Ηττήθηκε η παρδαλή κατάσταση που μερικοί παρατηρητές ονόμασαν κόμμα εν κινήσει. Φωτο: Eurokinissi
N. Σεβαστάκης

Ευρωεκλογές 2019: Τι ηττήθηκε;

Ηττήθηκε η παρδαλή κατάσταση που μερικοί παρατηρητές ονόμασαν κόμμα εν κινήσει.

Στις ευρωπαϊκές εκλογές αποτυπώθηκαν οι διαφορετικοί κοινωνικοί και πολιτισμικοί κόσμοι που έχουν σχηματιστεί τα τελευταία χρόνια. Η παλιά τάξη συρρικνώνεται, οι κληρονομημένες ιστορικές ταυτότητες χάνουν έδαφος. Δεν είναι όμως ένας ο νικητής. Δεν είναι ένα κύμα λαϊκισμού που αμφισβητεί τα οχυρά της θεσμικής δεξιάς και της συμβατικής αριστεράς αλλά πολυποίκιλες δυνάμεις που κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις.

 

Από τη μια, η διαμαρτυρία των πληβείων και ενός τμήματος της μεσαίας τάξης βρίσκει κανάλια έκφρασης μέσα από μια παρδαλή ριζοσπαστική δεξιά και κάποιες ισχυρές προσωπικότητές της. Από την άλλη, η ανασύνθεση των μορφωμένων μεσαίων στρωμάτων και καινούργιες αναζητήσεις στρέφονται σε οικολογικούς και φιλελεύθερους σχηματισμούς. Από το ένα μέρος, η προστασία συγκεκριμένων τρόπων ζωής και η επιθετικότητα απέναντι σε ό,τι φαντάζει «διαλυτικό». Από το άλλο, η κλίμακα των φιλελεύθερων αξιών και η υπεράσπιση του φιλόδοξου ευρωπαϊκού σχεδίου, αλλά με αλλαγές στη σύστασή του.

 

Η Ελλάδα, από αυτή την άποψη, κινείται σε έναν δικό της χρόνο. Το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα (που ουσιαστικά έχει διαδεχτεί τον ΣΥΡΙΖΑ κι ας διατηρεί ακόμα την ίδια ονομασία) δανείστηκε πολλά στοιχεία και από τα δύο σύμπαντα. Η καμπάνια του αγκιστρώθηκε στο επιθετικό λαϊκιστικό δίπολο ελίτ ή λαός, λίγοι ή πολλοί, διεφθαρμένοι και καθαροί. Παράλληλα, όμως, αλίευσε και από τις άλλες περιοχές, ανατρέχοντας σε επιμέρους δικαιωματικά και θέματα της ανοιχτής κοινωνίας. Όλα αυτά, ωστόσο, γλίστρησαν κάτω από έναν αρχηγισμό με αιχμή το άμεσο όφελος, τις παροχές και τις διευκολύνσεις.

 

Φωτο: Eurokinissi

 

Αποδοκιμάστηκε έντονα η ιδιότυπη αδηφαγία του ΣΥΡΙΖΑ να μιλά όλες τις γλώσσες και να τσιμπά απ' όλα τα δόγματα. Σε όλη την Ευρώπη, είπαμε, υπάρχουν τάσεις είτε προς την αστική δημοκρατική ανασύνθεση (πράσινες, σοσιαλδημοκρατικές, φιλελεύθερες πολιτικές) είτε προς τον εθνικιστικό ριζοσπαστισμό (Σαλβίνι, Όρμπαν κ.λπ.). Στη δική μας περίπτωση ζήσαμε μια πρωτοφανή προσπάθεια ενσωμάτωσης όλων αυτών στο ίδιο πλαίσιο. Τα σύμβολα της ιστορικής αριστερής ρωμιοσύνης εναλλάχθηκαν με ωμότητα με πολιτικές των δικαιωμάτων, αντινεοφιλελεύθερη θεωρία, λεκτική απανθρωπιά.

Οι ομάδες προσεγγίστηκαν ως ωφελούμενοι κάποιου προγράμματος, που όφειλαν με τη σειρά τους να χρωστούν ευγνωμοσύνη στην εξουσία και στον ίδιο τον δωρητή πρωθυπουργό. Το κοινωνικό κράτος μεταφράστηκε έτσι σε μια σχέση παρόχου και αδύναμου πελάτη ‒ είτε μιλούμε για συνταξιούχους, είτε για τα άτομα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, είτε για τους μαθητές Λυκείου κ.λπ. Συνθήματα εθνικιστικά (όπως η διαρκής καταγγελία του Μάνφρεντ Βέμπερ και εμμέσως του Μητσοτάκη ως ανθελλήνων) συνυπήρξαν με τον διεθνισμό των Πρεσπών, τα δικαιώματα με τη ρητορική για τις σάπιες ελίτ και τη φυλάκισή τους. Η cultural left συρράφτηκε πρόχειρα με το ήθος Πολάκη και τη συνεχή πια μίμηση των παλαιοπαπανδρεϊκών αξάν στις προεκλογικές ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα.


Αυτό τώρα ηττήθηκε. Ηττήθηκε η παρδαλή κατάσταση που μερικοί παρατηρητές ονόμασαν κόμμα εν κινήσει. Κάτι που στην Ευρώπη θα ήταν και Σαλβίνι και Δημοκρατικό Κόμμα και Πράσινοι (πουθενά όμως δεν θα το δούμε να κατεβαίνει ως ενιαία παράταξη), εδώ πήγε να γίνει μια ευέλικτη πολιτική ευκαιριών. Έχουμε, λοιπόν, τη μεγάλη πρόσκρουση στον τοίχο της πραγματικότητας. Είναι, μάλιστα, η κίνηση των πολλών που έφερε αυτή την ήττα. Στις φιλελεύθερες δημοκρατίες οι πολλοί είναι απλώς η εκλογική πλειοψηφία. Και στην απόφαση αυτής της πλειοψηφίας να μην αποδεχτεί τη θέση της στο δίλημμα «πολλοί εναντίον λίγων», «λαός εναντίον ελίτ» κρύβεται, νομίζω, το ξεχωριστό ενδιαφέρον της περασμένης Κυριακής.

 

Η δική μου αίσθηση είναι ότι αυτό που απορρίφθηκε δεν ήταν κάποια κρούσματα αλαζονείας ή κάποια πρόσωπα και ένα στυλ δημόσιου λόγου. Ούτε ήταν απλώς πλευρές μιας φορολογικής πολιτικής ή άλλων ενοχλητικών πλευρών της κυβερνητικής πολιτικής. Υπήρχαν, μην ξεχνάμε, και πολλές άλλες πλευρές βολικές και πάντως όχι ιδιαίτερα οχληρές. Αποδοκιμάστηκε έντονα η ιδιότυπη αδηφαγία του ΣΥΡΙΖΑ να μιλά όλες τις γλώσσες και να τσιμπά απ' όλα τα δόγματα. Σε όλη την Ευρώπη, είπαμε, υπάρχουν τάσεις είτε προς την αστική δημοκρατική ανασύνθεση (πράσινες, σοσιαλδημοκρατικές, φιλελεύθερες πολιτικές) είτε προς τον εθνικιστικό ριζοσπαστισμό (Σαλβίνι, Όρμπαν κ.λπ.). Στη δική μας περίπτωση ζήσαμε μια πρωτοφανή προσπάθεια ενσωμάτωσης όλων αυτών στο ίδιο πλαίσιο. Τα σύμβολα της ιστορικής αριστερής ρωμιοσύνης εναλλάχθηκαν με ωμότητα με πολιτικές των δικαιωμάτων, αντινεοφιλελεύθερη θεωρία, λεκτική απανθρωπιά.

 
Οι πολλοί ένιωσαν εν τέλει ότι αυτή η εξουσία που τους εγκωμιάζει και τους δίνει μετ' επιτάσεως δώρα δεν στέκεται κάπου. Κάποιος που θέλει να είναι τόσο πολλά πράγματα την ίδια στιγμή παύει να εμπνέει εμπιστοσύνη. Χαρακτηριστικό ήταν εδώ το σποτάκι με τις προσωπικότητες και τις στιγμές της ελληνικής Ιστορίας όπου εμφανίστηκαν ως γενεαλογικές αναφορές οι πιο αντίθετες στιγμές της αστικής και αντιαστικής Ελλάδας. Και τώρα έρχεται όντως ένας κίνδυνος. Όχι όμως με την αστεία και χοντροκομμένη μορφή που έχει πάρει στα φιλοκυβερνητικά μέσα (παρακράτος, ξερονήσια, Πινοτσέτ κ.λπ.) αλλά ως πρόβλημα προσανατολισμού της πολιτικής στις κοινωνίες της ανασφάλειας. Ο δεξιός κίνδυνος έρχεται από τα κάτω, από μια νέα κοινωνική ζήτηση για υπαρξιακές βεβαιότητες. Δεν είναι ο Άδωνις, ο Βορίδης ή όποιος άλλος εικονογραφεί την κακή δεξιά στη φαντασία των Ελλήνων αριστερών ψηφοφόρων.

 

Συνθήματα εθνικιστικά (όπως η διαρκής καταγγελία του Μάνφρεντ Βέμπερ και εμμέσως του Μητσοτάκη ως ανθελλήνων) συνυπήρξαν με τον διεθνισμό των Πρεσπών, τα δικαιώματα με τη ρητορική για τις σάπιες ελίτ και τη φυλάκισή τους. Η cultural left συρράφτηκε πρόχειρα με το ήθος Πολάκη και τη συνεχή πια μίμηση των παλαιοπαπανδρεϊκών αξάν στις προεκλογικές ομιλίες του Αλέξη Τσίπρα.


Ξαναπάω, λοιπόν, στα ευρωπαϊκά. Είναι προφανές πως υπάρχουν κυματισμοί και απειλές. Περισσότερο η απειλή των τριβών και της ασυνεννόητης αστάθειας και τελικά της αδρανοποίησης στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Υπάρχουν φαντασμαγορικοί λαϊκισμοί και απεχθείς ρατσισμοί και νεοφασισμοί που μπορούν να δηλητηριάσουν τη ζωή σε μια δημοκρατική χώρα. Πώς κουμπώνει η δική μας περιπέτεια –εν αναμονή των καλοκαιρινών εκλογών πια‒ στη σύνθετη ευρωπαϊκή χορογραφία; Μπορεί να υπάρξουν εναλλακτικές ανάμεσα στην ήττα του «αριστερού λαϊκισμού» και στους Πατούληδες και άλλους Τζιτζικώστες που παρεπιδημούν στην ελληνική συντηρητική παράταξη;


Αυτό, φυσικά, είναι ένα ερώτημα που μπορεί να απαντηθεί μετά τις εκλογές, και μάλιστα σε κάποιο βάθος χρόνου. Η δική μου απάντηση ίσως να μην ενδιαφέρει άλλωστε. Η μοναδική βεβαιότητα που έχουμε είναι ότι οι πολιτικές και πολιτισμικές μεταλλαγές συνεχίζονται και καμία κανονικότητα δεν θα είναι «όπως πριν». Το «όπως παλιά» ή το «σαν άλλοτε» έχουν χαθεί οριστικά και γι αυτό μάλλον φυτρώνουν παντού τερατώδεις και γραφικές απομιμήσεις τους.

 

Απόψεις
22 Σχόλια
avatar
Άρης Κωνσταντινίδης 29.5.2019 | 09:34
Κατά τη γνώμη μου ηττήθηκε το ψέμα, η αλαζονεία και η ανικανότητα. Ο αισχρός λαικισμός στην πιό ακραία μορφή του. Δεν πρόκειται να υποστηρίξω ότι ο Μητσοτάκης είναι ο καταλληλότερος ηγέτης. Και να ήταν εντός της ΝΔ θα έχει τα χέρια του δεμένα. Μπορώ να εκφράσω τη βεβαιότητα πάντως ότι θα είναι καλύτερος-πολύ, άπειρα καλύτερος-από τον συρφετό που μας κυβέρνησε τα τελευταία 4 χρόνια!
avatar
σαλιγκάρι 29.5.2019 | 09:44
'Τα σύμβολα της ιστορικής αριστερής ρωμιοσύνης εναλλάχθηκαν με ωμότητα με πολιτικές των δικαιωμάτων, αντινεοφιλελεύθερη θεωρία, λεκτική απανθρωπιά.'

και έγινε με έναν μόνο έρπη που έβγαλε στην αρχή, μετά δεν ενοχλήθηκε από τίποτα

'Κάποιος που θέλει να είναι τόσο πολλά πράγματα την ίδια στιγμή παύει να εμπνέει εμπιστοσύνη.'

εδώ πιστεύω πως κάνετε λάθος γιατί ο πρωθυπουργός της καρδιάς μας δεν θέλει αλλά έχει επιλέξει συνειδητά να είναι τόσο πολλά πράγματα την ίδια στιγμή γιατί αυτό τον βολεύει (κυνισμός)
προσπάθησε να ντύσει το προσωπικό του συμφέρον με ηθικό περίβλημα, εξ'ού και το σποτάκι με τις προσωπικότητες. πίσω από όλα είναι ένα μόνο: αυτό που τον συμφέρει για τον δικό του προσωπικό στόχο.
avatar
Γράφων 29.5.2019 | 09:53
Στην Ελλάδα, λόγω της χούντας βασικά, έχουμε περάσει σε μια άνευ περαιτέρω λογικής αγιοποίηση της αριστεράς*.

Η αγιοποίηση αυτή την έχει κάνει ιδεολογικό καθεστώς και ως τέτοιο μια σηπώμενη άρχουσα -διανοητική- τάξη. Αν και η αριστερά (και η δεξιά θα πω εγώ) είναι έννοιες του περασμένου αιώνα έχουν να δώσουν πολλά στο σήμερα ως επιρροές.

Η αριστερά οφείλει να αφήσει τις φοβίες της (ειλικρινά το "φασίστας" και το "ακροδεξιός" είναι μια καραμέλα που δείχνει το πόσο λίγα ουσιαστικά επιχειρήματα έχει η σημερινή αριστερά παγκοσμίως) και να γίνει και πάλι μήτρα ιδεών, όπως όντως έχει υπάρξει κατά το παρελθόν. Οφείλει να βάλει τους οικονομικούς της επιστήμονες να δουλέψουν προς το λογικότερο. Διότι ο καπιταλισμός έχει όντως λογικές λούπες (η απαίτηση για ετήσια αύξηση κ ε ρ δ ώ ν είναι απλός παραλογισμός).

Το "ανοίχτε τα σύνορα" και "καταργήστε τα φύλα" δεν είναι σοβαρή πολιτική πρόταση. Είναι θαύμα ότι η αριστερά με αυτές τις θέσεις έχει ακόμα απήχηση. Κυρίως στην Ελλάδα. Διότι εδώ δεν υπήρξαμε ποτέ αποικιοκρατική δύναμη για να ανοίξουμε τα σύνορα από τύψεις. Υπήρξαμε αποικία του προηγούμενου, πριν το ISIS, χαλιφάτου. Δεν είναι πολιτική θέση το "δεν υπάρχουν όρια". Είτε αυτά είναι βιολογικά είτε κοινωνικά είτε εθνικά είτε ψυχολογικά είτε νομικά. Όρια υπάρχουν. Το θέμα είναι να μην γίνονται όπλα. Να μην βάζουμε πάνω τους μεγαλύτερο βάρος από αυτό που όντως έχουν. Αλλά αυτό θέλει υποτυπώδη κριτική ικανότητα.

Το να λέμε ότι οι Ευρωπαίοι έχουν υποχρέωση να απορροφήσουν όλους της γης τους κολασμένους (άνευ εισαγωγικών) διότι φταίνε για την αποικιοκρατία είναι σα να λέμε ότι για τις σταυροφορίες φταίει ο Αττίλας και για την αποικιοκρατία ο Ταμερλάνος...

Όχι. Δεν είσαι φασίστας ούτε ακροδεξιός αν είσαι υπέρ της αυτοδιάθεσης του δικού σου έθνους. Είσαι φασίστας όταν με βίαια μέσα θες να επιβάλεις τις πολιτικές σου απόψεις. Και βία είναι οι μολότοφ, τα καλάσνικοφ, οι δολοφονίες, το ξύλο. Τα συνθήματα "φασίστες κουφάλες έρχονται κρεμάλες" είναι ευθεία απειλή βίας.

Φασίστας είσαι όταν ασκείς φυσική ή λεκτική βία σε ανθρώπους -αλλοεθνείς- που κατοικούν νόμιμα εντός των ορίων του δικού σου έθνους-κράτους. Όταν δολοφονείς σκουρόχρωμους γιατί είναι σκουρόχρωμοι. Ή όταν βαράς ανθρώπους διότι τη βρίσκουν σεξουαλικά με ανθρώπους του ιδίου φύλου.

Η Ευρώπη έχει λύσεις για αυτά; Μπορεί να μιλήσει για την Ευρώπη των Ευρωπαίων; Μπορεί να κάνει πολιτική κουβέντα χωρίς καραμέλες και μόνιμη (εξ αριστερών θα πω εγώ) απειλή λεκτικής βίας; Μπορεί να καταστεί οικονομικά βιώσιμη χωρίς την λαθραία εισαγωγή φτηνών εργατικών χεριών από τρίτες χώρες; Μπορεί να καταστεί οικονομικά βιώσιμη και να δείξει και την κατεύθυνση σε ένα οικολογικά βιώσιμο μέλλον;

Αυτά είναι τα ερωτήματα αλλά εμείς αναλωνόμαστε στον αν ο Τσίπρας είναι σκαφάτος και αν η γυναίκα του Κούλη έχει δική της επιχείρηση.

------------
* Δεν είναι τυχαίο που οι δύο μεγαλύτεροι δημοκρατικοί ηγέτες της χώρας, Ελευθέριος Βενιζέλος και Γεώργιος Παπανδρέου, ήταν αντικομμουνιστές.
Double Helix 29.5.2019 | 15:54
Πολύ σωστά τα λές. Όμως πέραν όλων νομίζω ότι ηττήθηκε η ικανότητα του κόσμου να κάνει μια αυτοκριτική και να δεί τα πράγματα χωρίς συναισθηματικές παρωπίδες. Αν ο Τσίπρας κατόρθωνε να μοιράσει μερικά χρήματα παραπάνω (όπως έκανε ο Αντρέας) μια χαρά ο κόσμος θα μασούλαγε το κουτόχορτο ακόμα.
avatar
Γράφων 29.5.2019 | 16:58
Με όλο τον σεβασμό μου νομίζω ότι η συνεχής σύγκριση του Τσίπρα με τον Αντρέα είναι άκυρη.
Ο Αντρέας έγινε πρωθυπουργός 7 χρόνια μετά την αληθινή χούντα. Ήταν άλλοι καιροί.

45 χρόνια μετά τη χούντα δεν δικαιολογούνται παρωπίδες.
Double Helix 30.5.2019 | 09:00
Φίλε Γραφών επέτρεψε μου να διαφωνήσω. μπορεί οι καιροί να είναι διαφορετικοί αλλά δεν το βλέπω ως δικαιολογία. Ο Τσίπρας αντέγραψε τον Αντρέα σχεδόν στα πάντα με εξαίρεση την εξωτερική πολιτική και το μοίρασμα χρημάτων που δεν κατόρθωσε να κάνει. Αν το είχε καταφέρει και αυτό ίσως να ήταν διαφορετικά τα πράγματα.
avatar
Ανώνυμος/η 29.5.2019 | 16:41
Εύστοχο και καίριο το σχόλιο για την ελληνική μα και του <<προηγμένου δυτικού κόσμου>> αριστερά..Ωστόσο ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν αντανακλαστικά αντικομμουνιστής ως βασικός εκπρόσωπος και υπέρμαχος της ραγδαία ανερχόμενης αστικής τάξης της εποχής του και του-αντίστοιχου-δημοκρατικού πολιτεύματος που αυτή εκόμισε. Άλλωστε έπαιρνε απευθείας γραμμή από την αστική πολιτική σκηνή της Δυτικής Ευρώπης. Ο δε Γεώργιος Παπανδρέου απλά υιοθέτησε τις πολιτικές θέσεις του πολιτικού του ηγέτη Βενιζέλου, ως φιλόδοξος και ανερχόμενος νέος πολιτικός.
avatar
Γράφων 29.5.2019 | 22:11
Κάθετα όχι. Ο Ελ. Βενιζέλος έγινε αντικομμουνιστης διότι λίγο αφότου μάτωσε να απελευθερώσει τη Μακεδονία το ΣΕΚΕ την έταζε άλλου.

Τα ίδια και ο Γεώργιος. Ήξερε πολύ καλά την 5η Ολομέλεια όταν έγινε πρωθυπουργός της Εθνικής Ενότητας.

Πάντα οι κομμουνιστές είχαν διασπαστικές τάσεις. Και μεταξύ τους (βλ. ΜΛ, Εσωτερικού, ΟΑΚΚΕ, ΕΕΚ κτλ κτλ) και σε εθνικό επίπεδο.
avatar
Γράφων 30.5.2019 | 09:30
Διορθώνω:
Ο Γεώργιος ήξερε πολύ καλά τις βλέψεις του ΚΚΕ για τη Μακεδονία και επιβεβαιώθηκε από την 5η Ολομέλεια.
avatar
Γράφων 30.5.2019 | 22:28
@Empousa.

Και λόγω της εκστρατείας της Κριμαίας το ΚΚΕ ευαγγελιζοταν μια ανεξάρτητη Μακεδονία και Θρακη υπό σλαβική κηδεμονία;

Λόγω της εκστρατείας της Κριμαίας το ΣΕΚΕ αποκαλούσε την εμπλοκή της Ελλάδας στη Μικρασία "ιμπεριαλιστική";

Να συμπαθάτε αλλά θα διατηρήσω τις επιφυλάξεις μου.

Εξάλλου, λίγα χρόνια μετά, είναι γνωστό ότι ο Νεφελουδης ορκιζόταν ότι είχε δει τον Ζαχαριάδη με στολή του Κόκκινου Στρατού. Το ΚΚΕ ουδέποτε προέταξε το καλο του έθνους. Αναφέρομαι στο ΚΚΕ και όχι σε μεμονωμένους ΚΚΕδες. Το ΚΚΕ ηταν ο τοποτηρητής των συμφερόντων της ΕΣΣΔ. Απροκαλυπτα.

Γι'αυτό και ο ύμνος του ΕΑΜ είναι παραδοσιακή ρώσικη μουσική.

Σε κάθε περίπτωση, ειλικρινά ευχαριστω για την κοσμιοτατη διαφωνία.
Network 30.5.2019 | 13:04
@Γράφων". Ο Ελ. Βενιζέλος έγινε αντικομμουνιστης διότι λίγο αφότου μάτωσε να απελευθερώσει τη Μακεδονία το ΣΕΚΕ την έταζε άλλου."

Επίσης αλλος ενας λόγος με οδυνηρά αποτελέσματα για τη χώρα ,ηταν ότι την ποιό κρίσιμη στιγμή για την μικρασιατική εκστρατεία και μετα απο τις σημαντικές διπλωματικές επιτυχίες που ειχε πετύχει ο Βενιζέλος,κομμουνιστές συνέπραξαν με βασιλοφρονες ενάντια στην κυβέρνηση και κατέστρεψαν τα πάντα με τα γνωστά αποτελέσματα για τον Ελληνισμό.
Σημαντική λεπτομέρεια : οταν έπεσε η κυβέρνηση Βενιζέλου κομμουνιστές και βασιλοφρονες πανηγύριζαν παρέα με το σύνθημα "σφυρί,δρεπάνι και ελιά στεφάνι " ενώνοντας αντίθετους συμβολισμους για ενα κοινό σκοπό.

Πολλά τα κοινά με αυτό που νικήθηκε όπως σωστά αναφέρεται στο άρθρο.
Network 30.5.2019 | 14:49
.. διόρθωση: ποιο κρίσιμη =πιο κρίσιμη (ο δαίμων του spelling & auto correct .. )
avatar
Γράφων 30.5.2019 | 14:55
Τα κοινά είναι υπερβολικά πολλά. Αλίμονο σε όποιον δεν τα βλέπει.

Να ευχηθούμε να μην έχουμε παρόμοια κατάληξη. Δεν πάνε πολλά χρόνια που ο πρωθυπουργός μας δήλωσε ότι "οι θάλασσες δεν έχουν σύνορα". Σήμερα οι γείτονες μιλάνε για "συνδιαχείριση" στο Αιγαίο.
avatar
Ανώνυμος/η 30.5.2019 | 16:58
Μάλλον ξεχνάτε την εκστρατεία της Κριμαίας και την συμμετοχή της Ελλάδας σε αυτήν με απόφαση του ίδιου του Βενιζέλου....
Network 30.5.2019 | 18:07
Η διαυγής ανάγνωση της ιστορικής συνέχειας απο την περίοδο της απελευθέρωσης καταλήγει στο συμπέρασμα ότι στην Ελλάδα υπήρχαν πάντα δύο αντίρροπες κοινωνικά δυνάμεις που απλά άλλαζαν πολιτικά στρατόπεδα ανάλογα με το προσφερόμενο περιεχόμενο. Η πρώτη ομάδα αποτελεί τους εκφραστές μιας οθωμανικού τύπου αρχηγοκεντρικης κοινωνικοπολιτικης κουλτούρας και λειτουργεί ως εσωστρεφής δύναμη ανάσχεσης κάθε έννοιας προόδου ενω η δεύτερη εκφράζει τις βασικές ανθρωπιστικές αξίες του Ελληνισμού με ακομπλεξαριστη και κοσμοπολίτικη θεώρηση του κόσμου γύρω μας. Δυστυχώς το οθωμανικού τύπου στοιχείο συνήθως επικρατούσε με διαφορετικές παραλλαγές έχοντας δημιουργήσει ολα τα δεινά που μας κρατούν δέσμιους με ισχυρά ετερόκλητα στερεότυπα που μόνο σκοπο έχουν τη συντήρηση μιας ιδιότυπης νομενκλατούρας γραφειοκρατών, συντεχνιών και κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών.
avatar
ΕΛΠΟ 29.5.2019 | 15:29
"Σε όλη την Ευρώπη, είπαμε, υπάρχουν τάσεις είτε προς την αστική δημοκρατική ανασύνθεση (πράσινες, σοσιαλδημοκρατικές, φιλελεύθερες πολιτικές) είτε προς τον εθνικιστικό ριζοσπαστισμό (Σαλβίνι, Όρμπαν κ.λπ.). Στη δική μας περίπτωση ζήσαμε μια πρωτοφανή προσπάθεια ενσωμάτωσης όλων αυτών στο ίδιο πλαίσιο. Τα σύμβολα της ιστορικής αριστερής ρωμιοσύνης εναλλάχθηκαν με ωμότητα με πολιτικές των δικαιωμάτων, αντινεοφιλελεύθερη θεωρία, λεκτική απανθρωπιά." Πηγή: www.lifo.gr

Θα συνόψιζα ως εξής :

Τελικά και απλά, εξουσιομανία.

Που σημαίνει, οι ψηφοφόροι πολίτες πρέπει να επαγρυπνούν - και ορθά ήδη έδωσαν το μήνυμα.
Artyom 29.5.2019 | 23:32
Ηττήθηκε το σύνολο της κοινωνίας.Οταν ασκείς το εκλογικό σου δικαίωμα ,φέρεις ευθύνη.Φερεις ευθύνη όταν είσαι παντελώς αδιάφορος για το μέλλον του τόπου σου.Ο συνάνθρωπος σου για ποιο λόγο να υποστει τις οποίες συνέπειες υπάρξουν;

Γονείς και παππούδες φέρουν τεράστιες ευθύνες για τις επιλογές τους ακόμα και τώρα.Ειτε γιατί έχουν άμεσο όφελος από την εκλογή του υποψηφίου τους είτε γιατί είναι ανόητοι.Με τις πολιτικές τους επιλογές και όχι μόνο ,με αρκετούς νέους ανθρώπους που ακολουθούν τα βήματα τους επειδή θέλουν τον εύκολο δρομο ,αυτή η χώρα οδεύει προς την καταστροφή.

Μια βόλτα στο διαδίκτυο να κάνεις,θα το διαπιστώσεις,δεν χρειάζεται να πας παραπέρα.Οταν συνειδητοποιείς ότι κόσμος υποστηρίζει την Ν.δ. που χρωστάει πολύ χρήμα και είναι 100% συνυπεύθυνοι με το Πασοκ που έχει αλλάξει επωνυμία δεν ξέρω και εγώ πόσες φορες ,τότε δεν υπάρχει ελπίδα.Παρουσιαζουν ντοκιμαντέρ ,βγάζουν ομιλίες και σου μεταδίδουν το μήνυμα ότι όλοι είμαστε καθαροί.Κατα ένα μαγικό τρόπο φτάσαμε στο σημείο να μην έχουμε παραγωγή,να είμαστε υποτελείς προς τους ξένους,να έχουμε χάσει την εθνική μας κυριαρχία και άλλα πολλά όμορφα.

Η λύση ύστερα από την αποτυχημένη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η ΝΔ;Ψηφίζει κάνεις με το σκεπτικό ότι αφού ο ΣΥΡΙΖΑ τα διέλυσε όλα ,ας υποστηρίξω ΝΔ παρόλο που επί τόσα χρόνια έκανε αυτά που εκανε;
Απίστευτο κι όμως αληθινό.
asmilon 30.5.2019 | 16:39
Ποια ειναι η ρεαλιστικη σου προταση δηλαδη οταν καποιος πρεπει να ριξει την ψηφο του και αναγκαστικα πρεπει να διαλεξει απο τα κομματα που υπαρχουν ηδη και οχι καποια ιδεατη φανταστικη λυση; Στην θεωρια ολα ωραια ειναι και λεγονται, πρακτικα ομως τι κανουμε;

Επισης, θεωρεις οτι η ΝΔ του Κουλη ειναι η ιδια με την ΝΔ του Σαμαρα ή του Καραμανλη; Εδω καλα καλα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ειναι το ιδιο κομμα τωρα με αυτο που ψηφιστηκε το 2015 και δεν εχει αλλαξει ηγεσια.
Artyom 30.5.2019 | 21:48
Το πραγματικό θέμα κατ'εμέ δεν είναι ποιόν θα εκλέξεις.Αλλά κατα πόσο είναι σε θέση να εφαρμόσει μια πολιτική που θα μας απεγκλωβίσει.Είναι εφικτό όμως;Είναι η κατάσταση αναστρέψιμη;Θα τον αφήσουν τα μεγάλα κεφάλαια ,τα συμφέροντα;Αυτό με σιγουριά δεν το γνωρίζω.

Τα δύο κόμματα που κυριαρχούσαν στην πολιτική σκηνή μαζί με τα κεφάλαια που τους χρηματοδοτούσαν τόσα χρόνια με συνυπεύθυνη την κοινωνία για τις πολιτικές τις επιλογές ,είχαν πολλές ευκαιρίες.Σκλάβωσαν την χώρα και μάζι και τον λαό.Όταν παίρνεις δανεικά και χτίζεις βίλες,jeepαρες,αράχωβες κ.α. κάποια στιγμή θα σου χτυπήσουν την πόρτα και θα πέσει γερή καμπάνα αν καθυστερήσεις πληρωμές.Απίστευτο έ;Όλες αυτές οι τρελές περιουσίες που αποκτήθηκαν απο μερικούς-πολλούς που κρύβονται πίσω από γραβάτες δεν έγιναν με ιδρώτα.Έρχονται όμως και σου κουνουν το δάχτυλο.ΠΛΗΡΩΝΕ ,σου λένε.Σε πλησιάζουν την επομένη και σου ψυθυρίζουν -ψιτ ,θα με στηρίξεις έτσι;Μην ανησυχείς αγορίνα μου δεν θα σε ξεχάσω.Αυτά έγιναν τόσα χρόνια κύριοι και κυρίες.Ψεύτικες δηλώσεις,επιδόματα,λαμογιές και τώρα καλούμαστε να πληρώσουμε τα σπασμένα τρίτων.

Εγώ προσωπικά ,τρίτες ευκαιρίες δεν δίνω και μεταξύ μας δεν ξέρω πολύ κόσμο που να μοιράζει απλόχερα ευκαιρίες πόσο μάλλον όταν τα έκανες μαντάρα που λέμε.
Τόσα χρόνια ,απο εποχή Κ.Καραμανλή και ύστερα,έπρεπε να είχε συγκροτηθεί μια ενωτική κυβέρνηση όπου θα έβαζε πλάτη και θα άφηνε στην άκρη τις πολιτικές τους διαφορές.Προτίμησαν όμως ακόμα και αυτή τη στιγμή να κοιτάξουν ΟΛΟΙ το κόμμα τους,τον εαυτό τους αφήνοντας τον λαό έρμαιο της τύχης του.Μάλιστα ύστερα από τόσα χρόνια ορισμένοι επιδιώκουν να καθαρίσουν το όνομα τους με διάφορα τρικ κάτι που δεν συμβαίνει σε μια δημοκρατική χώρα.Συνεπώς το θεωρώ αδιανόητο να υποστηρίζεις ανθρώπους(Μητσοτάκης και όχι μόνο) όταν ηγούνται μιας παράταξης με ένοχο παρελθόν με επιτελείο εξίσου ένοχο.Πάνω κάτω ίδιες φάτσες βλέπω.

Στη παρούσα φάση έτσι όπως είναι διαμορφωμένο το πολιτικό σκηνικό δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα που είναι ικανό/επιθυμεί να εφαρμόσει πατριωτική πολιτική.Η μόνη λύση θα ήταν η συγκρότηση ομάδας επιστημόνων ώστε να ορθοποδήσουμε.Το να συγκροτηθεί κυβέρνηση με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό Γ κατηγορίας όπου θα συμμαχήσουν και θα χαράξουν πολιτική με πατριωτικές ιδέες ,δεν προβλέπεται βραχυπρόθεσμα.

Ασυδοσία ,πελατειακές σχέσεις ,διορισμοί ,μίζες ,η νοοτροπία του Ελληνα που ήταν/είναι δεν πληρώνω και άλλα πολλά - μιλάμε για δις ευρώ - μας έφτασαν σε αυτό το σημείο.Μια πολιτική που θα είναι πατριωτική είναι μονόδρομος.
Με αίμα ,ιδρώτα ,πόνο ,θυσίες ,μάχη ,ήθος θα κάνουμε το πρώτο βήμα.Ξέρω ...πολύ μπλα μπλα η τελευταία περίοδος αλλά μόνο έτσι μάγκες.Όσο είμαι καναπεδάτος μαζί σας και παρακολουθούμε απο τις οθόνες τις εξελίξεις με την πίτσα μας ,δεν θα αλλάξει τίποτα όσο και να χτυπιόμαστε.Το σχόλιο στο φουμπου ,στα φόρουμ και τα λοιπά σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι κάτι έκανες.Τίποτα δεν έκανες.
asmilon 31.5.2019 | 00:01
Αρα πρακτικα απο το σεντονι σου δεν υπαρχει καμια επιλογη για την 7η Ιουλιου - επειδη ειπαμε ιδεατα υπαρχουν πολλες λυσεις, το καιριο θεμα ειναι ομως εδω και τωρα τι μπορει να γινει.

Και οσον αφορα τα κομματα, ο,τι ζηταγε ο λαος εδιναν, οσοι πηγαν να κανουν μεταρρυθμίσεις τα τελευταια 30 χρονια εφαγαν απεργίες, γιουχαρισματα, κορόιδεμα, ξυλο και ενα μεγαλο Χι την ωρα της καλπης - γι αυτο φτασαμε εκει που φτασαμε.

Μετα απο 10 χρονια κρισης και αφου πλεον πιστευω καταλαβαν οι περισσοτεροι οτι μαγικες λυσεις δεν υπαρχουν, ειμαστε πιο ωριμοι να προχωρησουμε στις τομες που χρειαζεται η χωρα, μπας και γινουμε κανονικο κρατος καποια στιγμη.
Dimitris Kakogirou 30.5.2019 | 00:42
Ποιος να περίμενε πως η τακτική "θλιβεροι μικροαστοί Ελληνάρες παλιοφασίστες γιατί δεν μας ψηφίζετε?" θα αποτύγχανε τόσο οικτρά!
Δεν το χωράει το μυαλό μου...
Network 30.5.2019 | 13:11
Το σίγουρο είναι ότι νικήθηκε (μερικώς) η τοξική βάση της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Ενα σύνολο νοοτροπιών που λειτουργούσε σαν δύναμη ανάσχεσης κάθε έννοιας προόδου και κοινωνικής εξωστρέφειας κατω απο το πρίσμα του ψευτοπροοδευτισμου .