© David Shrigley
Δ. Χαριτόπουλος

Η αποχή είναι αποστροφή

Είναι τεράστια αστοχία να κρίνεις κάποιον (πλην φασιστών) από το κόμμα που ψήφισε. Αυτό που μετράει είναι το προσωπικό ήθος και η ακεραιότητα.

Το τσιτάτο «όλα είναι πολιτική» είχε κάποτε μεγάλη πέραση. Στις εποχές των μεγάλων κοινωνικών συγκρούσεων, η πολιτική τοποθέτηση καθόριζε την μοίρα των ανθρώπων.

 

Σήμερα οι παράγοντες που επηρεάζουν την πορεία μας είναι αφάνταστα πιο πολύπλοκοι. Και τα πολιτικά κόμματα γίνονται όλο και λιγότερο ελκυστικά, ακόμα και στον ενδιαφερόμενο πολίτη.  

 

Όλα τα κόμματα είναι συντηρητικά.  Περίκλειστα στον εαυτό τους. Και αυταρχικά. Προσπαθούν να επιβάλουν τη γραμμή τους με κάθε τρόπο. Να εξασφαλίσουν την πολυπληθέστερη υποταγή στην αυθεντία τους.

 

Καμία νεοτερικότητα δεν τα διακρίνει. Η παιδευτική τους συνεισφορά εξαντλείται στην καλλιέργεια φανατισμού, μισαλλοδοξίας, και όχι σπάνια, λωποδυτικής συνενοχής.

 

Τα κόμματα επιδιώκουν να μονοπωλούν το ενδιαφέρον μας. Να καθοδηγούν τη ζωή μας. Κατακλύζουν καθημερινά έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα με ειδήσεις, δηλώσεις και δραστηριότητες ανάξιες λόγου. 

 

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν συλλογικές ιδιότητες. Ούτε οι οπαδοί του ενός κόμματος είναι ηθικά ανώτεροι των άλλων, ούτε οι οπαδοί του άλλου κόμματος είναι συλλήβδην αχρείοι ή εξωνημένοι.

 

Τα κόμματα βλέπουν τον άνθρωπο με γυάλινο μάτι. Οι μεγάλες ομαδώσεις τα ενδιαφέρουν και αυτές προσπαθούν να ελέγξουν. Κάνουν συνεχώς ταμείο με πακέτα κερδισμένων κεφαλών.

 

Ο κομματικός πατριωτισμός συντηρείται στα ύψη. Μα οι περισσότεροι ισχυρισμοί είναι υπερβολικοί, παραπειστικοί, ψευδείς. Χαράζουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των πολιτών και τις ενισχύουν σε καθημερινή βάση με καταγγελτικό μένος. 

 

Το αποτυχημένο ή αμαρτωλό κόμμα δεν χάνεται. Με την αλλαγή αρχηγού, ανακτά τη χαμένη του αγνότητα. Και σε πιο βαριές περιπτώσεις με αλλαγή ονομασίας σερβίρεται ξανά το ίδιο χαλασμένο μενού.

 

Στη δημοκρατία δεν υπάρχουν συλλογικές ιδιότητες. Ούτε οι οπαδοί του ενός κόμματος είναι ηθικά ανώτεροι των άλλων, ούτε οι οπαδοί του άλλου κόμματος είναι συλλήβδην αχρείοι ή εξωνημένοι. 

 

Είναι τεράστια αστοχία να κρίνεις κάποιον (πλην φασιστών) από το κόμμα που ψήφισε. Αυτό που μετράει είναι το προσωπικό ήθος και η ακεραιότητα. Το λαμόγιο είναι λαμόγιο και ο κοπρίτης είναι κοπρίτης, όποιες ιδέες και αν σου μοστράρει.

 

Τα κόμματα μάχονται άγρια μεταξύ τους για την εξουσία. Ενίοτε όμως, για καθαρά ωφελιμιστικούς λόγους, συναλλάσσονται με τον αντίπαλο, κάτι που αρνούνται στους εκλογείς τους.

 

Την εκλογική μάχη διεξάγουν πολιτικοί και δημοσιογράφοι. Ουδείς πολίτης μπορεί να επηρεάσει μόνος το αποτέλεσμα. Είναι ταυτόχρονα εντολεύς και θεώμενος. Και αυτός που θα υποστεί τις συνέπειες.

 

Αλλά επειδή, όλο και περισσότεροι άνθρωποι δυσφορούν για το τσίρκο που καλούνται να μετάσχουν, ο μόνος τρόπος να δείξουν την αποστροφή τους είναι λευκό, άκυρο και αποχή.

 

 

Απόψεις
1 Σχόλια
WLGFQ 21.7.2019 | 13:19
Τα σταθερά υψηλότατα ποσοστά αποχής από τις εκλογές είναι ένδειξη της κάκιστης ποιότητας του πολιτεύματος. Αξιοπερίεργο είναι το ό,τι δεν είναι υψηλότερα, κάτι που δείχνει το μέγεθος της πολιτικής ανωριμότητας του πληθυσμού.
Απλά: το υφιστάμενο κακέκτυπο κοινοβουλευτισμού δεν λειτουργεί υπέρ των πολιτών.

Μέγα εμπόδιο στη σωστή ή καλύτερα σωστότερη λειτουργία του πολιτεύματος είναι ο απαράδεκτος εκλογικός νόμος που επιβάλλει:
Α) την ανισότητα της ψήφου (η ψήφος όποιου ψηφίζει το πλειοψηφούν κόμμα μετρά περισσότερο αφού του παρέχει bonus –αν είναι δυνατόν- 50 εδρών).
Β) τη διαστρέβλωση της επιλογής των ψηφοφόρων (το «δικαίωμα» των πολιτικών αρχηγών να έχουν πολλαπλές υποψηφιότητες σε διαφορετικές εκλογικές περιφέρειες, οδηγεί στον αποκλεισμό υποψηφίων που έχουν ψηφιστεί από τους πολίτες)
Γ) την είσοδο στη Βουλή, στην ουσία δίχως ψήφο, όσων είναι επικεφαλείς του ψηφοδελτίου επικρατείας.

Όλα τα παραπάνω κι επιπλέον ο προκλητικός νόμος περί ευθύνης υπουργών, τα συντομότατα όρια παραγραφής αδικημάτων από πολιτικούς κι η παντελής έλλειψη απόδοσης Δικαιοσύνης (ουδείς τιμωρήθηκε για την χρεοκοπία της χώρας, για τη μη εκμετάλλευση της λίστας Λαγκάρντ, για σωρεία σκανδάλων με θύμα το δημόσιο συμφέρον) βοηθούν τα κόμματα να συνεχίζουν να λειτουργούν με τον ίδιο στρεβλωμένο τρόπο εδώ και χρόνια. Έτσι:

Όλοι γνωρίζουν πως όσα ακούγονται πριν τις εκλογές δεν έχουν καμία αξία μετά από αυτές δίχως καμιά επίπτωση στο πολιτικό προσωπικό.
Οι νόμοι συχνότατα δεν επιβάλλονται.
Ακόμη και η βούληση των πολιτών που εκφράζεται ολοκάθαρα από τα σπανιότατα τα δημοψηφίσματα δεν εφαρμόζεται.
Κ.λπ. κ.λπ……
Το εξωπραγματικό / γελοιοδέστερο επιχείρημα όλων: «αν δεν πας να ψηφίσεις άλλοι αποφασίζουν για εσένα».
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια