Το αν θα γεμίσει η Βουλή Μπογδάνους είναι δικό μας θέμα. Οι επιλογές προσώπων, πάντως, στις πρόσφατες ευρωεκλογές δεν γεννούν πολλή αισιοδοξία.

Δημοσιογράφοι πολιτευτές με στολή παραλλαγής

Παρατηρείται το εξής οξύμωρο: πιο εξαρτημένοι από το πολιτικό σύστημα είναι συχνά οι πιο επώνυμοι δημοσιογράφοι. Αυτοί που θα ανέμενε κανείς, λόγω φήμης και χρήματος, να έχουν ισχύ και να προβάλλουν αντιστάσεις συχνά είναι πιο πρόθυμοι.

Δεν υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ δημοσιογραφίας και πολιτικής ‒ ίσα ίσα. Είναι όμοροι χώροι και συμβαίνει παλαιόθεν μεταπήδηση δημοσιογράφων στην ενεργό πολιτική. Τα τελευταία χρόνια η είσοδος δημοσιογράφων στα ψηφοδέλτια έχει αυξηθεί θεαματικά. Δεκάδες δημοσιογράφοι πολιτεύτηκαν, πολλοί εκλέχτηκαν βουλευτές και ένας, ο Σταύρος Θεοδωράκης, έγινε ιδρυτής και αρχηγός κόμματος. Φυσικά, αρκετοί ανάμεσά τους πολιτεύονται σοβαρά και με ήθος. Η αναλυτική και κριτική ματιά τους, η καλλιέργεια και ο κοσμοπολιτισμός τους είναι στοιχεία πολύτιμα και αναζωογονητικά για το άνυδρο πολιτικό μας τοπίο.

 

Αυτό που προκαλεί ελεεινή εντύπωση είναι οι δημοσιογράφοι που ξεκινούν την προεκλογική τους εκστρατεία πολύ πριν ανακοινωθεί η υποψηφιότητά τους. Ας το πούμε λιγότερο κομψά: τον καιρό που υποδύονταν (συνήθως ανεπιτυχώς) τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους είχαν πάρει ήδη κρυφά ναυτικό φυλλάδιο από το κόμμα κι αρμένιζαν με κομματικά πανιά. Δηλαδή, όταν δήλωναν δημοσιογράφοι είχαν κάνει ήδη υπόγεια συμφωνία ή, έστω, προσύμφωνο με την κομματική ηγεσία.

 

Τον καιρό που έβγαιναν στο γυαλί και σχολίαζαν και έκαναν μούτες και γκριμάτσες και θύμωναν και ασκούσαν κριτική και απαξίωναν πολιτικούς αντιπάλους και καμώνονταν τους δημοσιογράφους ήταν σε διατεταγμένη υπηρεσία. Ή, άντε, στην καλύτερη περίπτωση, ήθελαν να μπουν στα ψηφοδέλτια και έκαναν σαν να περνάνε δοκιμαστικό. Αλλά εμείς δεν το ξέραμε αυτό. Εμείς (μπορεί αφελώς να) πιστεύαμε ακόμα ότι δεσμεύονταν από την πολύπαθη δημοσιογραφική δεοντολογία.

 

Για την μπουφόνικη περίπτωση Μπογδάνου θα μπορούσε να πει πολλά κανείς έτσι κι αλλιώς, όπως και για τον άνθρωπο-συνώνυμο των fake news Γιάννη Λοβέρδο. Βρήκαν και οι δύο θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Όπως και ο δημοσιογράφος Γ. Χριστοφορίδης που ακολούθησε επιτυχώς τη διαδρομή εφημερίδα «Χωνί» (!) - ΑΝ.ΕΛ.- ΣΥΡΙΖΑ. Όπως θέση βρήκε και ο αγωνιστής της Αριστεράς Τέρενς Κουίκ στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ


Το θέμα αφορά πρωτίστως τη Νέα Δημοκρατία, αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Πώς φτάσαμε στο σημείο ένας τηλεοπτικός σταθμός να τροφοδοτεί με πολλές υποψηφιότητες ένα μεγάλο κόμμα; Πώς φτάσαμε στο γκροτέσκο σημείο να συζητά ο Γ. Αυτιάς στην εκπομπή του την υποψηφιότητά του με τον αρχηγό της ΝΔ; Και μάλιστα να κάνει επίδειξη δύναμης, αποδίδοντας στον συνομιλητή του τη φράση: «Γιώργο, δεν μπορούσα να διαχειριστώ τη μεγάλη αγάπη του κόσμου για σένα». Κι εκείνος, υποψήφιος πρωθυπουργός, να χαμογελά αμήχανα, γιατί φυσικά ούτε διανοείται να θέσει όρια, να τραβήξει μια διαχωριστική γραμμή και να υπαινιχθεί έστω μια σχετική αυτονομία του από το μιντιακό σύστημα.

 

 


Πώς φτάσαμε να παρευρίσκονται Μπογδάνος και Πορτοσάλτε σε κομματική φιέστα του Άδωνη Γεωργιάδη, να αποθεώνονται σαν τους προφήτες της κομματικής Αποκάλυψης και την άλλη μέρα να καμώνονται τους σχολιαστές της επικαιρότητας; Φυσικά, για την μπουφόνικη περίπτωση Μπογδάνου θα μπορούσε να πει πολλά κανείς έτσι κι αλλιώς, όπως και για τον άνθρωπο-συνώνυμο των fake news Γιάννη Λοβέρδο. Βρήκαν και οι δύο θέση στα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Όπως και ο δημοσιογράφος Γ. Χριστοφορίδης που ακολούθησε επιτυχώς τη διαδρομή εφημερίδα «Χωνί»(!) - ΑΝ.ΕΛ.- ΣΥΡΙΖΑ. Όπως θέση βρήκε και ο αγωνιστής της Αριστεράς Τέρενς Κουίκ στα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό είναι εκτός θέματος του παρόντος άρθρου.

 

Ποια πρέπει, λοιπόν, να είναι η διαχωριστική τομή που προστατεύει και τη δημοσιογραφία και την πολιτική; Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Κώστα Αρβανίτη από την εκπομπή και η on air αποχώρησή του από το πλατό έθεσε με επιτακτικό τρόπο το ζήτημα αυτό: η έλλειψη απόστασης ασφαλείας θέτει σε δοκιμασία και τη δημοσιογραφία και την πολιτική.

 

Η κρίση αντιπροσώπευσης υπήγαγε ακόμα περισσότερο την πολιτική στην εικόνα. Το Διαδίκτυο επέσπευσε την υποχώρηση των παραδοσιακών μέσων. Ο ευπροσάρμοστος πολιτευόμενος γρήγορα κατάλαβε τι παίζεται και έγινε ένα μείγμα διασκεδαστή, σχολιαστή και κυνηγού λίγων δευτερολέπτων virality στο YouTube. Και ο δημοσιογράφος, ιδίως ο τηλεοπτικός, είδε τον κίνδυνο να ξεμείνει σαν ξεχασμένη σταρ του βωβού κινηματογράφου στον κόσμο του ομιλούντος, σαν πρώην σταρ δημοσιογράφος σε απαξιωμένα και καταχρεωμένα ΜΜΕ.

 

Έτσι ίσως εξηγείται εν μέρει και το εξής οξύμωρο: πιο εξαρτημένοι από το πολιτικό σύστημα είναι συχνά οι πιο επώνυμοι δημοσιογράφοι. Αυτοί που θα ανέμενε κανείς, λόγω φήμης και χρήματος, να έχουν ισχύ και να προβάλλουν αντιστάσεις συχνά είναι πιο πρόθυμοι. Είναι, με έναν περίεργο τρόπο, πιο εκτεθειμένοι.

 

Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του Κώστα Αρβανίτη από την εκπομπή και η on air αποχώρησή του από το πλατό έθεσε με επιτακτικό τρόπο το ζήτημα αυτό: η έλλειψη απόστασης ασφαλείας θέτει σε δοκιμασία και τη δημοσιογραφία και την πολιτική. Φωτο: Eurokinissi


Κάποιοι βούλιαξαν στην απαξίωση με την κατάρρευση του ΜΕGΑ και των πολιτικών του συμφραζομένων, αφού έγιναν αρνητικά σύμβολα μιας ολόκληρης εποχής. Φανταστείτε, ας πούμε, να λένε για κάποιον νέο δημοσιογράφο αύριο: «Αυτός είναι της σχολής Πρετεντέρη». Καλύτερα ν' ανοίξει η γη να τον καταπιεί.


Άλλοι κούρνιασαν στις φτερούγες του καλού εφοπλιστή με τα πολλά ΜΜΕ και τηρούν αιδήμονα σιωπή για τις δουλειές του. Κι άλλοι ψάχνουν τρόπο να κάνουν το χόμπι τους επάγγελμα. Να μεταπηδήσουν, δηλαδή, από τη «δημοσιογραφία» στη δουλειά που έτσι κι αλλιώς κάνουν, να υπηρετούν το κόμμα ανοιχτά και ανυπόκριτα.


Τι κάνουν οι πολιτευόμενοι σταρ δημοσιογράφοι; Επί χρόνια διέθεταν την αναγνωρισιμότητά τους στον ιδιοκτήτη του μέσου στο οποίο εργάζονταν και άρα και στον κομματικό φορέα με τον οποίο ο ιδιοκτήτης διαπλεκόταν. Τιμούσαν το συμβόλαιό τους. Τώρα αποφασίζουν να εξαργυρώσουν την αναγνωρισιμότητα αυτή. Είναι κατά τεκμήριο ικανοί συσκευαστές του πολιτικού τους προϊόντος σε μιντιακό αμπαλάζ, έχουν αποδείξει ότι μπορούν να γίνουν καλοί ιμάντες προώθησης πολιτικής και προσώπων. Κάποια στιγμή, λοιπόν, έρχονται κι αυτοί να διεκδικήσουν τη χαμένη υπεραξία της μιντιακής εργασίας τους. Γίνονται ιμάντες του εαυτού τους.


Εκεί βρισκόμαστε σήμερα. Εκεί είναι και η ευθύνη ημών των ψηφοφόρων. Το αν θα γεμίσει η Βουλή Μπογδάνους είναι δικό μας θέμα. Οι επιλογές προσώπων, πάντως, στις πρόσφατες ευρωεκλογές δεν γεννούν πολλή αισιοδοξία.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Απόψεις
ΑΦΙΕΡΩΜΑ
6 Σχόλια
avatar
Αψηλός Ε.Π.Ε. 29.6.2019 | 16:18
Όντως και πολύ σωστά το λέτε,δεν θέλουμε να γεμίσει η βουλή ,και η ευρωβουλή ενίοτε ,με Μπογδάνους και Πορτοσάλτηδες,όπως δεν θέλαμε να γεμίσει με Καββαδίες (ερτ1),Τριανταφυλλίδηδες (ερτ3), Αρβανίτηδες και λοιπούς.

Επίσης, γιατί δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου ο "αγωνιστής της αριστεράς",Τέρενς Κουίκ;
avatar
Psineas 29.6.2019 | 23:23
Μάλλον δεν είναι θέμα του παρόντος άρθρου γιατί ο Κουίκ μπαίνει στο κεφάλαιο "δημοσιογράφοι-υμνητές της Χούντας του Παπαδόπουλου" που έγιναν υπουργοί επί κυβέρνησης Συριζανελ
avatar
Ramon Ramone 29.6.2019 | 22:15
η έλλειψη απόστασης ασφαλείας θέτει σε δοκιμασία και τη δημοσιογραφία και την πολιτική. Πηγή: www.lifo.gr

Προς επίρρωσιν:

https://www.youtube.com/watch?v=nXVK6XXL_Qw
avatar
Γράφων 30.6.2019 | 08:21
Να αυτοπαρουσιαζεται ο αρθρογράφος ως "ημείς οι ψηφοφοροι" είναι παρανοϊκό.

Δεν είναι ψηφοφόρος απλός και απλώς. Είναι παραιτηθεν κυβερνητικό στέλεχος. Πρώην Γενικός Γραμματέας στο Υπουργείο Δικαιοσύνης επί Παρασκευόπουλου.

Πάει και η εργαλειοποίηση του Βέμπερ... Για όσους νόμιζαν ότι ήταν γενικά και για όλους τους δημοσιογράφους.

Ειναι η πρώτη φορά που η Αριστερά χάνει εντός έδρας. Στους γραφιάδες. Στο πεδίο της σκέψης. Και τσούζει.

Προσωπικά μιλώντας, όσο και αν ο πυρήνας του άρθρου είναι όντως ορθός, θα διασκεδάσω πολύ αυτή η ξιπασμενη και αλαζονική Αριστερά να χάσει με τα όπλα που η ίδια εφερε στο προσκήνιο.

Στρατευμενη τέχνη, στρατευμένη δημοσιογραφία και έπεται η στρατευμένη επιστήμη.

Θα δούμε άρθρα σε 5-10 χρόνια για δεξιούς ψυχολόγους, ψυχιάτρους και κοινωνιολόγους. Θα δείτε...

Αλλά ο Μαρξ τα είχε πει. Η δράση γέννα αντίδραση και επέρχεται η νέα θέση. Αυτή είναι η κοινωνική διαλεκτική. Ας μην γκρινιάζουμε για την αντι-θεση.
Jonathan R. Mayers 9.7.2019 | 12:02
Το άρθρο αυτό θα είχε μεγαλύτερη σημασία εφόσον δημοσιεύονταν πριν 25 χρόνια επί παντοκρατορίας του συνασπισμού ΠΑΣΟΚ-MEGA-BHMA(ΔΟΛ)-ΕΡΤ (βλ. Ευθυμίου, πέρασε από όλα).
Μιλάμε για ολοκληρωτική κυριαρχία τότε, όχι για σήμερα με τους μισθούς των 2-300 ευρώ στους πρωτοκλασατους δημοσιογράφους και στα κανάλια του 10% τηλεθέασης.
Citellus citellus 10.7.2019 | 18:54
Ακόμα δεν έχω καταλάβει το πρόβλημα. Δημοσιογράφοι ΙΔΙΩΤΙΚΟΥ σταθμού ο οποίος αντιπολιτεύεται την κυβέρνηση, αντιπολιτευονται ανοιχτά την κυβέρνηση. Μπορεί κάποιος σοβαρά να μου υποδείξει πόθεν προκύπτει η παραβίαση της δημοσιογραφικής δεοντολογίας; Διότι αυτές είναι σημαντικές κατηγορίες και εδώ εκτοξεύονται ελαφρά την καρδία. Από πότε είναι υποχρεωμένοι οι δημοσιογράφοι να είναι "αμεροληπτοι", δηλαδή να μην παίρνουν θέση στα τεκταινόμενα; οι μόνοι δημοσιογράφοι που απαιτώ αμεροληψία σε τέτοια θέματα είναι αυτοί της Δημόσιας Τηλεόρασης, αλλά από εκεί έλκουν την καταγωγή τους οι περισσότεροι δημοσιογράφοι-βουλευτες του ΣΥΡΙΖΑ.