Η εποχή συλλαβίζει μια νέα σχέση με το κράτος.
Ν. Σεβαστάκης

«Το σωτήριο τέρας»: Το κράτος κι εμείς

Όλα αυτά τα γεγονότα που σπαράσσουν τη δημόσια σκηνή μας έχουν έναν αφανή πρωταγωνιστή: το κράτος.

Η δυσφορία για τους φόρους, οι διαμάχες για τον αντικαπνιστικό νόμο, οι καταγγελίες των μεν για καταστολή και οι εκκλήσεις των δε υπέρ νόμου και τάξης, όλα αυτά τα γεγονότα που σπαράσσουν τη δημόσια σκηνή μας έχουν έναν αφανή πρωταγωνιστή: το κράτος. Σε τελική ανάλυση, γι' αυτό μιλάμε όταν σχολιάζουμε τις υποδομές της Κινέτας, τα κενά καθηγητών στα σχολεία, τα ανοιχτά ή «κλειστά κέντρα» για τους μετανάστες. Δεν μιλάμε απλώς για κυβερνήσεις αλλά για το πεδίο πάνω στο οποίο έρχονται και παρέρχονται οι κυβερνητικές πλειοψηφίες και οι αντιπολιτεύσεις τους.

 

Ο Νίτσε είχε αποκαλέσει το κράτος το πιο ψυχρό από τα ψυχρά τέρατα, μια φράση που άρεσε πάντα στους αναρχικούς αναγνώστες του, παρότι σε άλλες σελίδες ο «αντιφιλόσοφος» θαυμάζει τον Μέγα Ναπολέοντα και τον Μπίσμαρκ. Υπήρξαν διάφοροι αντικρατισμοί μέσα στην Ιστορία, πολύ διαφορετικοί στις προθέσεις και την ηθική τους. Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι θεώρησαν πάντα το κράτος έναν παρασιτικό μηχανισμό που τρέφεται από την ικμάδα και τους χυμούς της «κοινωνίας». Ακραίοι φιλελεύθεροι έτειναν πάντα να βλέπουν το κράτος ως άσπλαχνο φορομπήχτη και μειωμένων αντιληπτικών ικανοτήτων γραφειοκράτη. Επαναστάτες αντικρατιστές έβλεπαν με τη σειρά τους το κράτος ως βία και καταπίεση ‒ μια ιδέα που επιστρέφει συχνά στη φαντασία, κάθε φορά που εκτραχύνονται κάποιες καταστάσεις. Σε μεγάλο κομμάτι της νεανικής κουλτούρας –από γκράφιτι μέχρι στίχους του ραπ‒ το κράτος είναι, κατά βάση, το «χέρι του μπάτσου».


Από την άλλη, οι κρατιστές υπήρξαν κι αυτοί ένας μεγάλος γαλαξίας με πολύ διαφορετικά άστρα. Ο αριστερός κρατισμός δεν συνηθίζει να βάζει ποτέ αριθμητικό όριο στις προσλήψεις και στους μόνιμους διορισμούς που απαιτεί. Ο δεξιός κρατισμός δεν κατάφερε ποτέ να συμφιλιωθεί με την ιδέα ενός κράτους πιο ουδέτερου και θρησκευτικά αχρωμάτιστου. Στην αριστερά, το «καλό κράτος» αποτελούνταν μόνο από εκπαιδευτικούς, κοινωνικούς λειτουργούς, υπηρεσίες της Πρόνοιας. Οι άλλες πλευρές της διοίκησης, λ.χ. οι σχετικές με την αστυνομική ασφάλεια ή τους ειδικούς των οργανισμών της διοίκησης, θεωρούνταν κάτι επιλήψιμο, άνοστο, αν όχι ενοχλητικά συντηρητικό, μέχρι και φασιστικό. Στη δεξιά, η φράση «δεν υπάρχει κράτος» ακολουθούσε συχνά την ικεσία στον αστυνομικό να συλλάβει τον ύποπτο: το κράτος, εδώ, περιοριζόταν στην καθησυχαστική παρουσία των οργάνων της τάξης που έπρεπε, παρ' όλα αυτά, να είναι διακριτικά απέναντι στον μικρομεσαίο επιχειρηματία ή στον παράτυπο μαγαζάτορα.

 

Αν εξαιρέσει κανείς τον συνεπή στον ριζοσπαστισμό του αναρχισμό (που στο κάτω-κάτω έχει μεγαλύτερο ηθικό βάθος από όσο συχνά πιστεύουμε), όλοι οι αστικοί αντικρατισμοί έχουν αποτύχει. Οι κοινωνίες της διαρκούς κρίσης χρειάζονται μεγάλες υποδομές, δημόσια στηρίγματα και μορφές συντονισμού που δεν μπορούν να τα εγγυηθούν οι ιδιώτες.


Με αυτές τις στερεότυπες σεκάνς –που ως στερεότυπα προφανώς και δεν καλύπτουν την πολύπλοκη πραγματικότητα‒ φτιάξαμε διάφορους κρατισμούς και αντικρατισμούς. Όχι με θεωρητική συνέπεια και ιδεολογικό βάθος αλλά ανάλογα με την περίσταση, με τα υλικά της συγκυρίας και τους ιδιοτελείς λογαριασμούς μας. Έτσι, οργανώθηκε στον χρόνο η συμβατική σχέση των Ελλήνων με το κράτος που δονούνταν από δύο αντιθετικές δυνάμεις, τη σαγήνη και την απέχθεια, την έλξη και την απώθηση, την αποθέωση του κράτους και συγχρόνως έναν πρωτόλειο και ακατέργαστο αντικρατισμό. Οι ιστορικοί της νεοελληνικής εξέλιξης έχουν πολλά να πουν γι' αυτήν τη διπλή στάση απέναντι στο κράτος κι έχουν μιλήσει αρκετά για το φαινόμενο.

 

Τώρα απλώς μπορούμε να δούμε την κοινή χρεοκοπία του κρατισμού και του αντικρατισμού. Οι κρίσεις και οι αναταράξεις της εποχής δεν αφήνουν περιθώριο για περισσότερη υποτίμηση του κράτους. Υποτίμηση ήταν στην ουσία να παρουσιάζεται το κράτος ως μοχθηρός μηχανισμός που απειλεί την αθώα και ευκολόπιστη κοινωνία ή τον «προδομένο» λαό. Αν εξαιρέσει κανείς τον συνεπή στον ριζοσπαστισμό του αναρχισμό (που, στο κάτω-κάτω, έχει μεγαλύτερο ηθικό βάθος απ' όσο συχνά πιστεύουμε), όλοι οι αστικοί αντικρατισμοί έχουν αποτύχει. Οι κοινωνίες της διαρκούς κρίσης χρειάζονται μεγάλες υποδομές, δημόσια στηρίγματα και μορφές συντονισμού που δεν μπορούν να εγγυηθούν οι ιδιώτες. Οι πλανητικές απειλές χρειάζονται τα κράτη, αφού δεν αποτελούν απάντηση ούτε οι εταιρικοί όμιλοι ούτε οι ΜΚΟ.

 

Αλλά και σε άλλες πλευρές της δημόσιας ζωής βλέπουμε πως το δημοκρατικό κράτος δεν μπορεί να είναι μια απλή τεχνοκρατική και διαχειριστική μηχανή: έχει έναν ρόλο παιδευτικό και συμβολικό, ιδίως απέναντι σε νέες δημαγωγίες και ανορθολογικές δοξασίες που απειλούν τη δημόσια υγεία. Όταν, λοιπόν, τα κράτη κινητοποιούνται υπέρ του εμβολιασμού –άρα «δυσκολεύουν» τις επιλογές των αντιεμβολιαστών–, ξεπερνούν, προφανώς, τον ρόλο του τεχνοκράτη και του συμβούλου. Σε καιρούς όπου όλα κατακερματίζονται και γίνονται αόριστα και ρευστά, το δημοκρατικό κράτος καλείται να γίνει ένα αξιόπιστο σημείο αναφοράς: κάτι, εν τέλει, πιο θετικό και διαφορετικό από τις συνηθισμένες αρνητικές του εικόνες.

 

Υποτίμηση και παραγνώριση του κράτους στάθηκε όμως, και συνεχίζει να είναι, και ο κρατισμός: οι μυστικιστικές αντιλήψεις για το κράτος ως σωτήρα της κοινωνίας και ποιμένα της διασκορπισμένης αγέλης. Ο κρατισμός, στην ουσία, είναι μια αντίληψη ανάθεσης και εξαρτημένης μικρότητας, ένας μίζερος θρήνος γύρω από το «πού είναι το κράτος». Ένας θρήνος που υποκαθιστά την αξιοπρεπή πολιτική απαίτηση, η αγανάκτηση που παίρνει τη θέση της πραγματικής διεκδίκησης.

 

Ο κρατισμός χειρίζεται αδύναμα παράπονα και τα μετατρέπει σε παραπλανητικές εικόνες δύναμης και μεγαλείου. Είναι κι αυτός μια υποτίμηση του κράτους μέσα από την υπερβολική πίστη στις δυνάμεις του ή με την υστερική αναζήτηση της πανταχού παρουσίας του κρατικού μηχανισμού. Η ιδέα ενός πανταχού παρόντα κοινωνικού θεραπευτή και εμψυχωτή ή μιας παντοδύναμης αστυνομίας και δικαιοσύνης, οι «προοδευτικές» ή «συντηρητικές» εκδοχές κρατισμού οδηγούν στη γελοιοποίηση, δηλαδή στην αποτυχία του κράτους. Γιατί απλώς κανένα πραγματικό κράτος δεν μπορεί να ανταποκριθεί στα μεταφυσικά στάνταρ και στις ριζοσπαστικές ονειροφαντασίες που ζητούν από το κράτος είτε να διαθέτει λύσεις για όλα είτε να παραμερίσει και να αυτοδιαλυθεί.

 

Η εποχή συλλαβίζει μια νέα σχέση με το κράτος. Κριτική και απαιτητική σχέση, αλλά χωρίς τις τυφλώσεις και την ιδεολογική μονομέρεια που έχτιζε πάντα σχέσεις εξάρτησης ή εχθρότητας και αποξένωσης. Ο προηγούμενος αιώνας καθορίστηκε από τον φόβο για το ολοκληρωτικό κράτος και προς το τέλος του από τον πανικό μπροστά στην κατάρρευση της κρατικής προστασίας. Η ελληνική Ιστορία σφραγίστηκε από ισχυρές εικόνες αυταρχισμού και από το κράτος των εκδουλεύσεων και των κάθε είδους «εξυπηρετήσεων». Αυτά τα αδρανή υλικά, παρά τα όσα έχουν αλλάξει, παραμένουν ζωντανά. Γι' αυτό και η νέα σχέση με το κράτος δεν θα είναι εύκολη, ούτε ανώδυνη για μας. Το αισθανόμαστε κάθε φορά που κουβεντιάζουμε για τη νομιμότητα, με κάποιους να την αποθεώνουν σαν διψασμένοι για εκδίκηση και τους άλλους να τη θεωρούν συνώνυμο δικτατορικής επιβολής και ακρωτηριασμού.

Απόψεις
16 Σχόλια
avatar
AthanBXL 29.11.2019 | 09:32
Το Κράτος (Δικαίου) Rule of Law διασφαλίζει την κοινωνία από το "ξέρεις ποιος είμαι εγω". Είναι η μόνη μορφή κοινωνικής δομής που μπορεί να εξασφαλίσει ισονομία, ισοπολιτεία, ανθρώπινα δικαιώματα, βασικές ανθρώπινες ελευθερίες. Για όλους ανεξάρτητα από κοινωνικές, οικονομικές, φυλετικές, σεξουαλικές, θρησκευτικές προτιμήσεις.
Ξεκινάμε από τα πολύ απλά....
avatar
Γράφων 29.11.2019 | 09:57
Πως ξεκινούσε ο Ντος στο Υπόγειο; "Είμαι κακός".
Ας ξεκινήσω έτσι για να γλιτώσω καθώς αμαρτία ομολογουμένη κτλ κτλ.

Το κράτος είναι η πολιτική οργάνωση ενός έθνους που έχει αποφασίσει να εκχωρήσει σε συγκεκριμένα μέλη του τη νόμιμη χρήση βίας. Σήμερα αυτό που βάλλεται πρωτίστως είναι η έννοια του έθνους.

Αυτό είναι εν μέρει φυσιολογικό, διότι η τεχνολογία και η οικονομία έχουν φέρει τέτοιες ωσμώσεις όσες ποτέ στο παρελθόν, και εν μέρει καθαρά πολιτικό καθώς οι ηττημένοι του ψυχρού πολέμου are back with a vengeance [ένας αχταρμά όμιλος δικαιωματιστών και αυτοανακηρυγμένων μειονοτήτων ως καταπιεσμένων από "λευκούς, straight, χριστιανούς (μάλλον προστίθεται και αρτιμελείς) άντρες"].

Αν κάποιος θέλει να υποστηρίξει ότι υπάρχει κράτος έξω από την έννοια του έθνους και υποδείξει ένα μη εθνικό κράτος κερδίζει χρυσούν ωρολόγιον. Το πιο κοντινό μόρφωμα στο μη εθνικό κράτος είναι ο ΟΗΕ. Μόνο ο ΟΗΕ έχει τα χαρακτηριστικά πολιτικής οργάνωσης και δυνατότητα χρήσης νόμιμης χρήσης βίας.

Το ερώτημα είναι σαφές: γουστάρουμε το έθνος ή αναπολούμε τις πολυεθνικές αυτοκρατορίες; Γιατί πχ οι Ρωμαίοι είχαν επιτύχει το όραμα των καλών αριστερών του σήμερα. Το πολιτικό έθνος. Ρωμαίοι ήταν και οι Βυζαντινοί. Θέλουμε την επιστροφή σε αυτό ή έστω στην εξελιγμένη του μορφή; Ή θέλουμε να εξελίξουμε αυτό που έχουμε; Το εθνικό κράτος, με την έννοια του έθνους έτσι όπως την κατανοούμε σε απλά ελληνικά;

Κράτος θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει πολιτική οργάνωση. Οι παλαιοί κάτοικοι αυτού του τόπου που ήταν ακομπλεξάριστα ειλικρινείς Κράτος είχαν βαφτίσει τη θεότητα της βίας (χωρίς λοιπές φιοριτούρες) και είχε αδέλφια τη Βία, τον Ζήλο και τη Νίκη.

Κράτος στη ζωή πάντα θα υπάρχει. Μόνο μια πολιτική θεολογία μπορεί να τάξει την εξαφάνισή του. Το μόνο που μπορούμε να συναποφασίσουμε είναι το εύρος επιρροής του στις ζωές μας. Κρατιστής ήταν ο Μουσολίνι, κρατιστής και ο Ανδρέας Παπανδρέου, κρατιστής ο Καποδίστριας, κρατιστής και ο κάθε σοσιαλιστής ηγέτης. Ας μην μας τρομάζουν οι λέξεις. Τι χροιά τους δίνουμε είναι το θέμα.
avatar
atman 29.11.2019 | 13:29
και φυσικα ιστορικα υπερκρατιστε ειναι οι αυτοαποκαλουμενοι "αντιεξουσιαστες" - δειξτε μου ενα παραδειγμα αριστεροστροφης λογικης που δεν εφερε κρατος μπαμπουλα
avatar
Σχόλια από τη βροχή 29.11.2019 | 14:22
Πόσα χρυσά ωρολόγια διατηρείτε σε απόθεμα; Για να σας υποδείξω αντίστοιχο αριθμό μη εθνικών κρατών ερωτώ.
Ενδεικτικά πάνω από 25 κράτη αυτή τη στιγμή δεν είναι εθνικά και καμιά δεκαριά του πρόσφατου παρελθόντος.

Επίσης πέρα από τον ΟΗΕ που φέρατε ως παράδειγμα σχηματισμού με στοιχεία μη εθνικού κράτους (επειδή διατηρεί ένοπλες δυνάμεις ε;) για σκεφτείτε την Ε.Ε.;
Μπορεί να μην έχει στρατό, αλλά τον καταναγκασμό που άσκησε (δικαίως ή αδίκως) με το κλείσιμο της στρόφιγγας των ευρώ τον αισθάνθηκε η Ελλάδα με συνέπειες ανάλογες όποιας άλλης μορφής βίας.

Τελος ο κατά Weber ορισμός του κράτους με κύριο κριτήριο τη νομή του μονοπωλίου της βίας από αυτό είναι αρκετά διαδεδομένος ορισμός αλλά όχι ο μόνος.
Άλλοι στη θέση της βίας βάζουν τις έννοιες κυριαρχία ή εξουσία, και άλλοι τις αποδίδουν στους ποιλίτες οι οποίοι τις εκχωρούν στο κράτος με ρυθμιστή των εξουσιών στα συνταγματικά κράτη το σύνταγμα.
avatar
Γράφων 29.11.2019 | 15:46
Όχι. Δεν είναι βία να λες στον αφερέγγυο δανειολήπτη "δεν σε δανείζω άλλο". Μπορεί να είναι σκληρό ή ατυχές αλλά δεν είναι βία. Να κρατήσουμε λίγο τις έννοιες παρακαλώ.

Αν εννοείτε τις ΗΠΑ, τον Καναδά ή την Αυστραλία θα παθαίνατε πλάκα με το πόσο "εθνικιστές" είναι. Μπλουζάκια "proud to be a Canadian" και αστερόεσσες παντού...

Το έθνος, συγγνώμη που σας το χαλάω, δεν έχει αιματολογικό ορισμό.

Αφορά κοινές συνήθειες, κοινή γλώσσα, κοινά ήθη και έθιμα.
avatar
pane 29.11.2019 | 17:41
Ξέχασες την Ελβετία, 4 επίσημες γλώσσες! Υποχρεωτικά μαθαίνουν όλοι 2 τουλάχιστον, τη δική τους και μία από τις υπόλοιπες 3
avatar
Σχόλια από τη βροχή 29.11.2019 | 19:00
@Γράφοντα
[Το έθνος, συγγνώμη που σας το χαλάω, δεν έχει αιματολογικό ορισμό.
Αφορά κοινές συνήθειες, κοινή γλώσσα, κοινά ήθη και έθιμα.]
Δεν χαλάτε κάτι, το αυτοονόητο λέτε.
Μόνο που σε δεκάδες κράτη συνυπάρχουν διαφορετικές εθνότητες είτε ισότιμα, είτε με τη μορφή μεγάληε μειονότητας είτε μικρότερων.
Πολύ ενδεικτικά Ελβετία, Βέλγιο.
Στις ΗΠΑ με τις πολλές αστερόεσσες θα βρείτε μέχρι και κίνημα απόσχισης στο Texas και το νότο γεμάτο confederate flags, με συμβολισμό παραπάνω από ιστορικό. Αλλά οκ, με τα χρόνια οι δεκάδες εθνότητες εκεί.
Στον Καναδά η Αλμπέρτα, το Κεμπέκ και όχι μόνο, έχουν ισχυρά αποσχιστικά κινήματα.
Δεν είναι κάτι, συμβαίνει στο παρελθόν και τώρα να συγκροτούνται κράτη από πλέον του ενός έθνη.
avatar
Γράφων 30.11.2019 | 01:33
Απλά μπορεί να σφαλλω. Νομίζω ότι ένας έθνος μπορεί να αποτελείται από περισσότερες εθνότητες, χωρίς να χάνει την συμπαγή του ταυτότητα. Ίσως, από την άλλη, παίζουμε και ολίγον τι την κολοκυθιά.
avatar
Harlan 29.11.2019 | 14:36
Είναι λίγο αμπελοφιλοσοφικό το θέμα, αλλά μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι ;-)

Τάζεις χρυσούν ωρολόγιον σε όποιον σου υποδείξει κράτος χωρίς έθνος. Πρόχειρα μου έρχονται στο μυαλό οι ΗΠΑ, το Ην. Βασίλειο, η πρώην Γιουγκοσλαβία, η (πρώην και νυν) Ρωσία, η Ολλανδία και το Βέλγιο.

Ολλανδία και Βέλγιο είναι έκαστο 1 κράτος, αποτελούμενο από 2 έθνη. Που μάλιστα αλληλομισούνται και αλληλοσπαράζονται μέχρι αίματος.
Η πρώην Γιογκοσλαβία είχε κροάτες, κοσσοβάρους, σέρβους, μακεδόνες κ.ο.κ Ολα αυτά τα έθνη αποτελούσαν 1 κράτος.
Στο Ην.Βασίλειο έχουμε άγγλους, ιρλανδούς, σκωτσέζους (επίσης αλληλομισούμενοι).
Φλαμανδοί και Βαλόνοι στο Βέλγιο, ολλανδοί και λιμβούργοι στην Ολλανδία (που σαν επίσημο όνομα έχει το Κάτω Χώρες, ΌΧΙ το Ολλανδία).
Ασε τις ΗΠΑ, άσε την Ρωσία (ουκρανοί, κιργκίζιοι, μογγόλοι, λευκορώσοι κλπ κλπ κλπ).

Δεν ξέρω αν κέρδισα τώρα το χρυσούν ωρολόγιον. Αν το κέρδισα, δώσε το σαν ενίσχυση σε ένα φιλοζωϊκό σωματείο της προτίμησης σου.

Εκείνο που θέλω να δείξω είναι ότι μπορείς να έχεις πολλά έθνη (που μάλιστα διαφωνούν και τσακώνονται μεταξύ τους) κάτω από έναν κοινό οργανισμό που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας, δλδ ένα κράτος.

* * *
Στο επόμενο σημείο σου, το ιστορικό παράδειγμα, είσαι επίσης (σχετικά) λάθος. Η ρωμαϊκή, η κινέζικη, η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν ήταν κράτη αλλά "αυτοκρατορίες". Σύμφωνα με τον ορισμό, ΔΕΝ είχαν το μονοπώλιο της βίας.

Το Βυζάντιο είχε Θέματα, τα Θέματα χωρίζονταν σε μικρότερα κομμάτια και το ΚΑΘΕ κομμάτι είχε ΔΙΚΟ του μονοπώλιο της βίας.
Οι φόροι που μάζευε π.χ. η επαρχία της Τραπεζούντας ήταν ΔΙΚΟΙ της. Το ίδιο και η διοίκηση, οι νόμοι κ.ο.κ.
Απλά η κάθε Τραπεζούντα έδινε ένα κομμάτι του πλούτου της στους Βυζαντινούς. Αλλοτε σαν φόρο υποτέλειας (επειδή είχαν χάσει κάποιον πόλεμο) και άλλοτε σαν προστασία από εξωτερικούς εχθρούς.

Οι πελοποννήσιοι ένιωθαν μωραϊτες και πήγαιναν στον τοπικό άρχοντα να τους λύσει τις διαφορές. Τους φόρους τους πλήρωναν επίσης στον τοπικό άρχοντα. Ο στρατός (μισθοφόροι) ανήκε στον τοπικό άρχοντα που έκανε με τον στρατό του ότι ήθελε (μέχρι εκεί που τον έπαιρνε).
Τα ίδια ίσχυαν για τους βούλγαρους, τους ηπειρώτες και τους καππαδόκες.

ΚΑΝΕΝΑΣ από αυτούς τους λαούς (τότε δεν ήξεραν από έθνη) δεν έλεγε ότι είναι βυζαντινός.
Ο καθένας ήταν πολίτης του τόπου του.

* * *
Στο δια ταύτα, στην ταμπακιέρα:

Συμφωνώ ότι χρειαζόμαστε κάποιον για να του αναθέσουμε το μονοπώλιο της βίας. Αλλιώς θα στρίβουμε ο ένας το λαρύγγι του άλλου.
Αν αυτός ο κάποιος λέγεται "κράτος" εγώ είμαι ΟΚ.

Οπως έδειξα πιο πάνω, κάτω από το κοινό κράτος μπορούν να χωρέσουν πολλοί λαοί / έθνη / θρησκείες / κουλτούρες.

Η πολυπολιτισμικότητα δεν αναιρεί το κράτος. Μην την φοβάσαι, είναι ωραία σου λέω ;-)

Αν μπορούσα να διαλέξω, θα διάλεγα ένα κράτος με σαφώς περισσότερες εξουσίες από τα σημερινά. Ολα τα βασικά (Υγεία, Παιδεία, Ενέργεια, Συγκοινωνίες, Στέγη, Τροφή, Ασφάλεια) τα προτιμώ κρατικά.

Βλέπουμε πολύ καλά που μας οδηγεί το άπληστο κυνήγι του κέρδους. Στα βασικά αγαθά, δεν μπορούμε να αφήνουμε κερδοσκοπικές εταιρείες να αποφασίζουν για μας.

Εννοείται ότι η διαφάνεια και ο διαρκής έλεγχος των πολιτών προς το κράτος είναι MUST.

Και για να διευκολύνεται η διαφάνεια, τα μεγέθη πρέπει να είναι μικρά. Τοπικές κλίμακες.
Θα ήθελα να δω την Ελλάδα σαν συνομοσπονδία. Τα ομόσπονδα κρατίδια (Κρήτη, Πελοπόννησος, Κυκλάδες, Μακεδονία κ.ο.κ) θα ήταν _ανεξάρτητα_ με δικές τους αυτόνομες οικονομίες και δική τους (αυτόνομη) διοίκηση.

Το κεντρικό ελληνικό κράτος θα είχε μόνο τον ρόλο συντονιστή ανάμεσα στα κρατίδια και τον στρατό στα σύνορα.
Ετσι δουλεύει σήμερα η Γερμανία, η Σουηδία, η Αγγλία και (πιο περιορισμένα) η Ιταλία.
avatar
atman 29.11.2019 | 15:58
Harlan οσο αφορα στο"ΚΑΝΕΝΑΣ από αυτούς τους λαούς (τότε δεν ήξεραν από έθνη) δεν έλεγε ότι είναι βυζαντινός. Ο καθένας ήταν πολίτης του τόπου του. Πηγή: www.lifo.gr"

ειναι τοσο ανακριβες που ακομα και σημερα εντοπιζεις Λεβαντινους (Ταλεμπ) που δηλωνουν Ρωμιοι - οπως ακριβως και ο Γραφων και η πλειοψηφια των ελληνων 200 χρονια πριν. Υπαρχει ευρυτατη βιβλιογραφια περι της Ρωμεικοτητας και του Ρωμεικου - και ταυτοχρονα εκτενης προφορικη παραδοση. Μπερδευεις τα διοικητικα οργανα (αστυνομικα τμηματα) με τις κρατικες οντοτηες απο τις οποιες προκυπτει η νομοθεσια
avatar
Γράφων 29.11.2019 | 16:57
Από την περιώνυμη ομιλία του Τσώρτσιλ:

Sir, I have, myself, full confidence that if all do their duty, if nothing is neglected, and if the best arrangements are made, as they are being made, we shall prove ourselves once more able to defend our island home, to ride out the storm of war, and to outlive the menace of tyranny, if necessary for years, if necessary alone. At any rate, that is what we are going to try to do. That is the resolve of His Majesty's Government – every man of them. That is the will of Parliament and the ΝΑΤΙΟΝ.

Ως προείρηται το έθνος δεν προκύπτει από εξετάσεις αίματος. Εντύπωση μου κάνει ότι αυτή την πεποίθηση -αν δεν παρεξηγώ κάτι- την έχουν οι πιο αριστερότροποι εξ ημών.
avatar
Harlan 30.11.2019 | 10:15
@atman, μου ψιλοφαίνεται ότι ψιλοχάνεις το θέμα.
Ο Γράφων συνδέει κράτος και έθνος. Του δίνω παραδείγματα κρατών που αποτελούνται από πολλά έθνη.

Και μετά εσύ αναφέρεις τους Τάλεμπ που δηλώνουν ρωμιοί. Το θεωρώ εντελώς άσχετο. Αποδεικνύει μάλιστα την δική μου θέση (ευχαριστώ που με στηρίζεις).
Αν οι Τάλεμπ - Ρωμιοί ζουν σήμερα στον Λίβανο, αυτό είναι ένα ακόμα παράδειγμα κράτους με πολλά έθνη μέσα του. Αυτό δλδ. που υποστηρίζω εγώ.

Κάποτε κάποιοι άνθρωποι ξεριζώθηκαν και πήγαν αλλού. Αυτό έγινε πάμπολλες φορές στην ανθρώπινη ιστορία. Εκεί που πήγαν διατήρησαν τις παραδόσεις τους (γιατί δεν είχαν κάτι άλλο), την γλώσσα τους, την θρησκεία τους κ.ο.κ.
Και σήμερα, 4 γενιές αργότερα ακόμα δηλώνουν ρωμιοί. Είτε τούρκοι. Η Γερμανία έχει 5 εκατομμύρια ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ υπήκοους που δηλώνουν τούρκοι. Με ραμαζάνι, τουρκική γλώσσα, τζαμί κ.ο.κ.

Αν οι Τάλεμπ δηλώνουν ρωμιοί και οι μισοί Βερολινέζοι δηλώνουν τούρκοι, αυτό στηρίζει την δική μου άποψη, όχι αυτήν του Γράφοντα.
avatar
Harlan 30.11.2019 | 10:21
@Γράφων, μιλάς με γρίφους γέροντα ;-)

Τι αποδεικνύει η φράση που παραθέτεις; Υποστηρίζεις ότι το έθνος δεν προκύπτει από εξετάσεις αίματος. Συμφωνώ, αλλά τι μας λέει αυτό σε σχέση με τον ρόλο του κράτους;

Για τους αριστερότροπους δεν μπορώ να σε βοηθήσω. Ξέρεις ότι δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία.
Οταν βρεις κάποιον από αυτούς, ρώτησε τον.

Υ.Γ. Τελικά το κέρδισα το χρυσούν ωρολόγιον ή όχι; ;-)
avatar
Γράφων 30.11.2019 | 17:24
Μόλις στόλισα. Κερνάω lagavulin νοερώς άπαντες.

Καλά Χριστούγεννα. Ένθεν κι εντεύθεν και κακείθεν.
avatar
atman 1.12.2019 | 16:59
Harlan μου λες οτι ενισχυω την θεση σου για πολυεθνικα κρατη (ποτε εγω δεν ειπα οτι τετοια κρατη ειναι αδυνατα - αυτο που λεει ο Γραφων εγω θα το εγραφα ακριβεστερα οτι τετοια κρατη ειναι ειτε καταπιεστικες αυτοκρατοριες ειτε εχουν ενα κοινο πολιτισμικο παρονομαστη) οταν εγω αντιπαρερχομαι την θεση σου οτι οι μωραιτες ηταν μωραιτες οι ρουμελιωτες ρουμελιωτες κλπ κλπ. αρα μαλλον εσυ ενισχυεις την θεση μου :D
avatar
Μαύρος Γάτος 29.11.2019 | 17:09
Ειδικά η κλιματική αλλαγή καθιστά απόλυτα αναγκαία την ενίσχυση του ρόλου των κρατών και της διακρατικής συνεργασίας, με αποτέλεσμα να παραμερίζονται δικαιολογημένα οι πολύ ενδιαφέρουσες απόψεις μιας μερίδας του αναρχικού κινήματος που ονειρεύεται τη σταδιακή και αργή συρρίκνωση του κράτους στο βαθμό που οι κρατικοί θεσμοί του θα αντικαθίστανται από αυτοοργανωμένες δομές.

Από την άλλη, εάν αποτύχουμε στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, στα θύματά της θα περιλαμβάνεται πιθανότατα και το κράτος, καθώς είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συμπαρασυρθεί από την πλήρη κατάρρευση του τρόπου ζωής που γνωρίζαμε ως τώρα. Και τότε, όταν η ζωή και η κοινωνικότητα θα διέπονται από κανόνες τύπου Μαντ Μαξ, όλοι -ακόμα και οι αναρχικοί- θα καταλήξουν να νοσταλγήσουν το κράτος...
Πρέπει να είστε μέλος για να αναρτήσετε σχόλια