Χρόνια περιμένουμε να επουλωθεί η πληγή του καμένου κτιρίου που φιλοξενούσε τα σινεμά Απόλλων και Αττικόν στη Σταδίου. Μάταια όμως. Φωτο: EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ
Απόψεις

Το Απόλλων και το Αττικόν μπορεί να επιστρέψουν, η παλιά «κανονικότητα» όμως κάηκε ολοσχερώς

Χρόνια περιμένουμε να επουλωθεί η πληγή του καμένου κτιρίου στη Σταδίου. Μάταια όμως. Τα χαλάσματα παραμένουν εκεί, σαν καλλιτεχνική εγκατάσταση με θέμα την οργή, το τραύμα, τις ψευδαισθήσεις, τις κοινωνικές ρωγμές.

Είδα με πολλή συγκίνηση να περιφέρεται στα social media το βίντεο που γυρίστηκε στο θαυματουργά ανέπαφο εσωτερικό του ρημαγμένου απ' έξω κινηματογράφου Αττικόν και προβλήθηκε αρχικά στις «Νύχτες Πρεμιέρας» ως χαιρετισμός προς την τελετή έναρξης του φετινού φεστιβάλ και ως προσδοκία να επανέλθει σύντομα στο προηγούμενο μεγαλείο του ο ιστορικός και βαθιά αγαπημένος χώρος.


Το «σύντομα» είναι, βέβαια, πολύ αφηρημένο και σχετικό εν προκειμένω, από τη στιγμή που το συγκεκριμένο κτίριο έχει περιέλθει εδώ και χρόνια σε μια σειρά από «ιδρυματικές» εμπλοκές με μοναδικό φως στο τούνελ το γεγονός ότι πρόσφατα κρίθηκε διατηρητέο, απελευθερώνοντας θεωρητικά τις προοπτικές αποκατάστασής του.


Χρόνια περιμένουμε να επουλωθεί η πληγή του καμένου κτιρίου που φιλοξενούσε τα σινεμά Απόλλων και Αττικόν στη Σταδίου. Μάταια όμως. Τα χαλάσματα παραμένουν εκεί, σαν καλλιτεχνική εγκατάσταση με θέμα την οργή, το τραύμα, τις ψευδαισθήσεις, τις κοινωνικές ρωγμές.

 

Οκτώ χρόνια θα συμπληρωθούν τον Φλεβάρη που μας έρχεται από εκείνη τη νύχτα που καιγόταν η Αθήνα και οι αναθυμιάσεις εισέρχονταν δυσοίωνες και απειλητικές στο σπίτι σου αν έμενες στο ευρύτερο κέντρο, πείθοντάς σε ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από τη βία, την παραφροσύνη και την απόγνωση.


Οκτώ χρόνια θα συμπληρωθούν τον Φλεβάρη που μας έρχεται από εκείνη τη νύχτα που καιγόταν η Αθήνα και οι αναθυμιάσεις εισέρχονταν δυσοίωνες και απειλητικές στο σπίτι σου αν έμενες στο ευρύτερο κέντρο, πείθοντάς σε ότι δεν υπάρχει τρόπος διαφυγής από τη βία, την παραφροσύνη και την απόγνωση. Δεν ήταν η πρώτη ούτε η μόνη νύχτα φωτιάς και Αποκάλυψης εκείνη την εποχή, που περιέργως μοιάζει συγχρόνως μακρινή και κοντινή, σαν να συντηρείται στη μνήμη αυτή η απόκοσμα ρεαλιστική υφή που έχουν οι εφιάλτες άγχους και αγωνίας όταν σε παίρνει ένας καταθλιπτικός ύπνος κάποιο απομεσήμερο.

 

Από την επομένη της πυρκαγιάς (ή του εμπρησμού, είναι αργά για να τα χαλάσουμε σε τέτοια ζητήματα), πάντως, οι ελπίδες για γρήγορη αποκατάσταση αναπτερώθηκαν όταν μάθαμε ότι η φωτιά δεν είχε αγγίξει τις λαμπερές αίθουσες. Κάποιοι επίσημοι, μάλιστα, είχαν δηλώσει ότι οι ζημιές θα μπορούσαν να αποκατασταθούν σε 40 μέρες (έπρεπε να έχουμε διαισθανθεί ότι το «σαράντα μέρες» είναι πάντα δυσοίωνο). Κι από τότε, κοντεύουν να περάσουν τρεις χιλιάδες σαράντα μέρες.

 

Νιώθω πολύ «σεντιμεντάλ» με τη συγκεκριμένη αίθουσα (και ο Απόλλων είναι υπέροχος «σινεμάς», αλλά το Αττικόν ήταν/είναι άλλο μέγεθος και άλλη κλάση), που υπήρξε αναμφισβήτητα ο ιδανικός «καλός» κινηματογράφος της ζωής μας. Δεν αντέχω πολύ τις μάταιες και συμβολικές χειρονομίες, είχα συγκινηθεί όμως ακόμα και όταν, πριν από τρία χρόνια περίπου, τα Χριστούγεννα του '16, είχε τραγουδήσει «συμβολικά» ο Σαββόπουλος τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα με φόντο τα αποκαΐδια του κτιρίου.

 
Διαβάζω κατά καιρούς διάφορες παραινέσεις υπέρ της άμεσης επαναλειτουργίας των δύο κινηματογράφων, συχνά σε συνδυασμό με την προοπτική λειτουργίας νέων ξενοδοχείων στο παλιό «Εσπέρια» και στο παλιό κτίριο του ΟΤΕ, έτσι ώστε να αλλάξει η εμπορική «δυναμική» της πάλαι πότε ακμάζουσας και νυν παρηκμασμένης Σταδίου. Προσωπικά, ουδόλως με απασχολεί το ζήτημα της εμπορικής ανάπτυξης της περιοχής.


Αυτό που με απασχολεί είναι η επιστροφή στη ζωή –και στο πρόσωπο– της πόλης ενός σπάνιου, ιστορικού, υπέροχου κτιρίου και των δύο κινηματογράφων που φιλοξενεί στα έγκατά του. Δεν έχω καμία ψευδαίσθηση ότι αν συμβεί αυτό θα γυρίσουν ως διά μαγείας πίσω «τα παλιά» – ειδικά όταν πρόκειται για κινηματογραφικές αίθουσες οι οποίες σταδιακά βαδίζουν προς έναν περιφερειακό και vintage ρόλο ανά τον πλανήτη και δεν πρόκειται να ανακτήσουν ποτέ ξανά την κεντρική θέση που είχαν κάποτε στη ζωή μας. Θα είναι όμως κάτι σημαντικό, κάτι που θα θυμίζει μια ιδέα «κανονικότητας», όρος που εσχάτως όχι μόνο έχει ευτελιστεί αλλά προσβάλλει βάναυσα την πλειοψηφία των πολιτών που βιώνουν τις ίδιες συνθήκες επισφάλειας που ίσχυαν και χθες και προχθές και από τότε που αντιμετωπίσαμε με βία και οργή και άστοχο μίσος τη μοίρα μας, την ώρα που το «εμβληματικό» κτίριο της Σταδίου τυλιγόταν στις φλόγες.

Απόψεις
8 Σχόλια
avatar
AthanBXL 27.9.2019 | 09:49
Τα "αποκαϊδια" όπως τα ονομάζετε δεν είναι τίποτε άλλο παρά η τρανή απόδειξη ότι το επονομαζόμενο "Αντιεξουσιαστικό Κίνημα" δεν είναι τίποτε λιγότερο από μια επικίνδυνη φονταμενταλιστική ιδεολογία που μπορεί να κάψει στο διάβα της αυτοκίνητα, κινηματογράφους, να tagάρει αγάλματα (πριν τα γκρεμίσει), να κάψει ανθρώπους μέσα στη δουλειά τους (MARFIN, αστυνομικούς). Είναι μια ιδεολογία που βρήκε πρόσφορο έδαφος την περίοδο των "αγανακτισμένων" και άφησε πίσω μόνο καταστροφές και νεκρούς (MARFIN).

Η ομοιότητα με τους ισλαμοφασίστες του ISIS δεν είναι τυχαία. Ίσα ίσα είναι ακριβώς η ίδια λογική: ότι δεν είναι δικό μας είναι εχθρικό και πρέπει να καταστραφεί...
Θυμίζω τις αντίστοιχες εικόνες, που μας άφησαν άφωνους, από τις κοινωνίες που πέρασε η λαίλαπα του ισλαμοφασισμού με τα γκρεμισμένα αγάλματα χιλιάδων ετών (Αφγανιστάν), τα βομβαρδισμένα αρχαία θέατρα (Παλμύρα), κλπ...

Όταν ως κοινωνία θα έχουμε το σθένος και το κουράγια να αναγνωρίσουμε ότι αυτά είναι εγκλήματα κατά της κοινωνίας, να τους αποδώσουμε αιτίες και ευθύνες για την τέλεσή τους, τότε μόνο θα μπορέσουμε να ξαναστήσουμε το Απόλλων και το Αττικόν.... Ουσιαστικά και Συμβολικά.

Λυπάμαι αν χαλάω την "παραμύθα" μερικών....
avatar
atman 27.9.2019 | 10:02
με αφορμή το "Προσωπικά, ουδόλως με απασχολεί το ζήτημα της εμπορικής ανάπτυξης της περιοχής." διαπιστωνω οτι για καποιο λογο η "νεοορθοδοξια" περα απο την αποστροφη στο κερδος εχει περασει την αποστροφη στην εμπορικη δραστηριοτητα - λες και η Αγορα (ή το Forum) δεν ηταν (;) το κεντρικο μερος της πολης αλλωστε ισως περισσοτερο ακομα και απο τον Ναο.


Φυσικα αναφερομαι στην νεορθοδοξια του αριστερισμου η οποια διαπιστωμενα εχει αναγαγει σε Ναο τα αποκαιδια - αυτα της "αναταραχης θαυμασια κατασταση" με τα κεφαλαια βεβαια Ελβετια.
avatar
Γράφων 27.9.2019 | 14:30
Να πούμε ότι χωρίς Αγορά δεν υπάρχει δημοκρατία. Ο πολίτης θέλει την ελευθερία της Αγοράς. Και μιλάω ευθέως για την αρχαία Αθήνα. Ούτε μεταφορικά ούτε περίπου.

Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα...
avatar
σκύλος 27.9.2019 | 10:51
Το Απόλλων και το Αττικόν θυσιάστηκαν στον βωμό της αριστερής ελπίδας που έρχονταν από τους μπαχαλοαναρχικούς συνεργάτες τους.

Δεν ξεχνώ!
avatar
Γράφων 27.9.2019 | 10:57
Διερωτώμαι ποια ιδεολογική ομάδα ευθύνεται για αυτά ή για τον βομβαρδισμό του Βαρβακείου στην Αθηνάς ή του Μεγάρου Θων στους Αμπελόκηπους;

Συγγνώμη, ξέρω ότι είναι ταμπού να το αναφέρουμε.
avatar
maxmara 27.9.2019 | 11:59
Η άποψή σας "ουδόλως με απασχολεί το ζήτημα της εμπορικής ανάπτυξης της περιοχής" είναι απελπιστικά άστοχη. Σινεμά και χώροι τέχνης δεν μπορούν να λειτουργήσουν σε πόλεις και περιοχές-φαντάσματα. Η εμπορική ανάπτυξη φέρνει την τέχνη.
Paris1980 27.9.2019 | 15:06
Προσωπικά, ουδόλως με απασχολεί το ζήτημα της εμπορικής ανάπτυξης της περιοχής. Πηγή: www.lifo.gr

Με αυτή τη λογική ορισμένες φωτιές, ζημιές, επιθέσεις και λοιπές πράξεις "αστικής" αναβάθμισης ενδέχεται να μη σας απασχολούν. Φυσικό είναι οι επιχειρήσεις που έβαλαν λουκέτο και αυτός ο υπέροχος δρόμος που ρήμαξε να μη σας απασχολεί. Οι τραγωδίες άλλωστε είναι κάτι πολύ προσωπικό και η ενσυναίσθηση χάρισμα.
avatar
acantholimon 27.9.2019 | 20:23
Πολλοί βιώσαμε εκείνα τα γεγονότα σαν προσωπικό μας πένθος και μια κατάθλιψη,που είναι δύσκολο να περιγραφεί σε κάποιον,που δεν το έζησε έτσι και δεν έγραψε το ίδιο μέσα του.Αλλά κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσουμε.Κι ας μην ξαναγίνουν ποτέ όλα όπως πριν.Έτσι είναι.Δε σβήνουν οι μνήμες,αλλά κάποτε βρίσκουμε το κουράγιο,να κάνουμε τόπο σε καινούριες χαρές και να ξαναβρούμε το νόημα,όταν έχουμε φτάσει στη ματαίωση.Να ζήσουμε.Κι από κάπου πρέπει να αρχίσουμε.Έτσι όπως οι θλιμμένοι,εκείνοι που πενθούν μια απώλεια,σηκώνονται μια μέρα και λένε,θα πάρω έναν άνθρωπο να μου φρεσκάρει το σπίτι.Παντρεύω το παιδί μου,να πάω να πάρω ένα καινούριο ρούχο.Και το χρωστάμε και στους επόμενους,να ξεφύγουμε απ'τη μαυρίλα.Ο κόμπος θα υπάρχει.Τα πράγματα όπως τα ξέραμε,δε θα ξαναγίνουν.Και πολλοί έφαγαν τόσο γερή κατραπακιά τα προηγούμενα χρόνια,που ίσως να μην ανακάμψουν και ποτέ.Αλλά δεν μπορούμε να κρατάμε τη ζωή πίσω για όλους.Με ποιο δικαίωμα;Κι αν κάποιοι επιθυμούν τον κόσμο καθημαγμένο,μέσα στα αποκαΐδια,μέσα στη μιζέρια,την ασχήμια,χωρίς ελπίδα για κάτι καλύτερο,δεν μπορούμε να τους το επιτρέψουμε.Δεν είναι θέμα κανονικότητας.Κανονικότητα είναι να ζεις και με ένα επίδομα και να περιμένεις στην ουρά για δωρεάν τρόφιμα.Όταν γίνει η ρουτίνα σου και το συνηθίσεις,κανονικότητα είναι.Το ζητούμενο είναι να ξαναγεννηθεί η επιθυμία για το κάτι παραπάνω,το κάτι καλύτερο.Κι αυτά τα μικρά,τα καθημερινά,όπως ένα φροντισμένο πάρκο,μια καθαρή πλατεία,ένα κτίριο που ανακαινίζεται,ένα καινούριο μαγαζί στη γειτονιά,που μπορεί να μην αγγίζουν άμεσα κανέναν,βοηθάνε.Ό,τι χάσαμε,χάσαμε.Και πόνεσε.Και πονάει.Ε,δε θα αφήσουμε και κάποιους,να μας επιβάλλουν τη μιζέρια τους αιώνια.
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια