείς του καλλιτέχνες;
Απόψεις

Τι μαγκιά, να λυντσάρεις την Αλεξίου και το Σαββόπουλο!

Μπράβο βρε, τα κατάφερες και σήμερα...

Περίμενα να σβηστεί εντελώς η τρικυμία στο κουταλάκι των social media (όπως τόσες και τόσες) για να κάνω κι εγώ μια διαπίστωση, με αφορμή το λεκτικό λυντσάρισμα της Αλεξίου για τις φωτιές της Παναγιάς.

 

Υπάρχει άλλο έθνος, όσο ωμό ή άγουρο κι αν είναι, που να επιτίθεται με τόση ηδονή και μανία στους επιφανείς του καλλιτέχνες; Καταλαβαίνω ότι η ρίζα του μίσους βρίσκεται στην πολιτική εμπλοκή τους (ένα ευκαιριακό σλάλομ στις πολιτικές που εκάστοτε «πουλάνε»- κορυφαίο, οι καθαρίστριες), αλλά ακόμη κι έτσι, τι σκατά; Η Αλεξίου είναι η Αλεξίου και ο Σαββόπουλος (που έχει φάει το ξύλο της αρκούδας στα social) είναι ένας από τους σημαντικότερους ζώντες έλληνες δημιουργούς. 

 

Δεν συγκρίνονται με πρόσωπα τύπου Λαζόπουλος (που διάλεξαν συνειδητά να λένε ψέμματα κι έγιναν από καλλιτέχνες, τηλευαγγελιστές), είναι οι άνθρωποι που έδωσαν μορφή στα όνειρα της μεγάλης μάζας. Κι αν η Αλεξίου παρακαλάει αφελώς την Παναγιά, τι έγινε; Κάθε χαμένος, ξύνοντας με το ένα χέρι τα αχαμνά του μπορεί με το άλλο να γράφει ατιμώρητος φετφάδες εναντίον της; Το έργο κάθε ανθρώπου δεν θα ΄πρεπε να λαμβάνεται υπ΄όψιν όταν κρίνουμε τις πράξεις του; (παλιό δίλημμα από τα χρόνια του Πάουντ, αλλά μη το παρατραβάμε).

 

Γίνεται αυτή η αλητεία σε άλλο έθνος με τέτοια ένταση; Και γιατί γίνεται εδώ; Ποιά είναι η ακριβής, γενετική καταγωγή του «Ψόφου», πολύ θα ήθελα να μάθω, πέρα από τα αυτονόητα- το αίσθημα του αποκλεισμού και ασφυξίας που νοιώθουν όσοι «δεν τα κατάφεραν»

 

Γίνεται αυτή η αλητεία σε άλλο έθνος με τέτοια ένταση; Και γιατί γίνεται εδώ; Ποιά είναι η ακριβής, γενετική καταγωγή του «Ψόφου», πολύ θα ήθελα να μάθω, πέρα από τα αυτονόητα, που ίσως συνοψίζονται στα εξής: το αίσθημα του αποκλεισμού και ασφυξίας που νοιώθουν όσοι «δεν τα κατάφεραν» (πάντα αυτοί θα σέρνουν το χορό), η γκρίνια που φέρνει η φτώχεια και η κρίση, ο φθόνος της κατσίκας του γείτονα που προέρχεται από το ότι στην Ελλάδα κάθε πόλη είναι κράτος, κάθε συγγενολόι συμμορία και κάθε loner βασιλιάς, η ευκολία με την οποία δακτυλογραφείς πια τα απωθημένα σου, η αποχαλίνωση που έρχεται όταν η μια κακία συναντάει την άλλη στο fb— και άλλα που πιθανόν μού διαφεύγουν.

 

Το μόνο παρήγορο είναι ότι αργά ή γρήγορα ο καθένας δείχνει τα κυβικά του, αν σκεφτείς ότι τα data μας είναι πια, δημόσιο κτήμα και κυρίως διαφημιστικό λίπασμα. Στο τέλος της μέρας η Αλεξίου είναι η Αλεξίου, ο Σαββόπουλος ο Σαββόπουλος και ο χαμένος που τούς προσέβαλλε ένας χαμένος. Η περίφημη επανάσταση των social media, που αλλού έχει αποδειχτεί καταλυτική,  εν προκειμένω δεν πρόσθεσε στη διαύγεια των γεγονότων― ήταν μια τρικυμία στο κουταλάκι.

 

Τι το θες;

Απόψεις
7 Σχόλια
Planet Earth 2.9.2017 | 15:24
Τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Με τέτοιες αχαρακτήριστες ηλιθιότητες μόνοι τους μπήκαν στην γκιλοτίνα. Αν δεν έχει κάποιος κάτι να πει ας μην πει τίποτα.
patsis 2.9.2017 | 16:59
Η διαπίστωση ότι κάποιο φαινόμενο εμφανίζεται μόνο στη χώρα μας είναι, γενικώς, σπανιότατα σωστή.

Η μαζική άγρια αποκαθήλωση "ειδώλων" ή "ιερών αγελάδων" υπήρχε και με τα παραδοσιακά Μ.Μ.Ε., ιδίως στις ΗΠΑ - θυμηθείτε πόσο απολαμβάνει το κοινό ιστορίες με "διασήμους" που φτώχυναν, που έγιναν εξαρτημένοι από ουσίες, που χώρισαν κλπ.

Ίσως το νεότερο φαινόμενο είναι η πανταχού παρούσα και σχεδόν παθολογική λεκτική επιθετικότητα εναντίον οποιουδήποτε αγνώστου σερβιριστεί ως "κάτι" στην οθόνη μας, ιδίως οπτικοακουστικό, από τον άνθρωπο που έσωσε κάποιους συνανθρώπους του μέχρι την κυρία που φαίνεται για δύο δευτερόλεπτα στο μπακράουντ ενός βίντεο με γάτες. Ή και μια ανάρτηση κειμένου σε κοινωνικό μέσο, αρκεί να πατάει πάνω σε κάποιον αόρατο και δυσερμήνευτο κάλο μιας φωνακλάδικης μερίδας του κόσμου. Είτε ανώνυμα (βλ. Twitter) είτε όμως και επώνυμα (βλ. Facebook).

Τουλάχιστον το αγγλόφωνο ίντερνετ, που εγώ μπορώ να παρακολουθήσω, είναι γεμάτο από αυτό το δηλητήριο και μπροστά σε αυτό τον ωκεανό οι ελληνόφωνες κραυγές είναι ένα αμελητέο ποσοστό. Πιστεύω ότι το ίδιο θα συμβαίνει και με τις υπόλοιπες γλώσσες του πλανήτη.

Ξέρετε τι άλλο κοινό έχουμε με τους υπολοίπους λαούς; Λέμε και εμείς, πολύ συχνά, "αυτά μόνο στη χώρα μου συμβαίνουν", για πράγματα που συμβαίνουν και αλλού.
avatar
βασιλης βασιλειαδης 2.9.2017 | 18:53
Από την άλλη,όμως,δεν θα πρέπει να μη επισημάνουμε και τα κακώς κείμενα των απανταχού καλλιτεχνών,από φόβο μήπως μας πούνε πως ζηλεύουμε την επιτυχία τους.
Είναι μία μορφή λογοκρισίας(άρα,φασιστική νοοτροπία και πρακτική)κι αυτή.
Εξάλλου,ο φθονερός προσφέρει αυτήν την υπηρεσία στον δημόσιο λόγο:ο φθόνος είναι αυτός που τον ωθεί να λέει και κάποιες αλήθειες(πέραν του κακιασμένου και χολερικού λεκτικού δηλητηρίου)για έναν καλλιτέχνη,τις οποίες όσοι τον θαυμάζουν,δεν θέλουν να τις πουν,από φόβο μήπως το είδωλο τους σταματήσει να τους χαρίζει την τέχνη που θαυμάζουν και(νομίζουν πως)χρειάζονται ή-έστω-μήπως τους πουν αχάριστους(δεν είστε,μη φοβάστε!).
Ο καλός ο βασιλιάς δεν θα πρέπει μονάχα να μάθει να συγχωρεί τους αποτυχημένους σφετεριστές της(τρομάρα του!)εξουσίας του,οφείλει να χειρίζεται και τους αυλοκόλακες του,οι οποίοι δύνανται να παρεκτραπούν σε έναν άτυπο διαγωνισμό προσωπολατρείας και στραβών οφθαλμών...
avatar
vsfo 2.9.2017 | 19:57
Μα εννοείται πως το έργο του κάθε ανθρώπου λαμβάνεται υπόψιν όταν κρίνονται οι πράξεις του. Όχι όμως απαλλακτικά. Αντίθετα, ανεβάζει τον πήχυ των προσδοκιών. Γι αυτό και έχει κανείς υψηλές απαιτησεις από καλλιτέχνες του επιπέδου Αλεξίου ή Σαββόπουλος.
avatar
Ανώνυμος/η 2.9.2017 | 20:34
Ητοι, επειδη "η Αλεξιου ειναι η Αλεξιου κ ο Σαββοπουλος ο Σαββοπουλος" (ο,τι κ αν σημαινει για τον καθενα αυτο), δεν τους κριτικαρουμε, οταν εκτιθενται δημοσιως. Διοτι ειμαστε - εκ προοιμιου - οι "χαμενοι". Δεν ειναι, οτι δεν κατανοω ή δε συμφωνω με την πυρηνικη ιδεα του αρθρου. Το υφος ομως με στραβωνει. Και σε τελικη αντε ο Νιονιος ειναι δημιουργος. Η Αλεξιου ειναι (ηταν;) μια (καλη) ερμηνευτρια. Τι σόι ιερα τερατα δηλαδη;
avatar
ΕΛΠΟ 2.9.2017 | 21:25
Κύριε Τσαγκαρουσιάνε,

Όσοι κόσμια και με επιχειρήματα επέκριναν - περιλαμβάνομαι σε αυτούς - την Αλεξίου (αγαπημένη σαν τραγουδίστρια), δεν δέχονται ότι διέχυσαν "ψόφο".

Επίσης δεν δέχονται ότι είναι "χαμένοι" που κρίνουν τον επιτυχημένο και για αυτό ρίχνουν χολή.

Αλήθεια, πως ξέρετε εσείς αν οι σχολιαστές είναι επιτυχημένοι στον τομέα τους ή όχι και αν επίσης έχουν παραγάγει έργο ;

Και ο τελευταίος πολίτης άλλωστε έχει κάθε δικαίωμα να κρίνει τον όποιον "επιτυχημένο".

Και ο τελευταίος πολίτης ψηφίζει και εκλέγει κυβερνήσεις. Δεν του στερεί κανείς το δικαίωμα επειδή είναι "χαμένος".

Εκτός αν πρέπει να έχουμε καθεστώς ιδιότυπης αριστοκρατίας, που θα ψηφίζουν και θα εκφέρουν γνώμη μόνον οι "επιτυχημένοι".

evandas 2.9.2017 | 23:43
Φυσικα, κι ο τελευταιος πολιτης εχει δικαιωμα να πει τη γνωμη του. (Αληθεια, δεν ηξερα οτι υπαρχουν διαβαθμισεις στην ιδιοτητα ΠΟΛΙΤΗς. Οποιος τις χρησιμοποιει και σκεφτεται μ'αυτες εχει ηδη ενα μεγαλο προβλημα στο πως αντιλαμβανεται το κοινωνικο status και δει τη θεση του μεσα σ' αυτο.)
Αλλα μονο αν δεν ειναι looser θα κριτικαρει χωρις να βρισει, να μειωσει, και να αποκαθηλωσει.
Παρτε για παραδειγμα τον Σαββοπουλο που ηταν και ειναι μεγιστος εικονοκλαστης, "Χατζηδακια μου Θοδωρακια μου, εσεις τρωτε και πινετε και μενα με τρωει η αρκουδα...", "... εκεινη η τραγικη μελωδια με το σουγια στο κοκκαλο, με το λουρι στο σβερκο..."
Οποιος θελει να "την πει" σε ανθρωπους που τους ειμαστε ευγνωμονες γιατι δημιουργησαν την κουλτουρα που μεσα της κολυμπαμε ολοι οι Ελληνες, τουλαχιστον ας εχει τα κοτσια να το κανει με στυλ προτεινοντας κατι αλλο, με σεβασμο αναγνωριζοντας πρωτα την αξια αυτων που κριτικαρει και επωνυμα, οχι να πεταει πετρες σαν αλητακι πισω απο θαμνους.
Την Αλεξιου τη βλεπω πιο πολυ σαν μια αγαπημενη θεια που μου μαγειρεψε τοσα κεφτεδακια στην παιδικη μου ηλικια, που δεν μου κανει καρδια να τη στεναχωρησω.
Παντα φιλικα
Δεν υπάρχει δυνατότητα σχολιασμού