Για πρώτη φορά ένας τόσος εμπορικός καλλιτέχνης πετυχαίνει μια τόσο σοβαρή και σημαντική βράβευση.
Απόψεις

Γιατί το βραβείο Πούλιτζερ στον Kendrick Lamar έχει τεράστια σημασία για το μέλλον της μουσικής

Έπρεπε να περάσουν δεκαετίες ολόκληρες για να εκσυγχρονιστεί μία από τις πιο σνομπ και «παλαιοημερολογίτικες» μουσικές βραβεύσεις

Δεν είναι μόνο το χιπ-χοπ που βρίσκεται στην καλύτερη φάση του αλλά ζούμε ιστορικές στιγμές όσον αφορά τη μαύρη μουσική γενικότερα.

 

Η εμφάνιση της Beyonce στο Coachella ήταν το πιο πολυσυζητημένο πολιτισμικό γεγονός της χρονιάς, διεθνώς. Δεν έχει περάσει ούτε μια βδομάδα για να καταγιαλάσει ο ενθουσιασμός από την τεράστια αυτή επιτυχία της και, τσουπ, έσκασε από το πουθενά το νέο ότι ο Kendrick Lamar κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ για τη μουσική.

 

Το συγκεκριμένο βραβείο στον Lamar έχει τεράστια σημασία για το μέλλον της μουσικής. Για πρώτη φορά ένας τόσο εμπορικός καλλιτέχνης πετυχαίνει μια τόσο σοβαρή και σημαντική βράβευση.

 

Μέχρι πρότινος, όσον αφορά την μουσική, Πούλιτζερ που είναι καθαρά αμερικάνικα βραβεία έπαιρναν αποκλειστικά συνθέτες κλασικής μουσικής, με μόνες εξαιρέσεις τρεις τζαζίστες, από το 1943 που συμπεριλήφθηκε η μουσική ως κατηγορία στα βραβεία.

 

Έπρεπε να περάσουν 61 χρόνια για να εκσυγχρονιστεί ο κανονισμός και να συμπεριλάβει τις ηχογραφήσεις, από σάουντρακ μέχρι περφόμανς, εκτός από την κλασική μουσική. Κανείς δεν περίμενε ότι έπρεπε να περάσουν πάνω από 70 χρόνια για να το πάρει ένας εμπορικός και ποπ καλλιτέχνης.

 

Δεν έλειπαν και στραβοπατήματα όλα αυτά τα χρόνια, όταν το 1965 η κριτική επιτροπή αρνήθηκε να το δώσει στον Duke Ellington –τότε 67 ετών– και αποφάσισε να μην το δώσει πουθενά!

 

Οι μόνοι πιο εναλλακτικοί καλλιτέχνες που πλησίασαν αλλά δεν το ακούμπησαν ήταν ο Bob Dylan το 2008 που του έκαναν μια ειδική μνεία και ο Hank Williams το 2010, αν και είχαν περάσει 57 χρόνια από τον θάνατό του.

 

Όσον αφορά τους τζαζ μουσικούς αυτοί ήταν ο Wynton Marsalis το 1997, ο Ornette Coleman το 2007 και ο Henry Threadgill, το 2016.

 

Για να μπορεί κάποιος να ληφθεί υπόψη για το βραβείο πρέπει α) να είναι Αμερικανός και β) να παρουσιάζει ζωντανά ένα διακεκριμένο μουσικό έργο για πρώτη φορά μέσα στις ΗΠΑ.

 

Έπρεπε να περάσουν 61 χρόνια για να εκσυγχρονιστεί ο κανονισμός και να συμπεριλάβει τις ηχογραφήσεις, από σάουντρακ μέχρι περφόμανς, εκτός από την κλασική μουσική. Κανείς δεν περίμενε ότι έπρεπε να περάσουν πάνω από 70 χρόνια για να το πάρει ένας εμπορικός και ποπ καλλιτέχνης.

 

Δίκαια, ο Alexis Petridis στον Guardian χαρακτηρίζει το Πούλιτζερ μουσικής ως μία από τις πιο σνομπ και «παλαιοημερολογίτικες» μουσικές βραβεύσεις που υπάρχουν εκεί έξω. Γράφει επίσης ότι «αυτό καθιστά σαφώς τo επίτευγμα του Lamar ακόμη πιο εντυπωσιακό, μια και σπάει τις σκονισμένες παραδόσεις του βραβείου. Φέτος δεν πήγε σε κάποια σπάνια ηλεκτρονική σύνθεση με κλασικό χαρακτήρα αλλά σε διπλά πλατινιένο χιπ-χοπ άλμπουμ από ένα καλλιτέχνη που γεμίζει αρένες. Αν έπρεπε όμως να διαλέξεις έναν σύγχρονο ποπ καλλιτέχνη για να πυρπολήσει τα οδοφράγματα του Πούλιτζερ, τότε ο Lamar ήταν μια προφανής επιλογή».

 

Εδώ που τα λέμε μπορεί να μας ενδιαφέρει κάθε χρόνο να μάθουμε ποιος θα πάρει Πούλιτζερ όσον αφορά τη λογοτεχνία ή τη δημοσιογραφία αλλά σχεδόν κανείς δεν νομίζω ότι προσέχει ή ασχολείται με την κατηγορία της μουσικής. Προσωπικά, έμαθα ότι είχε και τέτοια όταν βραβεύτηκε ο αείμνηστος Coleman και αυτό επειδή ήμουν φαν του.

 

Σαφώς η βράβευση του Lamar παίζει από χθες πρώτη είδηση παντού και επισκιάζει ακόμη και την επιτυχία της Beyonce (ok, ίσως λίγο), επειδή, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, είναι η πρώτη φορά που βραβεύεται από έναν τόσο σκληροπυρηνικό θεσμό ένας μαύρος μουσικός με πολιτικό μήνυμα που καυτηριάζει τόσο την πραγματικότητα και το τώρα των ΗΠΑ όσο κανείς άλλος της γενιάς του.

 

 

Kendrick Lamar - HUMBLE. 

Απόψεις

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

Ένα gay μυθιστόρημα κερδίζει το φετινό Πούλιτζερ λογοτεχνίας

ΠολιτισμόςΈνα gay μυθιστόρημα κερδίζει το φετινό Πούλιτζερ λογοτεχνίας

17.4.2018
 New York Times και New Yorker κέρδισαν βραβεία Πούλιτζερ για την κάλυψη του σκανδάλου Γουάινστιν

TV & Media New York Times και New Yorker κέρδισαν βραβεία Πούλιτζερ για την κάλυψη του σκανδάλου Γουάινστιν

16.4.2018
Δεν χρειάζεται να δεις το «Black Panther» για να απολαύσεις το υπέροχο soundtrack του

ΜουσικήΔεν χρειάζεται να δεις το «Black Panther» για να απολαύσεις το υπέροχο soundtrack του

18.2.2018
Στο βίντεο για το «Element» ο Kendrick Lamar ζωντάνεψε τον κόσμο του φωτογράφου Gordon Parks

ΦωτογραφίαΣτο βίντεο για το «Element» ο Kendrick Lamar ζωντάνεψε τον κόσμο του φωτογράφου Gordon Parks

12.12.2017
Ο ιδιοκτήτης του Coachella χρηματοδοτεί υπερσυντηρητικές οργανώσεις αλλά οι καλλιτέχνες δεν πτοούνται

ΜουσικήΟ ιδιοκτήτης του Coachella χρηματοδοτεί υπερσυντηρητικές οργανώσεις αλλά οι καλλιτέχνες δεν πτοούνται

17.4.2018
Πώς η Beyonce κατέκτησε το φετινό Coachella - Οι καλύτερες στιγμές ( BINTEO)

ΆνθρωποιΠώς η Beyonce κατέκτησε το φετινό Coachella - Οι καλύτερες στιγμές ( BINTEO)

15.4.2018
Tο 1847 γεννιέται στην Ουγγαρία ο Τζόζεφ Πούλιτζερ

Σαν ΣήμεραTο 1847 γεννιέται στην Ουγγαρία ο Τζόζεφ Πούλιτζερ

10.4.2018
Τα σκοτεινά, εκρηκτικά πλάνα που χρησιμοποιήθηκαν στην παγκόσμια περιοδεία του Kendrick Lamar

Art & DesignΤα σκοτεινά, εκρηκτικά πλάνα που χρησιμοποιήθηκαν στην παγκόσμια περιοδεία του Kendrick Lamar

24.3.2018
Grammys 2018 - Η εντυπωσιακή έναρξη με την πολιτικά φορτισμένη ερμηνεία του Kendrick Lamar

ΠολιτισμόςGrammys 2018 - Η εντυπωσιακή έναρξη με την πολιτικά φορτισμένη ερμηνεία του Kendrick Lamar

29.1.2018
1 Σχόλια
Το καλοκαίρι 19.4.2018 | 18:18
Βλέποντας τέτοια άρθρα σκέφτομαι ότι η κριτική του Τεοντόρ Αντόρνο για την εμπορική μουσική είναι πιο επίκαιρη από ποτέ:

"Η νοοτροπία στην οποία η δημοφιλής μουσική πρωταρχικά απευθύνεται, από την οποία τρέφεται και την οποία ακατάπαυστα ενδυναμώνει, είναι ταυτόχρονα εκείνη της αναψυχής και της έλλειψης προσοχής. Οι ακροατές ζητούν να αποσπαστούν από τις απαιτήσεις της πραγματικότητας με μια μορφή διασκέδασης που δεν απαιτεί καν προσοχή".

"Οι άνθρωποι θέλουν να διασκεδάζουν. Μια πλήρως συγκεντρωμένη και συνειδητή καλλιτεχνική εμπειρία είναι εφικτή μόνο για εκείνους των οποίων οι ζωές δεν τους προκαλούν τέτοια ένταση για να χρειάζονται στον ελεύθερο χρόνο τους ανακούφιση από την προσπάθεια και από την πλήξη ταυτόχρονα. Ολόκληρη η σφαίρα της φθηνής εμπορικής διασκέδασης αντανακλά αυτή την διπλή επιθυμία".

Είναι θλιβερό πάντως το γεγονός ότι η Beyonce και ο Lamar παρουσιάζονται ως βαρυσήμαντα μουσικά πρότυπα.