Ο Ταγίπ Ερντογάν παραβιάζει ανενόχλητος το Διεθνές Δίκαιο σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, διεκδικώντας συνεχώς, de facto και de jure πλέον, όλο και περισσότερα.
Βασιλική Σιούτη

Η βουλιμία του Ταγίπ Ερντογάν, το προσφυγικό και η αμυντική πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ

Η ελληνική κυβέρνηση αμήχανη παρακολουθεί την Τουρκία να διεκδικεί τον υποθαλάσσιο πλούτο των ελληνικών νησιών, ελπίζοντας κάθε φορά να μην προχωρήσει κι άλλο.

Αντιμέτωπη με τη βουλιμία του Ταγίπ Ερντογάν και το προσφυγικό - μεταναστευτικό παραμένει η κυβέρνηση, η οποία, επτά μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, αντιλαμβάνεται ότι η πορεία της χώρας, έπειτα από την ολοκλήρωση των μνημονίων, μόνο με ρόδα δεν είναι στρωμένη. Αντιθέτως, και τα δύο αυτά ζητήματα, αν δεν τα διαχειριστεί με επάρκεια, θα μπορούσαν να της προξενήσουν τεράστιο πολιτικό κόστος και, ακόμα χειρότερα, σοβαρή ζημιά στη χώρα.


Ο Ταγίπ Ερντογάν παραβιάζει ανενόχλητος το Διεθνές Δίκαιο σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου, διεκδικώντας συνεχώς, de facto και de jure πλέον, όλο και περισσότερα. Η ελληνική κυβέρνηση αμήχανη παρακολουθεί την Τουρκία να διεκδικεί τον υποθαλάσσιο πλούτο των ελληνικών νησιών, ελπίζοντας κάθε φορά να μην προχωρήσει κι άλλο. Η κατάσταση αυτή είναι ιδιαιτέρως δύσκολη για την κυβέρνηση, καθώς δέχεται ήδη κριτική για υποχωρητική στάση, όχι τόσο από την αντιπολίτευση όσο από τον ίδιο τον παραταξιακό της χώρο, ενώ και στην ελληνική διπλωματία υπάρχουν αντίθετες φωνές. Δεν είναι κάτι που δεν υπολογίζει πια και δεν την ανησυχεί. Από την άλλη, όπως λένε τα κυβερνητικά στελέχη, η κυβέρνηση Μητσοτάκη «δεν είναι διατεθειμένη να πάει σε πόλεμο», οπότε αναγκαστικά ακολουθεί τη λεγόμενη «κατευναστική πολιτική». Δηλαδή προσπαθεί να ηρεμήσει τον Ερντογάν και να επιμείνει στην πολιτική «φιλίας και συνεργασίας».

 

Η κατάσταση για την ελληνική κυβέρνηση είναι περίπου «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Για την ώρα, μοιάζει να προσπαθεί να αγοράσει χρόνο, χτίζοντας συμμαχίες κυρίως με τους αντιπάλους της Τουρκίας, ελπίζοντας ότι αυτό θα κόψει τη φόρα του Ερντογάν. 

«Αν η κυβέρνηση απαντήσει στις προκλήσεις του Ερντογάν, είναι πιθανόν αυτός να απαντήσει με κάποια επιθετική ενέργεια που μπορεί να μας οδηγήσει ακόμα και σε πόλεμο. Μπορεί να αντέξει η Ελλάδα κάτι τέτοιο; Μια πολεμική σύγκρουση με την Τουρκία θα πήγαινε τη χώρα 20 χρόνια πίσω» είναι ένα από τα επιχειρήματα της κυβέρνησης. Λένε, επίσης, ότι καμία ελληνική κυβέρνηση δεν θα έμενε στη θέση της αν είχαμε νεκρούς σε μια σύγκρουση ή ένα «θερμό επεισόδιο», ενώ στην Τουρκία «με μια ντουζίνα φέρετρα δεν ανοίγει μύτη», όπως βλέπουμε όλοι αυτές τις μέρες.


Η πολιτική του κατευνασμού, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει τη βουλιμία του Ερντογάν, ο οποίος προχωράει ακάθεκτος τα επεκτατικά-ιμπεριαλιστικά του σχέδια, όσο δεν βρίσκει αντίσταση, πράγμα που φαίνεται και από τη στρατηγική του στα άλλα μέτωπα που έχει ανοίξει. Οπότε η κατάσταση για την ελληνική κυβέρνηση είναι περίπου «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα». Για την ώρα, μοιάζει να προσπαθεί να αγοράσει χρόνο, χτίζοντας συμμαχίες κυρίως με τους αντιπάλους της Τουρκίας, ελπίζοντας ότι αυτό θα κόψει τη φόρα του Ερντογάν. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, διαπιστώνοντας τώρα τις αρνητικές συνέπειες από την επιλογή της προηγούμενης κυβέρνησης να παγώσει εντελώς τη σχέση της Ελλάδας με τη Ρωσία, επιχειρεί να την αναθερμάνει, αλλά χωρίς άμεσο αποτέλεσμα για την ώρα.

 

Την περασμένη εβδομάδα η ΝΔ ξεκίνησε προετοιμασία για επικοινωνιακή αντεπίθεση, οργανώνοντας την επιχειρηματολογία της και αναθέτοντας στα στελέχη της τη διάδοσή της.

 

Στο προσφυγικό - μεταναστευτικό η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αντιμέτωπη αφενός με την υποχώρησή της από τις προεκλογικές εξαγγελίες, που είχαν δημιουργήσει μεγάλες προσδοκίες, αφετέρου με την αύξηση των ροών που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν για να σφίγγει τον κλοιό, αλλά η κυβέρνηση είχε υποτιμήσει, καθυστερώντας δραματικά να λάβει μέτρα.


Η κυβερνητική πολιτική πλέον εστιάζει στην προσπάθεια για καλύτερη διαχείριση, χωρίς να διαφοροποιείται επί της ουσίας από την πολιτική της κυβέρνησης Τσίπρα. Ελπίζει απλώς να πετύχει αποτελεσματικότερη διαχείριση της κατάστασης. Άλλωστε, ενώ προεκλογικά μιλούσαν για σύνορα που θα φύλαγαν και για μαζικές επιστροφές μεταναστών στην Τουρκία, μετά τις εκλογές ο πρωθυπουργός δήλωσε στη Βουλή ότι το μεταναστευτικό είναι ένα πρόβλημα που δεν θα εκλείψει και η Ελλάδα θα πρέπει να ζήσει με αυτό. Έτσι, είδαμε και πρόσφυγες να μεταφέρουν στην ενδοχώρα, ενώ προεκλογικά το κατήγγελλαν, και «αντισταθμιστικά» οφέλη να προτείνουν στις τοπικές κοινωνίες και στους παράγοντες, προκειμένου να καμφθούν οι αντιδράσεις. Το βασικό τους επιχείρημα είναι ότι αυτή η κατάσταση δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ότι ο Αλέξης Τσίπρας, με τις συμφωνίες που έκανε με τη Γερμανία, την Ε.Ε. και την Τουρκία, έχει «δέσει» τη χώρα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο που περιορίζει τις κινήσεις που μπορεί να κάνει.


Την περασμένη εβδομάδα η ΝΔ ξεκίνησε προετοιμασία για επικοινωνιακή αντεπίθεση, οργανώνοντας την επιχειρηματολογία της και αναθέτοντας στα στελέχη της τη διάδοσή της. Ωστόσο, αν δεν φανούν απτά αποτελέσματα, δύσκολα θα καταφέρει να ελέγξει την κατάσταση. Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφεύγει να ασκεί ουσιαστική αντιπολίτευση στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση της ΝΔ, σε έναν βαθμό γιατί δεν έχει κάτι διαφορετικό να προτείνει αλλά και επειδή γνωρίζει ότι η πολιτική του στο μεταναστευτικό και στα ελληνοτουρκικά δεν είναι πολύ δημοφιλής. Στο προσφυγικό - μεταναστευτικό περιορίζεται να απαντά αμυντικά, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι τους ασκούσαν κριτική για τα προσφυγικά κύματα, ενώ η κατάσταση και με αυτούς παραμένει ίδια.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν συμμερίστηκε ποτέ τις θέσεις των «σκληρών» της ΝΔ, π.χ. του Αντώνη Σαμαρά, που είναι υπέρ της αυστηρής πολιτικής στο μεταναστευτικό, και ότι στην πραγματικότητα οι θέσεις τους δεν διαφέρουν και τόσο. Γνωρίζει όμως ότι προσπαθεί να καθησυχάσει και τη βάση της ΝΔ που αντιδρά, γι' αυτό σε πρόσφατη συνέντευξη που έδωσε τον κατηγόρησε ότι επιχειρεί να πατήσει σε δύο βάρκες και ότι πρέπει να επιλέξει.

 

Eντωμεταξύ στον ΣΥΡΙΖΑ

Στα ελληνοτουρκικά ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρόκειται να υπερθεματίσει και να δημιουργήσει ουσιαστικό πρόβλημα στην κυβέρνηση. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, αφού και η δική τους κυβέρνηση «κατευναστική» πολιτική ακολουθούσε, με τα στελέχη των κυβερνήσεών του να έχουν κάνει τις περιβόητες δηλώσεις περί «μοναχοφάηδων». Στον τομέα αυτόν ο Αλέξης Τσίπρας θα επιχειρήσει να αξιοποιήσει την έλλειψη πρότασης από πλευράς τους, προβάλλοντας το προφίλ του υπεύθυνου αρχηγού αξιωματικής αντιπολίτευσης που δεν κραυγάζει στα κρίσιμα εθνικά ζητήματα. Εξάλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ αυτή την περίοδο συνεχίζει να ασχολείται μόνο με τα εσωτερικά του ζητήματα. Στην πρόσφατη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, την οποία ο Αλέξης Τσίπρας χαρακτήρισε «ιστορική», συζητήθηκε ο απολογισμός της κυβερνητικής τους θητείας και λήφθηκαν αποφάσεις για τον μετασχηματισμό του κόμματος. Στο κείμενο του απολογισμού των 84 σελίδων που συνέγραψαν οι Δραγασάκης, Μπαλτάς και Δρίτσας η ευθύνη για τα ουσιαστικότερα λάθη της πρώτης περιόδου καταλογίζεται στον Γιάνη Βαρουφάκη και στην υπερ-επένδυσή του στην επικοινωνία έναντι μιας επεξεργασμένης διαπραγματευτικής τακτικής, ενώ υπάρχει η παραδοχή ότι και οι ίδιοι υποτίμησαν την ανάγκη για λεπτομερή τεχνική δουλειά (επισήμανση που αποδίδεται στον Γιάννη Δραγασάκη). Στον απολογισμό γίνεται αναφορά στον «επώδυνο συμβιβασμό» και στην υπογραφή του νέου μνημονίου, που οδήγησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην ταύτισή του με τις λεγόμενες «μνημονιακές» κυβερνήσεις, ενώ όλοι θυμούνται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 μιλούσε για «έντιμο συμβιβασμό» και αρνούνταν για πολύ καιρό ότι η συμφωνία εκείνη ήταν ένα νέο μνημόνιο. Ευθύνες σε πρόσωπα, πλην Βαρουφάκη, δεν αποδόθηκαν, ενώ η πολιτική ήττα μετά την περίφημη «διαπραγμάτευση» παρουσιάζεται ως νομοτέλεια και αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων.


Από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή φάνηκε ότι ένα πράγμα που έμαθε αυτά τα πέντε χρόνια είναι πως «οτιδήποτε συμβαίνει στην πολιτική είναι αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων», όπως είπε, αναφέροντάς το ως δίδαγμα από την κυβερνητική του εμπειρία. Μόνο που ο ρόλος του συσχετισμού δυνάμεων στην πολιτική είναι από αυτά που οφείλει να γνωρίζει κανείς από το «νηπιαγωγείο» και είθισται να μην τον ανακαλύπτει μετά από πέντε χρόνια κυβερνητικών πειραματισμών και μάλιστα σε κρίσιμες περιόδους.

 

Από την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα στην Κεντρική Επιτροπή φάνηκε ότι ένα πράγμα που έμαθε αυτά τα πέντε χρόνια είναι πως «οτιδήποτε συμβαίνει στην πολιτική είναι αποτέλεσμα συσχετισμού δυνάμεων», όπως είπε, αναφέροντάς το ως δίδαγμα από την κυβερνητική του εμπειρία.

 

Ο Αλέξης Τσίπρας, σε ένα διάλειμμα από τα εσωκομματικά, επιτέθηκε στους πολιτικούς του αντιπάλους, λέγοντας ότι «πάει πολύ να μας κουνάνε και το δάχτυλο αυτοί που έχουν την ευθύνη της χρεοκοπίας της χώρας», παραλείποντας βέβαια ότι ήταν ο ίδιος που αποφάσισε να μη διερευνηθούν αυτές οι ευθύνες (παρότι προεκλογικά δεσμευόταν γι' αυτό). Από την άλλη, πόσο αξιόπιστη μπορεί να είναι αυτή η κριτική, όταν έχει πάρει στο κόμμα του πλήθος στελεχών των κυβερνήσεων που κατηγορεί ότι χρεοκόπησαν τη χώρα;


Ωστόσο, το βασικό ζήτημα της «ιστορικής» αυτής συνεδρίασης δεν ήταν άλλο από το αν το κόμμα θα ανοίξει, όπως θέλει ο Αλέξης Τσίπρας, χωρίς όρους, ή αν θα πρέπει τα νέα μέλη να περνάνε πρώτα από το face control των οργανώσεων, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό ελέγχονται από την εσωκομματική αντιπολίτευση. Τα στελέχη της τελευταίας διεκδικούν συνδιαχείριση του κόμματος και ο έλεγχος των οργανώσεων ήταν το βασικό τους όπλο.


Όλο αυτό το διάστημα τα στελέχη της εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ αντιδρούν στο άνοιγμα, καθώς εκτιμούν ότι οι νεοεισερχόμενοι θα είναι πρώην ψηφοφόροι ή και μέλη του ΠΑΣΟΚ, προσωπικοί οπαδοί του Τσίπρα που δεν θα ελέγχονται από το κόμμα αλλά θα τους ασκεί επιρροή μόνο ο «ηγέτης». Αυτή ήταν η μάχη που δόθηκε και την οποία κέρδισε ο Αλέξης Τσίπρας. Ήταν έκπληξη, όμως, ότι στη σχετική ψηφοφορία κέρδισε οριακά και αυτό κατέδειξε ότι το μισό κόμμα δεν πείστηκε. Με αυτόν τον «διχασμό», όμως, είναι που θέλει να τελειώνει ο Αλέξης Τσίπρας και μετά το αποτέλεσμα της Κεντρικής Επιτροπής ο δρόμος είναι ανοιχτός για να το πετύχει.


Μεγάλη συζήτηση έγινε, δικαίως, και για το ερώτημα που έθεσε στο κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας: «Πώς θα καταφέρουμε τη δεύτερη φορά, κερδίζοντας τις εκλογές, να αναλάβουμε την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, όχι μόνο των υπουργείων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας;». Στο Σύνταγμα, στο άρθρο 26 για τη διάκριση των εξουσιών, αναφέρεται ρητά ότι η κυβέρνηση ασκεί μόνο την εκτελεστική εξουσία. Οι άλλες εξουσίες στα δημοκρατικά πολιτεύματα δεν ελέγχονται από το κυβερνών κόμμα, όπως δήλωσε ότι θα ήθελε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Τέτοιες δηλώσεις αποτελούν, με τον ηπιότερο χαρακτηρισμό, φάουλ, και αν δεν ήθελε να πει αυτό που είπε, τότε πρόκειται είτε για έλλειψη στοιχειώδους πολιτικής παιδείας είτε για επικίνδυνη επιπολαιότητα

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO

 

Απόψεις

ΔΕΙΤΕ ΑΚΟΜΑ

Οι μέρες στην κουζίνα μου

Απόψεις Οι μέρες στην κουζίνα μου

29.3.2020
Ο ιός ως συνωμοσία για να ξανακερδίσουμε τους/τις πρώην μας, ακόμα κι αν δεν βρεθούμε ποτέ ξανά μαζί

Απόψεις Ο ιός ως συνωμοσία για να ξανακερδίσουμε τους/τις πρώην μας, ακόμα κι αν δεν βρεθούμε ποτέ ξανά μαζί

28.3.2020
Μας κάνει ο ιός ξανά πολίτες που νοιάζονται;

Απόψεις Μας κάνει ο ιός ξανά πολίτες που νοιάζονται;

27.3.2020
Την εποχή του κορωνοϊου τα fake news μπορούν να κοστίσουν ανθρώπινες ζωές

Απόψεις Την εποχή του κορωνοϊου τα fake news μπορούν να κοστίσουν ανθρώπινες ζωές

26.3.2020
Nick Cave: «Σ’ αυτή την απομόνωση εμφανίζεται η ίδια η ουσία μας και μας ρωτά τι θέλουμε να κρατήσουμε και τι όχι»

Απόψεις Nick Cave: «Σ’ αυτή την απομόνωση εμφανίζεται η ίδια η ουσία μας και μας ρωτά τι θέλουμε να κρατήσουμε και τι όχι»

25.3.2020
Πώς ο Σωτήρης Τσιόδρας κέρδισε την εμπιστοσύνη ενός πολύ καχύποπτου λαού

Απόψεις Πώς ο Σωτήρης Τσιόδρας κέρδισε την εμπιστοσύνη ενός πολύ καχύποπτου λαού

25.3.2020
Η εξουσία του φόβου και το «μετά», που θα είναι διαφορετικό ( ; )

Απόψεις Η εξουσία του φόβου και το «μετά», που θα είναι διαφορετικό ( ; )

25.3.2020
Κυβέρνηση και αντιπολίτευση στο πεδίο μιας μάχης που θα κρίνει το μέλλον

Απόψεις Κυβέρνηση και αντιπολίτευση στο πεδίο μιας μάχης που θα κρίνει το μέλλον

25.3.2020
«Τι κάνετε ρε; Μην πιανόσαστε!»: Όποια ταινία ή σειρά πας να δεις, μοιάζει από άλλη ζωή

Απόψεις «Τι κάνετε ρε; Μην πιανόσαστε!»: Όποια ταινία ή σειρά πας να δεις, μοιάζει από άλλη ζωή

24.3.2020
Ακόμα κι αν ο ιός σκότωνε «μόνο» ηλικιωμένους, γιατί μας φαίνεται ΟΚ αυτό;

Απόψεις Ακόμα κι αν ο ιός σκότωνε «μόνο» ηλικιωμένους, γιατί μας φαίνεται ΟΚ αυτό;

24.3.2020
11 Σχόλια
avatar
Σχόλια από τη βροχή 19.2.2020 | 17:17
Επιτρέψτε μου να διαφωνήσω με την παρακάτω παράγραφο του εμπεριστατωμένου άρθρου σας:
[Αντιθέτως, και τα δύο αυτά ζητήματα, αν δεν τα διαχειριστεί με επάρκεια, θα μπορούσαν να της προξενήσουν τεράστιο πολιτικό κόστος και, ακόμα χειρότερα, σοβαρή ζημιά στη χώρα.]
Είμαι βέβαιος πως δεν το εννοούσατε έτσι, αλλά ακούγεται σαν να έχουμε δύο κακά που το δεύτερο είναι απλώς ακόμη χειρότερο.
Το πολιτικό κόστος ενός κόμματος μπορεί καλώς ή κακώς να ενδιαφέρει την ηγεσία και τα στελέχη του (και για άλλους μπορεί να είναι και ευπρόσδεκτο) αλλά η ζημιά στα εθνικά συμφέροντα δεν είναι καν συγκρίσιμη.
Οι κυβερνήσεις που κινούνται με γνώμονα το πολιτικό κόστος δεν προσφέρουν την καλύτερη υπηρεσία στη χώρα.
avatar
Ανώνυμος/η 19.2.2020 | 19:37
Αυτό που εγώ βλέπω είναι ότι τελικά η χρεοκοπία θα έχει σαν αποτέλεσμα και τον γεωγραφικό ακρωτηριασμό της χώρας τελικά
Ashton Heston III 20.2.2020 | 00:08
Αυτός ο κίνδυνος ακουγόταν από κάποιους κάμποσα χρόνια πριν την χρεοκοπία. Για να μην πω από τις αρχές του 90. Αλλά αγνοήθηκαν. (Και δεν αναφέρομαι βέβαια σε γραφικούς της λαϊκής δεξιάς που έκαναν καριέρα κινδυνολογώντας παράλογα και προωθώντας το μίσος προς τους Τούρκους και ψεκασμένες θεωρίες).

Πέραν της χρεοκοπίας, για την δύσκολη εποχή που ζούμε στα ελληνοτουρκικά φταίει και η αποβιομηχανοποίηση της χώρας που ξεκίνησε από τα τέλη του 70 αλλά εντάθηκε επί Αντρέα (ο οποίος ανάμεσα σε όλα τα άλλα, άφησε και το εργοστάσιο F-16 να γίνει στην Τουρκία αντί της Ελλάδας), ο κρατικοδίαιτος καπιταλισμός της πλάκας που στήθηκε στα 90’s και επί Σημίτη (με το ελληνικό κράτος να αγοράζει πανάκριβα δημόσια καρτοτηλέφωνα παραμονές της επανάστασης στην κινητή τηλεφωνία), η αντιπάθεια που είχαμε την δεκαετία του 80 προς το Ισραήλ (που ήθελε τότε συμμαχία με την Ελλάδα, και την έκανε με την Τουρκία). Ενδεικτικά όλα αυτά—μπορεί κανείς να γράψει ένα σωρό άλλα.

Γενικά οι Τούρκοι έκαναν όλες τις σωστές κινήσεις εκείνα τα χρόνια και εμείς όλες τις λάθος, με αποτέλεσμα να κερδίσουν τον πόλεμο εξοπλισμών (arms race), με εμάς σε ρόλο Σοβιετίας.

Καλά ξεμπερδέματα....Τουλάχιστον μείναμε στην Ευρώπη. Φανταστείτε να είμασταν Βενεζουέλα, μισητοί από τους πρώην εταίρους μας (ως τζαμπατζήδες μπαταχτσήδες Έλληνες), και εκτός ΕΕ.
smooth_criminal 20.2.2020 | 09:15
"Φανταστείτε να είμασταν Βενεζουέλα, μισητοί από τους πρώην εταίρους μας (ως τζαμπατζήδες μπαταχτσήδες Έλληνες), και εκτός ΕΕ."

Προσωπικά, το θεωρώ δεδομένο ότι την επόμενη μέρα απλά δεν θα υπήρχαμε ως κράτος!
Ashton Heston III 20.2.2020 | 16:45
Το γεγονός ότι υπήρξε πρωθυπουργός και πολιτική παράταξη που τόλμησαν και έπαιξαν με αυτό το θέμα αρκεί από μόνο του ως λόγος πολιτικής τους εξαφάνισης.
Citellus citellus 19.2.2020 | 21:11
Εξαιρετική όπως πάντα, σε ένα μια μόνο λέξη διαφωνώ: στο χαρακτηρισμό της πολιτικής Μητσοτάκη απέναντι στον Ερντογάν ως κατευναστικης. Σε αυτό το πλαίσιο, κατευνασμός σημαίνει γενναιόδωρες υποχωρήσεις προκειμένου να αποφευχθεί κλιμάκωση. Αυτό που κάνει ο Μητσοτάκης (και καλως το κάνει) είναι καθυστερεί όσο μπορεί τη σύγκρουση την οποία επιδιώκει ο Ερντογάν. Μετά από 10 χρόνια κρίσης η Ελλάδα είναι σε ένα χαμηλό σημείο, πολιτικα, οικονομικά και στρατιωτικά. Αν ο Ερντογάν επιλέξει να μας σύρει σε μια "διευθέτηση" της ΑΟΖ τώρα, αυτή θα γίνει με τους δυσμενεστερους όρους για εμάς. Ας ισχυροποιηθεί η οικονομία μας πρώτα και μετά μιλάμε για "λύσεις".
Ashton Heston III 19.2.2020 | 23:31
Ακριβώς. Κατευναστική και ενδοτική ήταν σαφώς η πολιτική του Τσίπρα με τους διεθνιστές αριστερούς ιδεολόγους να μιλούν για «μοναχοφαγάδες» Έλληνες και περί συνεκμετάλλευσης με τους Τούρκους. Ο Μητσοτάκης φαίνεται να ελπίζει σε αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στον Λιβυκό εμφύλιο, καθώς και στην προώθηση συμμαχιών με άλλες γειτονικές χώρες (όπως η Ιταλία) και στην εμπλοκή της Γαλλίας (εφόσον η Γερμανία υποστηρίζει τους Τούρκους). Ας κάνουμε υπομονή. Οι μόνοι που βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα στην παρούσα φάση, και ίσως και να χαίρονται κιόλας με την ομολογουμένως δύσκολη συγκυρία, είναι κάτι φανατικοί και ανόητοι Συριζαίοι—όπως ο μπλουπεράς τουϊτεράς από το Λουξεμβούργο (αυτός με τα μεζεδάκια).
smooth_criminal 19.2.2020 | 22:28
Η ανάλυση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και εμπεριστατωμένη. Μου λείπει όμως μια πρόταση για το πώς πρέπει να χειριστεί η Κυβέρνηση τα εθνικά θέματα. Όπως δηλαδή η κ. Σιούτη τόσο ωραία και κατανοητά γράφει για την πολιτική της κυβέρνησης και την όποια κριτική της αντιπολίτευσης, θα είχε ενδιαφέρον και η παρουσίαση και σχολιασμός των προτάσεων που έχουν κατατεθεί κατά καιρούς (π.χ. από τον κ. Συρίγο). Γιατί σαφέστατα και δεν θέλουμε πόλεμο, αλλά κάπως πρέπει να αντιμετωπιστεί και ο Ερντογάν που στο τέλος θα φτάσει να διεκδικεί και την Αθήνα! Υπάρχει και το ιστορικό τζαμί στην Πλάκα, τα ερείπια του ιεροδιδασκαλείου των Οθωμανών πιο πλάι, έτοιμα τα έχει τα επιχειρήματα (αν θυμάστε, είχε αμφισβητήσει τη Χίο, επειδή υπάρχει τζαμί στο νησί).

Όσο για το: "Στο Σύνταγμα, στο άρθρο 26 για τη διάκριση των εξουσιών, αναφέρεται ρητά ότι η κυβέρνηση ασκεί μόνο την εκτελεστική εξουσία." Σιγά μην κατανοούν τη σημασία της διάκρισης των εξουσιών οι "είμαστε η κάθε λέξη του Συντάγματος"! Πού να την μάθουν; Στις καταλήψεις;
Ashton Heston III 20.2.2020 | 16:26
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε είναι ότι δεν εμπιστευόμαστε την Χάγη. Τους χρειαζόμαστε, γιατί όπως γράφεις και εσύ δεν θελουμε πόλεμο (όχι επειδή δεν έχουμε καλό στρατό ή επειδή είμαστε δειλοί, αλλά διότι έχεις δεν διεκδικούμε απολύτως τίποτε από την Τουρκία, άρα δεν πρόκειται να κερδίσουμε τίποτε από πιθανή σύρραξη—απλώς θα μαχόμαστε για να μην χάσουμε εδάφη) αλλά από την άλλη μεριά δεν τους εμπιστευόμαστε, πιστεύουμε ότι θα μεροληπτήσουν υπέρ της Τουρκίας, στο θέμα της ΑΟΖ του Καστελλόριζου πχ. Δεν ξέρω ποσό βάσιμος είναι αυτός ο φόβος.

Επίσης πρέπει να εξηγήσει κάποιος στην κοινή γνώμη ότι η εντύπωση που υπάρχει πως μπορούν οι Τούρκοι να βρουν φυσικό αέριο στην δική μας ΑΟΖ έτσι εύκολα και να ξεκινήσουν την εκμετάλλευση από την μια μέρα στην άλλη είναι απλοϊκή. Αφενός μπορούμε να δυσκολέψουμε τις έρευνες με παρεμβολές στα σονάρ κλπ από υποβρύχια, ή με ναυτικά γυμνάσια στις γύρω περιοχές. Αφετέρου τα τουρκικά γεωτρύπανα είναι λιγάκι σαν τα τουρκικά drones—όχι ακριβώς state-of-the-art, σε αυτό το στάδιο τουλάχιστον. Σίγουρα βέβαια δεν πρέπει να επαφιόμαστε στην τύχη, όμως δεν νομίζω ότι η κυβέρνηση κάνει κάτι τέτοιο.
smooth_criminal 20.2.2020 | 19:05
@Ashton Heston III 20.2.2020 | 16:26

Συμφωνώ ότι ο πόλεμος της Ελλάδας θα είναι ξεκάθαρα αμυντικός. Παρολαυτά, θα έχουμε συνέπειες οικονομικές, υλικές, έμψυχες
smooth_criminal 20.2.2020 | 19:16
@Ashton Heston III 20.2.2020 | 16:26

Ο πόλεμος θα είναι σίγουρα αμυντικός. Παρολαυτά θα έχουμε συνέπειες σε πάρα πολλά επίπεδα (οικονομικές, υλικές, έμψυχες) και γενικότερα δεν μπορώ να φανταστώ πόσο βαριές θα είναι. Οπωσδήποτε, δεν τίθεται θέμα αξιόμαχου του ελληνικού στρατού ή γενικότερα δειλίας. Διάβαζα μια συνέντευξη (νομίζω ότι ήταν στη LIFO) και αυτό που μου έχει μείνει ήταν η επισήμανση ότι διαθέτουμε έναν ισχυρό, άριστα εκπαιδευμένο στρατό, νατοϊκού επιπέδου και το μεγαλύτερο λάθος του Ερντογάν θα είναι να πιστέψει ότι θα αρνηθούμε να πολεμήσουμε, επειδή δεν έχουμε μπει σε πόλεμο 2-3 γενιές τώρα.

Παρολαυτά, έχω πειστεί από τα επιχειρήματα των αναλυτών, που υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει άμεσα κίνδυνος πολέμου.

Για το θέμα της Χάγης, εκτός από αυτή την ανασφάλεια που περιγράφεις, πιστεύω ότι μια δυσκολία ακόμη είναι ότι εμείς αναγνωρίζουμε μόνο ένα θέμα, αυτό της οριοθέτησης των θαλάσσιων ζωνών (υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ) μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας., η Τουρκία θέλει να θέσει στην κρίση του δικαστηρίου ολόκληρη σχεδόν τη συνθήκη της Λωζάνης! Από κει και πέρα, επειδή δεν έχω ειδικές γνώσεις, δεν θα ήθελα να εκφέρω άποψη κατά πόσο είναι βάσιμες οι ανησυχίες ότι η Χάγη θα γνωμοδοτήσει για το Καστελόριζο υπέρ της Τουρκίας.

Όχι, ούτε εγώ θεωρώ ότι στρατηγική της κυβέρνησης είναι μόνο η τύχη και η ελπίδα (για ανατροπή του Λιβυκού καθεστώτος). Τώρα, αν η πολιτικής της είναι σωστή ή όχι, είναι άλλη συζήτηση. Αποτιμώ ως θετικό αποτέλεσμα την στήριξη της Γαλλίας και από κοντά της Ιταλίας.