Τον σβήνουμε διά παντός τον Μάικλ Τζάκσον μετά τις νέες καταγγελίες ή όχι;
Δημήτρης Πολιτάκης

Τον σβήνουμε διά παντός τον Μάικλ Τζάκσον μετά τις νέες καταγγελίες ή όχι;

Μπορούν να επισκιάσουν οι ιδιωτικές αμαρτίες (σε βαθμό κακουργήματος) το έργο και κυρίως την κληρονομιά τόσο εξόφθαλμα ταλαντούχων (και βαθιά δημοφιλών) καλλιτεχνών;

Συνεχίζονται οι αναταράξεις από το ήδη περιβόητο τετράωρο ντοκιμαντέρ Leaving Neverland που προβλήθηκε προ λίγων ημερών στο φεστιβάλ του Sundance και αναμένονται να κορυφωθούν με την επίσημη προβολή της ταινίας τον Μάρτιο από τα κανάλια HBO και Channel 4.

 

Όπως έχει καταγραφεί, πρόκειται για μια εξοντωτικά λεπτομερή αφήγηση των σεξουαλικών κακοποιήσεων που υπέστησαν ως παιδιά οι James Safechuck και Wade Robson (40 και 36 χρονών πλέον αντίστοιχα) από τον αείμνηστο (αλλά προφανώς όχι συχωρεμένο) Βασιλιά της Ποπ στην γνωστή έπαυλη – παιδική «χαρά» του με την επωνυμία Neverland.

 

Αυτό που δεν έχει τονιστεί επαρκώς ίσως είναι ότι οι δύο άντρες παλιότερα - και ενώ ο Μάικλ Τζάκσον ήταν ακόμα ζωντανός – είχαν ενόρκως καταθέσει στα πλαίσιο καταγγελιών από άλλα πρόσωπα - ότι ουδέποτε τους είχε ακουμπήσει με ανάρμοστο τρόπο ο Μάικλ Τζάκσον κατά το διάστημα της συναναστροφής τους μαζί του.

 

Πρόσφατα όμως, αντέστρεψαν την κατάθεσή τους εκείνη, δηλώνοντας ότι είχαν όντως κακοποιηθεί σεξουαλικά στην αγωγή που υπέβαλαν κατά του ιδρύματος που έχει συσταθεί από την οικογένεια του Μάικλ Τζάκσον μετά τον θάνατό του. Η αγωγή απορρίφθηκε στο δικαστήριο και στη συνέχεια υπέβαλλαν ένσταση η οποία ακόμα δεν έχει εκδικαστεί.

 

Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω σε όλα αυτά τα φρικαλέα που καταμαρτυρούνται εις βάρος του Μάικλ Τζάκσον και ούτε νομίζω ότι η παρακολούθηση της ταινίας πρόκειται να βοηθήσει.

 

Στο μεταξύ όμως, επιθυμώντας όπως δήλωσαν μέσω του δικηγόρου τους να γίνει ευρέως αντιληπτό το μέγεθος της κακοποίησης που συμβαίνει στη βιομηχανία ψυχαγωγίας, εξομολογήθηκαν με κάθε ανατριχιαστικά γλαφυρή λεπτομέρεια τις εμπειρίες τους με τον Μάικλ Τζάκσον στο ντοκιμαντέρ που έχει διχάσει το σύμπαν. Κατά την προβολή μάλιστα του ντοκιμαντέρ στο Sundance υπήρχε εντεταλμένος γιατρός στην αίθουσα για να συνδράμει σε περίπτωση που κάποιος θεατής παρουσίαζε τάσεις λιποθυμίας, αναφυλαξίας, έντονης ναυτίας κλπ.

 

Είχαμε δηλαδή μια προβολή ταινίας που ανακάτευε σε ένα ανόσιο μίγμα στοιχεία ψυχαγωγίας, ενημέρωσης, παθολογίας, αποκαθήλωσης ειδώλου, μαζοχισμού και νοσηρής «διάδρασης» μεταξύ κοινού και οθόνης.

 

Δεν ξέρω πώς να αντιδράσω σε όλα αυτά τα φρικαλέα που καταμαρτυρούνται εις βάρος του Μάικλ Τζάκσον και ούτε νομίζω ότι η παρακολούθηση της ταινίας πρόκειται να βοηθήσει. Θυμάμαι εκείνο το άλλο ντοκιμαντέρ βρετανικής παραγωγής του 2003 με τίτλο "Living with Michael Jackson" που βασιζόταν σε συνεντεύξεις του (γλίτσα γενικώς) δημοσιογράφου Martin Bashir με τον Μάικλ Τζάκσον, το οποίο μέσω χειραγώγησης του υλικού και πολλών υπαινιγμών πρόβαλλε μια απολύτως καταδικαστική ετυμηγορία για τα όσα συνέβαιναν στο ράντσο Neverland με τον Μάικλ Τζάκσον και τους μικρούς του φίλους, οι γονείς των οποίων τους επέτρεπαν να διανυκτερεύουν τακτικά στο ίδιο δωμάτιο με έναν ενήλικο άνδρα.

 

Μου είχε φανεί τότε «φαιοκίτρινο» ως ρεπορτάζ και μάλλον συκοφαντικό το ντοκιμαντέρ και ήμουν πρόθυμος να πιστέψω ότι μπορεί να υπάρξει φιλική σχέση ανάμεσα σε παιδιά κι έναν εκκεντρικό, πειραγμένο σίγουρα, αλλά μάλλον ασεξουαλικό (και επίσης χωρίς φύλο αλλά και χωρίς φυλή) ενήλικα που έχει καθηλωθεί για διάφορους λόγους σε μια αιώνια παιδικότητα, αναπληρώνοντας ίσως για την χαμένη παιδική του ηλικία που είχε ακυρωθεί από τον πατέρα και μάνατζερ του, Τζο Τζάκσον - ένα κτήνος και κάθαρμα που πέθανε το καλοκαίρι που μας πέρασε.

 

Δύσκολο να στηρίξω πλέον αυτή την αντίληψη (την ψευδαίσθηση μάλλον): τα στοιχεία είναι πολλά και συντριπτικά εις βάρος ενός ποπ σταρ - του πιο μαζικά δημοφιλούς ίσως όλων των εποχών - που αγαπήθηκε όσο ελάχιστοι, παρά τις βαριές σκιές της προσωπικής του ζωής.

 

Και τώρα τι κάνουμε δηλαδή; Κρατάμε τις αναμνήσεις μας από το έργο του και του επιτρέπουμε να αναπαυθεί εν ειρήνη ή τον σβήνουμε εντελώς από την ιστορία σαν τον Μπιλ Κόσμπι (που σίγουρα του αξίζει αυτή η μοίρα και είναι αδύνατον πλέον να τον παρακολουθήσεις σε παλιές εμφανίσεις χωρίς να σου' ρθει αηδία με τα πονηρά σκέρτσα του);

 

Είναι αυτό το βασανιστικό ερώτημα που παρουσιάζεται πιο έντονο ποτέ στην κουλτούρα και δεν έχει εύκολη απάντηση: Μπορούν να επισκιάσουν οι ιδιωτικές αμαρτίες (σε βαθμό κακουργήματος) το έργο και κυρίως την κληρονομιά τόσο εξόφθαλμα ταλαντούχων (και βαθιά δημοφιλών) καλλιτεχνών;

 

Νομίζω ότι τελικά θα αναγκαστεί ο καθένας μας να βγάλει τη ζυγαριά και να κρίνει κατά συνείδηση. Και κατά περίπτωση. Δεν μπορώ πάντως να σκεφτώ ότι θα έρθει μια εποχή που θα πάψει να με συγκινεί μέχρι δακρύων να ακούω τον Μάικλ Τζάκσον στα 16 του να τραγουδά το "One Day in Your Life" πολύ πριν την τρελή φήμη, τις πλαστικές, τις εκκεντρικότητες, τις ανωμαλίες, τις καταγγελίες, την αποκαθήλωση.

 

Απόψεις
29 Σχόλια
12
ομόκεντρα 1.2.2019 | 20:24
Όχι... Δεν τον σβήνουμε.
Τα πάθη της ζωής και το πάθος της τέχνης δεν είναι συγκοινωνούντα αγγεία ηθικής...
VASILY ZAITSEV 1.2.2019 | 21:47
Απόλυτα σωστό ... πολύ δε περισσότερο που είναι και νεκρός και δε μπορεί να απαντήσει !!!!
Ας βρούνε κάτι άλλο για το χρόνο δημοσιότητας που τους απομένει!
Nikatsu 1.2.2019 | 23:02
Γιατι δεν ειναι συγκοινωνουντα;
ομόκεντρα 2.2.2019 | 10:22
Προς Nikatsu.
Διότι, αν η ζωή και η τέχνη ήταν συγκοινωνούντα αγγεία ηθικής, θα έπρεπε να το δούμε και αντίστροφα.
Και τότε τι;
Θα καταδικάσουμε ως παιδόφιλους τον Shakespeare, τον Nabokov ή τον Thomas Mann διαγράφοντας από τη λογοτεχνία ανήλικους ήρωες όπως την Ιουλιέτα, τη Λολίτα ή τον Τάτζιο;
Θα απαγορέψουμε το πασίγνωστο δημοτικό άσμα «κόρην αγαπώ ξανθή και μαυρομάτα δώδεκα χρονώ...»;
avatar
optillusion 2.2.2019 | 12:51
Μπορούν να είναι συγκοινωνούντα δοχεία, είναι καθαρά προσωπική επιλογή. Αν θες ανοίγεις το νοητό "χώρισμα" ανάμεσα στα δοχεία, αν θες το κρατάς κλειστό. Η δεύτερη επιλογή προσφέρει περισσότερα κατά τη γνώμη μου.

Όσον αφορά άρθρο, φαίνεται πως ο γράφων έχει ήδη καταλήξει σε συμπέρασμα, πριν από το δικαστήριο.
Αταλάντη 1.2.2019 | 20:40
Toν καταδικάσατε κύριε Πολιτάκη πριν το δικαστήριο..
Τα στοιχεία ούτε πολλά, ούτε συντριπτικά είναι...
avatar
Ανώνυμος/η 9.3.2019 | 21:40
Μα ,έτσι έχει μάθει ,πλέον ,ο κόσμος.Δίχως απτά στοιχεία ,να βγάζει ετυμηγορία και να καταδικάζει ερήμην(στη περίπτωση μας τον Τζάκσον).Ο οποίος δεν είναι εν ζωή και η υπόθεση του δεν είναι γνωστή όπως θα έπρεπε , στον δημοσιογραφικό κόσμο ώστε να έχει ολοκληρωμένη άποψη.
avatar
bcool 1.2.2019 | 21:01
Ζούμε στην εποχή όπου ο οποισδήποτε μπορεί να κατηγορήσει οποιονδήποτε για οτιδήποτε, πολλές φορές για λόγους δημοσιότητας ή για να κερδίσει κάποια αποζημίωση. Με τη βοήθεια δε της καταραμένης πολιτικής ορθότητας η θυματοποίηση του καταγγέλοντος είναι απλή υπόθεση.

Το πρόβλημα είναι ότι πλέον, με αυτή την τακτική, πολλά παλιά πραγματικά εγκλήματα θα θαφτούν παρέα με διάφορα κατασκευασμένα. Αυτός είναι ο πραγματικός κίνδυνος από αυτές τις καταστάσεις.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, πόσο σοβαρά τεκμήρια υπάρχουν;
Living_in_a_material_world 1.2.2019 | 21:18
ouf! So happy i was a Beatles freak in my youth!!!!
Den_pernas_kuraMaria 1.2.2019 | 21:46
Αρχικα, θα σταθώ στην φράση του άρθρου "και επίσης χωρίς φύλο αλλά και χωρίς φυλή". Πώς προκύπτει αυτή η θεωρία? Ήταν άνδρας και μαυρος - ναι, μέχρι το τέλος της ζωής του. Θα έπρεπε να γνωρίζετε πως έπασχε από την ασθένεια vitiligo και τα πρώτα χρόνια προσπαθούσε να καλύψει τα σημάδια, αργότερα όμως ήταν πλέον αδύνατο.

Στην ουσία του θεματος, φαίνεται πως έχετε ήδη προχωρήσει στην αποκαθήλωση του Τζάκσον, βασει δύο μαρτυριών που έρχονται μετά θάνατον και κατακρεουργούν την εικόνα του.

Οι Safechuck και Robson μπορούν πλέον να ισχυριστούν ότι θέλουν. Δεν υπάρχει αποδεικτικό υλικό και ο "θύτης" δεν είναι εν ζωή για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Θεωρητικά μπορεί να λένε την αλήθεια.

Αντικειμενικά, αν δικαιωθούν, πιθανότατα θα απαιτήσουν και παχυλή αποζημίωση. Και αυτό θα έπρεπε να μας βάζει σε σκέψεις, δεδομένου ότι όλο το νταβαντουρι γίνεται μετά από τόσα χρόνια και κόντρα σε ότι είχαν δηλώσει στην αρχικη τους καταθεση.

avatar
Μαύρος Γάτος 2.2.2019 | 18:10
Το "χωρίς φυλή" αφορά το γεγονός ότι, ουσιαστικά, ΄ο ίδιος είχε αρνηθεί την φυλή του και, γεμάτος κόμπλεξ,έκανε το παν, υποβάλλοντας τον εαυτό του σε πλήθος εγχειρήσεων και επεμβάσεων, για να χάσει κάθε χαρακτηριστικό που παρέπεμπε σε αυτήν.
avatar
Αντώνης Βλάχος 3.2.2019 | 02:00
o παραπάνω το είπε: ασθένεια είχε ο άνθρωπος. Vitiligo λέγεται. Ψάξε το λίγο. Και μην αναπαράγεις ότι βγάζουν τα απαιτούμενα άτομα "ciao" της Αμερικής.

Κόμπλεξ με το ότι ήταν μαύρος δεν είχε κανένα. Με τις εγχειρήσεις όμως μάλλον χειροτέρεψε την ασθένεια που είχε....
Lumidy 1.2.2019 | 21:56
Η απάντηση είναι απλή: Όχι.

Άφησε μια κληρονομιά στον άνθρωπο και όσο κι αν κάποιοι θα προσπαθήσουν να τον εξαφανίσουν, δεν θα τα καταφέρουν. Ακόμα ακούς τα τραγούδια του και ακόμα θα τα ακούς.
avatar
Μεταμεσονύχτια_Ντίκ_Πίκ 1.2.2019 | 22:55
Ο τύπος ήταν κατα πάσα πιθανότητα παιδεραστής.
Αυτο που άφησε πίσω του ειναι ενα τεράστιο μουσικό έργο .
Το ενα δεν αναιρεί το άλλο.
Αλλά το παιδεραστής ,ε παρά ειναι βαρύ για να αγοράσω την τελευταία επανέκδοση του βινυλίου του...
avatar
vas-vas 1.2.2019 | 23:02
Κανεναν δε σβηνουμε. Οτι ο Jackson ηταν εκκεντρικος, μεχρι και διαστροφικο μπορει να τον πει καποιος, ειναι γεγονος. Απο εκει και περα αυτη η διαφορετικοτητα γιγαντωσε το μυθο του. Τωρα αν αυτη η διαφορετικοτητα οδηγει σε κακουργηματικες πραξεις ειναι ενα σοβαρο θεμα αλλα οι καταθεσεις των θυματων ειναι παντα γκριζες οταν διακυβευονται απο πισω τρελα λεφτα. Ειναι κατι που εχει ξαναγινει, και για τον ιδιο και με αλλους. Ο Jackson δεν ειναι weinstein. Δηλαδη ενας αδιαφορος μεσηλικας με ακρες αλλα ενας μυθος που εχει χαραχτει βαθια στο παγκοσμιο συλλογικο φαντασιακο.Για μενα ειναι ο μεγαλυτερος star που υπηρξε ποτε.Και απο ψυχολογικη σκοπια να το δεις κανεις. Ακομα κιαν ολα αυτα ισχυουν, το μεγαλυτερο θυμα ηταν ο ιδιος Jackson γιατι υπηρξε ο ιδιος κακοποιημενο παιδι με μεγαλα ψυχολογικα προβληματα εξαιτιας του σιχαμερου πατερα του. Τελος ολες αυτες οι 'ασελγειες' μου θυμιζουν τον 'βιασμο' της Ριας Αντωνιου και μετα την εξοδο στα μπουζουκια. Ο Jackson κατω απτη σκηνη θυμιζε ενα φοβισμενο παιδακι που αναζητουσε προστασια. Ποιος ξερει τι τριβελιζε μεσα στο ταραγμενο μυαλο του αραγε. Ολα τελικα εχουν τιμημα. R. I. P
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 2.2.2019 | 00:28
Υπήρξε συνωμοσία εναντίον του Μάικλ Τζάκσον;
Μερικές πιθανές αποδείξεις που έκρυψαν τα ΜΜΕ
https://mikropragmata.lifo.gr/guest_posts/ypirkse-synomosia-enantion-tou-maikl-tzakson-merikes-pithanes-apodeikseis-pou-ekrypsan-ta-mme/

Στο πιο πανω κειμενο δυο βιντεο δε λειτουργουν
Το βιντεο με τον θρυλικο σκακιστη Bobby Fischer στο αεροπλανο που αναφερεται στον Μαικλ Τζακσον και τον Τζο Κλουνε’ι’ τον ηθοποιο. Ομως υπαρχει αυτο εδω που επαναλαμβανει περιπου τα ιδια πραγματα : Bobby Fischer on the Michael Jackson Trial (2004) https://www.youtube.com/watch?v=zSrklM2SvBw

Το τελευταιο βιντεο στο κειμενο ειναι εδω : Michael Jackson - Billie Jean (30th Anniversary Celebration) (Remastered Widescreen) https://www.youtube.com/watch?v=rmCA3qQkqso

βλαχάκι (το) 2.2.2019 | 14:21
Όταν υπάρχει τόσος επιμένων καπνός, κάπου πρέπει να υπάρχει και φωτιά. Μπορεί να μην απορρίψω τον "καλλιτέχνη" (δεν μιλώ για τον συγκεκριμένο, αλλά για τον οποιονδήποτε), όμως, μάλλον, δεν μπορώ να μην το έχω στο πίσω μέρος του μυαλού.
12