Διαδήλωση μετά την ρατσιστική επίθεση στο Χανάου.
Κ. Παπαϊωάννου

Μετά το Χανάου: Η ακροδεξιά τρομοκρατία στη Γερμανία

Μετά την πρόσφατη ρατσιστική επίθεση στο Χανάου της Γερμανίας πληθαίνουν οι φωνές που θέλουν την οργανωμένη ακροδεξιά βία να χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία.

Το «Spiegel» κυκλοφόρησε με εξώφυλλο τη φωτογραφία με τους κάλυκες που βρέθηκαν στις επιθέσεις στο Χανάου και τίτλο «Γερμανικός Χειμώνας». Θύμισε, έτσι, το «γερμανικό φθινόπωρο» του 1977 και την τρομοκρατία της RAF. Το περιοδικό λέει ευθαρσώς ότι η Γερμανία έχει τεράστιο ναζιστικό πρόβλημα.


Συμφωνούν όλοι; Μάλλον όχι. «Κατά τη σοσιαλιστική λογική, οι δράστες αιματηρών επιθέσεων είναι πάντα δεξιοί και τα θύματα αριστερά». Αυτό ήταν το σχόλιο του πρώην επικεφαλής της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του Πολιτεύματος, Χ.Γ. Μάασεν, λίγες ώρες μετά το μακελειό στο Χανάου. Ο Μάασεν είχε τεθεί σε διαθεσιμότητα το 2018. Τότε διέψευσε δημοσίως τη Μέρκελ, που χαρακτήρισε «ανθρωποκυνηγητό» μεταναστών τις ρατσιστικές επιθέσεις στο Κέμνιτς της Σαξονίας.


Ενώ, λοιπόν, η Γερμανία προσπαθεί να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ακροδεξιάς απειλής, οι απόψεις του Μάασεν δείχνουν ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα. Είναι η κλασική θεσμική αντιμετώπιση της ακροδεξιάς ρατσιστικής βίας: άρνηση του προβλήματος, αμεριμνησία, ατιμωρησία, ακόμα και συγκάλυψη.

 

Η δίκη του NSU (ισόβια κάθειρξη της Μπεάτε Τσέπε για συναυτουργία σε δέκα δολοφονίες και σειρά άλλων εγκληματικών ενεργειών την περίοδο 2000-2007) κατέδειξε πολλά για την αδιανόητη αμέλεια και συνευθύνη αστυνομίας και μυστικών υπηρεσιών. Σήμερα, ο υπουργός Εσωτερικών Ζεεχόφερ δηλώνει ότι η βασική ανησυχία του είναι οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές, σημαντικότερη απειλή από τους ισλαμιστές εξτρεμιστές και την άκρα αριστερά: «Είναι όλοι τους επικίνδυνοι, όμως ο ακροδεξιός εξτρεμισμός είναι η μεγαλύτερη ανησυχία μου αυτήν τη στιγμή».

 

Και σήμερα η Ευρώπη ξυπνάει σε εφιάλτη. Γιατί η λεκτική βία κάποτε γίνεται πραγματική. Και όταν κυκλοφορεί ευρέως το παραμύθι της «αντικατάστασης πληθυσμού διά της μετανάστευσης», παραμύθι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας, το επόμενο βήμα μπορεί να το κάνει κάποιος σαν τον δολοφόνο του Χανάου: όνειρό του ήταν η μείωση του πληθυσμού στο μισό.


Επιτέλους, μιλάμε για ακροδεξιά τρομοκρατία. Επιτέλους! Διότι επί τόσα χρόνια, όποτε μουσουλμάνος ή μέλος ακροαριστερής οργάνωσης εμπλεκόταν σε βίαιη επίθεση, δεν μεσολαβούσε ούτε δευτερόλεπτο στοχασμού, δισταγμού ή αμφιβολίας. Αμέσως χαρακτηριζόταν τρομοκράτης. Συχνά δεν χρειαζόταν καν βίαιη επίθεση, ο χαρακτηρισμός σκορπιζόταν αφειδώς και αδιακρίτως (τρομοκρατία οι βόμβες, τρομοκρατία όμως και τα τρικάκια ή τα σπρέι, έτσι που χάνονται οι αναγκαίες και προφανείς διαβαθμίσεις). Και δώσ' του μετά αστυνομικά ρεπορτάζ, αναλύσεις, αστυνομικές διαρροές, διασυνδέσεις, φωτογραφίες με όπλα, γιάφκες.

 

Επί τόσα χρόνια, όμως, όταν είχαμε επιθέσεις σαν την πρόσφατη στο Χανάου, με εννέα μετανάστες νεκρούς, τότε ξυπνούσε ο προσεκτικός, σταθμισμένος, νηφάλιος λόγος. Τότε ξυπνούσε μέσα στους δημοσιογράφους, τους αναλυτές και την πολιτική τάξη ο Μάασεν. Μήπως δεν ήταν ακροδεξιός; Μήπως είχε δική του, αυτοδημιούργητη ιδεολογία; Μήπως ήταν ψυχικά ασθενής; Μήπως ήταν μοναχικός λύκος; Μήπως είναι μεμονωμένο περιστατικό; Μήπως τα κίνητρα δεν ήταν ρατσιστικά, αφού (μετά τους 9 νεκρούς μετανάστες) σκότωσε τη μάνα του και αυτοκτόνησε;

 

Και για να θυμηθούμε τα δικά μας: μήπως σκότωσαν τον Φύσσα για το ποδόσφαιρο; Μήπως θα μπορούσαμε να δεχτούμε μια σοβαρότερη Χρυσή Αυγή να στηρίξει μια συντηρητική συμμαχία;

 

Ο Μάασεν μου θυμίζει τον Τάκη Μπαλτάκο, γενικό γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά. Με την ίδια λυσσαλέα άρνηση αντιμετώπιζε τη ρατσιστική βία στη χώρα. Και έλεγε «Ναι, αλλά για τη βία των μεταναστών δεν λέτε τίποτα». Πότε αυτά; Τον Δεκέμβριο του 2012. Λίγους μήνες πριν από το εφιαλτικό καλοκαίρι του '13, με την κλιμάκωση της βίας που οδήγησε στη δολοφονία Φύσσα. Και λίγο προτού αποκαλυφθεί ο υπόγειος δίαυλος Μπαλτάκου - Χρυσής Αυγής. Γιατί, μην το ξεχνάμε, στη χώρα μας η κυβέρνηση το 2013 συνομιλούσε και παζάρευε με τους υπόδικους σήμερα νεοναζί.

 

O υπουργός Εσωτερικών Ζεεχόφερ δήλωσε ότι η βασική ανησυχία του είναι οι ακροδεξιοί εξτρεμιστές, σημαντικότερη απειλή από τους ισλαμιστές εξτρεμιστές και την άκρα αριστερά. Στη φωτογραφία μετά από συνέντευξη τύπου με τον πρόεδρο της Γερμανικής Ομοσπονδιακής Αστυνομίας Holger Muench. Φωτο: EPA / ALEXANDER BECHER.

 

Αυτά θυμήθηκα με τις δηλώσεις Μάασεν. Γιατί τα τάγματα εφόδου, τους μαχαιροβγάλτες, τα ούγκανα που φωτογραφίζονταν με σβάστικες και όπλα, τον Καζάκο που σκότωσε δύο και τραυμάτισε 7 («Έφυγα από το σπίτι μου με το πιστόλι, αποφασισμένος να σκοτώσω όποιον αλλοδαπό έβλεπα στον δρόμο, γιατί το κακό μ' αυτούς έχει παραγίνει»), τον Τομπίας Ρ. στο Χανάου, τους είπαμε πολλά και άσχημα πράγματα. Τρομοκράτες όμως, μέχρι σήμερα, πολλοί από εμάς δεν τους λέγαμε.


Και σήμερα η Ευρώπη ξυπνάει σε εφιάλτη. Γιατί η λεκτική βία κάποτε γίνεται πραγματική. Και όταν κυκλοφορεί ευρέως το παραμύθι της «αντικατάστασης πληθυσμού διά της μετανάστευσης», παραμύθι ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας, το επόμενο βήμα μπορεί να το κάνει κάποιος σαν τον δολοφόνο του Χανάου: όνειρό του ήταν η μείωση του πληθυσμού στο μισό. Έγραφε «πρέπει να γίνει» και ξεκίνησε να το κάνει πράξη. Και πρόσθεσε άλλους 9 στους πάνω από 100 νεκρούς της ναζιστικής βίας στη Γερμανία τα τελευταία χρόνια.


Ο προηγούμενος εφιάλτης πριν από λίγες εβδομάδες ήταν η εκλογή πρωθυπουργού στη Θουριγγία με τη στήριξη της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD). Για πρώτη φορά μετά τον πόλεμο η ακροδεξιά πάτησε πόδι στην ανάδειξη κυβέρνησης. Η εκλογή αποτράπηκε χάρη στις αντιδράσεις. Και ίσως έφερε και μια θετική συσπείρωση των δημοκρατικών, συνταγματικών δυνάμεων. Μάλλον έτσι θα γίνει σαφές πως όποιος ψηφίζει το AfD του Χέκε (με απόφαση δικαστηρίου είναι νόμιμο να χαρακτηρίζεται φασίστας) ενισχύει τον ακραίο εθνικισμό. Δηλαδή στηρίζει τους «θερμαστές» της ακροδεξιάς τρομοκρατίας.


Είναι καιρός και στη χώρα μας να αντιμετωπίσουμε την οργανωμένη ακροδεξιά βία ως τρομοκρατία. Και τους «θερμαστές» της ως ιδεολογικό βραχίονα τρομοκρατών. Η δίκη της Χρυσής Αυγής είναι το πρώτο βήμα.

 

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στην έντυπη LiFO.

 

Απόψεις
4 Σχόλια
βλαχάκι (το) 29.2.2020 | 15:21
...Όταν πρόκειται για δυτικούς δράστες λέμε πως φταίει κάποιο "ψυχικό νόσημα", ενώ όταν πρόκειται για μη δυτικούς δράστες φταίει η ιδεολογία-πιστεύω και το upbringing σ'ένα "βάρβαρο" πολιτισμικό πλαίσιο (άμεσα ή έμμεσα).

Ο γερμανός, κατά γένος, Tobias Rathjen είχε ιδεολογία και πιστεύω: Εκτός του ότι μισούσε τις γυναίκες "ιδεολογικά" (Men Going Their Own Way) https://www.google.gr/amp/s/www.thesun.co.uk/news/6462838/mgtow-community-men-hate-women/amp/ φαίνεται να μισούσε, κατάτι, παραπάνω τους μετανάστες.

Η τρομοκρατική του πράξη, ορμώμενη από ακροδεξιό εξτρεμισμό, θεωρίες συνωμοσίας (ήταν λάτρης του Τrump), ξενοφοβία, λευκή "ανωτερότητα", σύγχρονη altright, ευγονική και νεο-ναζισμό (σε κάποιο επίπεδο τουλάχιστον) ήταν εμπνευσμένη και από άλλους μακελάριδες, όπως οι Brenton Tarrant (επίθεση στα τζαμιά του Christchurch της Ν. Ζηλανδίας, που άφησε πίσω του 100 νεκρούς και τραυματίες) και Stephan Balliet (επίθεση έξω από συναγωγή, στο Halle της Γερμανίας με 4 νεκρούς και τραυματίες).

Την μάνα του δεν ξέρω αν την σκότωσε από μίσος ή "οίκτο". Το μίσος θα μπορούσε να είναι προφανές αλλά θα έλεγα και οίκτος υπό την έννοια ότι αν έμενε ζωντανή θα έπρεπε να ζει με τις συνέπειες της ενοχής του τρομοκράτη-δολοφόνου-αυτόχειρα υιού της. Κάπου διάβασα, επίσης, (spiegel) ότι αυτή ήταν "bedridden", δεν ξέρω αν ισχύει.

Αξίζει να αναφερθεί, κανείς, ότι ...εκτός απ' το πολυσέλιδο μανιφέστο του, το οποίο άφησε πίσω του και στο οποίο πρότεινε μαζικές γενοκτονίες πληθυσμών (όπως της Τουρκίας, Ισραήλ κ.λπ.) 3 μήνες πριν τις επιθέσεις είχε επικοινωνήσει με τις αρχές σχετικά με θεωρίες συνωμοσίας και παρότρυνε την επικοινωνία τους μαζί του κάτι που απ' ότι αντιλαμβάνομαι δεν έλαβε χώρα.

Στην πραγματικότητα πιστεύω πως, πράγματι, είναι συνδυασμός διαταραγμένου ψυχισμού ΚΑΙ βλαβερής ιδεολογίας-μιμιτισμού ενισχυμένης από τις σχετικές ψηφιακές κοινότητες και διασυνδέσεις που λειτουργεί οσάν καταλύτης στην όποια αντικοινωνική προδιάθεση του άλλου.

Citellus citellus 29.2.2020 | 18:15
"Είναι καιρός και στη χώρα μας να αντιμετωπίσουμε την οργανωμένη ακροδεξιά βία ως τρομοκρατία..."

Και την ανοργάνωτη προσθέτω εγώ. Όπως πολύ σωστά κάνουμε και με την ακροαριστερη.
avatar
Μαύρος Γάτος 29.2.2020 | 18:29
Εξαιρετικά επιτυχημένος ο παραλληλισμός Μάασεν - Μπαλτάκου.

Από την άλλη, παρήγορο είναι το γεγονός ότι ο χριστιανοκοινωνιστής υπουργός Εσωτερικών Ζεεχόφερ -προερχόμενος από τη σκληρή, σχεδόν ακροδεξιίζουσα δεξιά, σχεδόν αντίστοιχος του Σαμαρά - δηλώνει ότι «Είναι όλοι τους επικίνδυνοι, όμως ο ακροδεξιός εξτρεμισμός είναι η μεγαλύτερη ανησυχία μου αυτήν τη στιγμή».
avatar
Γράφων 3.3.2020 | 09:39
https://www.mixanitouxronou.gr/h-sfagi-poy-prokalesan-oi-neofasistes-stin-italia-to-1980-i-polynekri-vomvistiki-epithesi-poy-afise-86-diamelismena-ptomata-kai-200-traymaties-pos-sothikan-oi-ellines/

Πάντα υπήρχε -και ονοματιζόταν έτσι- η ακροδεξιά τρομοκρατία.

Το πρόβλημα είναι ότι ποσοτικά είναι περισσότερη η ακροαριστερή διότι ο ένοπλος αγώνας, η επαναστατική βία, you name, είναι σύμφυτη, ταυτόσημη, you name it, με τη φύση της αριστεράς.

Απλά ζούμε σε μέρες που ξανασηκώνεται η ακροδεξιά. Ενώ η ακροαριστερά ποτέ δεν πτοήθηκε ακόμα και με την πτώση του τείχους που η ίδια είχε οικοδομήσει. Για όσους δεν γνωρίζουν, ή επιλέγουν να ξεχνούν, το τείχος του Βερολίνου οικοδομήθηκε το 1961 από τους ανατολικογερμανούς που το ονόμασαν το "αντιφασιστικό τείχος προστασίας" και σκοπό είχε να τους κρατάει μέσα.

Κι είναι όλοι οι υπόλοιποι το μπαλάκι στο πινγκ πονγκ των ηλιθίων.

Πως αντιμετωπίζεται η ακροδεξιά; Όπως και η ακροαριστερά. Κοιτάς αν στον πυρήνα της υπάρχει όντως κάποιο ζωντανό κοινωνικό αίτημα. Κατά τα λοιπά φτιάχνεις δουλειές και ξανακοιτάς το εκπαιδευτικό σου σύστημα. Στο μεσοδιάστημα κυνηγάς τη βία και όσους την υποστηρίζουν. Όσοι δεν ασκούν ή υποστηρίζουν βία φροντίζεις να εμπεριέχονται (inclusivity λέγεται στα δικαιωματικά) στον πολιτικό διάλογο.

Κράτα τους φίλους σου κοντά και τους εχθρούς πιο κοντά.