Φάνηκε, καταρχάς, εκ του αποτελέσματος πόσο παραπλανητικό και πόσο βαθιά επιπόλαιο είναι το αντηχείο των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» και πόσο περιορισμένης απήχησης οι κατά φαντασία influencers ενός αυτάρεσκου μικρόκοσμου που διάγει βίο μακάριο εκτός κοινωνίας.
Απόψεις

Φινάλε κύκλου ή φινάλε σειράς οι επερχόμενες εκλογές;

Καταρχάς, ας χαρούμε για τη μεγάλη πτώση των νεοναζί αλλά και για τη χαμηλή επίδραση των παραπλανητικών «αντηχείων» των social media.

Για διάφορους λόγους δεν είχα επενδύσει συναισθηματικά σε αυτές τις «ευρωπαϊκές» / αυτοδιοικητικές εκλογές και δεν νομίζω ότι θα αλλάξει αυτό στο σύντομο διάστημα που μεσολαβεί μέχρι τις εθνικές, οι οποίες μένει να αποδειχτεί αν θα αποτελέσουν φινάλε κύκλου ή φινάλε σειράς.


Βούλιαξα για λίγο πιο βαθιά στον καναπέ μου, βλέποντας στα τηλεοπτικά πάνελ φυσιογνωμίες από λησμονημένους κύκλους επεισοδίων του πολιτικού μας σίριαλ, όπως ο Ρουσόπουλος ή ο Τζουμάκας («σαν να μην πέρασε μια μέρα»), αλλά γενικά προτίμησα να μείνω σε κάποια θετικά ή, έστω, παρήγορα συμπεράσματα.


Φάνηκε, καταρχάς, εκ του αποτελέσματος πόσο παραπλανητικό και πόσο βαθιά επιπόλαιο είναι το αντηχείο των «μέσων κοινωνικής δικτύωσης» και πόσο περιορισμένης απήχησης οι κατά φαντασία influencers ενός αυτάρεσκου μικρόκοσμου που διάγει βίο μακάριο εκτός κοινωνίας.

 

Ξέρω, δεν είναι ακριβώς αθώα περίπτωση τύποι σαν τον Βελόπουλο (προερχόμενος κι αυτός από το φυτώριο κανονικοποίησης χουντόσπορων του ΛΑΟΣ), αλλά επιμένω ότι δεν είναι καθόλου το ίδιο με τα μαύρα σκυλιά του πολέμου.


Είχε, λόγου χάρη, εμφανιστεί την εβδομάδα πριν από τις εκλογές μια «δημοσκόπηση» τύπου «παίζω και μαθαίνω πού ανήκω κομματικά» στα social media, στην οποία όλοι όσοι δεν κινούνται ιδεολογικά στα άκρα του πολιτικού φάσματος και αυτοπροσδιορίζονται (γενικώς και αορίστως) ως αριστεροί, κεντροαριστεροί, κεντροδεξιοί, σοσιαλιστές, σοσιαλδημοκράτες, φιλελεύθεροι ‒τουτέστιν προοδευτικοί, μετριοπαθείς, κοσμοπολίτες, με εντελώς αφηρημένα κριτήρια πάντα– βγήκαν (βγήκαμε) από το τεστ «Ποτάμι», και μάλιστα με συντριπτικά ποσοστά.


«Ποτάμι». Άστεγο και μετέωρο, στοιχειώνει την ύστερη αυτή περίοδο της κρίσης σαν κενό σύμβολο, πουκάμισο αδειανό, συνώνυμο μιας αφ' υψηλού προδιάθεσης, συνώνυμο του τίποτα εν τέλει, έμβλημα του καταποντισμού μιας κεντρώας αντίληψης, προερχόμενης από άλλους καιρούς, τόσο πρόσφατους και συγχρόνως τόσο μακρινούς.

 

Άλλο παράδειγμα της τρικυμίας σε σφηνάκι που χαρακτηρίζει τις πολιτικές/προεκλογικές ζυμώσεις και διενέξεις στα «σόσιαλ» η περίπτωση αυτής της νεαρής «επιφανούς» υποψήφιας με τον συνδυασμό του Π. Γερουλάνου, της Μαρίας Καλογεροπούλου, η οποία, τελούσα διαρκώς εν πλήρη συγχύσει, είχε αναστατώσει τις οθόνες και τα πληκτρολόγια με τις σπαρταριστά «δικαιωματικές» αναρτήσεις της. Σούργελο ή όχι, θα περίμενε ίσως κάποιος ότι όλη αυτή η φασαρία θα εξαργυρωνόταν σε ψήφους (έχουν υπερψηφιστεί, εξάλλου, πολύ χειρότερες και πιο επικίνδυνες «γραφικές» περιπτώσεις). Τελικά, τζίφος. 16η και με το ζόρι.

 

Τα social media κάνουν δουλειά ως κατακραυγή, σπανίως ως υποστήριξη ‒ με θετικά αποτελέσματα κάποιες φορές. Όπως η κατακραυγή που οδήγησε στη διαγραφή αυτού του εκτρώματος –(πρώην) γραμματέα οργανωτικού της ΝΔ‒ που έγραψε τη χυδαία ανάρτηση για την Κούνεβα. Είναι χιλιάδες, πάντως, οι αντίστοιχοι «Μπολσονάροι» στη ΝΔ και όποιος πιστεύει το αντίθετο πλανάται πλάνην οικτρά.


Επιχειρήθηκε πάντως –μέσω υπολογισμών, συμψηφισμών και αθροισμάτων της ακροδεξιάς στο σύνολό της αλλά και του υψηλού ποσοστού των νεοναζί στους πολύ νέους‒ να προσγειωθεί η χαρά για τη μεγάλη πτώση της Χ.Α. Αφήστε να χαρούμε και για κάτι όλοι μαζί, ρε παιδιά. Δεν είναι το ίδιο τα εγκληματικά μαύρα τάγματα εφόδου (εξού και η «χουλιγκανική», «περιθωριακή» γοητεία που εξακολουθεί να διατηρεί σε 18χρονους και 20χρονους το χρυσαυγίτικο «κίνημα») με τους καρατερίστες τηλεπωλητές (την ώρα που εμείς του Ίντερνέτ και των social media και του Netflix δηλώνουμε με στόμφο ότι δεν παρακολουθούμε ποτέ ελληνική τηλεόραση), τους αφρίζοντες εθνικιστές, τους επαγγελματίες μακεδονομάχους και πάσης φύσεως απολογητές της χούντας.


Ξέρω, δεν είναι ακριβώς αθώα περίπτωση τύποι σαν τον Βελόπουλο (προερχόμενος κι αυτός από το φυτώριο κανονικοποίησης χουντόσπορων του ΛΑΟΣ), αλλά επιμένω ότι δεν είναι καθόλου το ίδιο με τα μαύρα σκυλιά του πολέμου. Εξάλλου, κάποιος έπρεπε να αντικαταστήσει εν μέρει και τον Λεβέντη, ο οποίος πάντως απεδείχθη ανθεκτικότατος και μακροβιότατος τόσα χρόνια στο πολιτικό προσκήνιο, οφείλουμε να του το αναγνωρίσουμε. Μαζί του γεράσαμε (θλιβερό, αλλά πραγματικό).

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

Απόψεις
4 Σχόλια
avatar
Psineas 31.5.2019 | 10:48
Για όλα τα κόμματα έχετε ένα σχόλιο κ. Πολιτάκη, εκτός από τον Σύριζα. Δεν βρήκατε δυο σειρές να γράψετε για τη δεινή ήττα που υπέστη, μια σκέψη, ένα συμπέρασμα;
WLGFQ 31.5.2019 | 12:45
Ο μόνος λόγος ύπαρξης του «το Ποτάμι» ήταν να αποτελέσει ανάχωμα σε πιθανή αυτοδύναμη κυβέρνηση Τσίπρα συγκεντρώνοντας ψηφοφόρους που είχαν δυσανεξία σε ΝΔ, ΣύΡιζΑ και την μετεξέλιξη του ΠαΣόΚ. Εξού και η επίσημη αποχώρησή του από την προεκλογική σκηνή μόλις έγινε ξεκάθαρα ορατή η πιθανότητα αυτοδύναμης κυβέρνησης της ΝΔ.

Η συμβολή των social media μόνο θετική δεν μπορεί να χαρακτηριστεί από τη στιγμή που η διάδοση face news και «λάσπης» παίζουν βασικό ρόλο στη διαμόρφωση «άποψης». Ακόμη κι αν οι διακινητές τους εξαφανίζονται από το προσκήνιο, το κακό έχει γίνει.

Το ό,τι η Χρυσή Αυγή έχασε περίπου 104.000 ψήφους όσο θετικό κι αν είναι, δεν σημαίνει και πολλά αφού το συνολικό άθροισμα των ψηφοφόρων που συμμερίζονται τις απόψεις της, έστω στο πιο «χλιαρό» αυξήθηκε (η Ελληνική Λύση κέρδισε 236.365 ψήφους).
avatar
Γράφων 31.5.2019 | 13:38
Θα πειστώ για την αντικειμενικότητα της δημοσιογραφίας όταν μαζί με τον χαρακτηρισμό του ΛΑΟΣ ως "φυτώριο κανονικοποίησης χουντόσπορων" δω και ότι ο Σύριζα του υποψήφιου ευρωβουλευτή Λάμπρου είναι φυτώριο κανονικοποίησης του αναρχοφασισταριού της διπλανής πόρτας.

Αυτού που βαφτίζει κάτι μεταξύ δικαιωματισμού και ακτιβισμού το να πάει να ειρωνευτεί και να εμπαίξει κάποιος τον γιο δολοφονημένου από την τρομοκρατική οργάνωση 17Ν.

Όσο επικίνδυνος είναι ο Βελόπουλος για τη δημοκρατία άλλο τόσο είναι και ο Τσίπρας. Και για την ακρίβεια περισσότερο καθώς έχει μεγαλύτερα ποσοστά. Το γεγονός ότι τον ψήφισαν κουλτουριάρηδες, gay activists, σκηνοθέτες, καθαρίστριες κτλ δεν λέει απολύτως τίποτα.

Ασχολούμαστε με το 4% και όχι με το 25%!

Δεν βλέπουμε ότι μας κυβερνάει ένα κόμμα ο πρόεδρος του οποίου δεν πιστεύει ότι οι θάλλασες έχουν σύνορα, δεν πιστεύει στην ανεξαρτησία της δικαιοσύνης (πχ υπόθεση Ριχάρδος και "δωρεάν" πρόσληψη Θάνου), θεωρεί άπαντες τους διαφωνούντες με την πολιτική της κυβέρνησής του χρυσαυγίτες και φασίστες (πορείες για τη Μακεδονία), καλύπτει τον υβριστή ενός πολιτικού αντιπάλου με κινητικά προβήματα ενώ προσποιείται ότι κόπτεται για τους ανθρώπους με διαταραχή ταυτότητας φύλου.

Ζούμε μια δηθενιά και γι'αυτό έχουμε τον πιο δήθεν πρωθυπουργό που θα μπορούσαμε (ΟΚ, αντικειμενικά μπορούμε και χειρότερα, εδώ -και μόνο εδώ-
υπερβάλλω). Απλά έχουμε πάθει μιθριδατισμό το εξ αριστερών ό,τι νάναι.
avatar
Peter Griffin 31.5.2019 | 23:00
Αν μιλάμε για μια διάκριση μεταξύ Βελόπουλου και ΧΑ, είναι γιατί προφανώς ο Βελόπουλος απλά πετάει τα εθνικιστικά του και κάποιοι τσιμπάνε (σε μια Ελλάδα που περνάνε 200 μετανάστες την μέρα και με απουσία μεταν.πολιτικής δεν είναι και δύσκολο βέβαια) και η ΧΑ έχει περάσει στα έργα δηλαδή δολοφονίες, ξύλο, τραμπουκισμούς, τρομοκρατία κλπ.

Ο Σύριζα θα λέγαμε ότι μένει στα λόγια ή ότι έχει περάσει και στα έργα?
Θα θυμίσω απλά δυο τρία γεγονότα. Συμπάθεια και υπεράσπιση του Κουφοντίνα, ενός κατά συρροή δολοφόνου. Στοχοποίηση πολιτικών που έπεσαν θύματα επίθεσης μικρής ή μεγάλης από αριστεριστές, με πιο μεγάλης αυτής του Παπαδήμου, τον οποίο άκουσον, άκουσον δεν επισκέφθηκε καν ο Τσίπρας στο νοσοκομείο. Οι καθιερωμένες μάχες στα Εξάρχεια που πλέον έχουν αναχθεί σε έθιμο και ο Σύριζα φροντίζει να συνεχίζονται σταθερά. Πώς? Μετατρέποντας τα πανεπιστήμια σε γιάφκες, μη συλλαμβάνοντας κανένα, και γενικά αφήνοντας τη περιοχή τελείως στην μοίρα της. Οι μάχες που είχαν και παρολίγον θάνατο με την γνωστή δικηγόρο τραυματισμένη από οριζόντια ρήψη φωτοβολίδας. Το καθημερινό ξύλο στα Εξάρχεια από "αναρχοαριστερούς" σε όποιον θεωρούν "φασίστα" με αστείες δικαιολογίες. Την Μαρφίν που είναι πλεον η μεγάλη ντροπή της Αριστεράς. Για να μην πω για την αστεία περιπτωση του Ρουβίκωνα που ηγετικά στελέχη του, προπαγανδίζουν υπερ Σύριζα στα social media. Ένα ωραίο σχόλιο του βουλευτή Σύριζα Γιώργου Κυρίτση τα λέει όλα. Τον ρώτησαν πως κρίνει την αποστολή σφαιρών με το ταχυδρομείο, προς τρομοκράτηση. Απάντησε όλο πνεύμα: "Άσκοπη σπατάλη πυρομαχικών"
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια