Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι, σ' αυτόν τον κόσμο όπου ζούμε, όλοι κλέβουν λίγο-πολύ για να χτίσουν μια εικόνα που, αν φιλτραριστεί και «εκλαϊκευτεί» μέσα από την πριονοκορδέλα των δημοφιλών μέσων «ψυχαγωγίας και ενημέρωσης», δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.
Δ. Πολιτάκης

Από την ΠΑΣΠ στη NASA: Σκέψεις με αφορμή την περίπτωση της Ελένης Αντωνιάδου

Ένα αφήγημα εθνεγερσίας, επιστημονικής φαντασίας και «αιμορραγίας εγκεφάλων» στο εξωτερικό

Δεν νομίζω ότι σόκαρε κανέναν στην πραγματικότητα η περίπτωση της νεαρής επιστήμονος που, αφού κατέκτησε επίγειους τίτλους, απογειώθηκε στη συνέχεια για να ασπαστεί τα άστρα και το Διάστημα σαν κάποιο φιλόδοξο υβρίδιο ΠΑΣΠ και Star Trek. Απλώς όλοι απολαύσαμε το viral των αποκαλύψεων για το θεαματικά παραφουσκωμένο βιογραφικό της, όπως νυσταλέα υπομειδιούσαμε με το viral των εξωγήινων επιτευγμάτων της που μας έκαναν υπερήφανους ως Έλληνες, όπως ο Γιάννης και ο Λάνθιμος.


Τι κι αν αποδείχτηκαν fake σε μεγάλο βαθμό οι επιδόσεις της κ. Αντωνιάδου στο διεθνές επιστημονικό στερέωμα; Έχει γίνει πλέον συνείδηση ότι, σ' αυτόν τον κόσμο όπου ζούμε, όλοι κλέβουν λίγο-πολύ για να χτίσουν μια εικόνα που, αν φιλτραριστεί και «εκλαϊκευτεί» μέσα από την πριονοκορδέλα των δημοφιλών μέσων «ψυχαγωγίας και ενημέρωσης», δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά.


Εξάλλου, η διασταύρωση πληροφορίας είναι είδος υπό εξαφάνιση μέσα στη φούρια των κραυγαλέων τίτλων και το ανελέητο κυνήγι των «κλικ», ενώ το πάσης φύσεως τρολάρισμα έχει πάψει προ πολλού να είναι κατακριτέο − αντιθέτως, αποτελεί σαφώς πλέον μια κατοχυρωμένη πρακτική και μια όχι ακριβώς τίμια, αλλά πάντως θεμιτή και επικερδή δραστηριότητα. Είπα-ξείπα, ρε παιδιά, δεν έγινε και τίποτα, πώς κάνεις έτσι; Το θέμα είναι να γίνει η δουλειά...

 

Στο κάτω-κάτω, ποιος ασχολείται με τη διάψευση; Η διάψευση είναι μια ξενέρωτη αποκλιμάκωση ενός συναρπαστικού αφηγήματος, ειδικά αν αυτό λειτουργεί ως αναισθητικό στον επίμονο επαρχιωτισμό μας και στα συμπλέγματα κατωτερότητας που συντηρούμε ως «φυλή».


Εδώ έχουν στήσει τόσες και τόσες επιτυχημένες καριέρες άτομα που εμφανίζονται με φαντασιακά άβαταρ και μυθικά βιογραφικά ως προσομοιώσεις κάποιου άλλου πράγματος από αυτό που είναι, και στο φινάλε δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Όλοι, άλλωστε, μπορούμε λίγο-πολύ να ταυτιστούμε (έστω και με κάποια ντροπή) μ' αυτό το πανηγύρι ματαιοδοξίας, αν αναλογιστούμε τις περσόνες που επιμελώς καλλιεργούμε στα social media, προσμένοντας εκείνο το θριαμβευτικό viral που θα μας αναδείξει άπαξ διά παντός. Δεν φταίει το Ίντερνετ, είμαστε εκ φύσεως επιρρεπείς στη μυθοποίηση του εαυτού μας και σε ό,τι αφορά τους άλλους είμαστε πρόθυμοι να πιστέψουμε ό,τι να 'ναι και ό,τι επιβεβαιώνει και χαϊδολογάει τις προκαταλήψεις και τις προσμονές και τις αυταπάτες μας.

 

Στην καλύτερη περίπτωση, είμαστε τύπου «βαράτε με κι ας κλαίω», μέχρι που κάποιος μάς σπρώχνει σε μια πίστα, στρέφει πάνω μας έναν προβολέα, μας κολλάει και μια ταμπέλα εντυπωσιακή και αόριστη κι εμείς απλώς στροβιλιζόμαστε στη σκηνή όσο υπάρχει κοινό. Στη χειρότερη, έχουμε πειστεί απολύτως ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος, ακόμα κι αν αυτό που κάνεις (ή επιτρέπεις να περιφέρεται) λέγεται απάτη.

 

Απάτη; Υπερβολές. Παρεξήγηση. «Απλώς δεν διέψευσα, κάντε μου μήνυση». Στο κάτω-κάτω, ποιος ασχολείται με τη διάψευση; Η διάψευση είναι μια ξενέρωτη αποκλιμάκωση ενός συναρπαστικού αφηγήματος, ειδικά αν αυτό λειτουργεί ως αναισθητικό στον επίμονο επαρχιωτισμό μας και στα συμπλέγματα κατωτερότητας που συντηρούμε ως «φυλή».


Ουδείς φάνηκε να το είχε ψάξει το συναρπαστικό (και εθνεγερτικό, εν προκειμένω) αφήγημα με πρωταγωνίστρια τη «διεθνή Ελληνίδα επιστήμονα που τα σπάει στο εξωτερικό, ανασταίνει νεκρούς και την προσκυνάνε στη NASA». Εδώ που τα λέμε, γιατί να το ψάξεις; Είναι τέλειο. Δεν υπάρχει λόγος καν να πατήσεις κλικ στην είδηση για λεπτομέρειες: το κοινοποιείς και ιδού (άλλο) ένα δείγμα της νέας γενιάς που αντιστάθηκε στην κρίση, της (διαστημικής) Ελλάδας που αντιστέκεται.


Ψοφάμε για καταστάσεις τύπου «from zeroes to heroes», όπως ήταν ο μνημειώδης τίτλος της «Guardian», νομίζω, την επομένη της κατάκτησης του Euro το 2004, γεγονός που, μαζί με τους Ολυμπιακούς, υπήρξε για μια στιγμή στον χρόνο η επιβεβαίωση μιας συλλογικής ψευδαίσθησης και είχε κάνει ακόμα και τους πιο «ξενόδουλους» εξ ημών να σκέφτονται «βρε, λες να είμαστε όντως εκλεκτοί και περιούσιοι;». Ευτυχώς (διότι ουδέν χειρότερο από τις εθνικές ψευδαισθήσεις μεγαλείου), η σκληρή πραγματικότητα μας επανέφερε στο παλιό καθεστώς αυτοσιχτιρίσματος και δυσπιστίας. Δυστυχώς, τα συμπλέγματα επαρχιωτισμού και η δίψα για «διεθνή αναγνώριση» με κάθε μέσο δεν έφυγαν ποτέ.

 

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

Απόψεις
15 Σχόλια
Ashton Heston III 18.9.2019 | 21:13
“φιλόδοξο υβρίδιο ΠΑΣΠ και Star Trek”

https://tinyurl.com/y2xm9jxh
avatar
σαλιγκάρι 19.9.2019 | 07:38
ακριβώς
να πω μόνο πως η ιστορία αυτή είναι μισή της επιστήμονος και μισή των δημοσιογράφων
θέλω να πω ότι κατ' εμε οι δημοσιογράφοι έχουν το ίδιο μερίδιο ευθύνης με αυτήν
avatar
Μαύρος Γάτος 19.9.2019 | 16:17
Οι δημοσιογράφοι έχουν μεγαλύτερη ευθύνη γιατί ο πρώτος -και εντελώς στοιχειώδης- κανόνας του επαγγέλματος είναι η επαλήθευση της είδησης. Μάλιστα, την εποχή του Ιντερνετ κάτι τέτοιο είναι πολύ εύκολο.
Ειδάλλως δεν κάνεις δημοσιογραφία, κάνεις δημόσιες σχέσεις.
avatar
Γράφων 19.9.2019 | 09:00
He who controls the present controls the past. He who controls the past controls the future. - 1984

Από φεμινιστικός θρίαμβος, μετά τις κατάλληλες παρεμβάσεις, παρουσιάζεται σχεδόν σαν εθνικιστικό παραλήρημα. Και φταίει πάλι, ω του θαύματος, το ΠΑΣΟΚ. Όχι η Στεφανίδου που πούλησε την παραμύθα και συντασσόταν απόλυτα με την ατζέντα Σύριζα εκείνη την περίοδο, όχι η Lifo που έκανε αναμετάδοση "σε ρυθμό υπαγορέψεως" -κατά Ζήκο- γιατί βόλευε τη δικαιωματική ατζέντα του "γυναίκα μόνη, επιτυχημένη ΔΕΝ ψάχνει" αλλά το ΠΑΣΟΚ...

Οι δημοσιογράφοι είναι ο μοναδικός κλάδος που είτε δεν κάνει ποτέ καθόλου αυτοκριτική είτε όταν κάνει είναι επιπέδου "είμαι πολύ ειλικρινής"...
Ashton Heston III 19.9.2019 | 17:21
Το 2014 ας πούμε πως οι δημοσιογράφοι είχαν κάποια ελαφρυντικά: η Αντωνιάδου έκανε διδακτορικό σε εργαστήριο στο Illinois και είχε πάρει απ´ό,τι είδα και μια Fulbright. Όποτε μπορούσε να ισχυριστεί πως ήταν πολλά υποσχόμενη νέα φοιτήτρια διδακτορικού (αλλά όχι φυσικά καταξιωμένη νέα επιστήμων). Επίσης το επιστημονικό/ιατρικό σκάνδαλο με τον θάνατο του ασθενούς στον οποίον είχε γίνει η μεταμόσχευση τραχείας δεν είχε ακόμα ξεσπάσει. Όμως έκτοτε φαίνεται πως την έδιωξαν από το εργαστήριο στο Illinois (προφανώς λόγω μπιζιμποντισμού και μην παραγωγής επιστημονικού έργου—τα ταξίδια σε ΝΑΣΑ και Ευρώπη, σε άλλα εργαστήρια χωρίς λόγο—όπως αυτό στο Λονδίνο όπου είδε απλώς πως φτιάχνουν την τεχνητή τραχεία—και οι δημόσιες σχέσεις και το κυνήγι βραβείων προφανώς δεν αφήνουν χρόνο για πραγματική επιστήμη). Η βράβευση το 2019, σχεδόν δέκα ολόκληρα χρόνια μετά από την αποφοίτησή της από το ελληνικό πσνεπιστήμιο, χωρίς διδακτορικό ή δημοσιεύσεις, είναι ασυγχώρητη.
avatar
Γράφων 19.9.2019 | 21:29
Πότε έγινε barbie της χρονιας;
Ashton Heston III 20.9.2019 | 08:12
Barbie της χρονιάς δεν νομίζω πως έχει βγει. Στις 8 Μαρτίου (Ημέρα της Γυναίκας), φέτος αν δεν κάνω λάθος, η Mattel λάνσαρε μια νέα σειρά από Barbie που λέγεται Role Models. Ανάμεσα σε σύγχρονες μας αθλήτριες, ηθοποιούς, τραγουδίστριες, activists, μοντέλα, μπαλαρίνες, δημοσιογράφους, σκηνοθέτιδες ντοκυμαντέρ (καμία τους δεν γνωρίζω, ομολογώ), συγκαταλέγονται και η Μπάρμπι-Φρίντα Κάλο (τα παχιά φρύδια είναι της μόδας), η Μπάρμπι-Amelia Earhart (η αεροπόρος), η Μπάρμπι-Katherine Johnson (αφροαμερικανή μαθηματικός της ΝΑΣΑ—στ´αλήθεια—που είναι 101 ετών), η Μπάρμπι-Ashley Graham—και βεβαίως η δική μας Μπάρμπι. Και μια όμορφη Πολωνέζα φορτηγατζού. Επίσης να προσθέσω πως όταν έκανα έρευνα για να σου γράψω αυτό το σχόλιο, με είδε η φίλη μου που κοίταζα Μπάρμπι στο internet και μου έριξε ένα περίεργο βλέμμα.
konstas 20.9.2019 | 01:12
Πέρα από τους δημοσιογράφους (που συμφωνώ) και όπως και να το κάνεις... δεν είναι και σύμπτωση που είναι ΠΑΣΟΚ η κοπέλα έτσι; (Βέρο μάλιστα)
avatar
Γράφων 20.9.2019 | 06:45
https://youtu.be/8JyH52ldFY8
Iris Prismatica 20.9.2019 | 09:15
Όχι όχι όχι, αφού στο εξηγεί ο άνθρωπος, δε φταίει το ΠΑΣΟΚ (και η ΠΑΣΠάρα, όπως την χαρακτήριζε η Αντωνιάδου στο FB), δε φταίει το ελληνικό ψώνιο (που μόλις ένας Έλληνας πάρει μια εύφημο μνεία για συμμετοχή σε τριτοτέταρτο μαθητικό διαγωνισμό στο Τιμπουκτού βγαίνουν αμέσως πρωτοσέλιδα "πρωτοπότορς επιστήμονας δοξάζει τη χώρα μας καταπλήσσοντας το παγκόσμιο κοινό"), τίποτα από αυτά. Το μόνο που φταίει παντού, πάντα και για τα πάντα είναι ο κακός φεμινιζζζμός.
Δεν βρίσκω διαφορά από τους κομμουνιστές, που ακόμη και για το καθεστώς δουλείας στην Αίγυπτο των Φαραώ έφταιγε ο καπιταλιζζζμός και το κακό κεφάλαιο.
avatar
Γράφων 20.9.2019 | 11:07
Μωρέ να πούμε για το ΠΑΣΟΚ και για τους ΠΑΣΟΚους τραμπάκουλες, μαζί σου.

Το θεωρώ λίγο κάπως να αποπροσανατολίζεται όμως η κουβέντα ότι αυτή η ΠΑΣΠίτισσα εξυπηρετούσε την αριστερότροπη και δικαιωματική ατζέντα που η προηγούμενη κυβέρνηση λάτρευε.
Ashton Heston III 20.9.2019 | 13:45
Μπακιρτζής: «Κοίτα πως μας κάνουνε και μας διαιρούνε»
konstas 20.9.2019 | 01:06
Ένα αρκετά κατατοπιστικό άρθρο για το ζήτημα από τα ellinikahoaxes :
https://www.ellinikahoaxes.gr/2019/09/16/eleni-antoniadoy/
avatar
Νικος Νικολαιδης - ΣΦ 20.9.2019 | 18:53
Ισως θυμαται ο κυριος Πολιτακης και καποιοι συναναρτητες μου τον συγκλονιστικο Γιαννη Διακογιαννη και τα σοφα του λογια την στιγμη που σηκωνε ο Ζαγορακης το ευρωπα'ι'κο τροπαιο και παραληρουσε ολη η χωρα : "Αυτο ειναι μια νικη του ελληνικου αθλητισμου, μια νικη του ελληνικου αθλητισμου, γιατι ως χωρα εχουμε πολλα προβληματα."
Εδω ο καλυτερος σπορτκαστερ στην ιστορια της χωρας : https://www.youtube.com/watch?v=AXtp820k0Tk απο το 1:57:20 εως το 1:57:34 και κυριως απο το 1:58:06 εως το 1:58:32.


avatar
Mega 20.9.2019 | 23:08
"Δεν ήταν εύκολη απόφαση", σημειώνει η Δόμνα Μιχαηλίδου, υφυπουργός Εργασίας, "να γυρίσω στην Ελλάδα". Ανάμεσα στους άλλους λόγους που αναφέρει, λέει και το αμίμητο "...επιπλέον, υπήρχε η προοπτική να γίνω τακτική καθηγήτρια στο UCL" . Όλα αυτά σε συνέντευξή της στην Καθημερινή, ενώ σε... άλλη -τηλεοπτική- συνέντευξη (στο One Channel), η υφυπουργός επαίρεται για το ότι ήταν "ακαδημαϊκός στο Cambridge".

Η κα Μιχαηλίδου έγινε διάσημη πρόσφατα, πριν την υπουργοποίησή της, για τα όσα ωραία είπε περί "ψυχικά νοσούντων". Ως υφυπουργός έκανε εκείνη την άγαρμπη κίνηση με το βιοπολιτικό δωράκι για τις νέες μητέρες. Αλλά ας μην την κρίνουμε για τέτοια ολισθήματα: εδώ ας σταθούμε στην ρητορική της ότι θα γινόταν "τακτική καθηγήτρια". Ο αναγνώστης διαβάζει κι ενδεχομένως επαινεί/μακαρίζει/θαυμάζει ή έστω εκτιμά έναν άνθρωπο που, τότε στα 30, είχε προοπτική να γίνει "τακτική καθηγήτρια". Στην πραγματικότητα, άνθρωποι σαν την κα Μιχαηλίδου μάλλον θα πρέπει να ελέγχονται για την επαφή τους με την πραγματικότητα.

Η κα Μιχαηλίδου δεν έγινε, σύμφωνα με τα βιογραφικά που η ίδια έδωσε στον τύπο, ούτε καν λέκτορας στο UCL ή οπουδήποτε αλλού, βέβαια. Έκανε διαλέξεις ως επισκέπτρια λέκτωρ, πράγμα που κάνουν όλοι οι διδακτορικοί στα Βρετανικά πανεπιστήμια. Σε κάθε περίπτωση, από τον λέκτορα ως τον τακτικό υπάρχουν, όπως ξέρουμε, άλλες 2-3 βαθμίδες (εξαρτάται από την σχολή) τις οποίες οι άνθρωποι περνούν με κόπο, χρόνια δουλειάς και επιστημονικής έρευνας. Ας υποθέσουμε όμως ότι όλα αυτά τα γραφειοκρατικά που ισχύουν για όλους, δεν ισχύουν για την κα Μιχαηλίδου, κι ας υποθέσουμε ότι είναι η πιο λαμπρή οικονομολόγος του κόσμου. Με μια απλή έρευνα στο διαδίκτυο, διαπιστώνουμε πως η υφυπουργός δεν δημοσίευσε παρά μόνο το διδακτορικό της, σε μορφή μονογραφίας. Από το GoogleScholar μαθαίνουμε δε, ότι η εν λόγω μελέτη έχει τον μαγικό αριθμό της ΜΙΑΣ (1) αναφοράς, σε έναν τομέα που οι δεκάδες κι εκατοντάδες αναφορές για κάθε μελέτη είναι θέμα ρουτίνας. Με μία μελέτη και μία αναφορά λοιπόν, προοπτική για τακτική καθηγήτρια.